Ηλίας Μπουντούρης "Μικρό Οδοιπορικό στα Κάστρα Θεσσαλονίκης" Νέο Audio Book

 

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Τ Υ Π Ο Υ

23 αιώνες

ένα μικρό οδοιπορικό στα Κάστρα Θεσσαλονίκης

Νέο Audio Book του συγγραφέα Ηλία Μπουντούρη

Κυκλοφορεί αύριο 12 Μαρτίου 2024

Σε αυτό το ηχητικό μικρό οδοιπορικό ανηφορίζουμε προς τη Θεσσαλονίκη και περιηγούμαστε στα Κάστρα. Με αφορμή τα Κάστρα, το πιο μεγάλο και ίσως το πιο σπουδαίο ελληνικό οχυρωματικό σύμπλεγμα – απολύτως συνυφασμένο με τη Θεσσαλονίκη, και ενώ ακούμε ήχους της κάθε εποχής, γνωρίζουμε την ιστορική διαδρομή της πόλης, μια διαδρομή 23 αιώνων από την ίδρυσή της, το 315 π.Χ.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής μαθαίνουμε για τις πολλές περιπέτειες που έχει περάσει η Θεσσαλονίκη, για την προστασία που της παρείχαν και, άλλοτε, που δεν της παρείχαν τα κάστρα (από Άβαρους, Σλάβους, Γότθους, Καταλανούς, Βούλγαρους, Σαρακηνούς και άλλους, με τελευταίους τους Οθωμανούς), μαθαίνουμε για τη λιθοδομία αλλά και τα ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία των κάστρων, στοιχεία που έχουν πολλά κοινά με τα αντίστοιχα κάστρα της Κωνσταντινούπολης.

Στη συνέχεια, μαθαίνουμε για την συνολική έκταση που καταλάμβαναν πέραν εκείνων που σώζονται στην Άνω Πόλη, καθώς περιέκλειαν ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη μέχρι και το λιμάνι, το οποίο εισχωρούσε μέσα στην πόλη -εκεί όπου βρίσκονται σήμερα τα Λαδάδικα- έχοντας, μάλιστα, υψηλά τείχη από τη μεριά της θάλασσας.

Μαθαίνουμε, επίσης, για τους πολλούς Πύργους που υπήρχαν και που κάποιοι στέκονται ακόμη αγέρωχοι και για την καθοριστική συμβολή που είχαν στην οχύρωση της πόλης.

Μαθαίνουμε, βέβαια, για το Επταπύργιο και το Γεντί Κουλέ μα και για τον δυσάρεστο ρόλο που διαδραμάτισε ως μία από τις πιο πολυσυζητημένες φυλακές, ήδη από τότε που η Θεσσαλονίκη ήταν ακόμη Οθωμανική. Στο μικρό αυτό οδοιπορικό αναφέρονται και αρκετά περιστατικά ποινικών κρατούμενων ή και μελλοθάνατων.

Μαθαίνουμε, τέλος, για τον ετερόκλητο πληθυσμό που φιλοξένησε κατά καιρούς η καλά οχυρωμένη από τα Κάστρα πόλη (αρχαίους Έλληνες, Ρωμαίους, Ρωμιούς, Οθωμανούς, Εβραίους, Μικρασιάτες κ.ά.), καθώς και για τα σπίτια στα οποία ζούσαν (ρωμαϊκές επαύλεις, οθωμανικά αρχοντικά, μικρασιάτικα χαμόσπιτα – τα λεγόμενα καστρόπληκτα κ.ά.).

Το βιβλίο είναι ακουστικό. Χωρίς βέβαια να υποβαθμίζεται ο ρόλος των έντυπων βιβλίων, τα Audio Book είναι πολύ διαδεδομένα στην Ευρώπη και στην Αμερική· μα και στην Ελλάδα προτιμώνται όλο και περισσότερο πλέον, αφού μπορούν να ακουστούν ευχάριστα κατά την διάρκεια κάποιας δραστηριότητας, όπως οδήγησης, άθλησης, ταξιδιού, μετακίνησης με τα μέσα μεταφοράς κ.λπ.. Το πλεονέκτημα με τα Audio Book της συγκεκριμένης σειράς είναι πως οι απαγγελίες συνοδεύονται α) από ήχους που αποδίδουν τις συνθήκες κατά τις οποίες διαδραματίζεται η ιστορία και β) από κατάλληλα προσαρμοσμένες μουσικές.

Διατίθεται σε ηλεκτρονική μορφή με τη μέθοδο “Download”.

Εκτός από το ευρύ κοινό, απευθύνεται επίσης σε αεροπορικές ή ναυτιλιακές εταιρείες ή σε ΚΤΕΛ, που μπορούν να το αξιοποιούν κατά την διάρκεια των ταξιδιών καθώς και σε τουριστικά πρακτορεία, σε ξενοδοχεία, σε ξεναγούς κ.λπ.. Απευθύνεται δηλαδή σε όσους επιθυμούν να γνωρίσουν ή να βοηθήσουν και άλλους να γνωρίσουν την ξεχωριστή αυτή χώρα.

Τίτλος: 23 αιώνες – ένα μικρό οδοιπορικό στα Κάστρα Θεσσαλονίκης

Συγγραφέας: Ηλίας Μπουντούρης

Απαγγελία: Ηλίας Μπουντούρης

Επιμέλεια: Λιάνα Τριανταφυλλούδη

Έκδοση: Little Island Publications

Διάρκεια: 34΄

ISBN 978-618-5604-35-6

© Little Island Publications

----------------------------------------------------------------------------

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Ηλίας Μπουντούρης (https://iliasbountouris.com)

είναι Εικαστικός Καλλιτέχνης και Σύμβουλος Πολιτιστικής Διαχείρισης.

Τα ζωγραφικά του έργα κοσμούν συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει δημιουργήσει σκηνικά και κοστούμια για θεατρικές παραστάσεις. Ακόμη, έχει φροντίσει για το ντεκόρ εσωτερικών και εξωτερικών χώρων σε όλη την Ευρώπη, ενώ του έχουν ανατεθεί αρχιτεκτονικές μελέτες για δημόσια πάρκα και πλατείες σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Παράλληλα, αναπτύσσοντας ένα πολυεπίπεδο πολιτιστικό έργο, έχει εκπονήσει μελέτες με τις οποίες περιοχές σε όλη την Ελλάδα βρίσκουν την πολιτισμική τους ταυτότητα και αναδεικνύεται ο τοπικός τους πολιτισμός. Σε αυτόν οφείλεται η ανάδειξη των Ζαγοροχωρίων, της Σαντορίνης, της παλαιάς πόλης της Ξάνθης, των Χανίων και του Ναυπλίου, άλλων περιοχών της Πελοποννήσου, της Αιτωλοακαρνανίας, της Κέρκυρας, των Κυκλάδων κ.λπ. Επίσης, έχει μετατρέψει παλαιά κτίσματα πολιτιστικού ενδιαφέροντος σε επισκέψιμους χώρους, έχει δημιουργήσει μουσεία σε αναξιοποίητα οικήματα για λογαριασμό δήμων, συλλόγων ή άλλων φορέων, ενώ έχει ιδρύσει στην Αθήνα τη «ΧΡΥΣΑΛΙΔΑ» και το «Πολιτιστικό Πάρκο» και έχει δημιουργήσει πολιτιστικά ή άλλα θεματικά πάρκα σε όλη την Ελλάδα κατά εντολή επιχειρηματιών, επενδυτών, συλλόγων, δήμων κ.λπ..

Από το 2003 παράγει στην Ελλάδα και την Ευρώπη εκατοντάδες εκπαιδευτικές βιωματικές δραστηριότητες που αναδεικνύουν τον πολιτισμό και το περιβάλλον, για λογαριασμό σχολείων, μουσείων, δήμων κ.λπ..

Έχει κερδίσει για το έργο του διακρίσεις, βραβεύσεις και επαίνους, από την Unesco, το Υπουργείο Πολιτισμού, το Υπουργείο Περιβάλλοντος, ευρωπαϊκές οργανώσεις και φορείς, επιμελητήρια, σωματεία, συλλόγους, ιδρύματα, ΜΜΕ κ.λπ..

Είναι πρόεδρος ή επίτιμο μέλος σε πολλούς πολιτιστικούς και περιβαλλοντικούς συλλόγους, ιδρύματα και ΜΚΟ.

Αρθρογραφεί σε ελληνικά, ευρωπαϊκά και αμερικάνικα μέσα ενημέρωσης για θέματα που άπτονται του ελληνικού πολιτισμού ενώ συμμετέχει σε πλήθος διαλέξεων, συνεδρίων, ημερίδων κ.λπ., όπου ομιλεί για τον πολιτισμό και την ανάδειξή του.

Έχει εκδώσει συγγράμματα και Μικρά Οδοιπορικά με τα πολιτισμικά στοιχεία περιοχών της Ελλάδας. Το βιβλίο του «Σαν μια φορά» με 30 μικρές ιστορίες που περιγράφουν τα ξεχασμένα, ελληνικά επαγγέλματα, έχει γίνει Best Seller.

Όλα του τα βιβλία έχουν εκδοθεί και σε Audio Book.

Με εκτίμηση,

Τμήμα Eπικοινωνίας

------------------------------------------------------------

Little Island Publications

email: littleislandpublications@gmail.com

τηλ: 2651 08 1616

ΣΟΦΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ "Θητεία στον αντιπερισπασμό"

Χορός: Και τι φάρμακο βρήκες ( για τον φόβο του θανάτου;)
Προμηθέας : Τους έδωσα τυφλές ελπίδες .


Φτάνοντας κρατούσε ένα καλάθι παπαρούνες .
Το θυμάμαι το παράξενο θέαμα ,
γιατί το κόκκινο αναρριχήθηκε ως τα μάτια μας που έλαμψαν από ελπίδα .
Ξεχαστήκαμε περιμένοντας κι άλλα χρώματα .
Εκείνος είχε μακρά θητεία στον αντιπερισπασμό με παπαρούνες .
Ο ύπνος τους απλώθηκε σφαλίζοντας τα μάτια μας ληθαργικά .
Τότε ήταν που διέρρηξε τα οράματά μας.
Κι έμειναν οι ελπίδες μας τυφλές.

Σοφία Βασιλειάδου 

Η φωτογραφία είναι από https://gr.pinterest.com/

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Οι «παράπλευρες» συνέπειες του Πολέμου"

 «Ο πόλεμος καθορίζει ποιος νίκησε, αλλά όχι ποιος έχει δίκαιο».(Ράσελ)

     Ένας πόλεμος σε όλες τις εκδοχές του και με όλους τους επιθετικούς του προσδιορισμούς (ακήρυχτος, ψυχρός, αμυντικός, επιθετικός, δίκαιος, άδικος, ιερός…) δεν συνοδεύεται μόνον από θανάτους και υλικές ζημιές, αλλά κι από άλλες παράπλευρες απώλειες που ανιχνεύονται σε πολλά επίπεδα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου αλλά και μετά το τέλος του πολλά αλλάζουν και καθορίζουν την πορεία του πολιτισμού μας. Όλες αυτές οι αλλαγές  δεν αισθητοποιούνται μόνον σε υλικό επίπεδο αλλά και στα  επίπεδα της σκέψης, της ηθικής, της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της ψυχολογίας, της ιδεολογίας, της πολιτικής, της γλωσσολογίας και των διεθνών σχέσεων.

 

«Πόλεμος πάντων μεν πατήρ έστι»

Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη θέση – φράση που να αποτυπώνει με τόση καθαρότητα τη φύση αλλά και τις συνέπειες ενός πολέμου. Ο εφέσιος και σκοτεινός φιλόσοφος Ηράκλειτος με τρόπο αποφθεγματικό εστίασε στον βασικό πυρήνα του φαινομένου που συνοδεύει εδώ και χιλιάδες χρόνια την πορεία  του ανθρώπου που ακόμη δεν βρήκε τρόπο αποσόβησής του. Τουναντίον εξελίσσει και τελειοποιεί τα μέσα διεξαγωγής του. Ο άνθρωπος τελικά είναι ατελής στην Λογική του ή στην Ηθική του;

Οι παράπλευρες «συνέπειες»

Ένας πόλεμος, λοιπόν, γεννά  προβληματισμούς και βασανιστικά ερωτήματα για την ανθρώπινη λογική και ηθική, για τα αίτια και στο τέλος για την ίδια τη φύση του ανθρώπου και το γονιδιακό υπόστρωμά του. Είναι ο πόλεμος τελικά εγγενές στοιχείο της φύσης μας ως έκφραση μιας γονιδιακής επιθετικότητας που άλλοτε στρέφεται προς τα έξω ως απελευθερωτική δύναμη κι άλλοτε προς τα μέσα; (Φρόϋντ). Τελικά μήπως ο Θουκυδίδης δικαιώνεται και σε αυτήν την διαπίστωσή του;

«Γινόμενα μεν και αιεί εσόμενα, έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων η»

Μπορεί να είναι μελαγχολική η διαπίστωσή του για το ότι «αυτά γίνονται και θα γίνονται πάντα, μέχρι που η φύση του ανθρώπου παραμένει η ίδια», ωστόσο η πραγματικότητα φαίνεται να τον δικαιώνει απόλυτα, όπως και η «παγίδα» του για τον φόβο που συνιστά το γενεσιουργό αίτιο των πολέμων.

Από την άλλη πλευρά ο πόλεμος επωάζει πλήθος διλημμάτων αλλά και κύματα δυσπιστίας για την ποιότητα και την πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού. Ένα διάχυτο κλίμα σκεπτικισμού, σχετικισμού ή και μηδενισμού διαποτίζει κάθε σκέψη ή ανθρώπινη συμπεριφορά. Ο άνθρωπος καθίσταται καχύποπτος στις μεγάλες διακηρύξεις περί «ηθικής προόδου» του ανθρώπου και περί εξέλιξης του πολιτισμού. Το πέρασμα από τον πρωτογονισμό στον «πολιτισμό» φαίνεται πως δεν πείθει πάντοτε.

Στον κύκλο των «παράπλευρων» συνεπειών του πολέμου μπορεί και να  συμπεριληφθεί και η Επιστήμη με την ομογάλακτή της Τεχνολογία. Η αγριότητα του πολέμου αναδεικνύει την ευθύνη της επιστήμης – επιστημόνων και της τεχνολογίας και επανατροφοδοτεί με νέα επιχειρήματα τόσο τους υπέρμαχους όσο και τους κατήγορους της «ουδετερότητάς» τους. Σε ποιο, δηλαδή, βαθμό η επιστήμη και η τεχνολογία λειτουργούν ως συμπλήρωμα ή διακονούν την ανθρώπινη «παράνοια» στην κήρυξη και διεξαγωγή ενός πολέμου; Από τα πράγματα ένα παλιό θέμα επανέρχεται δριμύτερο και ζητά νέες πιο πειστικές απαντήσεις. Για την ρίψη της ατομικής βόμβας (1945) φταίει η εξίσωση του Αϊνστάιν (ευθύνη επιστήμης – επιστημόνων) ή οι πολιτικοί – στρατιωτικοί που αποφάσισαν την ρίψη της; Να λιθοβολήσουμε την εξίσωση – γνώση E=mc2 ή την απόφαση για την ρίψη της; Ωστόσο, από τη σχάση ενός πυρήνα ουρανίου μέχρι την ρίψη και την έκρηξη μιας ατομικής βόμβας υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Πόλεμος και «δύναμη»

Από τις «παράπλευρες» συνέπειες του πολέμου δεν θα μπορούσε να απουσιάσει και ο προβληματισμός για τον τρόπο χρήσης ή διαχείρισης της ανθρώπινης δύναμης. Λειτουργεί αυτή αυτόνομα ή υπακούει στην ανθρώπινη βούληση; Έχει τους δικούς της μηχανισμούς ανάπτυξης και έκφρασης ή διακονεί τους ανθρώπινους στόχους; Υπάρχει ηθική στην χρήση της δύναμης; Υπηρετεί τον πολιτισμό ή την ανθρώπινη παράνοια και τον αρρωστημένο ναρκισσισμό του; Ερωτήματα και διλήμματα που η ιστορία δεν μπόρεσε να φωτίσει περισσότερο από την εποχή που ένα αδελφικό χέρι σκότωσε τον αδελφό του.

Δύναμη, λοιπόν, και εξουσία ή εξουσία και δύναμη βαδίζουν παράλληλα, αλληλοτροφοδοτούνται και άλλοτε αποκαλύπτουν το ατροφικό ηθικό υπόβαθρο του ανθρώπινου είδους κι άλλοτε τους ατελείς μηχανισμούς της ανθρώπινης λογικής στην εύρεση και θέσπιση κανόνων για την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων, λαών και εθνών. Ο Θουκυδίδης και σε αυτό το θέμα παραμένει ο μέγιστος διδάσκαλός μας για τη σχέση του ανθρώπου με τις δίδυμες δυνάμεις, την Εξουσία και την Δύναμη.

«Από ό,τι μπορεί κανείς να εικάσει για τους θεούς κι από ό,τι είναι βέβαιο για τους ανθρώπους, πιστεύουμε ότι και οι θεοί και οι άνθρωποι ακολουθούν πάντα έναν απόλυτο νόμο της φύσης, να επιβάλλουν πάντα την εξουσία τους, αν έχουν τη δύναμη να το επιτύχουν… Τον νόμο αυτό τον βρήκαμε να ισχύει και τον ακολουθούμε, όπως θα τον ακολουθούν αιώνια όσοι μάς διαδεχθούν και ξέρουμε καλά ότι κι εσείς και οποιοιδήποτε άλλοι θα κάνατε τα ίδια αν είχατε τη δύναμή μας», (Διάλογος Αθηναίων και Μηλίων).

Ποιος θα μπορούσε σήμερα να αφαιρέσει έστω και μία λέξη από την παραπάνω διαπίστωση που αποτυπώνει με ενάργεια την ωμότητα της δύναμης του νικητή; Εξάλλου σε όλες τις ηγεμονίες η ίδια επεκτατική λογική κυριαρχεί. Η αέναος επέκταση μέχρι ο αντίπαλος να καταστεί ακίνδυνος. Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται; Τα επιχειρήματα που διατυπώνει ο Αλκιβιάδης για την συνεχή επέκταση των Αθηναίων ταυτίζονται απόλυτα με τα ανάλογα κάποιων σημερινών ηγετών. Κι έτσι όλοι πέφτουν στην «παγίδα του Θουκυδίδη» (φόβος) και οι πόλεμοι ανθοφορούν.

«Δεν μπορούμε να χαράξουμε, εκ των προτέρων, όρια στην ηγεμονία μας. Γιατί είμεθα υποχρεωμένοι, αφού φθάσαμε σ’ αυτό το σημείο, άλλους να απειλούμε, άλλους να παραφυλάγωμε, με έξοδα άλλων, κι άλλους να μη συγχωρούμε γιατί κινδυνεύουμε να κυριαρχηθούμε, αν δεν κυριαρχήσουμε εμείς οι ίδιοι πάνω σε άλλους»

Ο κυνισμός της δύναμης στο μεγαλείο της. Μία προσομοίωση της παραπάνω θέσης με τα σημερινά γεγονότα θα φανέρωνε μόνο την διαφορά των πρωταγωνιστών.

 

Πόλεμος και Ηθικά προβλήματα

Μία άλλη παράμετρος των συνεπειών του πολέμου είναι και τα «ηθικά απόβλητα» που αφήνει στην κοινωνία. Μέσα από την οσμή αυτών αναδύονται φιλοσοφικά ερωτήματα για το κριτήριο αξιολόγησης μιας πράξης – σε ατομικό ή εθνικό επίπεδο ως ηθικής. Σύμφωνα με την θεωρία του Ωφελισμού μία πράξη – συμπεριφορά αποτιμάται ως θετική – ηθική στο βαθμό που οι συνέπειές της είναι ευεργετικές στον μέγιστο δυνατό βαθμό ατόμων. Η ηθική, δηλαδή, αξιολόγηση μιας επιλογής είναι συνάρτηση της ωφέλειας που προκαλεί.

«Η καλύτερη πράξη είναι αυτή που προκαλεί την περισσότερη ευτυχία».(Mill)

Μία πολεμική επιχείρηση ή ένας πόλεμος πώς θα μπορούσε να έχει τόσο ηθικά κίνητρα όσο και αποτελέσματα; Ακόμη και η σχάση του ατόμου που είχε επιστημονικά και κοινωνικά κίνητρα όταν συνδέθηκε με την ατομική βόμβα τότε στάθηκε μοιραία ως εφαρμογή. Ένας πόλεμος από μόνος του με όσον «ηθικό πατριωτισμό» κι αν ενδυθεί δεν παύει να συνιστά πηγή δεινών για τον άνθρωπο και από-ηθικοποιείται.

Στις πληγές, λοιπόν, του πολέμου μπορούν να συμπεριληφθούν και τα ηθικά διλήμματα που προκαλούνται στο χώρο της φιλοσοφίας και ιδιαίτερα της Ηθικής φιλοσοφίας. Αυτή μάς βοηθά να βρούμε την δική μας θέση στον πολιτισμό και σε έναν κόσμο διαρκών μεταβαλλόμενων. Σε έναν κόσμο όπου οι έννοιες καλό – κακό, δίκαιο – άδικο, ηθικό – ανήθικο ολοένα και περισσότερο αλλάζουν νοηματικό φορτίο για να καλύψουν πράξεις μη αποδεκτές. Εμείς καλούμαστε να επιστρατεύσουμε τόσο τη λογική όσο και το συναίσθημα και τη διαίσθηση για να ερμηνεύσουμε τις εξελίξεις και τις επιπτώσεις ενός πολέμου που συνιστά το πιο αυθεντικό προϊόν της ανθρώπινης παράνοιας.

Ίσως αυτός ο παραλογισμός του πολέμου να εξέθεσε και τον ίδιο τον Ηρόδοτο που εμφαντικά είχε διακηρύξει πως:

«Ουδείς γαρ ούτω ανόητος εστί  όστις πόλεμον προ ειρήνης αιρέεται».

Φαίνεται πως η «ανοησία» του ανθρώπινου είδους είναι απροσμέτρητη στο βαθμό που οι πόλεμοι εξακολουθούν να ευδοκιμούν και στις μέρες μας. Το ερώτημα που πλανάται διαχρονικά είναι το «πώς» θα αποφύγουμε τον πόλεμο προσμετρώντας από πριν τις συνέπειές του, όσο κι αν αυτό υποκρύπτει πολύ υποκειμενισμό και κινδυνεύουμε να «ολισθήσουμε» σε πολλά λάθη.

Τα λόγια – προτροπή του Αϊνστάιν είναι πάντοτε επίκαιρα και διδακτικά σε όλους.

«Σε παλιότερες εποχές, τα έθνη ζούσαν με αμοιβαία άγνοια και στην πραγματικότητα το ένα μισούσε ή φοβόταν το άλλο. Το πνεύμα της αδελφικής συνεννόησης μεταξύ τους ας κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Με αυτήν την πίστη, εγώ, ένας γέρος άνθρωπος, χαιρετώ εσάς, Ιάπωνες μαθητές, από μακριά κι ελπίζω πως  η γενιά σας κάποτε θα τοποθετήσει τη δική μου «στην ντροπή» (Προς τους μαθητές των σχολείων της Ιαπωνίας)

 Από https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

 

Κωνσταντίνος Λίχνος "Ο βράχος τού Σίσυφου"φιλοσοφικό διήγημα

ΔEΛTIO ΤΥΠΟΥ

Ο βράχος τού Σίσυφου

φιλοσοφικό διήγημα

Κωνσταντίνος Λίχνος

Εκδόσεις Γράφημα 

ISBN: 978-618-5710-63-7

σελίδες: 50

Ο Σίσυφος υπομένει την αιώνια καταδίκη του, να κουβαλάει έναν βράχο μέχρι την κορυφή ενός βουνού, όπου ο βράχος κατρακυλά πάντοτε προς τα κάτω, αναγκάζοντάς τον να ξεκινάει την ανάβασή του πάλι από την αρχή. Το ατελείωτο αυτό μαρτύριο έγινε σύμβολο της άνευ νοήματος επανάληψης, η οποία καταλήγει στην απόλυτη ματαιότητα· και ο Σίσυφος, έγινε το υπόδειγμα του ανθρώπου δίχως προοπτική. Θέτοντας έτσι το ερώτημα του κατά πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να υπομένει το όποιο δυσχερές του παρόν, όταν δεν ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον· πόσο μάλλον, όταν το παρόν του είναι κυριολεκτικά μαρτυρικό. Παρόλα αυτά, ο Σίσυφος, υπομένει, όπως υπομένει και ο καθημερινός άνθρωπος, ο εργάτης τού σήμερα· ο οποίος, όπως γράφει και ο Αλμπέρ Καμύ στο δοκίμιο Ο μύθος τού Σίσυφου, «εργάζεται κάθε μέρα τής ζωής του στην ίδια δουλειά και αυτό το πεπρωμένο, δεν είναι λιγότερο παράλογο απ’ του Σίσυφου»..

Ο Κωνσταντίνος Λίχνος γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωλ/νίας και αποφοίτησε «Μηχανικός Πληροφορικής & Επικοινωνιών». Είναι επαγγελματικό στέλεχος των εκδόσεων «Γράφημα», Αντιπρόεδρος του Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος, Συντάκτης πεζογραφίας, δοκιμίων και ποίησης στο τριμηνιαίο έντυπο περιοδικό «Λογοτεχνικό Δελτίο». Είναι μέλος των συντακτικών επιτροπών των τετραμηνιαίων εφημερίδων «Κριτική» και «Ζητήματα μαρξισμού», καθώς και του εξαμηνιαίου έντυπου περιοδικού «η Σπορά». Έργα του έχουν διακριθεί σε πολυάριθμους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, ενώ δοκίμια και διηγήματά του συμπεριλήφθη-καν σε ανθολογίες, από τους εκδοτικούς οίκους, «Σύγχρονη Εποχή», «Άπαρσις», «Κέφαλος», «Διάνοια» και «Γράφημα». Τον Σεπτέμβρη τού 2021 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά του «www.dialogos.gr» από τις εκδόσεις «Κέφαλος». Τον Αύγουστο του 2022 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Γράφημα», και υπό την αιγίδα τού Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος, η συλλογή διηγημάτων του «Αδιέξοδοι καιροί», ενώ τον Οκτώβρη τού ίδιου έτους κυκλοφόρησε υπό την αιγίδα τής ΚΕΔΗΞ (εκδόσεις «Άπαρσις») το παραμύθι «Ανοσοήρωες εναντίον Μικροβλαβερούληδων» (που τιμήθηκε με το βραβείο «Κοινωνικής προσφοράς»). Το 2023 κυκλοφόρησε η νουβέλα του με τίτλο «Διάστρεμμα» και το φιλοσοφικό δοκίμιο με τίτλο «Μετανεωτερικότητα και ρεαλισμός» (εκδόσεις «Γράφημα»). Συμμετείχε στις συλλογικές εκδόσεις ποίησης, τεχνοτροπίας δομημένου ρεαλισμού, «Βαρδάρης», «Δώδεκα ώρες στον ήλιο. Μακρόνησος, 1947-1957», «Άφησέ με νἂρθω μαζί σου: στο κατώφλι τής φυματίωσης. Σανατόριο «Σωτηρία», 1902-1930», «Έξι χρόνια αρκετά, δε θα γίνουνε εφτά: Πολυτεχνείο 1973» και «Μάνα, κι αν έρθουν οι φίλοι μου - ριζίτικα της Κρήτης». Επίσης, συμμετείχε στους συλλογικούς τόμους πεζογραφίας «Κάποτε στην Ελλάδα» και «Πατησίων & Βερανζέρου γωνία: Αθήνα, 1960-1970», καθώς, και στον συλλογικό τόμο επιστημονικών δοκιμίων «Σώμα γυμνό», με θέμα την ποίηση και την ποιητική στο έργο τής Χλόης Κουτσουμπέλη. Για το σύνολο των διακρίσεων, το έργο και την ενεργή του παρουσία στα γράμματα, στη διανόηση και στη σύγχρονη πνευματική δραστηριότητα, το «Λογοτεχνικό Περιοδικό τής Κεφαλλονιάς» τού απένειμε το ειδικό «Βραβείο Πεζογραφίας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης»

'LOVE THE HAPPY NIGHTMARE ' by Dr Jernail Singh Anand

 

LOVE: THE HAPPY NIGHTMARE FOR COUPLES ACROSS TIMES

Dr. Jernail S. Anand

Love, affection, liking, and indifference – these are feelings which are aroused when we think of other members of the family, or our social circle, and very specifically, when we are thinking of a love-partner, or a partner for life.

Love is an extreme term, which has confused mankind and nowadays, it has reduced itself to a anti-verb, [opposite of a proverb], i.e. a word, which is used in the society as a negative term. Something to be disowned and thrown off. We have often looked upon love pairs like HeerRanjha, SassiPunnu and even Romeo and Juliet not with any sense of acceptance. They appear to us to belong to a world to which we do not belong not anybody wants to belong. And we listen to their tales as if they are from another planet, where people love, and we live on a planet on which people do not believe in this passion.

Lovers of old were emotional extremists, who had come to the conclusion that their tragic love affair was a happy nightmare for them. Nothing existed beyond or behind it. Under or above it. There was no point to think of any compromise. In fact, compromise is the greatest betrayal in love. Compromise for what? Can you make a choice between life and death? This world, in which extremes have been diluted, and everything has been subjected to diplomacy, there are no extreme situations. Because love in the previous times believed in extremities, it has ceased to exist in the present scenario. Now, there are softer versions of love. The most largely used version of it is ‘like’, followed by ‘understanding’ ‘accommodating’ and ‘tolerating.’. All these situations actually are an assault on love, and they force people to come down and accept an inferior position. Like is no substitute for love in traditional terms. Can we say: Heer liked Ranjha, andRanjha liked Heer? Can the word ‘like’ describe the relationship between Mirza and Sahiban? They all had been fed on a very hard dose of love, and if it had been a mere ‘like’, nobody would have opted for extreme situations, like being killed in the war, or Ranjha would not have left his lands, and become a monk. Would you like if the story had been like this: that Heer, after finding herself in an uncompromising situation, finally decided to settle with Saida? The hard core love does not admit such denouement nor such dilution of passion.

But nowadays, ‘love’ as a passion is on the decline. Love among the parents has taken wing. Love among siblings is nearly non-existent. Rather, it has been replaced by hatred and a feeling of competition. Father mother who should love each other, and their offspring like birds, are too busy putting their lives together, and children have to be content with Ayas, and Day Care Centres. They have replaced family love. Kitchen too has been mortgaged to fast food. Why should the woman cook? Dead are the women who cooked for the love of their husbands and kids. And that society too, which lived in villages or mandis [market towns]. Skyscrapers and BHKs have no space for oldmen, and no uncle or aunty visits these people for fear they have no extra space to house them for the night.

Life is now on a shoe-strings budget. Cut short from all sides. And what has suffered the most is the feeling of love. It was a part of the living pattern of the people, butit is now all competition and compromise. When we see matrimonials, for marriage, we give prominence to ‘like’, ‘preference’ and when we are to tie the knot, the focus again is not on ‘love’ – which is non-existent in such cases – rather on ‘compatibility’, ‘understanding’ ‘compromise’ and ‘tolerating each other’. If we think of love, such relationships would be out of question. But, ‘love’ has become extinctin its pristine form. Even those who ‘love’ and then, run away, and get married, their love too waters down soon, when they have to suffer economic hardships. This society does not give any safe passage to ‘love’. It is considered ‘dangerous’ and if it happens between two people belonging to different religious backgrounds, hell is let loose.

Why tick hell in the beginning of your career. Love? No. Boys and girls are brought up for the softer versions of love. They can like a girl or a boy. They can prefer one over the other. They can accommodate if they do not like someone. The final round takes them to compatibility. It is not a case of two human beings coming together, it is a case of two backgrounds mingling together.

Our system of marriage too is not based on love. We believe that once the knot is tied, it is unbreakable. Then, they will have to live together, whether they love each other or not. They like each other or not. Even if every one knows morning and evening, they are fighting, still the wise parents, tell their daughter to tolerate all the assaults and insults but stay in the house.

Is it life? And this is the life 80 percent of couples are leading.. Incompatible partners make life hell. And they are putting it along, somehow, without bothering how it is harming the mental development of their sons and daughters.

One more aspect needs serious introspection on the part of all the stakeholders. Love or no love, they are forced into marriage. We have seen the consequences of such marriages. Still, we have not learnt anything from our past. The young men who are running to Canada, do they understand what it means to marry a person whom you do not love? It is commerce. It is business. Marriage becomes a business. What a fall!

I want to throw some light on how the life of those people picks on who are forced into loveless marriages. It rarely happens that they start loving their prison. They are bruised at heart. Here is how a young man is launched on the journey of life. When he is 13 or 15, he gets a heightened sense of the opposite gender. Most of the students are busy in love games and learning is a peripheral activity. That is why, only ten percent get 90 percent and above marks while majority of students in any class upto M.A., pass the examinations securing 40 to 60 percent marks. They are average because of the male or female interest in their lives. When they decide to marry someone while studying in PG classes, family scuttles their plans. Caste, religion, social status.. so many issues crop up. Now, they are forced to marry men or women they have no liking for. Enormous amounts of money are spent. Very soon, due to contrasting outlooks on life, they reach the police station. If they are separated, they would be wiser and may go for men or women of their choice. But if they are tricked into carrying on their marriage, now, it is drudgery. Very soon they get a son or a daughter and an Indian young man of thirty five, is seen taking them to school or bringing them back.

I want to focus on just one question. Do we think that a young man or a woman should get education, get a job, get married, and then start producing kids, taking care of them? For a majority of them, this is the social map. And they are following it. We think that life comes to an end when you get married. This is a tragic situation. Because we make no allowance for creativity, imagination, innovation, and doing things for the future of mankind. No young man has such orientation. This makes our country all the more poor, because we are deprived of youthful passion for creativity which is lost in targeted education, job and, finally, marriage, or it is frittered away in joblessness and consequent despair.

Love is an extreme virtue, and highest of all, and it is based on self-sacrifice. We do not like it because self-sacrifice is something which is not a cherished theme of anybody’s life nowadays. Therefore, all other choices fall in line. And, below this high pedestal, life is mediocre, average, and that is why, we do not find highest levels of creativity and perfection in the life of general mass. Yes, if you see anyone riding the crest and moving upward, he is essentially alone. And loves himself and his passion. Family disperses a person’s concentration. But it is not so, if things are bred in love. Love is no compulsion. Love is no forced union. Love is a voluntary passion, an affection, which winds have for the leaves, and eyes possess for beauty. If we can live life on this elemental scale, we can find the world a better place to live.

AUTHOR

Dr Jernail Singh Anand, is President of the International Academy of Ethics. He is author of 161 books in English poetry, fiction, non-fiction, philosophy and spirituality. He was awarded Charter of Morava, the great Award by Serbian Writers Association, and his name was engraved on the Poets’ Rock in Serbia.

Link Bibliography:

https://atunispoetry.com/2023/12/08/indian-author-dr-jernail-s-anand-honoured-at-the-60th-belgrade-international-meeting-of-writers/

Δύο ποιήματα του Μιχάλη Παπαδάκη μεταφρασμένα σε γαλλικά και ισπανικά από την Παρασκευή Μόλαρη ( Από την τρίτη ποιητική συλλογή του Ποιητή, Εκδόσεις Αγγελάκη 2024)

i. Χαμένο χρωματολόγιο


Τα όνειρά μου
από μικρό παιδί
ήταν γεμάτα χρώματα
μ’ ένα πινέλο στα τρυφερά μου χέρια
έβαφα…
κόκκινες θάλασσες
πράσινους ουρανούς
κίτρινες οροσειρές
γαλάζια λιβάδια
χρυσά λουλούδια
ασημένιες πεταλούδες.
Όταν τα διηγούμουν
όλοι γελούσαν
με την τρελή χρωματοψία μου,
εισέβαλλαν στα όνειρά μου
και προσπαθούσαν
να μου επιβάλλουν
την χρωματική τάξη των πραγμάτων.
Αρνιόμουνα πεισματικά
ώσπου μου πήραν τα πινέλα…
Έτσι από τότε σαν ξυπνώ
τα βλέπω όλα
όπως είναι στην πραγματικότητα…

…ασπρόμαυρα.

Μιχάλης Παπαδάκης


Palette de couleurs perdues

Mes rêves
d'un petit enfant
étaient pleins de couleurs
αvec un pinceau dans mes mains tendres
je peignais...
des mers rouges
des cieux verts
des montagnes jaunes
des prairies bleues
des fleurs dorées
papillons argentés.
Quand je leur racontai
tout le monde rit
de mes couleurs folles,
ils envahirent mes rêves
en tentant
de m'imposer
l'ordre des couleurs.
Je refusai obstinément
jusqu'à ce qu'ils m'enlevèrent mes pinceaux...
Depuis lors , quand je me réveille
je vois tout
dans la pleine realité...

...en noir et blanc.

Traduit en français par Paraskevie V. Molari


🍁


ii. Μάνα

Μάνα…
αγκαλιά καταφύγιο
χάδι βάλσαμο
φιλί τροφή
χαμόγελο ανάσα
δάκρυ ευχή
Μάνα εσύ!

Μιχάλης Παπαδάκης


Μadre

Madre...
refugio de abrazos
bálsamo de caricia
beso comida
sonrisa aliento
lágrima deseo
Madre tú!

Traducido en español por Paraskevi. V. Molari


Από την τρίτη ποιητική συλλογή του Ποιητή Σαυτόν ίσθι, Να είσαι ο εαυτός σου.

Παπαδάκης Μιχαήλ

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1966 με καταγωγή από την Χερσόνησο Ηρακλείου Κρήτης.

Είμαι παντρεμένος και έχω μία κόρη κι ένα γιο.

Σπούδασα παιδαγωγικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου και αργότερα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Διδάσκω 31 χρόνια σε δημοτικά σχολεία (8 χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο και 23 σε δημόσια).

Ανέκαθεν μου άρεσε η ποίηση, η λογοτεχνία και το θέατρο, με το οποίο έχω ασχοληθεί ερασιτεχνικά… Άρχισα να γράφω πριν από 3 δεκαετίες αλλά συστηματικά τα 8 τελευταία χρόνια.

Έχω αρθρογραφήσει σε περιοδικά κι εφημερίδες.

Έχω λάβει μέρος ως ομιλητής και εισηγητής σε παρουσιάσεις βιβλίων

Έχω κάνει την εικονογράφηση στο παιδικό λογοτεχνικό βιβλίο «Γιατί κλαίει η Μαργαρίτα;» της Βασιλικής Μπούκλα - Χαμαλέλη.

Έχω εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές:

- «Άτυχοι τοίχοι» εκδ. Γρηγόρη 2018, από την οποία έξι (6) ποιήματα έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά από την καθηγήτρια & μεταφράστρια Βίβιαν Μόλαρη και διδάχτηκαν στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Κέρκυρας από τον καθηγητή κ. Φίλια Δημήτριο

- «Παυσώδυνο δάκρυ» εκδ. Οσελότος 2020, δίγλωσσο αφού 10 ποιήματα είναι μεταφρασμένα και στα Γαλλικά από την κ. Βίβιαν Μόλαρη.

- Υπό έκδοση ένα ιστορικό μυθιστόρημα

Η Παρασκευή Β. Μόλαρη γεννήθηκε στη Νίκαια του Νομού Αττικής το 1967. Είναι πτυχιούχος Αγγλικής και Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών ‘’Μάστερ ΙΙ’’ από το Πανεπιστήμιο Paul Valéry Montpellier III . (Τμήμα Νεοελληνικών σπουδών) στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία και Ιστορία της Εκπαίδευσης. Έχει παρουσιάσει και μεταφράσει πλήθος ποιημάτων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών ορισμένα από τα οποία χρησιμοποιούνται ως διδακτικό υλικό στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο από τον Καθηγητή Λογοτεχνικής Μετάφρασης κύριο Δημήτρη Φίλια από το 2018. Σε αυτόνομους δίγλωσσους τόμους έχουν εκδοθεί οι εξής μεταφράσεις της :

1. ‘Εμυ Τζωάννου, ‘’Πανδαισία ιριδισμών’’( ‘’Infinité d’ Iridescences’’), εκδ. Γρηγόρη, 2017.

2. Kωνσταντίνος Μπούρας, ‘’Παλίμψηστος Πάπυρος’’ (‘’Papyrus Palimseste’’), εκδ. Γρηγόρη, 2019.

3. Κώστας Βασιλάκος, «Πιασμένοι από το χέρι» ( “Main dans la main”), εκδ. Αγγελάκη, 2023.

Σε αυτόνομους τόμους με συμμετοχή σε μετάφραση στα γαλλικά :

1.Kωνσταντίνος Μπούρας ‘’Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα’’ (ποιήματα στην ελληνική, γαλλική κι ιταλική και πολωνική γλώσσα), oι Εκδόσεις των Φίλων, 2017.

2.Μιχαήλ Παπαδάκης, ‘’Παυσώδυνο δάκρυ’’ (‘’Larme apaisant la douleur’’), εκδ. Οσελότος, 2020.

Από τις εκδόσεις Αγγελάκη κυκλοφορεί η ποιητκή της συλλογή Λογοσταλίδες Ένα παρελθόν ένα παρόν και χίλια μέλλοντα . εκδ, Αγγελάκη, 2023.

Γρηγόρης Σακαλής "Ευτυχισμένη"

 

Σ΄ένα πανηγύρι πολύχρωμο
σε είδα μετά από χρόνια
φαινόσουν ευτυχισμένη
με τον σύζυγο και το παιδί σας
σχεδόν ντράπηκα
που σε σκεφτόμουν αυτά τα χρόνια
σχεδόν ντράπηκα
που δεν σε ξεχνώ
που είμαι ακόμη
ερωτευμένος μαζί σου
φευ, δεν κουμαντάρουμε
την καρδιά μας
τα αισθήματα πρυτανεύουν
και η λογική απλά ακολουθεί,
εκείνη την ημέρα
το μυαλό μου μπλοκάρισε
δεν μπορούσε να προσανατολιστεί
κι έφυγα από κει βιαστικά
σχεδόν το έβαλα στα πόδια.

Γρηγόρης Σακαλής