Γ ΣΕΦΕΡΗΣ "Με τον τρόπο τοῦ Γ. Σ." Φωτογραφίες Nelly's

Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει
Στὸ Πήλιο μέσα στὶς καστανιὲς τὸ πουκάμισο τοῦ Κενταύρου
γλιστροῦσε μέσα στὰ φύλλα γιὰ νὰ τυλιχτεῖ στὸ κορμί μου
καθὼς ἀνέβαινα τὴν ἀνηφόρα κι ἡ θάλασσα μ᾿ ἀκολουθοῦσε
ἀνεβαίνοντας κι αὐτὴ σὰν τὸν ὑδράργυρο θερμομέτρου
ὡς ποὺ νὰ βροῦμε τὰ νερὰ τοῦ βουνοῦ.

Στὴ Σαντορίνη ἀγγίζοντας νησιὰ ποὺ βουλιάζαν
ἀκούγοντας νὰ παίζει ἕνα σουραύλι κάπου στὶς ἀλαφρόπετρες
μοῦ κάρφωσε τὸ χέρι στὴν κουπαστὴ
μιὰ σαΐτα τιναγμένη ξαφνικὰ
ἀπὸ τὰ πέρατα μιᾶς νιότης βασιλεμένης.

 

 Στὶς Μυκῆνες σήκωσα τὶς μεγάλες πέτρες καὶ τοὺς θησαυροὺς τῶν Ἀτρειδῶν
καὶ πλάγιασα μαζί τους στὸ ξενοδοχεῖο τῆς «Ὡραίας Ἑλένης τοῦ Μενελάου»
χάθηκαν μόνο τὴν αὐγὴ ποὺ λάλησε ἡ Κασσάντρα
μ᾿ ἕναν κόκορα κρεμασμένο στὸ μαῦρο λαιμό της.
Στὶς Σπέτσες στὸν Πόρο καὶ στὴ Μύκονο
μὲ χτίκιασαν οἱ βαρκαρόλες.

  Τί θέλουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ λένε
πὼς βρίσκουνται στὴν Ἀθήνα ἢ στὸν Πειραιά;
Ὁ ἕνας ἔρχεται ἀπὸ Σαλαμίνα καὶ ρωτάει τὸν ἄλλο μήπως «ἔρχεται ἐξ Ὁμονοίας»
«Ὄχι ἔρχομαι ἐκ Συντάγματος» ἀπαντᾶ κι εἶν᾿ εὐχαριστημένος
«βρῆκα τὸ Γιάννη καὶ μὲ κέρασε ἕνα παγωτό».
Στὸ μεταξὺ ἡ Ἑλλάδα ταξιδεύει
δὲν ξέρουμε τὴν πίκρα τοῦ λιμανιοῦ σὰν ταξιδεύουν ὅλα τὰ καράβια
περιγελᾶμε ἐκείνους ποὺ τὴ νιώθουν.

Παράξενος κόσμος ποὺ λέει πὼς βρίσκεται στὴν Ἀττικὴ
καὶ δὲ βρίσκεται πουθενὰ
ἀγοράζουν κουφέτα γιὰ νὰ παντρευτοῦνε
κρατοῦν «σωσίτριχα» φωτογραφίζουνται
ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶδα σήμερα καθισμένος σ᾿ ἕνα φόντο μὲ πιτσούνια καὶ μὲ λουλούδια
δέχουνταν τὸ χέρι τοῦ γέρο φωτογράφου νὰ τοῦ στρώνει τὶς ρυτίδες
ποὺ εἶχαν ἀφήσει στὸ πρόσωπό του
ὅλα τὰ πετεινὰ τ᾿ οὐρανοῦ.

 
Στὸ μεταξὺ ἡ Ἑλλάδα ταξιδεύει ὁλοένα ταξιδεύει
κι ἂν «ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς»
εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θέλησαν νὰ πιάσουν τὸ μεγάλο καράβι μὲ τὸ κολύμπι
ἐκεῖνοι ποὺ βαρέθηκαν νὰ περιμένουν τὰ καράβια ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κινήσουν
τὴν ΕΛΣΗ τὴ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ τὸν ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ.

Σφυρίζουν τὰ καράβια τώρα ποὺ βραδιάζει στὸν Πειραιὰ
σφυρίζουν ὁλοένα σφυρίζουν μὰ δὲν κουνιέται κανένας ἀργάτης
καμμιὰ ἁλυσίδα δὲν ἔλαμψε βρεμένη στὸ στερνὸ φῶς ποὺ βασιλεύει
ὁ καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μὲς στ᾿ ἄσπρα καὶ στὰ χρυσά.

 

Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει
παραπετάσματα βουνῶν ἀρχιπέλαγα γυμνοὶ γρανίτες...
τὸ καράβι ποὺ ταξιδεύει τὸ λένε ΑΓΩΝΙΑ 937.

Α/Π Αὐλίς, περιμένοντας νὰ ξεκινήσει Καλοκαίρι 1936

—

ΣΟΥΝΙΟ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΟΥΝΑ

 Κώστας Λιννός  - ΣΟΥΝΙΟ, ΝΑΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ

Είδαμε πρώτα τον ίσκιο στο μάρμαρο·
Ένα σύννεφο ταξιδεμένο, καθώς φαινόταν, πολύ καιρό στην ερημιά
Μας θύμισε την αγάπη μας για τους μακρινούς ουρανούς−
Στο βαθούλωμα στην αρχαία κολώνα ο αέρας έτριβε
Τον ήλιο που περίσσεψε απ’ τα χαρισμένα λουλούδια και τα γερτά καΐκια
Κι η θάλασσα σαν περασμένη στις ραβδώσεις της πέτρας...
Σ’άλλη ζωή ξαναγεννούσε τα ψάρια
Στο μυθικό δάσος που ήταν ο καθένας κάποτε
Αχολογώντας τ’άφρισμα του κρασιού στο στρίψιμο των
κυμάτων μνήμη λαμπρής μέρας..."
Κώστας Λιννός-"Μετασχηματισμοί Γ' " 
http://fractalart.gr/

Νικηφόρος Βρεττάκος - Ξημέρωμα στο Σούνιο 

 "Είμαι ένα σύνθεμα από ξένο μεγαλείο.
Τα όσα θωρείς στην ύπαρξή μου είναι όλα ξένα, 
Κάτι απ΄τη θάλασσα, απ΄τον ήλιο κι από σένα, 
κάτι απ΄του δάσους κι απ΄της νύχτας το στοιχείο... 
Κι όταν πεθάνω το στοιχείο του θα πάρει 
το φως,η θάλασσα,το δάσος,το φεγγάρι 
κ΄εδώ στη θέση μου θα μείνει πιά η σιγή. 
Κι αυτή η ψυχή που μες στο στήθος μου είχα φέρει, 
απ΄του ουρανού ψηλά σαν έπεσα τα μέρη, 
θα΄χει σε αγάπη σκορπιστεί πάνω στη γη..." 

 Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ "Επί Ασπαλάθων..." 

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα κι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη ...
Γαλήνη.
- Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον; 

Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ' αυλάκια· 

τ' όνομα του κίτρινου θάμνου δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς. 

Το βράδυ βρήκα την περικοπή: «Τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει «τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαναπάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι».
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.
31 του Μάρτη 1971

 ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΥΡΟΝ «Τα Νησιά της Ελλάδας»

16.

Φέρετέ με στου Σουνίου τα γκρεμνά τα μαρμαρένια,
Όπου εκεί, με το δικό μου και το κλάμα του κυμάτου,
Θα σαρώνουνται σμιγμένα δίχως καν αντίλαλου έννοια,
Σαν τον κύκνο ας να πεθάνω τραγουδώντας εκεί κάτου,
Τι δική μου δε θα γίνεις, ω των σκλάβων χώρα εσύ,
Κάτω τα ποτήρια, χύστε το Σαμιώτικο κρασί.
( Τελευταία στροφή ) 
μτφ. Στέφανος Μύρτας

[πηγή: Τραγούδια για την Ελλάδα, μτφ. Στέφανος Μύρτας, Εκδόσεις Μπάυρον, Αθήνα 21983, σ. 63-68]http://ebooks.edu.gr/

Κώστας Λιννός - Ο ΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

 "Να η χώρα που κατοικείται από ζωντανά αγάλματα·
Κοιτάζουμε τα σκαλισμένα πρόσωπα στις φλόγες
Περπατάμε σιγά, προσέχοντας για τον παραμικρό θόρυβο,αμίλητοι
Ξεχνώντας το περασμένο βλέμμα, τ’ αφημένα Αντίο στην παλιά ξύλινη πόρτα...
Γιατί πρέπει να ζήσουμε σε σταθμούς με τρένα που δεν
ξέρουν που πάνε...
Ατενίζουμε τους αλαργινούς ανεμόμυλους
Έχοντας το χρέος της σταθερής ματιάς, σαν ατσάλινο
βέλος να σκίζει τον θολό αέρα...
Αλλοτινά τραγούδια, αξέχαστα αρώματα,αγαπημένοι τόποι,
Όλα χωνεμένα πια σε δισταχτικές χειρονομίες·
Γράφοντας τα ονόματά μας σε πέτρες που δεν έχουν
όνομα...
Αγαπήσαμε όχι την ίδια τη φωτιά μα τις σπίθες της.
Τα δικά μας αγάλματα ευδοκιμούνε μόνο στον θαλασσινό αγέρα...
Μεγαλώνουν τρώγοντας λεπτές φέτες ουρανού και ψίθυρους λουλουδιών...
Κι αν έχει πολλή ησυχία ίσως τ’ ακούσεις να μιλάνε...
Πότε στα φύκια, κάποιες φορές στους ανθρώπους....
Κι είναι τότε που σχηματίζεται στον υγρό πηλό η μορφή
της Παναγίας!
Κι η πλάση για λίγο συγκατανεύει και λες να,η πατρίδα."
Κώστας Λιννός-"Ο τόπος της πέτρας" —
http://fractalart.gr/

"Να ονειρευτείς το απίθανο όνειρο...
Να παλέψεις με τον ανίκητο αντίπαλο...
Να αντέξεις με δυσβάσταχτη θλίψη...
Να τρέξεις εκεί όπου οι γενναίοι δεν τολμούν να πάνε..."
Impossible Dream

Κική Δημουλά - Πάσχα προς Σούνιο

Η θάλασσα ψύχραιμη και ασύσπαστη,

λες κι απ’ τις άκρες της σφιχτά

την έπιασ’ η στεριά και την τεντώνει.

Στην άκρη του γκρεμού,

που συγκρατεί το θέαμα,

ευωδιάζει ο ίλιγγος

κατρακυλούν αυτοκτονίες…

Αριστερά, η εποχή,

σε μια ακατάσχετη επιφοίτηση χρωμάτων.

Κι εκεί, προσκυνητάρι κατηφές,

έναν Χριστό, μη αναστάντα προφανώς, εγκλείει.

Γιατί στεφάνι εκ πλαστικού

επάνω του ακόμη ξεχασμένο

το πάθος της σταυρώσεως παρατείνει.

Περί διαγενομένου του Σαββάτου,

Μαγδαληνής, Σαλώμης, και αρωμάτων

ιδέαν δεν έχει.

Σύμπτωσις:

Κι απ’ την καρδιά μου ο λίθος

oυκ αποκεκύλισται·

ήν γαρ μέγας σφόδρα.

(«Επί τα ίχνη»,1963)

https://marthageorgiou.wordpress.com/

JEAN-MOREAS - LE CAP SUNIUM

Sunium, sunium, sublime promontoire

Sous le ciel le plus beau,

De l’âme et de l’esprit, de toute humaine gloire

Le berceau, le tombeau;

Jadis, bien jeune encor, lorsque le jour splendide

Sort de l’ombre vainqueur,

Ton image a blessé, comme d’un trait rapide,

Les forces de mon Coeur.

Ah! Qu’il saigne, ce coeur ! et toi, mortelle vue

Garde toujours doublé,

au-dessus d’une mer azurée et chenue,

un temple mutilé.

http://www.poeticanet.gr/

JEAN-MOREAS- Το ακρωτήρι του Σουνίου

Σούνιο, Σούνιο, ύψιστο ακρωτήρι

Ψυχής και πνεύματος

Κάτω απ’τον καταγάλανο ουρανό,

Περικλείωντας όλη την ανθρώπινη δόξα

Είσαι συνάμα η κούνια μα και ο τάφος μου

Στην άλλοτε νιότη μου, όταν

η ένδοξη μέρα ανέτειλλε στην νικήτρια σκιά σου,

Η εικόνα Σου, φευγαλέα

κατατρόπωσε κάθε απόθεμα δύναμης

Της καρδιάς μου

Α! πώς αιμορραγεί αυτή η καρδιά! Κι εσύ θνητή όψη,

Φυλάς εις διπλούν

Αφ’υψηλού μια θάλασσα καταγάλανη μα και άχρωμη,

Έναν ναό μισογκρεμισμένο!

Μετάφραση: ΑΝΝΑ ΗΛΙΑΔΟΥ

http://www.poeticanet.gr/

 Ελισσαίος Βγενόπουλος Σούνιο 

Το πέλαγος χανόταν μακριά πιο πίσω κι από τις ανυπόστατες υποψίες πιο μακριά κι από τους αυτόχθονες φόβους Όσο άντεχε το μάτι του κρεμόταν το πελαγίσιο μπλε της αυτάρκειας κι ερχόταν σιγά – σιγά κι έμπαινε μέσα του από τ’ απότομα ακρωτήρια των δαχτύλων από τις λεπτές μεμβράνες της επιθυμίας ακόμα κι από τους στεγανούς βολβούς των οφθαλμών του απομεσήμερο ο ουρανός με το πέλαγο ενώνονταν με μια γραμμή χαμόγελο τόσο μπλε κι ούτε μια σταγόνα για την αιώνια δίψα του..."
http://poihsh-logotexnia.blogspot.gr/

«Τρέχει.Τρέχει με αντίθετο άνεμο./ Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις./ Δυσκολίες και δυσκολίες. /Φωτιές, πολέμους,/ γκρίνιες, οικογένειες./Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό./Τις βλέπει για λίγο, τις πιάνει, ξεχνιέται./ Και πάλι το κυνηγητό […] Ήρωας του Σάμουελ Μπέκετ/ δεν το φαντάστηκε ποτέ ότι θα γίνει./ Τώρα πλησιάζει σε ένα σκοτάδι/ που αυτός το βλέπει άπλετο φως./ Φουσκωμένα τα μάγουλα από την προσπάθεια,/ είναι σαν να φουσκώνει τα πανιά της/ Αργοναυτικής Εκστρατείας./ Πάει και πάει./Το πέλμα θυμάται το πριν και το/ μετά αμετάκλητα. Γίνεται τροχός,/ βγάζει σπίθες και πείσμα του έρωτος./Το τέρμα σφίγγεται βίδα/ στο άπειρο ή στην κάθε μέρα./Ένας διασκελισμός και χάνεται/ στην αβεβαιότητα του τέλους...".
Γιάννης Κοντός-"Τρέχει με αντίθετο άνεμο"  - πηγή 

ΟΜΗΡΟΣ - ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Η πρώτη γραπτή αναφορά για το Σούνιο ως τόπο λατρείας γίνεται από τον Όμηρο (στίχος 278, ραψωδία γ,Οδύσσεια, όπου ο Νέστορας διηγείται στον Τηλέμαχο:

«Ημείς μεν γαρ άμα πλέομεν Τροίηθεν ιόντες
Ατρεϊδης και εγώ, φίλα ιδότες αλλήλοισιν·
αλλ' ότε Σούνιον ιρόν, αφικόμεθ' άκρον Αθηναίων...»
............................
Μαζί αρμενίζαμε, λοιπόν, γυρνώντας απ' την Τροία,
αγαπημένα και πιστά, εγώ κι ο γιος τ' Ατρέα.
Κι όταν στο Σούνιο το ιερό φτάσαμε, στων Αθηνών τον κάβο..
.http://diastixo.gr/

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ «ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ» αποσπάσματα

Elaine Murphy - Lovers at Sunset

Ρόδο της μοίρας, γύρευες να βρεις να μας πληγώσεις
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.

Του κύκλου σου το ανέβασμα ζωντάνευε τη χτίση
από τ' αγκάθι σου έφευγε το δρόμου ο στοχασμός
η ορμή μας γλυκοχάραζε γυμνή να σ' αποχτήσει
ο κόσμος ήταν εύκολος. Ένας απλός παλμός.

Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ' ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό.
Λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια...
Ω μην ταράξεις... πρόσεξε ν' ακούσεις τ' αλαφρό

ξεκίνημά της... τ' άγγιξες το δέντρο με τα μήλα
το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί...
Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα
να 'σουν εσύ που θα 'φερνες την ξεχασμένη αυγή!

Στον κάμπο του αποχωρισμού να ξανανθίζουν κρίνα
μέρες ν' ανοίγουνται ώριμες, οι αγκάλες τ' ουρανού,
να φέγγουν στο αντηλάρισμα τα μάτια μόνο εκείνα
αγνή η ψυχή να γράφεται σαν το τραγούδια αυλού...

Η νύχτα να 'ταν που έκλεισε τα μάτια; Μένει αθάλη,
σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό,
μια στάχτη κι ένας ίλιγγος στο μαύρο γυρογιάλι
κι ένα πυκνό φτερούγισμα στην εικασία κλειστό.

Ρόδο του ανέμου, γνώριζες μα ανέγνωρους μας πήρες
την ώρα που θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός
να πλέξουνε τα δάχτυλα και να διαβούν δυο μοίρες
και να χυθούν στο χαμηλό κι αναπαμένο φως.
……………………………………………………..
Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να 'ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανάθρεψε ο λωτός;

Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν' όλα βολετά
προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα
την ώρα που του δειλινού χάνουνται τ' ανοιχτά

τριαντάφυλλα... Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απέμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρίκυμισμα της θάλασσας... Ο κόσμος είναι απλός.

ΣΠΥΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ " Α Π Ο Υ Σ Ι Α "

[Η μνήμη όπου την αγγίξεις πονεί ] Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ

Στη μνήμη της Άννας Ευγενικού

Τώρα πια , που οι ώρες σου βασίλεψαν
και γι' άλλους τόπους αλαργινούς ξεμακραίνεις
στα ανίσκιωτα λιβάδια της αιωνιότητας ,
αξεπέραστη φαντάζει η απουσία σου .
Στη στείρα αγκαλιά της ασέληνης νύχτας
σταλαγματιά θανατερή κάθε θύμηση ,
ανομολόγητα συναισθήματα εμφανίζονται
ανερμήνευτα όνειρα ζητούν επεξήγηση .
Βασανιστικά ο χρόνος γλιστρά
στα γκρίζα σοκάκια της θλίψης
ντυμένος με την οδύνη των αναμνήσεων
προβάλλοντας αναπάντητα ερωτήματα .
Μόνο εκείνη η ήρεμη , γαλήνια μορφή σου
μοναδική όαση στης λογικής την αφάνεια
αργοπλανιέται στο φως ανάμεσά μας
σαν γλυκιά πνοή ανοιξιάτικης αύρας .
Μείνε για πάντα , άσβεστη φλόγα
στο παραγώνι της καρδιάς μας ,
γίνε ελπιδοφόρα , χρυσή ηλιαχτίδα
στο πυκνό σκοτάδι της ζωής μας . . .

ΑΘΗΝΑ 28 -- 10 -- 2018
ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ ΣΠΥΡΟΣ

Γ ΣΕΦΕΡΗΣ "Ὁ Μαθιὸς Πασχάλης ἀνάμεσα στὰ τριαντάφυλλα"

Καπνίζω χωρὶς νὰ σταματήσω ἀπ᾿ τὸ πρωὶ
ἂν σταματήσω τὰ τριαντάφυλλα θὰ μ᾿ ἀγκαλιάσουν
μ᾿ ἀγκάθια καὶ μὲ ξεφυλλισμένα πέταλα θὰ μὲ πνίξουν
 


φυτρώνουν στραβὰ ὅλα μὲ τὸ ἴδιο τριανταφυλλὶ
κοιτάζουν περιμένουν νὰ ἰδοῦν κάποιον δὲν περνᾶ κανεὶς
πίσω ἀπ᾿ τὸν καπνὸ τῆς πίπας μου τὰ παρακολουθῶ
πάνω σ᾿ ἕνα κοτσάνι βαριεστισμένο χωρὶς εὐωδιά,
στὴν ἄλλη ζωὴ μία γυναίκα μοῦ ἔλεγε μπορεῖς ν᾿ ἀγγίξεις
αὐτὸ τὸ χέρι
κι εἶναι δικό σου αὐτὸ τὸ τριαντάφυλλο εἶναι δικό σου
μπορεῖς νὰ τὸ πάρεις
τώρα ἢ ἀργότερα, ὅταν θελήσεις.

Κατεβαίνω καπνίζοντας ὁλοένα, τὰ σκαλοπάτια
τὰ τριαντάφυλλα κατεβαίνουν μαζί μου ἐρεθισμένα
κι ἔχουνε κάτι στὸ φέρσιμό τους ἀπ᾿ τὴ φωνὴ
στὴ ρίζα τῆς κραυγῆς ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει
νὰ φωνάζει ὁ ἄνθρωπος: «μάννα» ἢ «βοήθεια»
ἢ τὶς μικρὲς ἄσπρες φωνὲς τοῦ ἔρωτα.

 Εἶναι ἕνας μικρὸς κῆπος ὅλο τριανταφυλλιὲς
λίγα τεραγωνικὰ μέτρα ποὺ χαμηλώνουν μαζί μου
καθὼς κατεβαίνω τὰ σκαλοπάτια, χωρὶς οὐρανὸ
κι ἡ θεία της ἔλεγε: «Ἀντιγόνη ξέχασες σήμερα τὴ γυμναστική σου
στὴν ἡλικία σου δὲ φοροῦσα κορσὲ στὴν ἐποχή μου».
Ἡ θεία της ἦταν ἕνα θλιβερὸ κορμὶ μ᾿ ἀνάγλυφες φλέβες
εἶχε πολλὲς ρυτίδες γύρω στ᾿ αὐτιὰ μία ἑτοιμοθάνατη μύτη
ἀλλὰ τὰ λόγια της ἦταν γεμάτα φρόνηση πάντα.

Τὴν εἶδα μία μέρα νὰ ῾γγίζει τὸ στῆθος τῆς Ἀντιγόνης
σὰν τὸ μικρὸ παιδὶ ποὺ κλέβει ἕνα μῆλο.
Τάχα θὰ τὴ συναπαντήσω τὴ γριὰ γυναίκα ἔτσι ποὺ κατεβαίνω;
Μοῦ εἶπε σὰν ἔφυγα: «Ποιὸς ξέρει πότε θὰ ξαναβρεθοῦμε»
κι ἔπειτα διάβασα τὸ θάνατό της σὲ παλιὲς ἐφημερίδες
τὸ γάμο τῆς Ἀντιγόνης καὶ τὸ γάμο τῆς κόρης τῆς Ἀντιγόνης
χωρὶς νὰ τελειώσουν τὰ σκαλοπάτια μήτε ὁ καπνός μου
ποὺ μοῦ δίνει μία γέψη στοιχειωμένου καραβιοῦ
μὲ μιὰ γοργόνα σταυρωμένη τότες ποὺ εἴταν ὄμορφη, πάνω στὸ τιμόνι.
Κορυτσά, καλοκαίρι ῾37

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ - Μποτίλια στο πέλαγο

Πάργα 

Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι
και παραπάνω
το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει·
τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι
λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα
κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη·
και παραπάνω ακόμη πολλές φορές
το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτά
ώς τον ορίζοντα ώς τον ουρανό που βασιλεύει.

Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,
να πιούμε νερό και να κοιμηθούμε.
Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη
και ξεδιπλώνει μιαν απέραντη γαλήνη.
Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα
και το παίξαμε στα ζάρια.
Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε. *
Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.
http://www.greek-language.gr/

Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ " Ἡ λυπημένη "

Edv. Munch, Καλοκαιρινή βραδιά

Στὴν πέτρα τῆς ὑπομονῆς

κάθισες πρὸς τὸ βράδυ

μὲ τοῦ ματιοῦ σου τὸ μαυράδι

δείχνοντας πὼς πονεῖς·

κι εἶχες στὰ χείλια τὴ γραμμὴ

ποὺ εἶναι γυμνὴ καὶ τρέμει

σὰν ἡ ψυχὴ γίνεται ἀνέμη

καὶ δέουνται οἱ λυγμοί·

κι εἶχες στὸ νοῦ σου τὸ σκοπὸ

ποὺ ξεκινᾶ τὸ δάκρυ

κι ἤσουν κορμὶ ποὺ ἀπὸ τὴν ἄκρη

γυρίζει στὸν καρπό·

μὰ τῆς καρδιᾶς σου ὁ σπαραγμὸς

δὲ βόγκηξε κι ἐγίνη

τὸ νόημα ποὺ στὸν κόσμο δίνει

ἔναστρος οὐρανός.

Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ "Μποτίλια στο πέλαγο"

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ - ΣΙΦΝΟΣ Η Παναγία της Χρυσοπηγής,

Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι

και παραπάνω

το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει·

τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι

λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα

κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη·

και παραπάνω ακόμη πολλές φορές

το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτά

ώς τον ορίζοντα ώς τον ουρανό που βασιλεύει.

Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,

να πιούμε νερό και να κοιμηθούμε.

Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη

και ξεδιπλώνει μιαν απέραντη γαλήνη.

Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα

και το παίξαμε στα ζάρια.

Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε. *

Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.

Γ ΣΕΦΕΡΗΣ «Διάλειμμα Χαρᾶς»

ΠΙΝΑΚΑΣ . :Ferdinand Georg Waldmüller

Εἴμασταν χαρούμενοι ὅλοι ἐκεῖνο τὸ πρωὶ
θεέ μου πόσο χαρούμενοι.
Πρῶτα γυάλιζαν οἱ πέτρες τὰ φύλλα τὰ λουλούδια
ἔπειτα ὁ ἥλιος
ἕνας μεγάλος ἥλιος ὅλο ἀγκάθια μὰ τόσο ψηλὰ στὸν οὐρανό.
Μιὰ νύμφη μάζευε τὶς ἔνοιές μας καὶ τὶς κρεμνοῦσε στὰ δέντρα
ἕνα δάσος ἀπὸ δέντρα τοῦ Ἰούδα.
Ἐρωτιδεῖς καὶ σάτυροι παῖζαν καὶ τραγουδοῦσαν
κι ἔβλεπες ρόδινα μέλη μέσα στὶς μαῦρες δάφνες
σάρκες μικρῶν παιδιῶν.

Εἴμασταν χαρούμενοι ὅλο τὸ πρωΐ
ἡ ἄβυσσο κλειστὸ πηγάδι
ὅπου χτυποῦσε τὸ τρυφερὸ πόδι ἑνὸς ἀνήλικου φαύνου
θυμᾶσαι τὸ γέλιο του: πόσο χαρούμενοι!

Ἔπειτα σύννεφα βροχὴ καὶ τὸ νοτισμένο χῶμα
ἔπαψες νὰ γελᾶς σὰν ἔγειρες μέσα στὴν καλύβα
κι ἄνοιξες τὰ μεγάλα σου τὰ μάτια κοιτάζοντας
τὸν ἀρχάγγελο νὰ γυμνάζεται μὲ μία πύρινη ρομφαία-
«Ἀνεξήγητο» εἶπες «ἀνεξήγητο
δὲν καταλαβαίνω τοὺς ἀνθρώπους
ὅσο καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ χρώματα
εἶναι ὅλοι τους μαῦροι».