ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΣΠΟΝΤΗ - ΛΟΥΛΕΛΗ "Στου έρωτα το φέγγος"

Φωτογραφία - Ζωή Δούνα , Παραλία Αλίμου 

"Έρχεται καταπάνω μου διάχυτο,
μυριάδες οι καυτές ηλιαχτίδες
ζουμερές,σαν ηχώ ευτυχίας.
Το φως.
Η μπουνάτσα.
Το όστρακο στο χείλος του βράχου.
Ο παφλασμός που γίνεται κύμα...
Έτσι παφλάζει η ψυχή μου στην παστάδα της αγάπης,
γλυκό καλοκαίρι που στην κάψα του αφήνομαι,
αχ,αλυχτάει η ζωή,
ξεσπαθώνει ο οίστρος,
φυσάει ο μαϊστρος
κι η ελπίδα ξεβράζεται μπόσικη να πνίξει το βάσανο...
Η άλως.
Του έρωτα φέγγος
και της λύτρωσης το φως στο παρανάλωμά του...
Στο άπλετο,
στ'αχόρταγό του λιοπύρι
πόσες λαχτάρες να σμίγουνε άραγε,
και πόσα κορμιά να ιδροκοπούν από πόθο,
απ'την τραμπάλα του έρωτα παλλόμενα και αποκαμωμένα...
Στο σπέρμα της νωχέλειας
κολλημένες οι ψυχές ξαποσταίνουν,
στα μουσκεμένα σεντόνια
ανασαίνουν τα δυο μισά της καρδιάς,,
στο ρίγος του καμάτου
του ιδανικού οι αυταπάτες ανθίζουν,
στη μήτρα η προσδοκία εγκυμονεί,
τα οράματά της κλωσσάει η ουτοπία
και συνταιριάσματα η συμμετρία γεννάει.
Εκεί,
στης ονειροβασίας το γλυκό καλοκαίρι,
στο χέρι,εκεί,
στη φούχτα του έρωτα
πόσες αντίπερα όχθες περνάω,
πόσα αντιμάχομαι
και σε πόσα νικάω.....
Αχ,
πόσο φως αντέχουν τα όνειρά μου,
αρκεί μονάχα η καρδιά,
να το λέει η καρδιά μου...
Κι ο ήλιος,
αρκεί να είναι πάντα εκεί,
στα ψηλά τ'ουρανού μου,
στο απώγειό μου,
αρκεί για να φέγγει η αγάπη τα πέρατα,
τα έσχατά μου..."

Αγγελίνα Σπόντη Λουλέλη -"Στου έρωτα το φέγγος"

ΧΑΤΖΗΘΩΜΑ ΖΩΗ ''Τα ανεπίδοτα της ζωής''

Frank Weston Benson -  Eleanor Holding a Shell

Ευτυχία είναι είναι οι ιδέες και οι εμπνεύσεις. Και τα ελεύθερα, όχι τα ''ταριχευμένα μυαλά''. Και τα βλέμματα και τα χαμόγελα εμπνεύσεις. Και το τρανταχτό γέλιο που θα καταφέρεις να αποσπάσεις ξαφνικά από τον δυστυχισμένο. Είναι η συντροφικότητα, το παγωμένο χέρι στη δική σου τσέπη, για να ζεσταθεί το χειμώνα στη βόλτα. Και τα μάγουλα που κοκκινίζουν ακόμα.

Και οι ανάσες να πνιχτά γέλια στο σκοτάδι, που κάνουν την πιο μικρή στιγμή αιώνια. Ευτυχία είναι ο Έρωτας και οι επαφές που έχουν τόσο συναίσθημα, που τα γόνατα τρέμουν και η φωνή κάνει διακοπές, σαν χαλασμένη τηλεόραση. Ευτυχία μπορεί να είναι οι πόθοι, ευσεβείς ή ασεβείς πόθοι, που σε κρατούν ζωντανό με το δυνατό καρδιοχτύπι.

Ευτυχία είναι και οι λύπες μας, γιατί μετά έρχονται οι χαρές, όπως η άνοιξη μετά τη βαρυχειμωνιά. Είναι και οι οικογενειακές συγκεντρώσεις τις Κυριακές και τα Χριστούγεννα και το φαγητό της μαμάς τα μεσημέρια μετά από τη δουλεία. Και τα ξενύχτια πάνω από άρρωστο παιδί ή πάνω από ηλικιωμένο. Και η θαλπωρή που θα προσφέρεις στο τρομαγμένο ορφανό παιδί που ''ξέβρασε'' η θάλασσα στην πόρτα σου. Μια δουλειά που να αγαπάς και να προσφέρεις στους ανθρώπους.

Αν χαρείς καλά βιβλία είσαι ευτυχισμένος. Αν ακούσεις ωραίες μελωδίες, αν απολαύσεις την Τέχνη μαζί με άλλους, μεγαλώνεις μαζί τους και είναι λες και έχετε ζήσει πολλές ζωές μαζί. Ευτυχία για κάποιους από μας είναι η απόλυτη γαλήνη στην προσευχή. Ή το μπαλκόνι ξημερώματα που όλα μυρίζουν άνοιξη και η ανάσα ενός μωρού και τα γέλια στον ύπνο του. Ευτυχία είναι να αποκτάς καινούριες νεανικές συνήθειες σε μεγάλη ηλικία. Και ενώ όλοι σε θεωρούν απόμαχο της ζωής, εσύ να τρέχεις για σκι στα βουνά και τις θάλασσες και να χορεύεις ξέφρενα μέχρι το πρωί.

Τίποτα γύρω μας δεν είναι τέλειο και το κυνήγι της χαράς είναι κοπιαστικό. Μα αξίζει το πέρασμά μας από τον κόσμο αυτό, για τις σταλαγματιές ευτυχίας, κι ας μην είναι όλα στα μέτρα μας και ας μην είμαστε ελεύθεροι από δυσκολίες και δεσμεύσεις. Αξίζει για τις μουδιασμένες από χρόνια Ανατολές μέσα μας που ζητούν επιτακτικά απελευθέρωση. Και για όσα ανεπίδοτα μας χρωστά η ζωή. Ίσως ήρθε η ώρα να πιστέψουμε στα θαύματα. Το κοχύλι μας τώρα βγάζει θεϊκές μουσικές. Η ζωή είναι ωραία!

ΚΟΛΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ " Ψηλαφίζοντας το Φως "

Ωραία ήταν, μια μέρα λαμπρή
την έζησα ως το σπιρούνι της
άλογο δεν είχε, κάλπαζα μόνος κατά κει
πάντα κατά κει που ‘χω μια τρύπα ανοίξει στο χρόνο
και διαφεύγω.
Θα ‘λεγες πως, είμαι ένας νεκρός που περπατά στον αέρα
κοιτάζοντας πόσο υποφέρουν οι ζωντανοί.
Ωραία ήταν, μια λαμπρή μέρα, με κλειστά μάτια, πάντα κλειστά
η λάμψη και το φως έρχεται μέσα απ’ τους τάφους
οφείλω κλειστά μάτια, με την κάθε ευκαιρία να μην βλέπω.
Το οφείλω στην αλλαγή, φτιάχνω κάτι ζεστό
που μπορείς να το πιάσεις χωρίς να καείς.
Ωραία μέρα λαμπρή, είχα ήλιο μέσα ήλιο έξω
αλφαδιασμένοι ήλιοι
θα πρέπει απ’ το ενδιάμεσο να εξαφανιστώ, να σβήσω
να αφήσω τους ήλιους ανενόχλητους να δουλέψουν.
Λίγη θάλασσα να ακούω, λίγη μουσική να βλέπω, αυτά.

Είμαι εντέλει ένας μολυβένιος στρατιώτης
π’ αποχτά ζωή απ’ τις ακροάσεις του μέλλοντος
έχω έναν τρόπο να μεταφράζω τη σιγή
έτσι που να με συμφέρει.
Γιατί αυτός ο κόσμος δεν με συμφέρει.
Σε κανέναν δεν συμφέρει. Εξού και καταφεύγω στον άλλον μου κόσμο,
όμως εκεί κανείς δεν μ’ ακολουθεί,
αυστηρά μοναχικός ο έσω κόσμος κι ακατανόητος
απ’ τους άλλους, να τον μοιραστείς μόνο
με κάποιες προϋποθέσεις αγάπης και πάλι
δύσκολο είναι, πρέπει ο άλλος να βλέπει
τον εαυτό του μέσα από σένα και να του αρέσει.
Πίσω απ’ τις κουρτίνες, πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα
πίσω, πιο πίσω κι απ’ τα πίσω, εκεί υπάρχουμε
με έναν τρόπο μοναδικό κι αμοίραστο.

Α, εκεί έχει μια ησυχία που τίποτα δεν σε φτάνει.
Ωραία μέρα λαμπρή, πίσω απ’ τα κλειστά μου μάτια
κι η ζωή να μην μου διαφεύγει, να τη ζω
σε ένα άλλο μέγεθος άνετο.
Όπου κι ο ψίθυρος είναι κάτι που το πιάνεις.

Κάποιος συκώνεται το πρωί απ΄το κρεβάτι μου
κάποιος κατηφορίζει ως τη θάλασσα
κάποιος πίνει τις μπύρες μου και καπνίζει τα τσιγάρα μου
κάποιος έχει καταχραστεί το σώμα μου.
Κάποιος ζει σε ένα άγνωστό μου σπίτι
φοράει τα ρούχα μου, χτενίζεται όπως εγώ
λέει τα αστεία μου, μιλάει με το στόμα μου,
κάποιος ζει στην σκιά μου
που δεν είμαι εγώ.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://triala.blogspot.gr/

ΛΕΝΑ ΦΑΤΟΥΡΟΥ " ΜΕΣΤΩΜΕΝΗ ΝΙΟΤΗ "

Εγώ πλανεμένη,ταξίδεψα μέσα στο παραμύθι. Εσύ έπαιξες, στολίζοντας το με εικόνες. Εικόνες με του έρωτα φτιασίδια σαν πολύτιμες χάντρες, σε νεανικό λαιμό. Στην τελειότητα αυτής της νοερής ένωσης εξακολουθώ να ταξιδεύω, με τρίαινα τα λιγοστά της φαντασίας σου λόγια. Ότι έχω από εσένα, είναι όλα λιγοστά. Δε μιλάμε για υποχρέωση.Για αισθήματα μιλάμε. Με τ'όνομα έρωτας κυκλοφορούν, και δεν έρχονται ποτέ, παρακαλετά. Λίγη σημασία έχει πια, φωνάζει η μεστωμένη νιότη μου. Έσπασες τα πρεσβυωπικά γυαλιά σου λέει, αφήνοντας το βλέμμα στο πέταγμα ενός αετού που αν μπορούσες να τον πιάσεις,δίχως φόβο θα τον χάιδευαν τα χέρια σου. Τι ΟΥΤΟΠΙΑ! Σαν άπειρη έφηβη φέρθηκες. Καμάρωσε τώρα τη ντροπιασμένη καρδιά σου, χλεύασε τα έργα σου,και μη μιλήσεις ποτέ ξανά,γι αγάπη. Γυρνώντας τις σελίδες αυτού του ονείρου που έζησες, θα σου φανούν σαν μοιρολόγια,και η μεστωμένη νιότη σου θ'αντισταθεί απ'την αρχή θυμίζοντας, πως ο αετός που σ'έκρινε κάποτε ξεχωριστή,των νιάτων του τη δύναμη παρέλασε εμπρός σου, μέσα από ΜΕΓΑΛΑ λόγια.....
ΛΕΝΑ ΦΑΤΟΥΡΟΥ----ΑΠΟ ΤΟ< ΑΝΩΝΥΜΟ ΑΛΜΠΟΥΜ>

ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ ΣΚΕΨΗ ( ΕΛΕΝΗ ΑΡΑΠΗ ) " Κόντρα καρένα "

Πίνακας: Κώστας Γραμματόπουλος.

Ένα κουφάρι πήρα το χτισα
 απ' την αρχή κόντρα καρένα
 μνήμη προγονική το γέμισα
 χώμα ελιάς κάρπισε ο λόγος.

Έριξα δυο πέτρες φωτιές
φύτρωσαν χαμόγελα καυτά
το πλάνισα το πλάνεψα
 στη θάλασσα το ριξα
 σκαρμοί του οι λέξεις
αντάριασαν αγκαλιάστηκαν
αρμάτωσαν την αλήθεια.

Χωρίς μηχανή διχως άγκυρα
 φούσκωσα τα πανιά
 χούφτιασα το διάκι
πρόσω ολοταχώς όρμηξα
πάνω στους τάφους
το τρελό κουφάρι μου εκτίναξα
φως στην οικουμένη να φέρει.

Ένα κουφάρι τρελό
 μόνο απ' αγάπη αρματωμένο.

   Ελένη Σ Αράπη
( Ανεμόεσσα Σκέψη)

Αφιερωμένο στους μύστες της θάλασσας.


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://anemoessaskepsh.blogspot.gr/

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΟΥΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΥΦΟΝΗΣΙΑ

 Πλησιάζοντας...νερά πεντακάθαρα,κρυστάλλινα! — 

Αποτελούνται από δύο νησίδες και ανήκουν στο σύμπλεγμα των Μικρών Ανατολικών Κυκλάδων.Στο Άνω Κουφονήσι ξεχωρίζουν οι 5 αξιόλογες παραλίες που υπάρχουν στο νησί, με ωραιότερες το Πορί και τον Φοίνικα.Οι παραλίες Χαροκόπου και Πλατιά Πούντα συγκεντρώνουν τον περισσότερο κόσμο.Ο οικισμός της Χώρας στη νοτιοδυτική ακτή του νησιού είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής...

--------------

"Στα Κουφονήσια οι διαστάσεις του χώρου και του χρόνου διαφέρουν από τις γνωστές θεωρίες.Δεν χρειάζεστε ρολόι.Δεν χρειάζεστε ιδιαίτερα ρούχα. Φορέστε κάτι πρόχειρο, είναι αρκετό για την αίσθηση της ελευθερίας.

Περπατήστε κάτω από το φως του ήλιου ή του φεγγαριού συνοδεία αστεριών, συναντώντας βλέμματα ευχαριστημένα.

Κυρίως δεν χρειάζεστε το αυτοκίνητό σας. Επιτέλους δεν θα οδηγήσετε για τις ημέρες της παραμονής σας στο νησί.Αν το έχετε μαζί σας απλά θα το παρκάρετε στον χώρο της διαμονής σας.Ό,τι αναζητήσετε είναι δίπλα σας ή κοντά σας.Θα μετακινηθείτε ευχάριστα περπατώντας ή με ένα ποδήλατο στο πλάι της θάλασσας ή στην πλάτη της θάλασσας με την λάντζα του νησιού...Οι κάτοικοι του νησιού είναι πρόθυμοι να σας εξυπηρετήσουν σε ότι χρειαστείτε.Εδώ δεν υπάρχει μόνος, όλοι κα όλα γίνονται ένα δεμένο σύνολο...

Θα χαλαρώσετε, θα ξαπλώσετε στην απαλή άμμο, θα κολυμπήσετε στα γαλαζοπράσινα νερά του νησιού, θα ξεχάσετε τα ‘πρέπει’, θα αγαπήσετε τα ‘θέλω’ σας,θα ξεχάσετε την τεχνική προσομοίωση της ζωής στις πόλεις, θα νιώσετε τον ήλιο να σας αγκαλιάζει,το βράδυ θα σας συντροφεύουν αμέτρητα αστέρια, το φεγγάρι θα φωτίζει τις σκέψεις σας…"

www koufonisia.gr

 Χαροκόπου.

 Χαροκόπου.

 Χαροκόπου.

Λιμάνι

Λιμάνι...πόσο ζήλεψα αυτή τη βαρκούλα! 

  Λιμάνι

 Η ομορφιά της απλότητας! 

Με θέα deep blue! 

Και μόνο που το βλέπεις...

Τι να σου κάνουν τα πλούτη?
Η ευτυχία είναι εδώ!

Φοίνικας.

Φοίνικας.
Η λάντζα στ'ανοιχτά για Φανό...

Ό,τι πρέπει για ένα καφεδάκι!

Καράβια βγήκαν στη στεριά...

Επιμέλεια κειμένων - Ζωή Δούνα 

ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ " ΖΗΛΕΙΑ … ME ΠΟΝΑΣ! "

Λαβύρινθος το υφάδι της αγάπης! Έτσι και μπλεχτείς στον αργαλειό της, βγαίνεις αν είσαι αδαής, μαλλιά κουβάρια από μέσα. 

Τι έλεγα λοιπόν; Α, ναι…αφού έδιωξα κακήν κακώς την Κατερίνα από το σπίτι, έτρεξα στο κρυφό μας το λημέρι να συναντήσω τη Χριστίνα.

Αυτό το κορίτσι που άθελά μου, του είχα δείξει συναισθηματική αγνωμοσύνη...

'‘άθελά μου;’’ ή μήπως και ηθελημένα για να καψουρέψω την θλιμμένη ‘’πριγκίπισσα’’ της βίλας?

‘’Πέρνα μια μέρα από το σπίτι’’ δεν είχα πει στην πρώην, όταν κάποια στιγμή τυχαία την συνάντησα στον δρόμο;

Πώς λοιπόν να΄ρθεί στο ραντεβού, μετά το φιλί που είδε από το παράθυρό της; Τo γκαράζ της βίλας, που νύχτες ατέλειωτες ρουφούσαμε τον απαγορευμένο έρωτα, το βρήκα κλειδωμένο.

Ξαναλούφαξα στην τρεμουλιαστή μου αγωνία. Θέλω να΄ρθει, το γρηγορότερο να΄ρθεί, να θεραπεύσω την δικαιολογημένη της ζήλεια, την πικρία. Να αποκαταστήσω στην ψυχούλα της, τη σιγουριά της αποκλειστικής αγάπης ! Είναι το μόνο που γυρεύω.

Ποια σιγουριά; Υπάρχει στον έρωτα σοκάκι που να οδηγεί στην σιγουριά; Τρέμουν τα φυλλοκάρδια σου κάθε φορά που εναγώνια ρωτάς:

‘’Πες μου, μ΄αγαπάς;’’ Όσο πιο μεγάλη, τόσο πιο ανασφαλής, σαν το νεογέννητο που γυρεύει από σένα προστασία.

Θα΄ταν περασμένες δύο, όταν αποφάσισα με κείνον τον χιονιά, να ανέβω σπίτι μου να κοιμηθώ. Πώς να κοιμηθώ; Κάτι τέτοιες ώρες ο ύπνος γίνεται από σύμμαχος, εχθρός. Στέκεται από πάνω σου ακοίμητος φρουρός, προσμένοντας να αναμετρηθεί μαζί σου με τύψεις και ταχυπαλμία, όταν… 

όταν άκουσα έναν υπόκωφο θόρυβο απ΄έξω.

Σαν τρελός, που έχει απογειωθεί από την τρέλα του, άνοιξα την πόρτα και είδα τη Χριστίνα. Με το μαρτύριο της ζήλειας της στους ώμους και τον ακρωτηριασμό της προσωπικότητάς της, στης αγάπης τη θυσία.

Με τη νέκρα της στο βλέμμα που το σάπιζε ο λυγμός, άρχισε να ψελλίζει, ατενίζοντας τον χαμένο ουρανό:

-Ώστε για σένα, τον συναισθηματικά ανάπηρο, ήμουν έτοιμη να τινάξω την ασφάλεια του σπιτιού μου στον αέρα; Ένα καπρίτσιο ήτανε λοιπόν;

Δεν ξέρω πόσους αιώνες, έλεγε και έκλαιγε, εκείνη τη νύχτα η καψερή, εγώ όμως δεν την άκουγα.

Το παραλήρημα στο σωθικά μου, να τη νοιώθω για πρώτη φορά μέσα στο δωμάτιο μου, εδώ που άπειρες φορές την είχα φιλοξενήσει με την φαντασία μου, δεν μου άφηνε περιθώριο να συγκινηθώ με την δική της ανασφάλεια.

Αντίθετα, ένα αυθόρμητο γελόκλαμα μου μπούκωνε το στόμα, μη και προδοθώ.

Δεν βαριέσαι! Από την αντίληψη μιας ξύπνιας θηλuκιάς, δεν μπορείς τίποτα να κρύψεις.

-Ώστε γελάς και από πάνω, ε; Δε σε αδικώ. Είσαι και συ από κείνους που οι ορέξεις τους κρατάνε, μέχρι να πέσει το οχυρό. Από σήμερα λοιπόν, μπορείς να είσαι ευτυχής με την ανάμνησή μου. Αντίο..

‘’Αντίο’’! μου έλεγε λοιπόν αντίο; Να καταπιώ τη γλώσσα μου εγώ, παρ΄όλο που με ενθουσίαζε η παρουσία μιας γυναίκας στην ζωή μου, που δεν ανήκε Επιτέλους, στον Aστερισμό της Ανοχής!!!

Αστραπιαία την άρπαξα στην αγκαλιά μου και την πέταξα με όση λαχτάρα είχα πάνω στο κρεββάτι, ψάχνοντας για ένα αληθοφανές άλλοθι για κείνο το φιλί που είχε δει πριν λίγο από το παράθυρό της.

-Μα βρε κουτό, πώς φαντάστηκες ότι θα έφερνα άλλη γυναίκα εδώ μέσα; Μια φίλη της αδελφής μου ήταν που μου έφερε ένα δέμα απ΄την Ελλάδα, της λάλησα με στόμφο, ενώ με το πόδι μου άνοιγα το φύλλο της ντουλάπας, που για καλή μου τύχη, φιλοξενούσε ένα μισανοιγμένο δέμα από παλιά.

Η αταξία και η τσαπατσουλιά μου, με είχαν σώσει ξαφνικά, ανταποδίδοντας την αδυναμία που τις είχα, να τις στεγάζω σπίτι μου τόσο τακτικά.

Γύρισα και την κοίταξα. Η ανασφάλειά της, είχε δώσει τώρα τη θέση της στην αυτοπεποίθηση της γυναίκας που νοιώθει, ότι μόνη της Αυτή και μόνον Αυτή, μπορεί να χαλιναγωγήσει την υποτιθέμενη υπερσεξουαλικότητα του άντρα.

Θύμα και η ίδια της σκηνοθετημένης πολυγαμίας των αντρών, αφ΄ενός για να απατούμε αναφαίρετα και δικαιωματικά και αφ΄ετέρου για να κρατούμε τη γυναίκα σε μαγκάλια πυρωμένα .

Αντρικός σεξουαλισμός σου λέει ο άλλος! Κι έρχεται η ώρα της γυμνής αλήθειας, πέντε οργασμούς αυτή κι εσύ… έναν ο φουκαράς και άντε με υγεία ως την επόμενη σοδειά!

Απότομα, πετάχτηκε έντρομη , με τύψεις για τούτο το σκασιαρχείο. Κοίταξε απέναντι. Η βίλα βυθισμένη σε σωτήρια μακαριότητα.

Θα μέναμε πολύ ώρα έτσι, εκστασιασμένοι από την σιωπηλή θέα του έρωτα, αν ένας μακρόσυρτος αναστεναγμός δεν μας θύμιζε την ασέβεια απέναντι στην τύχη, να εκμεταλλευτούμε κι άλλο την υψηλή της προστασία.

Εκείνη τη νύχτα, στην παγωμένη φεγγαράδα 

είπα στη Χριστίνα ‘’Μόνο εσένα αγαπώ’’

Και με μιας η πλάση μοσχοβόλησε 

Του ΄Ερωτα και της Αγάπης τη Λιακάδα!!!

ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ  ΤΗΣ  ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ