ΚΑΡΑΜΠΑΤΟΣ ΠΑΝΟΣ «Η εκδίκηση των σκλάβων»

πίνακας - Pellizza de Volpeda, Η "τέταρτη τάξη"

Την εσχάτη ημέρα της μεγάλης σφαγής, που την είπαν σωτηρία και την δόξασαν
Άσαρκες κολασμένες φιγούρες περιπλανώνται, σιωπηλές, μέσα στην δίνη των δικών τους σκέψεων
Ταράζοντας με την νεκρική τους σιωπή τις κλαγγές των όπλων περιμένουν την δική τους μοίρα
Και ιδού! Ο πρώτος των νεκρών, μη αντέχοντας την πίεση της μεγάλης αδικίας
Θα εγερθεί φωνάζοντας, σκλάβε της γης στις ήμερες σου λέγε τί βλέπεις 

Ελ Γκρέκο «Ο Ιησούς διώχνει τους εμπόρους από τον Ναό»

 Βλέπω τους εμπόρους των εθνών να παζαρεύουν την τιμή των δικών μου ιδανικών
Βλέπω τις αξίες των ανθρώπων να ποδοπατιούνται στα πέλματα των αρχόντων.
Βλέπω όνειρα μικρών παιδιών βορά στο κέρδος των ανόμων
Τον τελευταίο τούτο λόγο ακούγοντας ο ήλιος σφοδρά αναταράχτη

Και ένα εκθαμβωτικό σκοτάδι άρχισε να τυλίγει το στερέωμα από άκρη εις άκρη
Μη αντέχοντας την μεγάλη θλίψη των ανθρώπων η γη θα σκιστή
Ξερνώντας από τα σπλάχνα της στρατιές κολασμένων σκλάβων της πείνας

 Και να ο τελευταίος των νεκρών θα ηχήσει την σάλπιγγα της μεγάλης οργής κραυγάζοντας
Σκλάβοι της γης εκδικηθείτε
Τότε μυριάδες κολασμένων με γεμάτα από εκδίκηση πύρινα σαν ρομφαίες βλέμματα

Τάσσος Αλεβίζος

 
θα γεμίσουν τις πλατείες και τους δρόμους της κτίσης
Μη έχοντας κανένα οίκτο για τους εμπόρους του πολέμου


 
Και ιδού ο ήλιος θα αφήσει τις πρώτες χλωμές αχτίδες του πάνω στη γη
Φωτίζοντας ξανά τα όνειρα των παιδιών

 
( Εμπνευσμένο από το «Προφητικό» του Ο. Ελύτη σκιαγραφεί με εξαιρετικό τρόπο τη δύσκολη εποχή μας )

Παύλος Βουλουβούτης " Μαζικές εξαφανίσεις"

 Εξετάζοντας τον κόσμο γύρω μας και βλέποντας την πλούσια βιοποικιλότητά του, τόσο στη χλωρίδα όσο και στην πανίδα, τείνουμε να πιστέψουμε, ότι όλ’ αυτά τα είδη ζώων και φυτών  που υπάρχουν, υπήρχαν από πάντα και θα υπάρχουν στην αιωνιότητα. Ωστόσο σήμερα υπολογίζεται, ότι το 99,5% των ειδών που πέρασαν απ’ τον πλανήτη έχουν ήδη εκλείψει. Πολλά απ’ αυτά τα είδη εξέλειπαν κατά το παρελθόν σε ραγδαίους ρυθμούς και μεγάλους αριθμούς, έτσι ώστε να μιλάμε σήμερα για «μαζικές εξαφανίσεις» ειδών και πληθυσμών, κατά τις οποίες πάνω απ’ το 50% της ζωής εξαφανίζεται.

     Υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα σχετικά με το πότε ακριβώς έγιναν αυτές οι εξαφανίσεις, πόσο διήρκεσαν και ποιοι λόγοι τις δημιούργησαν. Αυτό που θεωρείται σίγουρο είναι, ότι ο κύριος λόγος ήταν ταχύτατη αλλαγή του περιβάλλοντος στο οποίο ζούσαν αυτά τα ζώα και φυτά. Ας απαριθμήσουμε τις αιτίες, που πιστεύουμε ότι επέφεραν αυτές τις αλλαγές.

  
   Η δημοφιλέστερη (ιδιαίτερα στα ΜΜΕ) είναι η θεωρία της πρόσκρουσης μετεωρίτη, η οποία εκτίναξε εκατομμύρια τόνους σκόνης στον αέρα, κρύβοντας το ηλιακό φως και σπάζοντας έτσι τον κύκλο φωτοσύνθεσης των φυτών. Τα φυτά πέθαναν, παρασύροντας στο θάνατό τους τα φυτοφάγα ζώα και αυτά με τη σειρά τους τα σαρκοφάγα. Επίσης για το λόγο αυτό, μειώθηκε δραματικά η θερμοκρασία του πλανήτη προκαλώντας μια παγετώδη περίοδο. Άλλος σοβαρός λόγος είναι η αυξημένη ηφαιστειακή δραστηριότητα, κατά την οποία μεγάλες εκτάσεις – 10⁵ έως 10⁶ km² – (Σιβηρία, υψίπεδα Ντεκάν και αλλού) καλύπτονται από λάβα. Όξινες βροχές από τα ηφαιστειακά αέρια καθώς και εκτινασσόμενη στάχτη, που μπλοκάρει επίσης το ηλιακό φως, αλλάζουν γρήγορα τις κλιματικές συνθήκες. Η παγετωνοποίηση επίσης μειώνει τη στάθμη της θάλασσας, η οποία γίνεται φτωχότερη σε οξυγόνο. Συνεπεία αυτού καταστρέφεται το πλαγκτόν ώστε να σπάσει η αλυσίδα της ζωής στη θάλασσα με σημαντικές συνέπειες στη ζωή όλης της Γης.

     Όλες οι παραπάνω μεταβολές είναι δυνατόν να δρουν η μία σε συνάρτηση με την άλλη, ώστε να έχουμε εξαφανίσεις ζωής από τον πλανήτη. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε, ότι στατιστικά οι εξαφανίσεις του απώτερου παρελθόντος είναι χειρότερες από τις πιο πρόσφατες. Αυτό πιθανόν οφείλεται στο γεγονός, ότι με το πέρασμα του χρόνου η ζωή γαντζώνεται όλο και πιο γερά πάνω στη Γη.

     Ας αναφέρουμε τώρα επιγραμματικά τις μεγαλύτερες εξαφανίσεις ζωής στον πλανήτη μας.

Αρχίζοντας από την αρχαιότερη, είναι η εξαφάνιση της Προκαμβρίου περιόδου η οποία συνέβη πριν 600 εκατομμ. χρόνια περίπου. Σ’ αυτήν εξολοθρεύτηκαν κυρίως μονοκύτταροι οργανισμοί (στρωματολίτες). Η πιθανή εξήγηση είναι η παγετωνοποίηση. Κατά το τέλος της Καμβρίου περιόδου πριν περίπου 500 εκατομμ. χρόνια συνέβησαν τρεις μείζονες εξαφανίσεις, κατά τις οποίες επηρεάστηκαν ασπόνδυλα ζώα όπως οι τριλοβίτες, τα βραχιόποδα και τα κωνόδοντα. Η αιτία που εικάζεται είναι η παγετωνοποίηση και εξ αυτής η ελάττωση της στάθμης της θάλασσας με παράλληλη ελάττωση του διαλυμένου οξυγόνου σ’αυτή. Κατά τη διάρκεια  της Ορδοβίκιας περιόδου πριν 440-450 εκατομμ. χρόνια εξαφανίστηκαν το ένα τρίτο των οικογενειών  των βραχιοπόδων, πλήθος τριλοβιτών και περισσότερες από 100 οικογενειες ασπόνδυλων. Οφείλεται στην παγετωνοποίηση της υπερηπείρου Γκοντβάνα και παράλληλη πτώση της στάθμης της θαλασσας. Προς το τέλος της Δεβόνιας περιόδου πριν 400 εκατομμ. χρόνια επηρεάστηκαν περισσότερο τα θαλάσσια ζώα παρά τα φυτά και δέντρα του εδάφους, τα οποία τώρα πρωτοεμφανίζονται. Η εξαφάνιση αυτή οφείλεται σε έλευση παγετώνων, ή σε πρόσκρουση μετεωρίτη. Πριν 284 εκατομμ. χρόνια στην αρχή της Πέρμιας περιόδου εξαφανίζεται το 90-95% της θαλάσσιας ζωής. Είναι η χειρότερη μαζική εξαφάνιση. Οι τριλοβίτες εξολοθρεύονται και αρχίζει η βασιλεία των δεινοσαύρων. Εικάζονται πολλές αιτίες. Ο σχηματισμός της υπερηπείρου Πανγαίας με επακόλουθη παγετωνοποίηση και πτώση της στάθμης της θάλασσας είναι μια απ’ αυτές. Επίσης, πιθανόν, ηφαιστειογενής δραστηριότητα (στη Σιβηρία). Ένας τρίτος λόγος είναι πιθανή πρόσκρουση μετεωρίτη. Στο τέλος της Τριασσίου πριν 200 εκατομμ. χρόνια εξολοθρεύεται το 50% της ζωής. Το χαρακτηριστικό αυτής της εξαφάνισης είναι η πολύ μικρή της διάρκεια (μόλις 10000 χρόνια). Μια αιτία θα μπορούσε να είναι η ηφαιστειακή  δραστηριότητα στον πυθμένα του Ατλαντικού. Τέλος στο σύνορο της Κρητιδικής με την Τριτογενή περίοδο, πριν 65 εκατομμ χρόνια συνέβη η περισσότερο γνωστή εξαφάνιση, κατά την οποία το 85% της ζωής μαζί με τους δεινοσαύρους και τους αμμωνίτες εξολοθρεύτηκαν. Γενικότερα όλα τα ζώα άνω των 25 κιλών πέθαναν. Σήμερα πιστεύουμε ότι η αιτία ήταν η πρόσκρουση μετεωρίτη (Γιουκατάν-Μεξικό), ή ηφαιστειακή δραστηριότητα (υψίπεδα Ντεκάν).

Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν, ότι τώρα συμβαίνει ακόμη μια μαζική εξαφάνιση οφειλόμενη στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Για κάθε 100km² ζούγκλας και 1000km² περιχώρων που αποψιλώνονται, εξαφανίζονται εκατοντάδες είδη φυτών και ζώων.

       Βλέπουμε λοιπόν, ότι στη διάρκεια της ιστορίας της ζωής πολλά είδη και πληθυσμοί έπαψαν να υπάρχουν είτε μαζικά είτε σβήνοντας σιγά σιγά. Το ερώτημα που προβάλλει στο μυαλό όλων μας είναι, αν ο άνθρωπος – που τόσο μας αρέσει να θεωρούμε ως κορωνίδα της δημιουργίας – θα συνεχίσει να υπάρχει  και στο απώτερο μέλλον, ή θα είναι μια σελίδα στο βιβλίο της ζωής.

    Οι προοπτικές είναι δυσοίωνες
Πηγές-περισσότερες πληροφορίες

http://www.enchantedlearning.com/subjects/dinosaurs/extinction/asteroid.html

http://spacedaily.com/news/life-01ze.html

Ευχαριστώ θερμά τον αγαπητό Παύλο για την ευγενική παραχώρηση του άρθρου του .

ΘΑΛΕΛΛΑΙΑ -ΙΑΚΩΒΙΝΑ ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΥ «αξιώματα κι αξίες..»

"Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγεις..." Το ποτό φαινόταν να είχε κυριεύσει τον Παύλο...Το χρειαζόταν, έλεγε, μετά από μία τέτοια κουραστική μέρα. Το παραπάτημα είχε γίνει το περπάτημά του και η φωνή του δυνάμωνε όλο και περισσότερο επαναλαμβάνοντας διαρκώς αυτούς τους στίχους. Πλησίασε την είσοδο ενός καφε-μπαρ κ αφού κάθισε λίγη ώρα απέξω μην τυχόν φανεί ζαλισμένος και δεν τον αφήσουν να μπει, χτύπησε την πόρτα του τρεις φορές. Μα τι κάνω, σκέφτηκε και ένα χαμόγελο ξεπήδησε από το πρόσωπό του, εδώ είμαι αυτοπροσκεκλημένος. Έσπρωξε το πόμολο προς τα μέσα και μπήκε.

Το κεφάλι του ώρα γερτό πάνω στον πάγκο, έχοντας ήδη πιει έναν καφέ σκέτο, συλλογιζόταν τη ζωή του, τα επιτεύγματά του τους στόχους του, τα όνειρα του...

"- Συγγνώμη κύριε έχετε ώρα;" Ένα ελαφρύ σκούντηγμα στον ώμο τον αποσυγκέντρωσε πλήρως. Τινάχτηκε. 

"-Μα τι στο καλό; Τι θες νεαρέ μου; Ώρα; Τι να την κάνεις; Έχεις δουλειά;"

Ο συνομιλητής του έσκυψε το κεφάλι κάτω αμήχανα..."Όχι αλλά να ο διακεκριμένος καθηγητής πανεπιστημίου της φιλοσοφίας μου ζήτησε να του την πω..."

"Και δεν κατάλαβα, τι είσαι εσύ; Το σκλαβάκι του; Πόδια δεν έχει αυτός να έρθει να μου τη ζητήσει;" Ο τόνος της φωνής του ξαφνικά δυνάμωσε και το ύφος του μεταλλάχτηκε μονομιάς...

"έχει απλά να, κάθεται εκεί και περιμένει το φαγητό του..."

"Πού εκεί;" Με μια γρήγορη κυκλική ματιά στο χώρο ο Παύλος εντόπισε το σημείο, που του αναδείκνυε σταθερά το δάχτυλο του νεαρού και με μια απότομη κίνηση σηκώθηκε όρθιος "Πάμε", φώναξε...

Το βήμα του είχε σταθεροποιηθεί κατά πολύ. Ο σκέτος καφές είχε κάνει πάλι το θαύμα του. 

"Είστε ο κύριος καθηγητής;"  

"Προφανώς, καθηγητής Φιλοσοφίας Ανωτάτου Πανεπιστημίου εσείς ποιός είστε;" Κοίταξε με υπεροψία το συνομιλητή του, εξετάζοντας κάθε σπιθαμή της εμφάνισής του και συνέχισε. "Έχετε παρακολουθήσει διαλέξεις μου;"

"Πολύ θα ήθελα να ικανοποιήσω τον υπέρμετρο εγωισμό σας μα  Όχι και δε νομίζω να θέλω κιόλας" Το κοφτό και απότομο ύφος του όρθιου άντρα έκανε τον καθηγητή να βουρκώσει τα μάτια και να σμίξει τα φρύδια του.

"- Τι θράσος.... Σε παρακαλώ ξέρεις με ποιόν ομιλείς;"

 "-Νομίζω πως μου χετε συστηθεί ήδη. " Ένας ήρεμος τόνος φωνής έδειχνε πως ο Παύλος ήθελε να επιβάλει τον έλεγχο "εγώ ξέρετε ποιός είμαι;"

Ο καθηγητής γέλασε "Ένας τιποτένιος ανθρωπάκος που μεθοκοπά ολημερίς και ολοωυχτίς;!"

"Ο ρολογάς σας είμαι. Για δείτε εδώ τι λέει 22:40. Στείλατε το μικρό και είπα ο ίδιος να έρθω να γνωρίσω κιόλας την σπουδαία σας προσωπικότητα..." 

Τα μάτια των δύο αντρών αντάλλασαν σπίθες φλόγας μεταξύ τους, καθώς η λεπτοκαμωμένη φιγούρα του νεαρού φανερωνόταν δειλά στο προσκήνιο... "Εγώ... κύριε ... " ψέλλισε "προσπάθησα να τον αποτρέψω"

"-Άχρηστοι, άχρηστοι όλοι σας" φώναξε φανερά εξαγριωμένος ο καθηγητής "πήγαινε τουλάχιστον μικρέ να μου φέρεις την παραγγελία μου, μπορεί να σαι τυχερός και να χτίσεις μια καριέρα σερβιτόρου" Η ειρωνία ξεχείλιζε από τα μάτια του και συνέχισε " Όσο για σένα κακόμοιρο δίποδο, δε σε χρειάζομαι πια, μπορείς να συνεχίσεις την κρεπάλη σου"

Ο νεαρός σχεδόν διακτινίστηκε για να εκτελέσει με επιτυχία την εντολή που του έδωσε ο δάσκαλός του, μα ο Παύλος σα να μην είχε ακούσει λέξη από όλα αυτά που είπε, άνετος, τράβηξε μια καρέκλα, θρονιάστηκε και με ήρεμη και σταθερή φωνή κατάφερε να επιβληθεί στο χώρο " Ευχαριστώ , θα κάτσω, δεν έχω κάθε μέρα την ευκαιρία να γνωρίζω και να μιλάω με τέτοιους ανθρώπους. Λοιπόν, μάθετε μου λίγο από τις γνώσεις σας" συνέχισε ακάθεκτος αγνοώντας το απλησίαστο και αυστηρό βλέμμα του καθηγητή.

"Δε μαθαίνω σε μπεκρούλιακες, η γνώση μου δεν αξίζει να βγει από το στόμα μου για όντα σαν και σένα" 

"Εγώ πάλι θα σας μεταφέρω τα λόγια ενός συγγραφέως κι αν θέλετε διαψεύστε με... Είπε σε κάποιον που τον παρότρυνε να απαρνηθεί τα πολιτικά του πιστεύω «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δε θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ»"... Η σιγή στο χώρο του επέτρεψε να ολοκληρώσει το λόγο του.." Εσείς κύριε καθηγητά γιατί προσπαθείτε να τετραποδίσετε ανθρώπους και αυτούς μάλιστα που δείχνουν να σας εκτιμάνε;" Και με το χέρι του έδειξε το νεαρό, που είχε μείνει όρθιος στον πάγκο, ακούνητος, περιμένοντας να ετοιμαστεί η παραγγελία.

 "Μαζέψτε τον, έχει το θράσος να βάζει στο στόμα του συγγραφείς". Φώναξε ο καθηγητής, αφού πρώτα έριξε μια φευγαλέα ματιά στο νεαρό συνοδό του, που στεκόταν ακόμα στην ίδια θέση ανήξερος για αυτό που συνέβαινε. Κανείς όμως από το κατάστημα δεν έδωσε σημαία στα λόγια του.

"Ξέρετε ποιός συγγραφέας το' πε; Αν απαντήσετε σας υπόσχομαι να απομακρυνθώ αμέσως"

"Δεν είναι παιχνίδι μεθύστακα. Φύγε τώρα, τζουζ, πως το λέτε εσείς οι άχρηστοι;" Τα χέρια του κουνιόνταν ρυθμικά διώχνοντας τον Παύλο μακριά, μα εκείνος σα να μη λογαριάζει τίποτα συνέχιζε ακάθεκτος.

"Θα σας δώσω βοήθειες, μην απογοητεύεστε. Το έργο του έχει κοινωνικά διδάγματα, με πρωταγωνιστές, άτομα καταπιεσμένων κοινωνικά στρωμάτων. Ο ίδιος γεννήθηκε στη Μ. Ασία, ήταν συγγραφέας του μεσοπολέμου..." Έμεινε μερικά δευτερόλεπτα βουβός μήπως έρθει απάντηση μα απογοητευμένος από τη σιωπή που επικρατούσε απηύδυσε ... "...Μα καλά τι διδάσκετε στο πανεπιστήμιο, μη με κάνετε να πιστέψω ότι γνωρίζετε μόνο ό,τι είναι εντός ύλης;"

"Χα ας γελάσω, ξέρω τα πάντα και μου μιλά τόσην ώρα ένα τίποτα για γνώσεις..."

"το τίποτα θέλει ένα όνομα κι έφυγε. Μα προφανώς δεν το ξέρετε μη γελιόμαστε και μεταξύ μας". 

"Το πλήθος των συγγραφέων που εγώ γνωρίζω ξεπερνά το σύνολο των πληροφοριών που χωρά το κεφάλι σου, δε θα μου πεις εμένα. Και για να χουμε καλό ερώτημα που πήγε το γεύμα μου τόσην ώρα..." και το βλέμμα του περιπλανήθηκε στο χώρο μήπως και το δει να περιφέρεται κάπου.

"Όπου κι η ανεξαρτησία της Ελλάδας, αγνοείται.."   

"Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί συζητάω ακόμα με έναν άξεστο μπυρομανή." και το χέρι του σηκώθηκε όρθιο, για να το δει κάποιος σερβιτόρος.

"Σας είπα ένα όνομα θέλω. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας σα σήμερα γεννήθηκε και πέθανε, 22 του μήνα.Εκπατρίστηκε και λίγο καιρό μετά την επάνοδο του στην Ελλάδα άφησε την τελευταία του πνοή. Τι άλλο να πω, ΄΄ενα παιδί μετράει τα άστρα ... Μενέλαος..."

"Λουντέμης. Είσαι πολύ πιο κουραστικός τελικά από κάποιον οποιονδήποτε αλκοολομανή. Τόσην ώρα θες ένα όνομα ενός παιδικού συγγραφέα. Σιγά μην ασχολούμαι με την παιδική λογοτεχνία. Ένα παιδί που ήθελε να μάθει γράμματα, σπουδαίο επίτευγμα. Νομίζω αρκετά ασχολήθηκα με τις ηλιθιότητες σου΄..." Το χέρι του έδειξε την έξοδο. 

"Παιδικό; Μάλλον κύριε καθηγητά έχετε πολλά στο κεφάλι σας και δε χωρά και λίγη λογοτεχνία" του αποκρίθηκε με χαμηλό τόνο φωνής, φανερά είρωνας πλέον.

"Αν δε χωρά το δικό μου τη λογοτεχνία, το κεφάλι ενός καθηγητή ενός ανωτάτου πανεπιστημίου, σίγουρα το δικό σου είναι τόσο κούφιο, που το ποτό είναι το μόνο του γέμισμα. Είχαμε μία συμφωνία απαιτώ να τηρηθεί. Καληνύχτα" και τέντωσε το χέρι του ακόμα πιο πολύ, δείχνοντας στο συνομιλητή του τον δρόμο που έπρεπε να πάρει.

"Λυπάμαι" αποκρίθηκε ο Παύλος και τα χέρια του άνοιξαν δείχνοντας την απογοήτευσή του. "Όχι για σας, μην εξάπτεστε, σε σας δεν αξίζει λύπηση, αλλά να εκείνο το παιδάκι που μετρά τα άστρα, βρίσκεται τώρα απέναντί σας και το αναγκάζετε για ένα ακόμα βράδυ να τα χαζεύει με όνειρα απατηλά, αφού δε δίνετε τίποτα για να υλοποιηθούν." Τα μάτια του στόχευσαν ακριβώς το άτομο που εννοούσε, το νεαρό συνοδό του καθηγητή, που υπομονετικά περίμενε να εκτελέσει μία ακόμα προσταγή του δασκάλου του. "Ξέρετε κάτι;" Η αφωνία και η συνεχής αδιαφορία του συνομιλητή του τον έκανε να συνεχίσει χωρίς να περιμένει ανταπόκριση. "Κι όμως έμαθα κάτι από σας. Ότι η δική μου όπως λέτε αμάθεια καταρρίπτει εύκολα τη δική σας γνώση." 

"Τι λες;" φώναξε γεμάτος θυμό ο καθηγητής.

"Καληνύχτα λέω, σε σας και το παρόν σας. Το μέλλον θα ανήκει πάντα σε εκείνα τα παιδιά, και ό,τι τους δώσετε, αυτό θα θερίσουν." το βλέμμα του πλέον δεν έφευγε από το νεαρό εκεί στον πάγκο που μόλις παραλάμβανε την παραγγελία του καθηγητή του από τον ταμία του μαγαζιού "Α Και συγγνώμη, δε συστήθηκα, Πρόεδρος της Ακαδημίας, που αν θυμάμαι καλά θέλατε να γίνετε ακαδημαϊκός. Μη με ρωτήσετε αν το εγκρίνω πια" Άφησε την κάρτα του πάνω στο τραπέζι και τη γύρισε κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να τη διαβάζει ο καθηγητής. "Δε θα σας παρότρυνα να μου τηλεφωνήσετε, αντιθέτως άμα θέλετε δώστε τη σε εκείνο το νεαρό που σας συνοδεύει...Νομίζω ότι την χρειάζεται περισσότερο. Εξάλλου εσείς τα ξέρετε όλα. Καλή σας νύχτα." Έστρεψε το σώμα του προς την έξοδο και χάθηκε στο σκοτάδι της νύχτας. Ούτε που ήθελε να γυρίσει να δει το ύφος του συνομιλητή του. Δεν τον ενδιέφερε καν. Μόνο ένας μονόλογός του έσπαγε τη σιωπή στο μαύρο τοπίο γύρω του "Μακάρι αδερφέ μου να μαθαίναμε να κουβεντιάζαμε ήσυχα ήσυχα ήσυχα και απλά..". 

  Ευχαριστώ πολύ τη Θαλέλλαια που μου επέτρεψε να αναδημοσιεύσω το υπέροχο  διήγημά της .

περισσότερα κείμενά της θα βρείτε στο Blog  της http://eulegein.blogspot.gr/

Η Αγία Θεοδώρα με τα 17 δέντρα στη σκεπή της.

Ο ναός της Αγίας Θεοδώρας αποτελεί μοναδικό φαινόμενο και είναι από τα πιο αξιόλογα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Η εκκλησία κτίστηκε μεταξύ του 1050-1100 προς τιμήν της οσιομάρτυρος Θεοδώρας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης σε μια κατάφυτη ειδυλλιακή ρεματιά με πυκνό δάσος από θεόρατες βελανιδιές. Η οδική πρόσβαση γίνεται από το Ίσαρι μετά από μια πανέμορφη κατηφορική διαδρομή, μισής ώρας περίπου.

Στη μικρή αυτή εκκλησία η φύση έχει θαυματουργήσει. Δεκαεφτά πελώρια δένδρα είναι φυτρωμένα πάνω στη στέγη της, ενώ από τα θεμέλιά της αναβλύζουν τα νερά ενός κεφαλαριού. Το φαινόμενο αυτό πρέπει να οφείλεται στο ότι η εκκλησία είναι πέτρινη και θολωτή με αρκετή περιεκτικότητα σε χώμα. Σε αυτό το λίγο χώμα φύτρωσε αρχικά ένα πουρνάρι που σιγά-σιγά μεγάλωσε και έριξε και τους δικούς του καρπούς. Έτσι πάνω στην οροφή της εκκλησίας φύτρωσαν αρκετά πουρνάρια, σφεντάμια και κοκορεβιθιές που η λαϊκή παράδοση το απέδωσε σε θαύμα.

Σύμφωνα πάντως με την παράδοση, η οσιομάρτυς εμαρτύρησε για την πίστη της και εκτελέστηκε εδώ από τους διώκτες της. Λίγο πριν εκτελεστεί, προσευχήθηκε: "...Κάνε Κύριε στο μνήμα μου να φυτρώσουν δέντρα που να μαρτυρούν την προστασία σου στην αγνότητά μου. Και το αίμα μου να γίνει νερό και να ποτίζει. Αμήν". Έτσι μετά το θάνατό της δεκαεπτά δένδρα που αντέχουν σε κάθε άνεμο, φύτρωσαν από θαύμα γύρω από το ναό. 

Αναφορικά με την ιστορική αλήθεια υπάρχουν αρκετές δοξασίες. Σύμφωνα με μια θεώρηση (Επισκόπου Θεόφιλου Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως "Η Αγία Θεοδώρα του Βάστα Μεγαλοπόλεως") η Αγία Θεοδώρα, για να καλύψει τις υποχρεώσεις της οικογενείας της, μεταμφιέστηκε σε άνδρα και κατατάχτηκε στο στρατό του Βυζαντίου σαν "καπετάν Θοδωρής". Εκεί, κατόπιν σκευωρίας, κατηγορήθηκε άδικα για πράξεις άνομες και θανατώθηκε στο σημείο αυτό.

Άλλη θεωρία (Αθ. Μπάκα, "Θεοδώρα, Βασίλισσα - Σεβαστή - Αυγούστα & Αγία. Εκκλησία - Μνημείον εις Βάστα Αρκαδίας") διατείνεται ότι η Αγία Θεοδώρα ήταν η Αυγούστα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄ της μακεδονικής δυναστείας, που λέγεται πως βασίλεψε σαν άνδρας από το 1055 μέχρι το 1056. Η Αυγούστα Θεοδώρα κατά τους ισχυρισμούς του Μιχαήλ ΣΤ΄ του Στρατιωτικού που την διαδέχθηκε με κίνημα αρρώστησε βαριά και πέθανε, ενώ κατ' άλλους εικάζεται ότι ο ίδιος την δολοφόνησε και την έθαψε εδώ.

500 μ. από την εκκλησία, ακολουθώντας το κεφαλάρι, είναι η θέση "Νερόμυλος", μαγευτική τοποθεσία πνιγμένη στο πράσινο. Εδώ υπήρχε παλιότερα νερόμυλος. Στη θέση του σήμερα υπάρχει εξοχικό κέντρο. Ο μηχανισμός του νερόμυλου έχει αποκατασταθεί από τους ιδιοκτήτες και λειτουργεί κανονικά.

Η εκκλησία προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητών και επισκεπτών. Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου.

ΠΗΓΗ http://arcadia.ceid.upatras.gr/

ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΑΜΠΕΤΑΚΗΣ –Ο ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ

 Ο   Αντώνης  Ζαμπετάκης του Ελευθερίου  γεννήθηκε το 1960 στον  Άγιο Ιωάννη, Αγ. Βασιλείου, Ρεθύμνης.

Κατάγεται από αγροτική οικογένεια.
Είναι απόφοιτος του Β’ Λυκείου Αρρένων Ρεθύμνου, και Ταχύρρυθμης Τουριστικής Σχολής και ασκεί το επάγγελμα του Ξενοδοχοϋπαλλήλου.

Είναι παντρεμένος με τη Σπυριδούλα Μουμούρη κι έχουν τρεις γιούς. 
Ζει και εργάζεται στο Ρέθυμνο.    

                                               ΠΟΙΗΜΑΤΑ 

                                         Αέναα

Φελλοί επελαύνοντες επί θολούρας

ρεμάτων


Σχηματοποιημένες πλαστελίνες φρυδιών
ημιψήλων επιπλέουσες επί
υλικών διαβρώσεων 
Καπνοί χαμηλοί ομιχλώσεων
άνυδροι 
εξουσίας ρετάλια  Κονκλάβια
σκιών τεθνεώτων


 
Προγραφές μαχητών
επιζώντων Πλέγματα συρμάτων 
ακάνθινα  Στέφανα εσταυρωμένα
αιμάτων


Μέτωπα ήλιων
ρακένδυτα Χαρακιές
εκτελέσεων  Βλέμματα
μεστωμένα λημμάτων ουσίας
αρχέγονα  Μαρτυρίας αδρά
   επιγράμματα.

                                                                  
                                     Ζ ε υ γ ά δ ε ς                

πίνακας Δ . Γιολδάση

              
Ανακαλούμε της μνήμης πατρώα ζυγάλετρα
 να οργώσομε ξωχώραφα  σκέψης
μην τα χερσέψει η ακαμωσιά και η λήθη΄
ξεκαπακώνομε παλιά τα πιθάρια σε κελάρια υπόγεια
φορτώνομε σπορί τις παρακαταθήκες ιδρώτα και αιμάτων
γκριζαρισμένων μορφών - τόσα χρόνια
σε μπαούλα και κάδρα - προπαππούδων μας και
σπέρνομε, σπέρνομε
κραυγές κι αγωνίες και μόχθους
βωλοκοπούμε τη νύχτα 
δουλεύομε, λιχνούμε  
ένα τραγούδι, ένα λόγο
ένα άγγιγμα
χρειάζεται
μια ψιχάλα δάκρυ
να ποτίσει  φύτρα ελπίδας
στις πορείες ετούτες των ασύνταχτων
 εγκαταλείψεων.
                                               Κ α τ ά φ α σ η

πίνακας   Kurt van Wagner

Σε συνάντησα σούρουπο  Τίποτα
 δεν
 προμηνούσε το φως το ανέσπερο

 Μήτε
τα χιόνα στις κορφές των βουνών μακριά που
 χρύσιζαν στων βλεμμάτων τις φλόγες σου
 Μήτε
τα σύννεφα στις πλαγιές τ' ουρανού χαμηλά που
 μάτωναν λαβωμένα στη θλίψη σου
 Μήτε
ο δρόμος στην άκρη της νύχτας βουβά που
 λευκαινόταν στης μορφής σου το άμωμο

 Τίποτα δεν
 μαρτυρούσε των γενέσεων την έκρηξη

 Μήτε
των βροχών τα ποτάμια που έλουζαν
 στων ανθών σου τον ίμερο διάφανους
 τους σπασμούς των αιμάτων
 Μήτε
ναρκωμένοι οι στίχοι που ξύπναγαν
 σε στήθη τραγουδιών και ποιημάτων λιγώνοντας
 στα βλέφαρα τις πνοές των αισθήσεων

 Μήτε
οι συγχορδίες των άστρων
που κόμπιαζαν τις αρθρώσεις των φθόγγων τους 
στους λαιμούς των φιλιών και σαστίζοντας  
σε γκρεμών καταρράχτες  φτερούγιζαν
αγριοπερίστερα ήλιων

Τίποτα  Δεν

                       Νεκρή προσταγή

Τραγουδώ με φωνές δανεισμένες

Πώς αλλιώς
ν' ακουμπήσω τη σκιά σου χωρίς
να ταράξω το γέλιο του ήλιου των φύλλων σου

Η δικιά μου φωνή
κουβαλά  γδαρσίματα ξερόβραχων ερημιάς
σκοντάφτει στη σκόνη
των βημάτων της λαύρας της

Τα δικά σου φτερά
απλωτά ξαστερώνουν τα πέρατα
σταυρωτά ανατέλλουν τα χρώματα

Πέτα 
'Ας τη σαβούρα της βαρυθυμιάς
που αποπνέουν στεναγμοί και ψίθυροι
αγκιστρώνοντας κάτω τα βλέμματα 
Άσε τους ίσκιους
να σφαδάζουν στους γκρεμούς 
των αβύσσων τους 

Λάμψε
στης χαράς το γιορτάσι σου
Τραγούδησε
στα πάμφωτά σου τα πέρατα
Ταξίδεψε
στων ονείρων σου τα τραίνα
τ' αστρόχυτα

Ζήσε

                                

Ομοιότητα

πίνακας   Έντβαρτ Μουνκ

                              
'Ένα σύθαμπο ανάμνησης σα νοσταλγία
ένα σύδεντρο ψίθυρων σε πάχνη ονείρου
μια ηχώ αδιάλειπτη σαν καταρράχτης

Μια κραυγή σαν που χύνεται φλεγόμενο άστρο
ένα σκότος που σκίζεται σαν περηφάνια
μια λυγμών αστραπή σαν παρρησία

Ένα γέλιο που ράγισε την τρικυμία
ένα βλέμμα που σφράγισε πελάγους θλίψη
μια σιγή που μαρμάρωσε το χάδι του ήλιου

Η λευκότητα π' ανάτειλε σαν αθωότης
τα νερά που κυμάτισαν σαν αρμονία
το τραγούδι που λαγάρισε σα μεσημέρι

Τα χρώματα που έγειραν σαν ήλιου δύση
τα σκιρτήματα π' άγρυπνα θρόισε η Νύχτα
οι πνοές που βουλιάξανε σε ρόδων μέθη

'Ένα χέρι που απλώθηκε σα σφαλισμένο
ένα τραύλισμα αίματος σα θρόμβος ξίφους
κι ένα 'Αχ! που δραπέτευσε βουβό στα χάη

Η εικόνα που σάλπισμα κεντά της μνήμης
Το "χαίρε" που αντίλαλο γεννά οπτασίας
- χαρμολύπης ανταύγασμα σαν ομοιότης. 

                                            Τ α ύ τ ι σ η   

πίνακας John William Waterhouse

Ψίθυροι αιμάτων αναστάτωσαν

των ονείρων τη ρέμβη σου

Προσταγές μυστικές βίτσισαν

χλιμιντρισμούς καλπασμών

στις φτέρνες των πόθων σου

αφηνιάζοντας οίστρους.

Διέσχισες εφτά
φορές της αβύσσου τα χάσματα 
τινάζοντας τα φορτία της έξαψης
και γεννούσε ο ιδρώτας σου
λαγγέματα άφεσης σε πυρήνες
συντήξεων Αναδυόσουν
σε φλόγες  αφρών  κογχυλιών ολοπόρφυρων
συμπύκνωνες τη στιγμή και τον κόσμο
σε ρίγος σωμάτων φρουμάζοντας.

Στερέωνες κρατήρες εκρήξεων σε
χαλινάρια αλώσεων γευόσουν
ροδάμια κραυγών μαδούσες
των μίσχων τα πέταλα ρουφούσες 
το νέκταρ τους άνθιζες
τα ρόδα της έντασης καθήλωνες
το σύμπαν στους μαγνήτες
των πόλων σου ενάλλαζες 
των πυξίδων τους στόχους - ροούσε
η χαίτη σου πότε καταρράχτες νύχτας
πυκνούς σε βυθίσματα ήλιων πότε
λάβας ποτάμια χυτά
σε σπαράγματα δίψας - ανάσαινες
τις πνοές βαθιές καβαλάρηδων ξέφρενα
έπνιγες τις ανάσες βαριές
αιχμαλώτων τυλίγοντας
φιλιών αλυσίδες σε κατάρτια
πυρετού των κυμάτων τους

Βυθιζόσουν
σε δίνες χρωμάτων ψαλμών υπερούσιων
σε θίνες ερήμων λυγμών επιτάφιων  Έδυες
χρυσίζοντας των συννέφων τα βλέφαρα
μελώνοντας  τους φθόγγους
των αχτίδων του θάμπους σου.

                                          Βράζει..
  

πίνακας  - Pellizza de Volpeda, Η "τέταρτη τάξη"

Βράζουν καζάνια πηλοτσίκαλα και λέβητες.
Συμπαίνουν τις φωθιές μακάριοι, ανυποψίαστοι
πασάδες και τσιράκια για τις τρανές φαοπιοτούρες.
Ανακηρύξανε το ανόσιο δράμα : Αγία Κρίση,
κλείσανε πονηρά  με νόημα το μάτι
ο ένας στον άλλο με σαρδόνιο χαμόγελο
- "κάθε κρίση κι ευκαιρία" δώσαν το σύνθημα -
και κίνησαν.

Χρόνους το μελετούσαν το κακό.
Χρόνους ξετυλίσσεται η ιστορία.
Στους καιρούς όλους  σε κάθε εποχή.
Λίγο σα σκύψεις στα πεσμένα πελέκια
των  αρχαίων ερειπίων,
λίγο σα σταθείς στους πιό πρόσφατους
ετοιμόρροπους τοίχους των παππούδων,
λίγο σα χαϊδέψεις την ξεμασκουλωμένη πόρτα
στα έρημα καταλύματα
και σηκώσεις το στέρεο ακόμη σιντερένιο κοντεμίρι
που μπλιο δεν έχει πού να θηλυκώσει
τί να σφαλίσει
και, τ' αφήνεις να ξανακρεμαστεί
σημαίνοντας μια μοναχή, νεκρική καμπανιά
στη βαθειά ρυτίδα της σκαμμένης του πέτρας,
σιγανή μην ταράξει τις ψυχές
μα αρκετή για ν' ακούσουν
το θύμιασμα και το χαιρετισμό και την υπόσχεση.
Λίγο σα σκύψεις στα πρόσωπα του χθες
ξεδιακρίνοντάς τα πίσω απ' τα ονόματα και τις αόριστες χρονολογίες
που επιμένουν χαραγμένα στις ταφόπετρες
των κλειστών μα πάντα ξεκλείδωτων κοιμητηρίων
θα γνωρίσεις τη μυστική φωνή τους, θα ακούσεις το πικρό τους τραγούδι
και τα προστάγματα.

Λούγεται η μνήμη στους καταρράχτες των καιρών,
λιωμένοι πάγοι απ' τις κορφές
φουσκώνουν την ορμή και την κρυγιάδα
της ανάγκης των νερών,
ξυπνά για τα καλά η καρδιά κι ο νους
και τα αίματα.

Ξυπνά η συνείδηση
θωρακίζεται η απόφαση
φουντώνουν ταραχές ερώτων φουρκισμένων στις λίμνες τους
τινάσσουν τις αλυσίδες της χαύνωσης
σφίγγουν τα χέρια δυο, συντρείς, συδέκα,
αναλήφτονται
στον ουρανό της θυσίας
πυκνώνουν το νέφαλο
της οργής, πυρώνουν
τ’ αστροπελέκια, ηλεκτρίζουν
την ατμόσφαιρα, αρματώνουνται
τις αστραπές.

Σφυρηλατούνε το σάλπισμα. ...

                         Χάραμα ανέργου 

Ο αυγερινός μας ξυπνά τη σωστή την ώρα.
Χαράζει.
Ξύπνησε η πόλη και τα πουλιά.
Καλημέρα !
στις ανέγνοιες αγάπες που ακόμα
ταξιδεύουν σ' ονείρατα.

Κοχλάζει στο αίμα ο ήλιος κι η μέρα.

Βαριά η εξώπορτα σα γυρέψεις να βγεις.
Είναι ακόμη σκοτάδι στο δικό σου το δρόμο.
Γύρνα μέσα, περίμενε.. μείνε..

Σκοτεινιάζει και πάλι.
Βαραίνουν οι τοίχοι χτιστά παραθύρια.
Στενεύουν τα όρια.
Ψαχουλεύεις τη νύχτα.
Το κερί και το σπίρτο ν' ανάψεις.
Να φωτίσεις λίγο τους τοίχους.
Να φωτίσεις χαραγμένα μηνύματα
καιρών και ψυχών αδελφών σου.

Να μαζέψεις κόκκο κόκκο την πίκρα
από τόσες αδρές χαρακιές
να γεμίσεις του καφέ το κουτάλι.
Να τσιμπήσεις ψίχουλο ψίχουλο γλύκα
από  «Σ' αγαπώ..»  απελπισμένα
να συμπληρώσεις τη ζάχαρη.
Να ξεκρίνεις στην ξέρα της πέτρας τις πηγές
των δακρύων, στάλα τη στάλα
να γεμίσεις το μπρίκι.

Ν' αναδέψεις τις στάχτες από φλόγες
σβησμένες και να βρεις, να συλλέξεις
τ' αναμμένα τα κάρβουνα και τις άγρυπνες σπίθες.
Και να βάλεις να βράσει..

Καθίζεις κατάχαμα
το φλιτζάνι σιμά σου στο πάτωμα
αργές ρουφηξιές.
Και τα μάτια ψηλά
στο μικρό το φεγγίτη.

Θα χαράξει η μέρα..

πίνακας - Έντβαρτ Μουνκ

 Λίγα λόγια από εμένα:

Ο Αντώνης Ζαμπετάκης είναι ένας οραματιστής ποιητής .Περιγράφει παραστατικά την σκληρή πολλές πραγματικότητα της ζωής μας με πολύ όμως λυρισμό («Κοχλάζει στο αίμα ο ήλιος κι η μέρα.», «Να μαζέψεις κόκκο κόκκο την πίκρα», «μια σιγή που μαρμάρωσε το χάδι του ήλιου») και ταυτόχρονα οραματίζεται  ένα καλύτερο μέλλον ( «Θα χαράξει η μέρα.», «χρειάζεται μια ψιχάλα δάκρυ να ποτίσει  φύτρα ελπίδας»).

Αυτή η αισιοδοξία είναι απαραίτητη στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε.
Η ποίηση του Αντώνη Ζαμπετάκη είναι κατά κύριο λόγο υπερρεαλιστική( δυνατές υπερρεαλιστικές εικόνες ,συνειρμοί,ελλειπτικός λόγος) γεγονός που την καθιστά  πολύ γοητευτική και ευρηματική παρόλο που σε αρκετά σημεία μας «επιβάλλει» να προβληματιστούμε για το νόημα .(Εκεί εξάλλου έγκειται και η γοητεία του υπερρεαλισμού).
Θα ήθελα επίσης να επισημάνω την χρήση λέξεων από το τοπικό ιδίωμα, «πολύτιμες αποσκευές» για  την ποίησή του, που με αυτό τον τρόπο  συνδυάζει  αρμονικά από τη μια μεριά βαθειά προσήλωση στην παράδοση(παρελθόν)  και από την άλλη όραμα και αισιοδοξία  για ένα καλύτερο μέλλον .Γεωργία Κοτσόβολου