Βιογραφικό
Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη. Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη, ενώ δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κωτσόβολου, καθώς και στα Fractalart.gr και Storywits, polismagazino.gr. Λογοτεχνικό Magazino.
Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος». Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων.
Ποιήματα
Σκοτώνουν τις γυναίκες στην Ελλάδα...
Κι η Πολιτεία ακόμη δεν το έχει ορίσει ως γυναικοκτονία.
Κι αφήνει την παιδεία και την ενσυναίσθηση εκτός ζωής...
Εκατοντάδες τα ορφανά που δεν έχουν την κεφαλήν κλίνειν.
Γυναίκες νεκρές αιμορραγούν πατριαρχία στους τάφους...
Κι άλλες τόσες γυναίκες να φοβούνται ν’ ανασάνουν.
Στο τέλος, η κοινωνία της ελληνικής αμορφωσιάς είναι με τον δολοφόνο.
Μας σκοτώνουν εμάς τις γυναίκες. Ακούτε;
©®Ευφροσύνη Στρατιώτη
1-6-2026
......................
ΚΟΥΦΑΡΙ Η ΨΥΧΗ
Με στοιχειώνει,
το χέρι εκείνο,
που τόλμησε, με δύναμη
να με χτυπήσει.
Κι εγώ να τον
σώσω ήθελα,
εκείνο το βράδυ,
από του ποτού
την δίνη.
Κείτεται χάμω,
έρπει οικτρά.
Κι εγώ ανίσχυρη,
με όλες τις ντροπές
του κόσμου,
να θέλω
να με καταπιεί
η γή.
Να μην μάθει
κανείς
τον σταυρό
που κουβαλώ
στην πλάτη.
Η ψυχή μου έρμαιο,
ξάφνου κρέας,
σαν να μαζεύονται
κοράκια δίπλα μου.
Κι εκείνος
στέκει χάμω,
η αναπνοή του
ζέχνει από το
πολύ αλκοόλ.
Πόσες ντροπές
του κόσμου,
να κουβαλήσει
η ψυχή.
Τα δάκρυά μου,
ποτάμια,
ξεπλένουν
τους καημούς.
Ξάφνου σηκώνεται
με μιας,
βρίζει και παραπατά.
Το χέρι σηκώνει
με άγριο θυμό.
Θεέ μου, πονάει
όλο το πρόσωπό μου,
μα περισσότερο
πονάει
το κουφάρι
της ψυχής μου.
Με στοιχειώνει ακόμα
εκείνο το κορίτσι,
που άφησε
την ψυχή της,
έρμαιο,
στα κοράκια.
©®Ευφροσύνη Στρατιώτη
19-5-2024.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου