Το αναμενόμενο κρεμασμένο
στέκει στον τοίχο,
πίσω απ' τα κλειστά παραθυρόφυλλα
απόμεινε η εγκατάλειψη .
Νόημα κάνω
στο λιγοστό φως,
αγγίζει τους εύθραυστους εαυτούς .
Άβουλα πλάσματα ,
άδεια από ζωή,
εγκλωβισμένοι στο αποκύημα του ονείρου
αρνηθήκαμε κάθε μορφή πάλης .
Ένα βράδυ σαν κι αυτό κρύψου,
γίνε η ρωγμή στα μονοπάτια της απόγνωσης,
γίνε ορατός μόνο για το καρδιοχτύπι
που πάλλεται και μεγαλώνει .
Carpe.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου