ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Όσιος Χριστοφόρος Παπουλάκος."

 

Όσιος Χριστοφόρος Παπουλάκος.

Αγωνιστής Ορθοδοξίας και Ελευθερίας.

Την 11^η Φεβρουαρίου στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας προστέθηκε ένας ακόμα Άγιος. Ένα διαμάντι ήλθε και προστέθηκε στην χρυσή αλυσίδα των μαρτύρων και οσίων ανδρών και γυναικών. Η μορφή του και η δράση του για εκατόν πενήντα και πλέον χρόνια ήταν υπό αμφισβήτηση από τους ανθρώπους. Ο Θεός γνώριζε την Οσιότητά του και την δεκτχθήκαμε και εμείς. Την ημέρα αυτή υπεγράφη η σχετική πράξη. Συγκεκριμένα, διαβάζουμε την σχετική ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου:

«Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Τρίτην, 11ην Φεβρουαρίου 2025, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.

Κατά τήν διάρκειαν τῶν ἐργασιῶν, ὑπεγράφη ὑπό τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου καί τῶν ἁγίων Συνοδικῶν Ἀρχιερέων, εἰς εἰδικήν πρός τοῦτο Ἱεράν Ἀκολουθίαν, ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῶ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ἡ ἐν τῷ Ἱερῷ Κώδικι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καταστρωθεῖσα Πατριαρχική καί Συνοδική Πρᾶξις Ἁγιοκατάξεως τοῦ Ὁσίου Μoναχοῦ Χριστοφόρου (Παναγιωτοπούλου), τοῦ ἐπικαλουμένου Παπουλάκου».

Θα επιχειρήσουμε να ασχοληθούμε, με στο παρόν κείμενο, με την αγία βιοτή του νέου Οσίου της Αγίας μας Εκκλησίας. Ο μοναχός Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος ή Ππουλάκος, όπως είναι γνωστός, είναι ένας από τους σύγχρονους αποστόλους της Ορθοδοξίας και της Ελλάδας.

Στην εποχή του κάποιοι τον είπαν «αγύρτη», η πολιτεία τον συνέλαβε και η ιερά σύνοδος με πίεση της πολιτείας τον περιόρισε σε μοναστήρια της Θήρας και της Άνδρου. Ο Λαός από γενεά σε γενεά διατήρησε ζωντανή τη μνήμη του και την φλόγα της προσφοράς του στην Ορθοδοξία και στην Ελλάδα.

Ας δούμε πιο αναλυτικά τον οσιακό βίο του Χριστοφόρου. Γεννήθηκε στο χωριό Άρμπουνα του δήμου Κλειτουρίας της περιοχής των Καλαβρύτων. Η εργασία του ήταν κρεοπώλης,‧ οικογενειακή ασχολία. Ήταν άνθρωπος δίκαιος και φιλήσυχος. Βλέπει θεϊκό σημάδι στο σπίτι, σε ώριμη ηλικία, να τον προστάζει να γίνει μοναχός και κήρυκας. Τότε κτίζει πάνω από το χωριό του την σκήτη της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου». Γνώριζε τις στοιχειώδεις γνώσεις της εποχής του. Ζει σε μια έντονη εποχή, ίσως την πιο έντονη, για το έθνος μας και συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία του γένους για την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό.

Πορεύτηκε ζώντας τα εθνικά νάματα και με την πνευματικότητα ως αποτέλεσμα της μακραίωνης εκκλησιαστικής και εθνικής παράδοσης της σύνδεσης της ελληνικής εκκλησίας με την Μεγάλη Μητέρα Εκκλησία. Έτσι, όταν οι Βαυαροί και οι εκτελεστές των αποφάσεών τους προσπάθησαν να αλλοιώσουν το ελληνορθόδοξο πνεύμα με καινοτομίες ύποπτες και απαράδεκτες, ως μη Ορθόδοξοι, βρήκαν τον Χριστοφόρο απέναντί των να αγωνίζεται για την αλήθεια και την ελευθερία. Δεν ήταν μόνος του. Είχε συμμαχητές διακεκριμένους ρασοφόρους λόγιους όπως ο Κοσμάς Φλιαμάτος από την Κεφαλονιά, ο Ιγνάτιος Λαμπρόπουλος ο Μεγαλοσπηλιώτης, ο Κωνσταντίνος ο εξ Οικονόμων, ο καθηγούμενος Συμεών της Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους, ο όσιος Διονύσιος Επιφανιάδης και άλλοι Κολλυβάδες πατέρες και άνθρωποι πνευματικοί από όλα τα κοινωνικά και πνευματικά στρώματα.

Ο Παπουλάκος μάχεται περιοδεύοντας στην Αττική, σε όλη την Πελοπόννησο και σε πολλά νησιά όπως στον Πόρο, στις Σπέτσες, στην Ύδρα, και στην Ελαφόνησο. Περιοδεύει και διδάσκει τον Λόγο του Θεού. Οι λόγοι του είναι βάλσαμο και ελπίδα για τους ταλαίπωρους κατοίκους. Στηλιτεύει τις προσπάθειες της εξουσίας των Βαυαρών για αλλοίωση της παράδοσής μας. Ο λόγος του δρα καταλυτικά, ορθόδοξα, ώστε να επικρατεί αγάπη, δικαιοσύνη και συγχώρεση.

Στον Τύπο της εποχής διαβάζουμε  «ό,τι δεν κατάφεραν οι νόμοι, το κατόρθωσε με το κήρυγμά του ο Χριστοφόρος». Από όποιο μέρος περνά η καλοσύνη και η φιλανθρωπία εξαπλώνονται. Η πολιτεία τον συλλαμβάνει και μετά από επανειλημμένες συλλήψεις του η Ιερά Σύνοδος ζητά να αποφυλακιστεί γιατί διαπίστωσε: «ότι όπου αν απήλθε, κηρύξας τον λόγον του Θεού, ούτε αγυρτίαν, ούτε ιδιοτέλειαν τινά εφάνη μετελθών, αλλ’ αφιλοκερδής ων, και ακτήμων, και ως ο υπό απλούς απλούστατος τον λόγον του Θεού κηρύξας, συνέστειλε και παντελώς έπαυσε δια της διδασκαλίας του την ζωοκλοπήν, την δενδροκοπίαν, την ψευδορκίαν κ.τλ. και …θεωρεί αυτόν της κατ’ αυτού γενομένης κατηγορίας Αθώον». Οι ισχυροί πιέζουν την Σύνοδο να εκδώσει νέα απόφαση απαγορευτική της δράσης του Οσίου. Ο Παπουλάκος επιστρέφει στην γενέτειρα Άρμπουνα για περισυλλογή. Αυτό δεν θα διαρκέσει για πολύ καιρό.

Ο αγώνας έχει γίνει πλέον σκοπός της ζωής του. Ξαναβγαίνει στα χωριά και στην ύπαιθρο. Η Πελοπόννησος και πολλά νησιά τον υποδέχονται με πρωτοφανή ενθουσιασμό. Παντού Λαός και κλήρος τον ακολουθεί και τον αποθεώνει ψάλλοντας «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ…».

Η πορεία πίστεως του Παπουλάκου φθάνει στην Καλαμάτα. Τότε η Σύνοδος και η κυβέρνηση ανησυχούν. Διατάσσουν τον στρατό και τον στόλο να καταστείλει το «κίνημα» του άοπλου Γέροντα.. Τότε καταφεύγει στα βουνά της Μάνης, εκεί οι κάτοικοι τον προστατεύουν γιατί τον αγαπούν αλλά το πάθος της φιλαργυρίας καραδοκεί. Η αμοιβή είναι έξι χιλιάδες δραχμές. και Δυστυχώς, βρέθηκε ρασοφόρος να την παραλάβει…

Ο Γέροντας για ένα χρόνο είναι κρατούμενος στις φυλακές του Ρίου. Για να δικαστεί μεταφέρεται στην Αθήνα. Κλήρος και Λαός υποκλίνονται με κλάματα και δεήσεις από όπου περνά. Διαπιστώνοντας τη μεγάλη αγάπη κλήρου και Λαού η κυβέρνηση φοβάται να τον δικάσει και είναι έτοιμη να αναιρέσει τις συκοφαντίες. Όμως, πιέζει την Ιερά Σύνοδο να τον περιορίσει για το υπόλοιπο της ζωής του στη Μονή Παναχράντου Άνδρου. Ο Λαός δεν τον λησμονεί. Από όλα τα Βαλκάνια έρχονται προσκυνητές για να πάρουν την ευλογία του ήη ένα κομμάτι από το ράσο του για αγιασμό.

Κοιμήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1861 στην Άνδρο. Ο δεσμοφύλακας, λίγο πριν κοιμηθεί ο Όσιος, ζήτησε την ευχή του για να γίνει μοναχός. Πίστευε ότι η άσπρη γενειάδα του Παπουλάκου έκρυβε φως και αλήθεια.

Έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο αγνοημένος από τους εφήμερους ισχυρούς, αλλά, πλήρης της αγάπης του κλήρου και του Λαού. Ο αγωνοθέτης Κύριος και Δίκαιος Κριτής τον στεφάνωσε με το αμάραντο στεφάνι του νικητή και τον κατέταξε στην χορεία των Αγίων Του, με την μνήμη του να τιμάται την 18 Ιανουαρίου κάθε έτος.

Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Χριστοφόρου “Παπουλάκου”

Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὸν τοῦ Ἄρμπουνα γόνον, Παπουλᾶκον τὸν Ὅσιον, τῆς Μονῆς Μεγάλου Σπηλαίου, ἱερὸν σεμνολόγημα, τὸν ἔχοντα τὸν ζῆλον Ἠλιοῦ, ἐν πίστει Χριστοφόρον τὸν σοφόν, τὸν διδάσκαλον τῶν λόγων, τῶν τοῦ Θεοῦ, τιμήσωμεν κραυγάζοντες· Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ σοφίσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα.

Ἀπολυτίκιον.Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τὸν θεόσδοτον πλάνητα χριστοκήρυκα, διδασκαλίαις πανσόφοις τὴν ἀγνωσίαν λαοῦ διαλύσαντα καὶ γνῶσιν πρὸς σωτήριον καθοδηγήσαντα πολλοὺς εὐφημήσωμεν λαμπρῶς, θεόπνευστον Χριστοφόρον, βοῶντες· Ὅσιε πάτερ, ἡμῖν ἱλέωσαι τὸν Ὕψιστον.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις, ὁ φωτίσας τοὺς ἐν σκιᾷ ἀγνωσίας ὄντας, Χριστοφόρε, πάτερ ἡμῶν,

ἐν Πελοποννήσῳ καὶ νήσοις τῶν Κυκλάδων πεπαῤῥησιασμένων λόγων ἀκτῖσί σου.

Έτερον.

Χαίροις, τῶν Ἀρμπούνων νεοθαλὲς βλάστημα καὶ Μάνης πάσης λύχνε νεοφεγγές,

χαίροις, Χριστοφόρε, τοὐπίκλην Παπουλᾶκε, λαοῦ ἐζοφωμένου σέλας ἀείφωτον.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Τὸν ἀγαθόν, ἁπλοῦν, ἀκτήμονα, ἀνάργυρον καὶ ἀμαθῆ ἱεροκήρυκα τιμήσωμεν,

Χριστοφόρον, Παπουλᾶκον τὸν κεκλημένον, ὡς ἠθῶν τῶν Ὀρθοδόξων ὑφηγήτορα ἐξορίαν καὶ εἱρκτὴν καθυπομείναντα πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, πάτερ θεόληπτε.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ Εις την τέχνη υπάρχουν όρια.

 

Εις την τέχνη υπάρχουν όρια.

Κατά καιρούς με αφορμή κάποια γεγονότα τίθεται το ερώτημα υπάρχουν όρια εις την τέχνη;;. Η συζήτηση σταματά, σχεδόν, ακαριαία από την απάντηση των γνωστών αγνώστων εθνοχριστιανομηδενιστών ότι εις την τέχνη δεν μπαίνουν όρια.

Τι σημαίνει τέχνη για τον καθένα μας;; Τέχνη‧ δημιούργημα ανθρώπινο, συνεπώς ατελές, θα πρέπει να μιλήσει εις την ψυχή του απλού ανθρώπου και να του πει με τη δύναμη του έργου για την  αγάπη, για το ωραίο, για το υψηλό και το ιδανικό της αλήθειας, τον πατριωτισμό. Να ανυψώσει τον άνθρωπο στις σφαίρες του μεγαλείου της δημιουργίας και της ανθρώπινης τελειότητας.

Δημιούργημα ανθρώπου η τέχνη, εκτός από ατέλειες θα  έχει και περιορισμούς. Όλα τα δημιουργήματα έχουν ένα όριο. Το απέραντο σύμπαν, ως κτίσμα έχει όριο. Μακρινό και ασύλληπτο για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, αλλά, έχει τέλος.

Η ελευθερία του ανθρώπου-καλλιτέχνη δεν πρέπει να σεβαστεί την ελευθερία του συνανθρώπου του, τις ευαισθησίες, τα πιστεύω του ή την ιδεολογία του;; Ο καλλιτέχνης (με εισαγωγικά ή χωρίς) έχει απεριόριστη ελευθερία ή οι  άλλοι δεν έχουν δικαίωμα εις την ελευθερία;; Η ελευθερία είναι μονοδιάστατη και καλύπτει αυτούς και μόνο αυτούς τους πολεμίους των ιερών και των οσίων του έθνους και της ορθοδοξίας;; 

Τους βλέπουμε να βεβηλώνουν την ελληνική σημαία, τους εθνικούς ήρωες, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους. Εκφράζουν τα εσώψυχά τους δημόσια και δημόσια θα λάβουν την απάντηση. Αν τα «έργα» τους τα κρεμάσουν εις τους τοίχους του σπιτιού τους και τα απολαμβάνουν δικαίωμά τους. Θα απολαμβάνουν την έρημη και άνυδρη ψυχή τους. Δεν θα προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και προφανώς θα χαθούν εις την ανυπαρξία της «τέχνης» τους. Η δημόσια έκθεση των έργων επιδιώκει την αντίδραση του κόσμου για να γίνουν οι δημιουργοί τους γνωστοί. Συγχρόνως με τη βοήθεια συναγωνιστών να εμφανιστούν ως πρωτοπόροι τους οποίους η «αντίδραση» πολεμά. Να πέσει και ο σπόρος ο αντίχριστος και ο εθνομηδενιστικός. Για να πολλαπλασιάσουν το κακό εμφανίζονται χριστιανοί ή πατριώτες αλλά, με τον δικό τους τρόπο.  Γνωρίζουν τους νόμους της ψυχολογίας και της επανάληψης. Λέγε, φώναζε, πούλα πρόοδο και εις το τέλος κάτι θα μείνει. Ο σπόρος σπέρνεται και ελπίζουν ότι  κάποιοι θα βρεθούν να προβληματίζονται και να γλυκοκοιτάζουν το νέο και «προοδευτικό».

Η πρώτη μαγιά, η πρώτη επιτυχία για αυτούς. Ήττα για την αλήθεια και την τέχνη. Την «τέχνη» βλέπουν ως μέσο για να προπαγανδίσουν τις αντίχριστες και ανίερες απόψεις τους. Δεν κάνουν τέχνη αλλά αντιχριστιανική, αντιορθόδοξη προπαγάνδα. Τον πλάστη και δημιουργό Θεό σατιρίζουν και τους Αγίους Του. Δεν τολμούν να σατιρίσουν άλλες «θρησκείες». Ίσως γιατί φοβούνται, ίσως γιατί οι άλλες θεωρήσεις τους εκφράζουν, ίσως γιατί δεν έχουν ( οι άλλες θεωρήσεις )  την σωτηριώδη δύναμη να οδηγήσουν τον άνθρωπο εις την ζώσα ελευθερία και εις την αιώνια ζωή.

Η μετά τον σωματικό θάνατο αιώνια ζωή δεν τους ενθουσιάζει γιατί έρχεται σε αντίθεση με την ειδωλοποίηση και την θεοποίηση της φθαρτής σάρκας. Το άμετρο εφήμερο, τριφηλό προτιμούν,  έναντι του μετρημένου και αιωνίου αγαθού της σωτηρίας τους τρομάζει. Δεν ελπίζουν εις την πέραν του τάφου ζωή…

Αποτελεί πρόκληση να εμφανίζονται ως υπέρμαχοι της ελευθερίας και της Δημοκρατίας και να μη ανέχονται τον διάλογο, την αντίθετη άποψη. Η απάντησή τους: «είστε οπισθοδρομικοί, φασίστες, ρατσιστές». Διεκδικούν το αλάθητο και την πρωτοπορία για την πρόοδο. Την μόνη πρωτοπορία την οποία θα μπορούσαν επάξια να διεκδικήσουν και να κερδίσουν είναι εκείνη της πορείας προς την άβυσσο της αμάθειας και του σκοταδισμού, της απαξίωσης των ιδανικών της ορθοδοξίας και των υπέρτατων αγαθών του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.

Ως κατακλείδα του μικρού αυτού σημειώματος θα συμπεράνομε ότι εις τα ανθρώπινα δημιουργήματα υπάρχουν όρια. Ο σεβασμός του ανθρωπίνου προσώπου είναι επιβεβλημένος. Των Αγίων και του Κυρίου οι μορφές είναι άξιες σεβασμού από όλους μας. Η τέχνη τους ας εκφραστεί δια άλλων τρόπων και προσώπων.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Είναι αυτή η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ; μια σπουδή πάνω στο έργο του Strindberg από τους Θεατρίνων Θεατές , 2ος χρόνος επιτυχίας

Θεατρίνων Θεατές μια σπουδή πάνω στο έργο του Strindberg

Είναι αυτή η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ; 2ος χρόνος μια επιτυχίας.

Στην Πάτρα του 1959 μεταφέρεται η δράση του αγαπημένου έργου του Strindberg και , χωρίς ν' αλλοιωθεί το κείμενο τονίζεται η διαχρονικότητα και η δυναμική του αλήθεια.

Διεκδικήσεις έρωτα, ανέλιξης και πάθους τη νύχτα του μεσοκακλόκαιρου και δίνουν τον τίτλο Είναι αυτή η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ;

Στηριγμένοι στη δόκιμη μετάφραση της Μαίρης Μιχαλάτου με ξεχωριστούς συντελεστές οι Θεατρίνων Θεατές μας παρουσιάζουν μια φιλόδοξη προσέγγιση που προετοιμάζουν ένα χρόνο.

Με τον έρωτα κινητήρια δύναμη τρεις άνθρωποι πασχίζουν ο καθένας για τον εαυτό του , ο καθένας σκεπτόμενος & επικεντρώνοντας στον εαυτό του και μόνο. Πότε η πάλη των τάξεων και η ανάγκη της ανέλιξης δεν φωτίστηκε με τόσο έντονα χρώματα όσο στο έργο αυτό του Strindberg, γεγονός που το κάνει να είναι τόσο ψυχολογικά άρτιο όσο και βαθιά πολιτικό.

Οι θεατρίνων Θεατές γιορταζοντας τα 20 χρόνια της ομαδας παρουσιάζουν για δεύτερο χρόνο, μια σπουδή πάνω στο έργο του Strindberg , που συνέλεξε εγκωμιαστικές κριτικές και η Σοφία Μπερατη βραβεύτηκε για την ερμηνεία της με το έπαθλο Μαριάννα Τολη από το Καφενείο των Ιδεών.

Είναι αυτή η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ;

σε μετάφραση Μαίρης Μιχαλάτου

σκηνοθεσία - στίχους - φωτιαμούς Γιώργου Λιβανού

Πρωταγωνιστούν Σοφία Μπεράτη

Σωτήρης Αντωνίου και η Τέτα Κωσταντά

Θεατρολογική ανάλυση 'Αρια Λαδά

χορογραφία Ειρήνης Τσότρα

σκηνικό Γιώργου Πολυχρονίδη

κοστούμια Vania Alexandrova

μουική σύνθεση Πάνου Μαλανδρή

φωτογραφίες & video Αντώνη Μανδρανή

Fotos Θάνος Γεωργίου

και επικοινωνία Ζωής Τριανταφυλλίδη,

στο Studio Κυψέλης

Από Τρίτη 25 Νοεμβρίου για 10 συλλεκτικές παραστάσεις.

Το βιβλίο πρόγραμμα της παράστασης κυκλοφορεί από τους Θεατρίνων Θεατές.

Πρεμιέρα β' κυκλου Τρίτη 25 Νοεμβρίου στο Studio Κυψέλης

Επίσημο trailer

https://www.youtube.com/watch?v=eDBx9wvSKJI

Studio Κυψελης

Σπετσοπουλας 9, Αθήνα 113 61

Πληροφορίες – Κρατήσεις: 210 8819571

Προπώληση 

https://www.ticketservices.gr/event/studio-kipselis-einai-auti-i-despoinis-tzoulia/

& πληροφορίες στο ταμείο του θεατρου

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Από Τρίτη 25 Νοεμβρίου για 10 παραστάσεις κάθε Τρίτη.

ΩΡΕΣ ΕΝΑΡΞΗΣ

Τρίτη 21.00 μ.μ.

65 λεπτά χωρίς διάλειμμα

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Γενική είσοδος 12€

8€ Ατέλειες ΣΕΗ – ΕΕΣ

Είναι αυτή η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ; Spot 2

Κωνσταντίνος Φάης - Ηρακλής και Ερμής

 

Σχέδιο του καλλιτέχνη 

Ηρακλής & Ερμής 

                    

Θρυαλλίδα για αυτήν την σκιαγραφική μελέτη μου, αποτέλεσε η ολόγλυφη -τρόπον τινά- ‘’ορφνή’’ προσωπογραφία του θεού Ερμή, η οποία βρίσκεται…σε κτίριο στο Σάο Πάολο της #Βραζιλίας, στην πλατεία Pátio do Colégio. 

Θρυαλλίς λοιπόν, διότι στο εικαστικό και όχι μόνο πλαίσιο αυτή η …’’Art Deco’’ προσέγγιση με το εντονότατο εικονογραφικό μοτίβο της συνοφρύωσης και της γενικότερης σκυθρωπότητας, μου πυροδότησε σωρεία συναισθημάτων ομολογουμένως.

 Προσέξτε όμως, αυτή η σύμβαση με την σύσπαση του μεσόφρυου και τις χαρακτηριστικές κάθετες ρινικές ρυτίδες ψηλά, έχει την απαρχή της σε πορτραίτα Ελλήνων φιλοσόφων της Κλασικής περιόδου και αντανακλούν την ιδιοσυγκρασία του ιδεώδους πολίτη, στις δε επιτύμβιες συνθέσεις την βαθιά συγκίνηση. Το κτίριο του οποίου είναι άχρονος φρουρός η κεφαλή, είναι έργο του αρχιτέκτονα Felisberto Ranzini, το 1937 αποτέλεσε έδρα για το Bolsa de Valores de São Paulo (Χρηματιστήριο) και τώρα στεγάζει το Primeiro Tribunal da Alçada Civil (Πολιτικό Δικαστήριο). Μία εκ του συστάδην παρατήρηση θα με χαροποιούσε ιδιαιτέρως και ηλίου φαεινότερο πως το έργο ορόσημο της εν λόγω μεγαλούπολης, αντικατοπτρίζει τον αρχικό σκοπό του οικοδομήματος και της εικονικής σύνδεσης του με το εμπόριο και την ταχύτητα. Στο μυθογραφικό πλαίσιο, ο αντίστοιχος #Mercury της Ρωμαϊκής μυθολογίας, όπως είναι γνωστός στους εντόπιους, καθίσταται ευκόλως αναγνωρίσιμος από το φτερωτό καπέλο του, τον λεγόμενο ‘’πέτασο’’, αξίζει δε να επισημανθεί πως…ο εξ’ Αρκαδίας λαοφιλής αγγελιοφόρος των θεών, ενεπλάκη πολλάκις στον βίο του Ηρακλέους. Τον βοήθησε δις στην κατάβαση του στον #Άδη στα του Κέρβερου και της Άλκηστης, επιφορτίστηκε με την πώληση του ήρωα ως σκλάβου στην βασίλισσα Ομφάλη της #Λυδίας, τον έβαλε ως βρέφος στο στήθος της ‘’χρυσοπέδιλης’’ Ήρας για θηλασμό με αποτέλεσμα την δημιουργία του #Γαλαξία μας και κατ’ εντολή του Διός, έκλεψε το σώμα της νεκρής μητέρας του ήρωα #Αλκμήνης και το μετέφερε στην Νήσο των Μακάρων, όπου παντρεύτηκε τον #Ραδάμανθυ, τον κριτή του Κάτω Κόσμου. Βεβαίως, εγώ εστιάζω σε μία λεπτομέρεια, από την λεγόμενη εθνολογική προσέγγιση του μύθου, όπου ο Ιωάννης Λαυρέντιος εκ Φιλαδελφείας, στο έργο του ‘’De mensibus’’ κατονομάζει 7 διαφορετικές μυθικές προσωπικότητες με το όνομα Ηρακλής. Ο 6ο εξ’ αυτών αναφέρεται ως Ηρακλής του Διός και της Αλκμήνης, ο γνωστός δηλαδή και ο 7ος…ως υιός τους Διός και της Μαίας. Η τελευταία, είναι η μητέρα του Ερμού, αναφορά η οποία τροφοδοτεί σύγχρονους μελετητές στο να μιλούν για ‘’μυθική’’ συγγένεια ή ακόμα και εξομοίωση των δύο μυθικών προσωπικοτήτων σε κάποιες περιπτώσεις

©®Κωνσταντίνος Φάης 

Θερμή θεατρική βραδιά με σημαντικές παρουσίες για την "Πυρεξία" της Naomi Wallace, σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θερμή θεατρική βραδιά με σημαντικές παρουσίες για την «Πυρεξία» της Naomi Wallace, σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη

 

Σε μια ιδιαίτερα θερμή θεατρική βραδιά, εκπρόσωποι του πνευματικού, πολιτικού, δημοσιογραφικού και επιχειρηματικού χώρου, μαζί με φοιτητές Αγγλικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ, που μελετούν το έργο της συγγραφέως Naomi Wallace, παρακολούθησαν πριν από λίγες ημέρες την παράσταση «Πυρεξία – Τρία Οράματα για τη Μέση Ανατολή», σε σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη, στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ.

Η παράσταση, βασισμένη στο βαθιά ανθρωποκεντρικό έργο της Naomi Wallace, άνοιξε έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από τη βία, τη μνήμη και τις διαχρονικές πληγές της Μέσης Ανατολής, επιβεβαιώνοντας τη δύναμη του θεάτρου ως χώρου σκέψης, συναισθηματικής συμμετοχής και κοινωνικού προβληματισμού. Τα ολόθερμα και συγκινητικά σχόλια των θεατών συνέβαλαν σε μια βραδιά αληθινής ψυχαγωγίας, εποικοδομητική και λυτρωτική τόσο για το κοινό όσο και για τους καλλιτέχνες.

Στη βραδιά παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο πρώην Υπουργός και ομότιμος καθηγητής του ΕΚΠΑ Τάσος Γιαννίτσης, ο πρώην πρύτανης του ΕΚΠΑ ομότιμος καθηγητής Γεώργιος Μπαμπινιώτης και ο ομότιμος καθηγητής της ΑΣΚΤ Γιάννης Ψυχοπαίδης με τις συζύγους τους, ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών Ηλίας Κούβελας, οι πρέσβεις επί τιμή Γιάννης Ζέππος, Δημήτρης Παρασκευόπουλος και Πάνος Καλογερόπουλος, ο Πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών Νίκος Πιμπλής με τη σύζυγό του, ο καθηγητής Αμερικανικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού του ΕΚΠΑ Κωνσταντίνος Μπλατάνης, οι συγγραφείς Λένα Διβάνη και Ρέα Γαλανάκη, ο δημοσιογράφος Λάμπης Ταγματάρχης κ.ά.

Οι παραστάσεις της συγκλονιστικής «Πυρεξίας» συνεχίζονται στο Τρένο στο Ρουφ κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, προσκαλώντας το κοινό σ’ ένα απόλυτα επίκαιρο έργο με έντονη συγκίνηση, βαθιά ανθρώπινη ματιά και μοναδικές ερμηνείες των Φανής Γέμτου, Δημήτρη Γεωργαλά, Μιράντας Ζησιμοπούλου και Δημήτρη Τσιγκριμάνη.

Λίγα λόγια για την «Πυρεξία»

Το θεατρικό έργο της βραβευμένης Αμερικανίδας συγγραφέα και ποιήτριας Naomi Wallace, είναι ένα συναρπαστικό τρίπτυχο ιστοριών-οραμάτων, που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και εξερευνά τα πανανθρώπινα θέματα της αγάπης, της απώλειας και του θανάτου μέσα σε ακραίες συνθήκες.

Η Wallace, στα τρία σύντομα πυρετώδη «οράματά» της, στρέφει τη ματιά της στην αδυσώπητη πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής και ζωντανεύει επί σκηνής επτά ήρωες από την Παλαιστίνη, το Ισραήλ και το Ιράκ.

Σε έναν κόσμο εθισμένο και ανίκανο να αντιδράσει στη θέα της βαρβαρότητας, το Τρένο στο Ρουφ και η Τατιάνα Λύγαρη καταθέτουν μια καθηλωτική παράσταση – περιπλάνηση στη σκιά της Ιστορίας, με το βλέμμα στραμμένο στον άνθρωπο και με ζωντανή την ευχή και την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

Εισιτήρια

- Ηλεκτρονικά: Πυρεξία - Τρία οράματα για τη Μέση Ανατολή | Εισιτήρια online! | More.com 

- Τηλεφωνικά: 2117700000 (Δευτέρα έως Παρασκευή 10:00-18:00)

- Φυσικά σημεία πώλησης more.com (Public, METRO-My Market, EKO/ΒP, Shell, Nova, Ευριπίδης)

Επικοινωνία: ArtsPR

Γεώργιος Μπαμπινιώτης - Λάμπης Ταγματάρχης

Εικόνα από την παράσταση

Κωνσταντίνος Μπλατάνης - Φοιτητές του τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας ΕΚΠΑ και θίασος

Νίκος Πιμπλής με τη σύζυγό του - Γιάννης Ψυχοπαίδης

Ο θίασος με την Τατιάνα Λύγαρη -

Προκόπης Παυλόπουλος - Σίσσυ Παυλοπούλου

Ρέα Γαλανάκη - Λένα Διβάνη

Τατιάνα Λύγαρη - Θίασος

Τατιάνα Λύγαρη - Γιάννης Ψυχοπαίδης

Τατιάνα Λύγαρη-Λένα Διβάνη

Τατιάνα Λύγαρη-Τάσος Γιαννίτσης

Carpe " Βαθιές ανάσες..."

  

Κρυμμένη στα συρτάρια η ψυχή,
απορρίπτει τους εύκολους ρόλους,
περιφρονεί την ανούσια ζωή .
Το μέλημα της ύπαρξης
κυλά σε ποτάμια μυστικά,
γρατζουνά όλες μου τις ίνες .
Στην φυσική γαλήνη των πραγμάτων
μια σκιά χτύπησε την πόρτα .
Περιφέρομαι μες της ηδονής
τα αλλεπάλληλα κύματα,
στην μυσταγωγία του έρωτα
γίναμε επιεικείς στα λάθη .
Πίσω απ' τα κλειστά παραθυρόφυλλα
ανθίζουν ζωές ευλογημένες,
οι βαθιές ανάσες
δονούν τις νύχτες .

Carpe .
...

LEFTER SHOMO " LULËZIM KUJTIMESH"

 

Hapa rastësisht një fletore të pashkruar

Gjurma lulërie në të vjetrat kujtesa

Vorbulla ndjesish në herbarin ngujuar

Ngjyrazbërdhylur në të pashlyerat mbresa.

Lulja e kujtimit e tharë,si lis i burgosur

Ëndrra në vegim dashurie të vjetër

Hapja e fletëve përhap erë të pangopur

Heshtjen shndërron në kujtime jashtë fletës.

Rrënjët e kërcelli,gjethet e lulet si lutje

Një pamje trishtimi e flakes së mekur pa zjarr

Antika lulërie ,të balsamosura puthje

Stoli nostalgjie mbi të kohës altar.

Flladi i erës sjell përkëdhelje të nxehta

Vrundujt e ndjenjave gjallërisht i këndell,

Parafytyrimi sjell dhurata të shenjta

Lulëzime kujtesash paprekur si dje .

Lefter ShomoK/45 p i.sh.

Ma Yongbo Poet and translator China

Ma Yongbo was born in 1964, Ph.D, representative of Chinese avant-garde poetry, and a leading scholar in Anglo-American poetry. He is the founder of polyphonic writing and objectified poetics. He is also the first translator to introduce British and American postmodern poetry into Chinese.

He has published over eighty original works and translations since 1986 included 9 poetry collections.He focused on translating and teaching Anglo-American poetry and prose including the work of Dickinson, Whitman, Stevens, Pound, Amy Lowell,Williams, Ashbery and Rosanna Warren. He published a complete translation of Moby Dick, which has sold over 600,000 copies.

Archaeology of the Morning

Suppose a poem was left forgotten in a dream

in the morning, you stroll through the woods

and add the quacking of ducks

to the list of things that gladden your heart

Everything could just go on like this forever

behind the door you’ve closed, the dust no longer shimmers

no matter how hard you try

those words are like fish slipping back into the deep water

all that you write is but the shadow of that only poem

So you keep walking, keep encountering

faces half-familiar, smiling, nodding, exchanging greetings

as if you could wake up, as if you’ve been sitting all along in the morning sun

a little dazed

A Hometown with No One Left

It will never be better again

it exists nowhere on this earth

how can I possibly fabricate

a painted paradise?

behind the open door lies a stretch of dimness

when the sunlight of memory surges forth

when even the dust carries a faint yellowish warmth

I have long forgotten the sound of your voice

it lingers beyond life, beyond death

whispering of us who are no more

when marble seals my lips

when I have no time to bid you farewell

What to Do, How to Proceed

Let’s just sit on this jutting rock

the afternoon sun still keeps it warm

it is firm and solid, leaning out over the abyss

let’s sit right here, we can talk about this rock

besides the sunlight, it bears traces of weather, traces of moss

time and wind have not loosened it

instead, they have fused it more tightly with the cliff

Autumn has come, gazing at the increasingly high blue sky

I feel old age, like a stone inside my body, growing bigger day by day

one day we will lift it up

and tap the moon that rose, somehow, at an unknown time

look—It is nothing more than a stone that is consistent inside and out

The others have all gone down the mountain one after another

or vanished into the rock crevices around the bend

lights have lit up inside the stones

we still wait for a sudden gust of wind

to snatch us up, like two small stones

and hurl us at a forehead, glowing bright with the rage of innocence

The Abyss and the Stone

I discovered it at five years old, inside me

a place I could never reach

vast, wreathed in smoke, yet sometimes seeming not to exist at all

as if a single leaf could cover it whole

in the middle of play, it would suddenly emerge from the leaves across the way

rooting me to the spot in terror, back then, I’d turn deathly pale

grab a pebble, and slip away from my friends without a word

Words cannot hide it either, it defies all depiction

so, carrying this abyss—now swelling, now shrinking,

now fading, now flaring—I walk in the earthy world

gradually wearing an expression of solemnity ill-suited to my years

like the faint, ominous shadow of an iron ring

stealing over the brightness of summer

I buried my face in books through entire nights, wandered far and wide

at times, I would suddenly fail to recognize my own kin

Now, I often take it out

as pull a stone from my pocket, it is harder than a fist

blazing hot, it glimmers for a moment, then its surface turns black

I will not hurl it at dogs, nor cast it down into the valley

nor boil meat with it in a spring, as primitive men might do

I set it on the mountain, I think

perhaps it will slowly cool

slowly fade away into the variegated rocks and stones

Early Summer on Purple Mountain

In the small puddles left by wheel ruts beside the wild path

float clumps of frog spawn, like swollen, sticky clusters of tiny white grapes

the tadpoles that have already hatched refuse to leave

tadpoles, tadpoles, hurry and grow your legs

the woods are growing denser, and the puddles are drying up

At the end of every desolate trail, there are couples parking to make love

the path merely cuts through the sweltering thicket, curving toward another

springy slope that could shield against cannon fire

where obscure signals flicker at the crest

I have no choice but to live and die inside every frog spawn

On quiet afternoons, the mugwort pulled up exudes a stronger scent

I still find myself thinking about those clumps of frog spawn

it would be better if it rained a few more times

climbing the mountain with butterflies in the rain

the mountains are filled with frogs joyfully carting landmines

croaking loudly, their trousers rolled up just like mine

ΤΑΚΗΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ «ΣΗΜΑΔΙΑ»

 ΣΗΜΑΔΙΑ

Κι ο κόσμος ακυρώνεται

στην κιβωτό της μήτρας

απόκρημνη ζωγραφική

μες σε λευκό σκοτάδι

εύφορη λύπη σε βαθύ

κυματισμό του πόθου

πατρίδα μας ισόβια

τα αειθαλή αγρίμια

 

Οι ώρες ανυπάκουες

δεν ξέρω αν αγαπήθηκα,

δικά της βήματα άκουγα

μα στράφηκα απέναντι

Οι μέρες είναι δίσημες

μα φέγγουν πάλι εκείνη

πλαταίνουν τα περάσματα

τα χείλη όπως σαλεύουν

 

Κάποιες εικόνες χάθηκαν

μα οι σκοτεινές πλευρές τους

είναι ακόμα μέσα μας

ντυμένες στη βροχή τους.

Τα φυλλοβόλα χρώματα

της νύχτας κατοικούνται

γερνάνε τότε οι πληγές

μα τα σημάδια νέα

 

  ΤΑΚΗΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ 

Writer Jesús Rafael Marcano

 

I

The rose petals
rain and fall on the France...
Colour crimson reds!

II

When you wake up
you feel to the butterflies
like fluttering.


III

Leave memories
like several leaves
in the distant fall.

IV

The coloured rainbow
will always appear in the
Later of the storm.

V

Being Intensely
like dawn are always
the resplendent stars.


VI

You are Elysées
like of the most grand noon
intense shine.


VII

The fairies sing
in the immense green sunset
of dry forests.


VIII

In books a thousand
Of new and of fantastic adventures.


IX

White snow in the
Grand city of the light...
Immortal Paris!


X

Rose petals rain
—black like of the darkness, already withered.


—Jesús Rafael Marcano.

Haikus in spanish language selected and translated to english language by the self author.

Jesús Rafael Marcano Guzmán (Jade Emperor), Maturín (1993). Literary writer, sinologist, haijin, origami artist, mangaka, wise man, spiritual philosopher, Chinese-Japanese language and aesthetics workshop, teacher, Chinese-Japanese literary translator, grammarian, international speaker, entrepreneur and cultural promoter. His writings have a mystical, philosophical, epic-fantastic and apologetic background with a traditional Japanese style inspired by Wafism and Wabi-sabi. Published books: Poetry Anthology #Nos une la poesía 21 authors (Mérida, 2021), Hanasaki (Mérida, 2021) reviewed by the poet and professor Dulce Burkooitz in the Royal Poetic-Literary Order Juan Benito (Spain, 2021), Electronic Edition Editorial SoyLivre (2022), 2nd electronic edition; editorial Laia editora (Argentina, 2024), Poetic Anthology Anime allo specchio (Italy, 2022), Haikus; Spanish magazine Poemame (Spain, 2023), Poetic anthology "Palabras para una reina" (2023), Poetic anthology "Un poema para Mariangel" (2023), wonderful genre stories, essays, phrases and reflections in spanish language (Maturín, 2023), haikus; literary magazine "Escritores rebeldes" (2024) haikus; literary magazine Elipsis (Mexico, 2024), haiku; I Haiku Contest at the Aragón-Japan Cultural Association (Spain, 2024), haiku by La Cacharrería Efervescente (Colombia, 2024), I International Haiku Contest Acueducto de Hornos (Spain, 2024), among other in-person and online participations in general. Member of the National System of Popular Cultors. Founding member of the editorial fund #Nos une la poesía (Mérida, 2021). Founder of the poetic-philosophical movement Jaykism (俳句教; 俳句主义 haikukyō; はいくイズム: haikuizumu), President-founder of the International Society of Hispanic American Writers (SIDEH), creator of the artificial literary language ᚠaïry långuage. Columnist in the Spanish newspaper Siglo XXI based in Valencia, Spain (2024-Present). Distinctions: First place poetry prize at the 1st international exhibition of Aventuras de papel (Mar de Plata, 2024). International award Prof. Ciro Artemio Constantino Alvarez by the Royal International Academy of Art and Literature (Mexico, 2024) Honors: Distinction "Gran Maestre Litterarum Don Jesús Rafael Marcano Guzmán".