Ένα βλέμμα από αλάτι
Περπάτησαν οι άνθρωποι στους ίδιους τους τους ίσκιους, με τα χέρια σφιχτά, σαν να κρατούν το χρόνο, μα ο χρόνος είναι νερό που γλιστράει απ' τα δάχτυλα, κι αφήνει πίσω του μονάχα μια γραμμή από αλάτι. Κοίταξαν το βουνό και το είπαν αιώνιο, κοίταξαν τη θάλασσα και την είπαν βαθιά, μα ξέχασαν το βλέμμα που τα κοιτούσε, εκείνο το απέραντο, το πιο ερημικό απ' όλα. Η πέτρα δεν ζητάει να γίνει σύννεφο, το δέντρο δεν ρωτάει γιατί λυγίζει ο άνεμος, μονάχα ο άνθρωπος χτίζει φυλακές με λέξεις και μετά ψάχνει το κλειδί στην ίδια του την ανάσα. Είμαστε η σκόνη που κοιτάζει τον καθρέφτη, γυρεύοντας ένα πρόσωπο που χάθηκε πριν προλάβει να υπάρξει. Είμαστε η σιωπή που απομένει στο τέλος του πάθους ,, είμαστε η ύστατη προσπάθεια του κακού να γελάσει , να θυμηθεί ένα λόγο να γελάσει .
Μα οι κακοί άνθρωποι είναι πάντα αγέλαστοι .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου