Aπό το βιβλίο ῾Της Ζωής και της Αγάπης῾ Ελευθερουδάκης, 2022
ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ
Θε να ’ρθεις με την άνοιξη
και με τα χελιδόνια
και στην καρδιά θα λιώσουνε
της χειμωνιάς τα χιόνια.
Σαν κάποια γεύση
του πελάγου μια πνοή
της αδειανής μου της φωλιάς
η θαλπωρή.
Θε να ’ρθεις με την άνοιξη
τότε που η γύρη
της πεταλούδας όνειρο
και τ’ άγριου κρίνου εγίνη.
Ίσκιος μιας φλαμουριάς
στις αγριοβραχιές
αγέρα θρόισμα στα φύλλα
και τις σημυδιές.
Θε να ’ρθεις και θα δεις,
θα σε προσμένω.
Μ’ ελπίδες κι όνειρα
την πλώρη θε να δένω
για ένα ταξίδι μακρινό,
για κάποια δύση
το δειλινό της ζήσης μας
μαζί να σβήσει.
Θε να ‘ρθεις στο απόμακρο
γνωστό μας μονοπάτι
σαν τροβαδούρος της χαράς
που έσβησε μαι ζάλη.
Τραγούδα μου την άνοιξη
και το γλυκό το θέρος.
Τι πανηγύρι η ζωή,
τι ουτοπία ο έρως.
*******
THE PIER
Ω, με το κύμα έλα μου
βάρκα των λογισμών μου
εκεί να δέσεις τα όνειρα
στου μόλου την τριχιά
μη και τ’ αγέρι του νοτιά
μου πάρει τον καλό μου
μη και χαθεί η χαρά μου
σε ξένη ακρολιμνιά.
Μια πεταλούδα κι έγειρε
στου νούφαρου τον μίσχο
κι ο γλάρος που ταξίδεψε
στην άκρη τ’ ουρανού
λες κι έσυρε τη σκέψη σου
στον ελαφρύ του ίσκιο
κάτι λογάκια σου γλυκά
στα τρίσβαθα του νου.
Φύλλων σκιές, νανούρισμα
τ’ ανάριο θρόισμά τους
κι η βάρκα να λικνίζεται
στα ήρεμα νερά
παρέα με το άκληρο
το μάταιο πέρασμά του
ίσκιοι και σούρουπα μαβιά
η μόνη συντροφιά.
Και με τα νούφαρα τα ροζ
που κρύβουν τη θολούρα
γκρίζου νερού λιμνάζοντος
στην όχθη τη ρηχή
εκεί η αγάπη η παλιά
της λίμνης σημαδούρα
τα ξωτικά και τα στοιχειά
θα ζει να καρτερεί.
*****
Σαν Ίσκιος
Επέρασες σαν ίσκιος αετού
εκάλυψες για λίγο
τον άδειο ουρανό μου
και δόξα γέμισες
το διάβα το πικρό μου
Επέρασες σαν την βροχή
της άνοιξης περαστική μια μπόρα
Και έλουσες δροσιά κι ονείρατα
την κάθε της ζωής μου άδεια ώρα
Εχάθηκες σαν ένα αστέρι
που έλαμψε και έσβησε στον ουρανό
Μα μ’ έλουσε χρυσόσκονη
με κάλυψε χρυσό
Σαν ένα κύμα π’ έσπασε
στα βράχια και εχάθη
Σ’ απατηλό, θαλασσινού
νερού, φευγάτο αφρό
Μα πότισε δροσιά και μύρο
της ζήσης μου το κάθε λίγο
Ήσουν κι εσύ το όνειρο
τ’ απατηλό του νου μου
Της φαντασίας πλάσμα μου
κοχύλι του βυθού μου
Και γέννημα μιας άνοιξης
π’ ανθίζει στην καρδιά μου
Και μύρο κάποιας πασχαλιάς
π’ ανθεί στα έγκατά μου
Μου φάνηκε μ’ αγάπησες
Ίσως και να’ ν’ αλήθεια
Ποτέ δε το φανέρωσες
ζούσες σε μια πικρή εχεμύθεια
Ω, της καρδιάς το σκίρτημα
τραγούδι είναι του μυαλού μου
Ω της αγάπης η χαρά
αστέρι είναι τ’ ουρανού μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου