ΓΙΑΝΝΑ ΒΛΑΧΟΥ "Tempus edax rerum."

Mαθαίνουμε τους δρόμους να περνάμε με νέο βήμα , άλλη τακτική. σε κάθε χρόνο δίνουμε ευκαιρίες τον θεωρούμε σύμμαχο κι όχι άσπλαχνο ληστή. Όταν την ώρα που θρηνούμε τις απωλειες, ανακαλύπτουμε καινούργιες διαδρομές κανουμε ευχές και προχωρούμε να νιώθουμε πιο λίγο τις επώδυνες πληγές. Είμαστε έτοιμοι σε κάθε ευκαιρία τη λήθη να καλέσουμε ξανά να διώξουμε τις δύσκολες στιγμές μας να θυμηθούμε μόνο τη χαρά. Μα εκεί που οι στιγμές δείχνουν ευμένεια του χρόνου η αιφνίδια απειλή κόβει ζωή και κάθε έννοια και καταφέρνει τη χαριστική βολή. ® Γιάννα Βλάχου

Η φωτογραφία είναι από https://www.pinterest.co.uk/

Carpe "Συνεχόμενο λάθος..."

Φανερά τα σημάδια των αναμνήσεων,
μια φυγή απ' την πραγματικότητα.
Βίωμα μου μια πνοή
να εισχωρεί μέσα μου.
Προσμετρώ τις ώρες
με την ματαίωση των ονείρων,
η καύση τους αποστείρωσε το πεπρωμένο.
Τις στάχτες τους σκόρπισα
στις απάτητες γωνιές των οριζόντων.
Η περιπλάνηση σ' ένα κορμί λείο
μια προσπάθεια να διορθώσω
το συνεχόμενο λάθος.
Καθώς διατρέχω
τις στιγμές του πάθους
δακρύζω, για τα όνειρα που χάθηκαν
στους γρήγορους ρυθμούς
ενός κόσμου φτιαγμένου από λάθη και στάχτες.

Carpe.

Έφη Χαντζούλη "Το Καραμελένιο Νησί"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Έφη Χαντζούλη Το Καραμελένιο Νησί 

Για παιδιά κάθε ηλικίας 

Εικονογράφηση: Ιφιγένεια Σιδέρη 

Σελ.: 60 

Σχήμα: 23x22 

Τιμή: 11 € 

ISBN: 978-960-468-344-4

 Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη

Τι θα συμβεί όταν τα αρχοντόπουλα του Καραμελένιου Νησιού αρνούνται επίμονα να εγκαταλείψουν τις βλαβερές διατροφικές τους συνήθειες; Τι θα συμβεί όταν αρρωστήσουν από το πολύ φαγητό; Τι θα κάνει ο πατέρας τους, ο πολύ σοβαρός Βασιλιάς Κύριος Κορμός και η ροδαλή και ευγενική μητέρα τους, η Βασίλισσα Κυρία Πάστα Φλώρα; Τη λύση θα δώσουν οι αγαπημένοι γείτονες του Φρουτένιου Νησιού, ο φημισμένος διατροφολόγος Βασιλιάς Κύριος Λαχανούλης και η σύζυγός του, η ευγενική Βασίλισσα Κυρία Φραουλένια! Όλα σύντομα θα αλλάξουν προς το καλύτερο… Η χαρά και το χαμόγελο θα ζωντανέψουν και πάλι στο Καραμελένιο Νησί. 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ Έφη Χαντζούλη. 

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Κατάγεται από το ορεινό χωριό Σμόκοβοτης Καρδίτσας. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο ΕΚΠΑ. Σπούδασε δημοσιογραφία. Είναι απόφοιτος του Μεταπτυχιακού τμήματος Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε Υποκριτική. Ασχολείται με την Υποκριτική. Ενδεικτικές θεατρικές παραστάσεις στις οποίεςέπαιξε: «Ο Πειρασμός» του Ξενόπουλου σε σκηνοθεσία Γ. Δρίτσα με τους: Π. Αλμπάνη, Κ. Δημητρόγλου, «Περί Έρωτα» σε σκηνοθεσία Φ. Καφούσια, «Μυστικό Μονοπάτι» της Τ. Μπούτου σε σκηνοθεσία Τ. Λέρτα, με τους Β. Κολάση, Οδ. Σταμούλη, Νίτα Παγώνη, «Δίκη του Σωκράτη» σε σκηνοθεσία Γ. Ζήκου με το Γ.Μόρτζο, «Κύκνειο Άσμα» του Τσέχωφ με το Μ. Δεστούνη σε σκηνοθεσία Β. Πλατάκη, «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Φ. Γκ. Λόρκα σε σκηνοθεσία Β. Πλατάκη με τη Τζ. Καλλέργη, την Τ. Σαριγκούλη, «Φάουστ» του Γκαίτε σε σκηνοθεσία Χρ. Κορνηλίου, «Tα Ψηλά Βουνά» του Ζ. Παπαντωνίου, «Ο Μάγος και η παρέα του», «Αι δύο Μήδειαι» του Μποστ σε σκηνοθεσία Βασίλη Τραϊφόρου, «1922 γεύσεις» σε σκηνοθεσία Σταύρου Παρχαρίδη με τους ηθοποιούς: Σίλια Μινωτάκη κ.α., «Παντρεύω το μπαμπά» κωμωδία της Μαρίνας ροπούλου, σε σκηνοθεσία Γ. Ρωμανού στον Πολυχώρο Πολιτισμού «Αλεξάνδρεια», «Φρέγια» του Νεκτάριου Παλαιολόγου σε σκηνοθεσία Βαλεντίνου Τσίλογλου (μονόλογος) στο θέατρο «Εύπολις», «Κώδικας… γυναίκα» σε σκηνοθεσία Βαλεντίνου Τσίλογλου στο Θέατρο «Βαφείο» Λάκης Καραλής, «Ημερολόγιο ψυχών αρχαίου δράματος» σε σκηνοθεσία Σίμωνα Πάτροκλου στο Θέατρο «Studio Κυψέλης» (υποδύθηκε την Ελένη), «Το Χριστουγεννιάτικο όνειρο του Σκρουτζ» στο Θέατρο Χώρος Τέχνης Ασωμάτων σε σκηνοθεσία Αλίκης Πήτερσον, «Λευκό δέντρο μαύρος καρπός» της Μίρνας Μηλιώνη σε σκηνοθεσία Β. Κουρτσούνη, στο Θέατρο Χώρος Τέχνης Ασωμάτων, «Φωνές αρχαίων στο σήμερα» στο Θέατρο «Studio Κυψέλης» σε σκηνοθεσία Μ.Δρακοπούλου (υποδύθηκε τη Φαίδρα), «Όλοι στα καζάνια σας» μαύρη κωμωδία του Π. Καφαντόγια, σε σκηνοθεσία Πέτρου Καφαντόγια. Έχει εκδώσει από τις εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ την ποιητική συλλογή Γλυκόπικρες νότες το 2014 και το παιδικό παραμύθι Μαθήματα στο Δάσος, το 2016. Το 2020 εξέδω-σε τη δεύτερη ποιητική συλλογή της με τίτλο Ταξίδι συναισθημάτων από τις εκδόσεις ΟΤΑΝ. Τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο Ποίησης και Παιδικού βιβλίου για τα ανωτέρω έργα της από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών το 2018. Είναι Πρόεδρος του Συλλόγου των Απανταχού Σμοκοβιτών «Η ΜΕΝΕΛΑΪΔΑ» από το 2017 και από τον Μάρτιο του 2020 είναι μέλος του Δ.Σ. της «ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ» ως Σύμβουλος καλλιτεχνικών δράσεων. Εκλέχθηκε το 2023 μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη

Ανδρέα Μεταξά 28 & Θεμιστοκλέους - 106 81 Αθήνα • 

Τηλ.: 210 3301161-3, 

Fax: 210 3301 164 

e-mail: info@siderisbooks.gr, http://www.siderisbooks.gr 

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ που μπορεί να το βρείτε:

ΑΘΗΝΑ: ΠΟΛΙΤΕΙΑ Α.Ε, ΙΑΝΟΣ Α.Ε, ΠΑΤΑΚΗΣ Σ. Α.Ε.Ε.Δ.Ε , ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ Α.Ε.Ε,ΚΑΤΕΒΑ ΦΩΤΕΙΝΗ – ΑΛΙΜΟΣ, ΣΥΡΜΑ ΜΑΡΙΑ – ΑΝΟΙΞΗ, ΛΑΖΑΡΟΥ ΝΙΚ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ – ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ, ΛΑΖΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – ΓΛΥΚΑ ΝΕΡΑ, ΡΑΓΚΟΥΣΗ Γ.ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ – ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ, ΠΕΝΤΖΟΥΡΗΣ Δ. ΙΩΑΝ ΝΗΣ – ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΓΚΟΥΒΙΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – ΚΟΡΩΠΙ, ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ Γ. ΞΕΝΗ -ΚΟΡΩΠΙ,ΤΣΙΑΛΑΦΟΥΤΑ Γ.ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΚΟΠΟΥ ΛΟ,ΤΣΙΟΥΜΠΡΗΣ ΔΗΜ. ΓΙΑΝΝΗΣ – ΜΕΝΙΔΙ,ΛΑΖΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – ΠΑΙΑΝΙΑ,ΜΑΡΑ Γ. ΒΑΣΙΛΙΚΗ – ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ Α.Ε.Ε,ΙΑΝΟΣ Α.Ε COSMOS MEDITERRANE AN,ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ Α.Ε ΘΕΣ/ΝΙΚΗ – ΕΥΚΑΡΠΙΑ, ΙΑΝΟΣ Α.Ε ΘΕΣ/ΝΙ ΚΗ – ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ,ΙΑΝΟΣ Α.Ε ΘΕΣ/ΝΙΚΗ, ΚΕΝΤΡΙΚΟ,ΙΑΝΟΣ Α.Ε ΘΕΣ/ΝΙΚΗ

ΠΑΙΔΙΚΟΣ, ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ Α.Ε ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΟ,

'THE ICU OF HISTORY' By Jernail S Aanand translated into Polish by Amb Zbigniew Roth

 

THE ICU OF HISTORY 

Jernail S Aanand 

The most proud portion in a house 

Is the bed room, 

Followed by the toiletry,

The kitchen

Drawing room 

And at the end, 

If you like, 

I may add the humblest of all 

The wash room.

The most prominent portion 

Of a human body is the forehead

Followed by the heart 

Stomach, arm, legs 

Come later

And I you wish, may I add 

The excretary parts.

The humblest parts

Which nobody wants to see.

Nor talk about 

Yes, when it comes to love

And reproduction,

The prime position shifts 

To the face, the legs 

And the spell binding 

Regions of human body 

Male and female.

Humanity has paid scant attention

To humbler parts of the body

Kept them covered 

And out of common conversation 

Yet, how important they are 

Just imagine if the exit 

Of a body is clogged?

What about the humbler parts 

Of society?

About whom no one talks. Nor bothers?

And they are kept in the darker zone, the chawls? 

Can your machines build

High rise buildings

If they are not there to load 

And unload the cranes?

People who help the civilization

Move on its feet 

Are the men thrown into the margins

No scriptures talk about them.

If they stop functioning

Society will have convulsions.

In fact, the society will be 

In the ICU of history .

The humbler parts of the body 

And of the society 

Are no less important 

And deserve equal care and respect 

Ignore them at your peril.

In fact, these you consider humbler 

Are the pride of creation, 

Which depends on them.

Just remember, every worm, it may have 

A mouth or not, but it doth have an exit.

THE ICU OF HISTORY trans into Polish by Roth 

HISTORIA OIOM-u

Jernail S Aanand

Najbardziej wżną częścią domu

jest sypialnia,

Akcesoria toaletowe 

Na talerzu sledź,

W kuchni

Pokój do rysowania

I w kraju

Jeśli chcesz

Sskromna możliwość

dbania o czysrość i higienę

Najbardziej widoczną częścią

Z ludzkiego ciała jest czoło

Serce za nim podąża

Brzuch, ramiona, nogi

Dopiero później

Bardzo elitarna, 

Część wydalnicza.

najbardziej krępująca

Której nikt nie chce oglądać.

Nawet o tym nie mówić

Tak,  jest jeśli chodzi o miłość

i reprodukcja,

Główna część do prokreacji jest w ruchu

piętno takiego widzenia jest 

na twarzy i między nogami  

Co powoduje  powiązanie 

tych rejonów ciała człowieka

Mężczyzna i kobieta.

Ludzkość nie zwracała na to uwagi

Bo te intymne części ciała

są zawsze  zakryte

jako tabu poza zwykłą rozmową

Jednak jak bardzo są one ważne

Wyobraź sobie ich upublicznienie

Czy tak się stanie?

A co ze skromniejszymi fragmentami

W formie modeli z  drutudla studentów?

O których nikt nie mówi. nie ma to znaczenia?

I boją się tej żony, čaulimy?

Niech wasze maszyny 

budują przyszłość według przepisu stwórcy

Chyba że nie ma ich tam do wykorzystania

Czy da się to rozładować dźwigami?

Ludzie, którzy pomagają Cywilizacji

Ulegając technizacji i dehumanizacji życia 

Spowodują, że  ludzie będą wyrzucani na margines

Ani jedno Pismo Święte o nich nie mówi.

Jeśli przestaną działać

Społeczeństwo będzie miało konwulsje.

W rzeczywistości społeczeństwo będzie

w separacji według historii.

Skromniejsze części ludzkiej anatomii

W  zasad obowiązujących w społeczeństwa

Nie są mniej ważne od innych

Zasługują na równą opiekę i szacunek

Możesz zignorować ​​to na własne ryzyko.

W rzeczywistości wydaje się że nie unikniesz pomyłki

Jeśli musisz znosić ból,

To od Ciebie wszystko zależy .

Pamiętaj tylko, że każdy robak może mieć

Usta oczy ich ciała mają też ujście.

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΒΛΑΧΟΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ- ΜΠΑΤΑΛΙΑ , Προέδρου Δ.Ε.Ε.Λ, στις εργασίες του 14ου Συμποσίου Κλασικής- Πρακτικής Φιλοσοφίας του Ελληνικού- Κεντρικού Τομέα του Παγκόσμιου Φιλοσοφικού Φόρουμ, (Π.Φ.Φ) και των Ενώσεων Πολιτισμού και Ανάπτυξης (ΕΝ.Π.Α.Ν.)

Η Διεθνής Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών [& Καλλιτεχνών],Δ.Ε.Ε.Λ. συμμετέχει στις εργασίες του 14ου Συμποσίου Κλασικής- Πρακτικής Φιλοσοφίαςτου Ελληνικού- Κεντρικού Τομέα του Παγκόσμιου Φιλοσοφικού Φόρουμ, (Π.Φ.Φ) και των Ενώσεων Πολιτισμού και Ανάπτυξης (ΕΝ.Π.Α.Ν.)

Στο θέμα με τίτλο: «Η παιδαγωγική συμβολή της Κλασικής-Πρακτικής Φιλοσοφίαςστην καταπολέμηση των πάσης φύσεως προκαταλήψεων»

ΟΜΙΛΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΒΛΑΧΟΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ- ΜΠΑΤΑΛΙΑ

Προέδρου Δ.Ε.Ε.Λ.06-11-2023

Πρώτα απ όλα επιτρέψτε μου να συγχαρώ τον Πρόεδρο του Ελληνικού- Κεντρικού Τομέα του Παγκόσμιου Φιλοσοφικού Φόρουμ, (Π.Φ.Φ) Κλασικής- Πρακτικής Φιλοσοφίας,καθηγητή Στέφανο Ρόϋ για την επιλογή του θέματος του 14ου Συμποσίου, ήτοι:: πως με την π α ιδ α γ ω- γ ι κ ή σ υ μ βο λ ή τ η ς Κ λα σ ι κ ή ς - Π ρ α κ τ ι κ ή ς Φι λ ο σ οφ ί α ς θα καταφέρουμε την κ α τ α π ο λ έ μ η σ η των πάσης φύσεως προκαταλήψεων που διαμορφώσουν τις αντιλήψεις και τα πιστεύω μας για τον κόσμο μας σήμερα.

Στην παρούσα ομιλία σκοπός μου είναι να παρουσιάσω πόσο αναγκαία είναι η παιδεία της Κλασικής – Πρακτικής φιλοσοφίας, δηλαδήη προσπάθεια καλλιέργειας υγιούς σκέψης στον ενάρετο άνθρωπο,μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η διαμόρφωση υγιούς νου με ελαχιστοποιημένη προκατάληψη, ώστε να επιτρέπει την ακριβή οριοθέτηση του ορθού.

…………………………………………….

Στις κοινωνικές επιστήμες,όταν λέμε προκατάληψη,εννοούμε μια αδικαιολόγητη ή λανθασμένη στάση (συνήθως αρνητική) απέναντι σε πρόσωπα ή σε ομάδες, η οποία βασίζεται σε στερεότυπες πεποιθήσεις, διαμορφώνεται εκ των προτέρων και δεν βασίζεται σε πραγματικά χαρακτηριστικά.

Η γνώση που συγκεντρώνουν οι επιστημονικές μελέτες εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πως ερμηνεύουμε τα στοιχεία. Οι ερμηνείες, όμως, υπακούουν στους ίδιους κανόνες που διέπουν τις αντιλήψεις μας για την πραγματικότητα. Είναι γεμάτες παραδοχές, γενικεύσεις, παραλείψεις και λάθη,τα οποία αποκαλούνται γνωστικές προκαταλήψεις και είναι ενσωματωμένες τόσο στους αντιληπτικούς και τους συναισθηματικούς μηχανισμούς του εγκεφάλου, όσο και στους γνωστικούς. Μέχρι να φτάσει η αντιληπτική πληροφορία στη συνείδηση, το άτομο έχει προλάβει να την μετατρέψει σε κάτι καινούργιο και μοναδικό. Αυτή η ανακατασκευή της πραγματικότητας αποτελεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζουμε τα πιστεύω μας για τον κόσμο.

Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των πιστεύω μας παίζει επίσης η λογική, η ορθή σκέψη και η κοινωνική συναίνεση. Οι παράγοντες αυτοί επηρεάζουν και τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τον κόσμο. Σκοπός του καθ ενός είναι να εντοπίσει αυτές τις προκαταλήψεις.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν πόσες γνωστικές προκαταλήψεις έχουν στην πραγματικότητα ή πόσο συχνά πέφτουν θύμα αυτών τους των προκαταλήψεων. Ως ένα βαθμό, όλοι μας χειραγωγούμε τους άλλους προκειμένου να τους πείσουμε να ενστερνιστούν τα δικά μας πιστεύω. Το κάνουν οι γονείς με τα παιδιά τους, οι δάσκαλοι με τους μαθητές τους, οι ερευνητές με τους συναδέλφους τους, οι εραστές μεταξύ τους. Δυστυχώς, συχνά το κάνουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες του άλλου.

Τα τελευταία 50 χρόνια, ερευνητές, επιστήμονες, ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι ταυτοποίησαν εκατοντάδες γνωστικές, κοινωνικές και συμπεριφορικές διαδικασίες, αλλά και διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Αναφέρω ενδεικτικά μερικές προκαταλήψεις, επιγραμματικά στην ομιλία μου ένεκα συντομίας χρόνου,οι οποίες θεωρούνται απαραίτητες για την αξιολόγηση των αντιλήψεών μας και των πιστεύω μας για τον κόσμο, όπως: Η προκατάληψη της οικογένειας, γοητείας, επιβεβαίωσης, αυτοεξυπηρέτησης, ομάδας, κοινωνικής συναίνεσης, πλήθους, προβολής, προσμονής,«μαγικών αριθμών», πιθανότητας, αιτίας-αποτελέσματος, ευχαρίστησης, προσωποποίησης, αντίληψης, ψευδούς - θετικής μνήμης, λογικής, προκατάληψη της πειθούς, του πρώτου, της δημοσιότητας, του τυφλού σημείου.

Η προκατάληψη της οικογένειας.

Όλοι μας έχουμε την προδιάθεση να πιστεύουμε αυτόματα τις πληροφορίες που μας παρέχουν μέλη της οικογένειάς μας και στενοί φίλοι. Από τότε που γεννιόμαστε, ο εγκέφαλός μας βασίζεται σε αυτά τα άτομα, γι’ αυτό και τείνουμε να αποδεχόμαστε τον κόσμο χωρίς να ελέγχουμε τα γεγονότα.

Η προκατάληψη της εξουσίας.

Τείνουμε να πιστεύουμε τους ανθρώπους που κατέχουν θέσεις ισχύος και γοήτρου. Τους θεωρούμε πιο αξιόπιστους, χωρίς να ελέγχουμε τις πηγές τους.

Η προκατάληψη της γοητείας.

Θεωρούμε πιο αξιόπιστους τους πιο ψηλούς και γοητευτικούς ανθρώπους, επειδή ο εγκέφαλός μας έλκεται από αυτό που τον ευχαριστεί αισθητικά. Οι πιο ευπαρουσίαστοι άνθρωποι έχουν περισσότερες πιθανότητες να μας πείσουν.

Η προκατάληψη της επιβεβαίωσης.

Έχουμε την τάση να δίνουμε έμφαση σε πληροφορίες που στηρίζουν τα πιστεύω μας, ενώ υποσυνείδητα αγνοούμε ή απορρίπτουμε πληροφορίες που τα αντικρούουν. Από τη στιγμή που τα πιστεύω μας έχουν ενσωματωθεί στο νευρικό μας κύκλωμα, στοιχεία που αντιτίθεται σε αυτά δεν μπορούν πολλές φορές να εισβάλλουν στις υπάρχουσες διαδικασίες του εγκεφάλου.

Η προκατάληψη της αυτοεξυπηρέτησης.

Σε συνδυασμό με την προκατάληψη της επιβεβαίωσης, εμφανίζουμε επίσης την τάση να συντηρούμε πεποιθήσεις που ευνοούν τα προσωπικά μας συμφέροντα και τους προσωπικούς μας στόχους.

Η προκατάληψη της ομάδας.

Υποσυνείδητα, υιοθετούμε ευνοϊκή μεταχείριση για τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μας και σπάνια αμφισβητούμε τα πιστεύω τους, επειδή ο εγκέφαλός μας είναι έτσι κατασκευασμένος, ώστε να αναζητά τη συμφωνία με τους γύρω του.

Η προκατάληψη για άτομα εκτός ομάδας.

Γενικά, απορρίπτουμε ή υποτιμούμε τα πιστεύω ανθρώπων που δεν ανήκουν στην ομάδα μας, κυρίως όταν οι πεποιθήσεις τους διαφέρουν αισθητά από τις δικές μας. Επιπλέον, έχουμε τη βιολογική προδιάθεση να αναστατωνόμαστε όταν ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους διαφορετικού εθνοτικού και πολιτιστικού υποβάθρου – έστω κι αν είναι μέλη της ομάδας μας.

Η προκατάληψη της κοινωνικής συναίνεσης.

Όσο περισσότερο οι άλλοι συμφωνούν μαζί μας, τόσο περισσότερο πιστεύουμε ότι οι πεποιθήσεις μας είναι αληθινές. Αντίθετα, όσο περισσότερο διαφωνούν οι άλλοι μαζί μας, τόσο πιθανότερο είναι να καταπιέσουμε και να αμφισβητήσουμε τα ίδια μας τα πιστεύω – ακόμα κι όταν είναι σωστά.

Η προκατάληψη του πλήθους.

Αυτή η προκατάληψη αντικατοπτρίζει την τάση μας να υιοθετούμε το σύστημα πεποιθήσεων της ομάδας στην οποία ανήκουμε. Όσο περισσότεροι άνθρωποι μας περιβάλλουν, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες να τροποποιήσουμε τα πιστεύω μας για να ταιριάζουν με τα δικά τους.

Η προκατάληψη της προβολής.

Συχνά υποθέτουμε, χωρίς να το επαληθεύουμε, ότι τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μας έχουν παρόμοια πιστεύω, παρόμοιες ηθικές αξίες και βλέπουν τον κόσμο μέσα από τα μάτια μας. Η CIA περιγράφει αυτή την προκατάληψη ως τη νοοτροπία «όλοι σκέφτονται όπως εμείς» και τη θεωρεί μια από τις πιο επικίνδυνες – επειδή οι διαφορετικοί πολιτισμοί και οι διαφορετικοί τύποι ανθρώπων δεν σκέφτονται όπως εμείς.

Η προκατάληψη της προσμονής.

Όταν ψάχνουμε για πληροφορίες, ή όταν κάνουμε κάποια έρευνα, έχουμε την τάση να «ανακαλύπτουμε» αυτό ακριβώς που ψάχνουμε. Στην ιατρική, οι διπλά τυφλές μελέτες έχουν σκοπό να εξαλείψουν αυτή τη διαβρωτική προκατάληψη.

Η προκατάληψη των «μαγικών αριθμών».

Οι αριθμοί επηρεάζουν τα πιστεύω μας εξαιτίας των ισχυρών ποσοτικών λειτουργιών του εγκεφάλου. Όσο πιο μεγάλος και υποβλητικός είναι ένας αριθμός, τόσο μεγαλύτερη είναι και η συναισθηματική του αντίδραση. Κι αυτή με τη σειρά της ενδυναμώνει την εμπιστοσύνη μας στην πληροφορία που προσδιορίζεται ποσοτικά.

Η προκατάληψη της πιθανότητας.

Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι είμαστε πιο τυχεροί από τους άλλους και ότι μπορούμε να καταπολεμήσουμε τις ανισότητες (άτομα με κατάθλιψη τείνουν να πιστεύουν το αντίθετο). Αυτή η αισιοδοξία είναι επίσης γνωστή ως η προκατάληψη του τζογαδόρου. Αν στρίψεις ένα νόμισμα, και φέρεις κορώνα 9 φορές στη σειρά, οι περισσότεροι άνθρωποι θα στοιχηματίσουν πολλά λεφτά ότι την επόμενη φορά θα είναι γράμματα. Φυσικά, οι πιθανότητες παραμένουν ίδιες κάθε φορά που στρίβεις ένα νόμισμα: πάντα υπάρχουν 50 τοις εκατό πιθανότητες να φέρεις γράμματα. Επίσης, όλοι κουβαλάμε «μαγικές» προκαταλήψεις από την παιδική μας ηλικία. Έτσι, πολλοί ενήλικες, κυρίως οι τζογαδόροι, έχουν πάνω τους διάφορα φυλαχτά (ένα τετράφυλλο τριφύλλι, ένα λαγοπόδαρο, ένα νόμισμα) που υποτίθεται ότι τους φέρνουν τύχη.

Η προκατάληψη της αιτίας-αποτελέσματος.

Ο εγκέφαλός μας έχει την προδιάθεση να κάνει συνειρμούς ανάμεσα σε δύο γεγονότα, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ τους. Αν πιεις κάποιο βότανο και σου περάσει το κρυολόγημα, τότε αποδίδεις την ανάρρωσή σου στο βότανο αυτό, έστω κι αν σε αυτό συνέβαλαν στην πραγματικότητα δεκάδες άλλοι άσχετοι παράγοντες.

Η προκατάληψη της ευχαρίστησης.

Τείνουμε να πιστεύουμε ότι οι ευχάριστες εμπειρίες αντικατοπτρίζουν μεγαλύτερες αλήθειες απ’ ό, τι οι δυσάρεστες εμπειρίες. Εν μέρει επειδή τα κέντρα ευχαρίστησης του εγκεφάλου βοηθούν στον έλεγχο της δύναμης των αντιλήψεων, των αναμνήσεων και των σκέψεων.

Η προκατάληψη της προσωποποίησης.

Δείχνουμε ιδιαίτερη προτίμηση στο να δίνουμε αρετές έμψυχων όντων σε άψυχα αντικείμενα. Επίσης. συνηθίζουμε να δίνουμε ανθρώπινη μορφή ή μορφή ζώου σε αφηρημένα ερεθίσματα (σκιές, συγκεχυμένους θορύβους, κ.λπ.). Αυτή η αντιληπτική και γνωστική λειτουργία πυροδοτεί διάφορες δεισιδαιμονίες.

Η προκατάληψη της αντίληψης.

Ο εγκέφαλός μας υποθέτει αυτόματα ότι οι αντιλήψεις και τα πιστεύω μας αντιπροσωπεύουν αντικειμενικές αλήθειες για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Εξ ου και η έκφραση «Αν δεν το δω, δεν το πιστεύω».

Η προκατάληψη της επιμονής.

Όταν πιστεύουμε σε κάτι, επιμένουμε ότι είναι αληθινό, ακόμη κι όταν έχουμε στη διάθεσή μας στοιχεία που λένε το αντίθετο. Και όσο περισσότερο συντηρούμε ορισμένες πεποιθήσεις, τόσο πιο βαθιά εντυπώνονται στο νευρικό μας κύκλωμα.

Η προκατάληψη της ψευδούς μνήμης.

Ο εγκέφαλός μας τείνει να συγκρατεί για περισσότερο χρονικό διάστημα ψευδείς απ’ ότι αληθείς μνήμες. Επίσης, είναι εύκολο να εμφυτεύσεις ψευδείς μνήμες σε άλλους όταν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και οι πληροφορίες είναι αληθοφανείς.

Η προκατάληψη της θετικής μνήμης.

Όταν αναπολούμε το παρελθόν, τείνουμε να ωραιοποιούμε τα γεγονότα και να τους δίνουμε μια πιο θετική δύναμη από την πραγματική.

Η προκατάληψη της λογικής.

Έχουμε την τάση να πιστεύουμε επιχειρήματα που μας φαίνονται πιο λογικά. Επίσης, συνηθίζουμε να αγνοούμε πληροφορίες που δεν μας φαίνεται ότι βγάζουν νόημα. Όπως έχει πει ο Γουίλιαμ Τζέημς: «Κατά κανόνα, δεν πιστεύουμε τα γεγονότα και τις θεωρίες που φαίνονται άχρηστες».

Η προκατάληψη της πειθούς.

Όταν διαφωνούμε για κάποιο θέμα, πιστεύουμε συνήθως εκείνον που έχει πιο δραματικά και συναισθηματικά επιχειρήματα για μια άποψη. Ο εγκέφαλός μας τείνει να συντονίζεται με τους καλούς ομιλητές, με αποτέλεσμα αν κινδυνεύουμε να πιαστούμε αιχμάλωτοι των συναισθημάτων και των πεποιθήσεών τους.

Η προκατάληψη του πρώτου.

Δίνουμε περισσότερο βάρος και θυμόμαστε πιο εύκολα ονόματα και πληροφορίες που αναγράφονται πρώτα σε μια λίστα.

Η προκατάληψη της αβεβαιότητας.

Ο εγκέφαλός μας δεν συμπαθεί την αβεβαιότητα και την αοριστία. Γι’ αυτό, από το να μην είμαστε σίγουροι, προτιμάμε είτε να πιστεύουμε είτε να μην πιστεύουμε.

Η προκατάληψη των συναισθημάτων.

Τα δυνατά συναισθήματα συνήθως παρεμποδίζουν τη λογική και την ορθή κρίση. Ο θυμός έχει την τάση να μας δημιουργεί την πεποίθηση ότι έχουμε δίκιο και το σωστό με το μέρος μας. Η αγωνία υπονομεύει αυτήν ακριβώς την πεποίθηση, ενώ η κατάθλιψη επισκιάζει τις αισιόδοξες πεποιθήσεις.

Η προκατάληψη της δημοσιότητας.

Οι εκδότες βιβλίων, εφημερίδων και περιοδικών προτιμούν να εκδίδουν έργα με αίσιο τέλος, ενώ απορρίπτουν έργα με αρνητική έκβαση. Έτσι, μια έρευνα που δεν έχει επίδραση στον κόσμο έχει λιγότερες πιθανότητες να δημοσιευθεί σε σχέση με ένα εύρημα με θετικά αποτελέσματα. Μια άλλη διάσταση αυτής της προκατάληψης είναι η τάση των αναγνωστών να θεωρούν αυτόματα αλήθεια ό,τι δημοσιεύεται, ακόμη κι αν αποτελεί δημοσίευμα του κίτρινου τύπου.

Η προκατάληψη του τυφλού σημείου.

Τελευταία, αλλά πολύ σημαντική, είναι η προκατάληψη που οι επιστήμονες αποκαλούν «προκατάληψη του τυφλού σημείου». Οι περισσότεροι άνθρωποι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν πόσες γνωστικές προκαταλήψεις έχουν στην πραγματικότητα ή πόσο συχνά πέφτουν θύμα αυτών τους των προκαταλήψεων. Οι διαφημιστές και οι πολιτικοί έχουν πλήρη επίγνωση αυτών των τυφλών σημείων και στοχεύουν επίτηδες στις δικές μας προκαταλήψεις για να πουλήσουν τα προϊόντα ή τις ιδέες τους. Δυστυχώς, συχνά το κάνουμε χωρίς να συνειδητοποιούμε τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες του άλλου.]

…………………………………………..

Οι επιπτώσεις των προκαταλήψεων οδυνηρές:

α. στο θύμα

• Μοναξιά, απομόνωση

• Περιθωριοποίηση

• Συναισθήματα απογοήτευσης, μίσους και οργής

• Καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων

• Μη ισότιμη αντιμετώπιση των ανθρώπων

Β. ΣΤΟΥΣ ΘΥΤΕΣ

· Οδηγούνται αναγκαστικά στο φανατισμό και το ρατσισμό.

• Αντιμετωπίζουν δυσκολίες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.

• Υιοθετούν την ιδεολογία του μισογυνισμού.

• Ασκούν αρκετές φορές βία.

Ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης των προκαταλήψεων είναι :

· «H κλασική παιδεία, από την οποία πηγάζει η οργάνωση της ανθρώπινης σκέψης και η οποία στη συνέχεια καθοδηγεί τις πράξεις, συμβάλλει ώστε αυτές να είναι δίκαιες, είναι η απάντηση στην κοινωνική αναλγησία και αδιαφορία και το βασικό όχημα για να αναπτυχθούν αντανακλαστικά κοινωνικής συνείδησης, που θα οδηγήσουν στην άρση των προκαταλήψεων» είναι :

• Η Οικογένεια: διάλογος στο σπίτι, σεβασμός της προσωπικότητας του παιδιού, αυτενέργεια του νέου.Η οικογένεια ως πρωταρχικός φορέας αγωγής επηρεάζει και καθορίζει την αδιάπλαστη νεανική σκέψη

• Τα ΜΜΕ: δεν πρέπει να υπηρετούν τους μηχανισμούς παραπληροφόρησης και προπαγάνδας.Δυστυχώς τα μέσα ενημέρωσης αναπαράγουν στερεότυπες αντιλήψεις με την προπαγάνδιση ανάλογων ιδεών και προκαταλήψεων για πρόσωπα, ομάδες ατόμων, ιδεολογίες.

•Το Σχολείο: πρέπει να παρέχει ανθρωπιστική αγωγή, ανάπτυξη της κριτικής σκέψης για να μην υπάρχουν στερεότυπα και προκαταλήψεις σε τόσο μεγάλο βαθμό.Η έλλειψη κριτικής σκέψης για σφαιρική θέαση των γεγονότων, η μονομερής και επιφανειακή γνώση, δεν ευνοεί την πολυπρισματική θεώρηση των πραγμάτων, δεν απαλλάσσει από τον δογματισμό και την προσκόλληση σε αυθεντίες.

Ακόμη οι θρησκείες καλλιεργούν ένα γενικότερο τρόπο άκριτης αποδοχής των γεγονότων και των καταστάσεων.

• Η αλλαγή του πολιτικού κατεστημένου, το οποίο έχει άμεσο συμφέρον από τις διακρίσεις και το διαχωρισμό των πολιτών με βάση τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό.

• Η καταπολέμηση των οργανωμένων οικονομικών συμφερόντων, που «κατασκευάζουν» υποτιμητικά χαρακτηριστικά για κοινωνικές ομάδες, μετανάστες, για να επιτύχουν την ηθική νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης και της αναξιοκρατικής αντιμετώπισής τους.

· Η αλλαγή του σύγχρονου τρόπος ζωής, που δεν αφήνει στον άνθρωπο περιθώρια να σκεφτεί. Ο ατομικισμός και η ιδιοτέλεια και οι κοινωνικές ανισότητες και ιδεολογίες μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά.

Μετά απ όλα τα παραπάνω αντιλαμβανόμαστε πόσο έχουμε ανάγκη το φάρμακο της κλασικής παιδείας, της πρακτικής φιλοσοφίας. Ο ορισμός της παιδείας κατά τον Πλάτωνα είναι: «η θεραπεία του πνεύματος» δηλαδή η θεραπεία της σκέψης …και ενώ, όταν το σώμα είναι άρρωστο χρειάζεται ιατρική, όταν το πνεύμα είναι άρρωστο χρειάζεται παιδεία.

Πόσο λοιπόν αναγκαίο είναι, καθείς να εμβαθύνει, να γνωρίσει εαυτόν για να αποτινάξει κάθε είδους παλαιάς και ξεπερασμένης προκατάληψης μη κατάλληλης σ΄ένα συνετό και αγαθό βίο και όπως είπε και ο Καζαντζάκης να βρούμε τον τρόπο «πώς να κουνηθεί η ψυχή του ανθρώπου, να κάμει ένα βήμα ποιο πέρα, να γλυτώσει από τις παλιές ηθικές ελευθερίες και συνήθειες, να δημιουργήσει ένα καινούργιο πολιτισμό».

Η φιλοσοφική ενασχόληση δεν απαιτεί, ούτε κάποιο ειδικό όργανο, ούτε καθορισμένες χωροχρονικές συνθήκες.Εάν λοιπόν προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας μέσω της Κλασικής –Πρακτικής φιλοσοφίας, μπορούμε να ελπίζουμε επιστρέφοντας απ όπου ήρθαμε, ότι θα ζήσουμε μέσα σε αδιατάραχτη ενατένιση της θεϊκής αλήθειας. Οι γνήσιες αρετές του κουράγιου, της εγκαρτέρησης και της δικαιοσύνης, προκύπτουν μέσα από την θεώρηση εαυτού δια της φιλοσοφικής καθάρσεως αφού:

«Η φιλοσοφία είναι ο καθοδηγητής όλων των τεχνών.»

Οι καρποί της γης γίνονται μια φορά τον χρόνο, ενώ οι καρποί της φιλοσοφίας γίνονται κάθε στιγμή του χρόνου. Είναι μια οδός στην οποία είμαστε «καθ΄οδόν», και δια της οποίας ο Άνθρωπος κλητεύεται να διαστοχαστεί.

Η προτροπή στη συνείδηση να ποιεί και να εργάζεται την φιλοσοφία αποβλέπει στην λύτρωση από την μικρόνοια και τα ευτελή ανθρώπινα ελαττώματα. Η φιλοσοφία λοιπόν συνίσταται στο ότι δι αυτής επιτυγχάνεται ομολογία προς αυτό που είναι καθ οδόν, « Το Είναι του όντος». Η γνώση του βάθους των πραγμάτων και η αναζήτηση της ουσίας των όντων είναι κινήσεις και στάσεις δικαιωμένες και δικαιωτικές για μόνο τον λόγο, ότι αποδίδουν σημασία στο ουσιώδες.Σ αυτό που οδηγεί στην εσωτερική ειρήνη, στην ηρεμία και στον καθησυχασμό της σκέψης, τον έλεγχο των αισθήσεων που χάνουν την δύναμη τους να δημιουργούν περιπλοκές.

Εμείς οι Έλληνες, ας μην ξεχνούμε ότι η Φιλοσοφία «ομιλεί»ελληνικά.

Η κλασική παιδεία, δηλαδή η μόρφωση που βασίζεται στα κλασικά κείμενα της αρχαιοελληνικής και λατινικής γραμματείας, δεν αφορά απλά και μόνο τις βάσεις του Δυτικού – και όχι μόνο πια – πολιτισμού, αλλά αποτελεί και το βασικό εποικοδόμημα της γνώσης και της μόρφωσης, το οποίο δυστυχώς παραγκωνίζεται και απαξιώνεται στη χώρα που τη γέννησε.

Οι λόγοι αυτού του παραγκωνισμού ποικίλλουν.

[Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένους: Η εξετασιοκεντρική λειτουργία του σχολείου και η βαθμοθηρία δεν προάγουν την ουσιαστική μελέτη και μόρφωση αλλά τη στείρα απομνημόνευση με στόχο την εισαγωγή σε κάποιο Α.Ε.Ι., η έλλειψη επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, η προβολή της υποκουλτούρας και του υπερκαταναλωτισμού στη σημερινή κοινωνία. Επιπλέον, η εμπορευματοποίηση που παρατηρείται στις μέρες μας οδηγεί στην έλλειψη σεβασμού για τα μορφωτικά αγαθά που δεν παρέχουν άμεση επαγγελματική αποκατάσταση.

……………………………………………..

Το άτομο μπορεί να αναζητήσει και να βρει λύσεις στα προβλήματά του, να υιοθετήσει μια θετική στάση για τη ζωή, να μιμηθεί αξίες, πρότυπα και θετικές στάσεις ζωής, που θα τον ολοκληρώσουν και θα ισχυροποιήσουν την προσωπικότητά τους . Η υγιής κατάσταση του πνεύματος κατά τον Πλάτωνα υπάρχει όταν … το λογικό ελέγχει και ισορροπεί την επιθυμία και το θυμό και, για να ξεκαθαρίσει τις έννοιες έλεγχος και ισορροπία , δίνει το εξής παράδειγμα: Παρομοιάζει το πνεύμα με ένα κάρο που το έλκουν δύο άλογα: ένα τυφλό που είναι η επιθυμία,ένα τρελό που είναι ο θυμός και ο αμαξάς που είναι το λογικό και θα πρέπει να κρατεί τον έλεγχο και την ισορροπία ανάμεσα στα δύο άλογα ώστε αυτά να βαδίσουν το σωστό δρόμο, που είναι ο δρόμος της αρετής…..

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: μπορεί να κοπεί το νήμα της κλασικής παιδείας από την ζωή μας ;

Η απάντηση είναι όχι, καθώς οι κλασικές σπουδές της Φιλοσοφίας όχι μόνο καταγράφουν τη ζωή μας, αλλά είναι η ίδια η ζωή μας και αυτό γιατί αυτή είναι συνυφασμένη με αυτές, αφού:

· Συνδέει τη γνώση με τον τρόπο σκέψης, με την αντίληψη για τη ζωή.

· Αναδεικνύει ένα πλούσιο σύνολο ουμανιστικών αξιών, που διαμορφώνει πολίτες με κριτική σκέψη,

· Καλλιεργεί το αίσθημα ανεξαρτησίας από κάθε πηγή χειραγώγησης.

· Επιδιώκει να σμιλέψει την προσωπικότητα του ανθρώπου, ώστε να αγωνιστεί με τον καλύτερο τρόπο για την προσωπική και κοινωνική ελευθερία, εν κατακλείδι · να γίνει περισσότερο Άνθρωπος .

Σας ευχαριστώ.

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΒΛΑΧΟΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ –ΜΠΑΤΑΛΙΑ

Σύντομο Βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Λιτόχωρο Πιερίας όπου πήρε και τα πρώτα της γράμματα. Τελείωσε τη Μέση Εκπαίδευση στη Θεσσαλονίκη και ζει μόνιμα στην Αθήνα από το 1970. Είναι πτυχιούχος της Παντείου Ανώτατης Σχολής Πολιτικών Επιστημών (Π.Α.Σ.Π.Ε.) & Δημοσίας Διοίκησης (1974), του Παιδαγωγικού Τμήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών(1990), Ph. D. E.T. in Byzantine Humanism από το Universitas JUSTINIANA HELLENICS DIASPORAS, μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος Λογιστής – Φοροτεχνικός Α΄ Τάξης, αντιπρόεδρος στην Ελλάδα για το ίδρυμα: International Mother Teresa Foundation, India, Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών[& Καλλιτεχνών] από Νοεμ.-2019, πιστοποιήθηκε ως International Decelerator by the Royal Families of Nusantara Kingdoms(2021), International Ambassador of Peace by World Literary Forum for peace and Human Rights (2021).

Διετέλεσε Αντιπρόεδρος στην Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών «ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ» και Αντιπρόεδρος / Γεν. Γραμματέας στην Δ.Ε.Ε.Λ.(1993 έως 2019) και συνέβαλε στην πραγματοποίηση πολλών Πολιτιστικών εκδηλώσεων και Ολυμπιάδων Πολιτισμού

Διετέλεσε μέλος -πρόεδρος κριτικής Επιτροπής Λογοτεχνικών Διαγωνισμών και μετέφρασε πολλούς ποιητές.

Αρθρογραφεί στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών απ’ όπου προβάλλονται Λογοτέχνες, Ποιητές - Καλλιτέχνες, Πνευματικοί δημιουργοί από όλο τον κόσμο.

Συνεργάζεται με Πολιτιστικούς φορείς και Ακαδημίες του εξωτερικού (Κίνα, Αυστραλία, Ευρώπη, Ρωσία, Αμερική) με τους καταξιωμένους εκπροσώπους τους μεσκοπό να προωθήσει το έργο της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών [& καλλιτεχνών] και να προβάλλει τις Τέχνες, τα Γράμματα, τον πολιτισμό, την ΕΛΛΑΔΑ.__

Δρ. Αλεξάνδρα Γκουλιάμα , Στράτος Βραχιώλιας & Θανάσης Καραφύλλης- Αποσπάσματα από τις εισηγήσεις των καθηγητών στην παρουσίαση του βιβλίου "ΚΡΑΔΑΣΜΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ Μικρά Πεζά και Ποιήματα" της Άννας Δεληγιάννη-Τσιουλπά

 

Αποσπάσματα από τις εισηγήσεις των καθηγητών στην παρουσίαση του βιβλίου ΚΡΑΔΑΣΜΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ Μικρά Πεζά και Ποιήματα Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

Δρ. Αλεξάνδρα Γκουλιάμα, Σύμβουλος Εκπ/σης Φιλολόγων Έβρου

Αναγνωρίσιμη σε ύφος, σύνθετη και όμως απλή η γραφή της Άννας Δεληγιάννη Τσιουλπά, την οποία γνωρίζω προσωπικά από την κοινωνική κι επαγγελματική μας ζωή, εδώ και χρόνια. Μια λογοτέχνης με πολύ πλούσιο βιογραφικό και συγγραφικό έργο σε άρθρα, δοκίμια, κριτικές, πεζά και ποιήματα. Το βιβλίο της “ΚΡΑΔΑΣΜΟΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ” μου το χάρισε η ίδια με χαρά και εμπιστοσύνη και με τίμησε πολύ που με συμπεριέλαβε στους ομιλητές, τους οποίους με φροντίδα επέλεξε να το παρουσιάσουν. Διακόσιες τρεις σελίδες με ιδιαίτερη και μεστή έκφραση, με γοήτευσε, με έκανε να θέλω να γράψω γι’ αυτό.Το εξώφυλλο-εικόνα, αποτελεί έργο της ζωγράφου Σύνης Αναστασιάδη το οποίο δένει τέλεια με τους κραδασμούς, με την ευαισθησία της, στην οποία οφείλεται η παρατηρητικότητα και η συγγραφική της εγρήγορση.

Δε νομίζω ότι η Άννα σκέφτηκε ποτέ κανόνες για να γράψει τα κείμενά της. Δεν είδα πουθενά μιμητική προσπάθεια τρόπων και συμμόρφωση με νόρμες βαριές και δάνεια σοφία. Την παρακολουθώ εδώ και χρόνια να μεταβολίζει τη σκέψη της σε κώδικα γραφής ιδιοσήμαντο και προσωπικό.

Στα κείμενα της δε θα βρείτε φλύαρη λεξιπλασία και αδέσποτες κορώνες. Ούτε μια στιγμή δεν εκβίασε την πένα της… Κι ας λέει ότι «σκοντάφτει πάνω σε κάτι δυσκολίες-πέτρες τι λέγω. Γιατί δεν τις μαζεύω κάθε μέρα».

Τις μαζεύει, όταν σωρευτούν. Όταν την περιορίζουν. Και γράφει όπως δηλώνει για λόγους εσωτερικής καθαριότητας ή κάθαρσης, να πω καλύτερα. Τότε είναι που φιλοσοφεί, τακτοποιεί και κάνει απολογισμό των δεδομένων’ τότε που η φιλοσοφία γίνεται μελέτη Θανάτου, όπως θα έλεγε κι ο Πλάτωνας. «Εσωτερική μέρᨻ την ονομάζει. «Εσωτερική μέρα» θεωρεί τη γραφή της είτε αυτή αποτυπώνεται στα πρώτα της βιβλία, είτε στο πρόσφατο. Είτε στα πεζά της κείμενα, τα ποιητικά, τα ευτράπελα, τα φιλοσοφικά, τα κοινωνικά, τα νεοελληνικά, τα ιδιόλεκτα, τα Σαμοθρακίτικα και πάει λέγοντας. Γιατί δεν έχει σημασία για την ίδια η μορφή των σημαινόντων, αλλά η ψυχική δόνηση που προκαλούν τα σημαινόμενα…

🌼

Στράτος Βραχιώλιας Ψυχολόγος Επιστημονικά Υπεύθυνος του Κέντρου Πρόληψης Έβρου

Η γραφή της Άννας Δεληγιάννη-Τσιουλπά, είναι βαθιά βιωματική. Οι ψυχικές της εικόνες και παραστάσεις (εσωτερικές ψυχικές διαθέσεις και ερεθίσματα από τον εξωτερικό κόσμο) συναντούν την ψυχική κατάσταση του αναγνώστη και τον υποβάλλουν συναισθηματικά. Οι εικόνες, οι λέξεις, τα συναισθήματα και οι ιδέες συνταιριάζονται σ΄ έναν ψυχισμό που δεν βολεύεται στο λίγο ή στην επιδερμική ανάλυση των γεγονότων. Η ψυχική κατάσταση της συγγραφέως, ο «αθώος» όσο και ευαίσθητος λόγος της συναντούν το καθετί που ακουμπάει την ψυχή και το μεταμορφώνουν! Αυτό το πόνημα θα μπορούσε να είναι έργο ενός μικρού παιδιού που με τη δύναμη της απλότητάς του έρχεται να συνταράξει και να αφυπνίσει τα δεδομένα του ψεύτικου ενήλικου κόσμου που φτιάξαμε και κρυφτήκαμε μέσα του. Αλλά και εγκλωβιστήκαμε. Άβουλοι υπηρέτες της συνήθειας. Με μια ζώνη συναισθηματικής ασφάλειας που με δυσκολία ξεπερνά την εξώπορτα του σπιτιού μας. Μαγκωμένοι και υποβόλιμοι. Και το κακό τριγύρω να αλωνίζει. Να φτιάχνει θεωρίες. Να δημιουργεί μύθους. Και να μαγαρίζει τις λέξεις! Οι λέξεις μας είναι η περιουσία μας. Η κυρία Δεληγιάννη τις ξεπλένει μία μία με το καθάριο νερό της ψυχής της και μας τις προσφέρει πάλι μια μια ως δώρο ζωής για να νιώσουμε το στίγμα και τη δύναμή τους! Αυτή η προσφορά της Άννας (όπως και όλων των πνευματικών ανθρώπων) που διατελούν «εν πλήρη συγχύσει αθώοι» δεν είναι καθόλου αμελητέα. Είναι μια θεραπευτική, ψυχοθεραπευτική συνεισφορά στα μπερδεμένα νάματα της παραπαίουσας ψυχικής καθημερινότητάς μας.

🌼

Θανάσης Καραφύλλης Καθηγητής Ιστορίας της Εκπαίδευσης Πρόεδρος Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης ΔΠΘ

Η Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά, με τη νέα ποιητική της συλλογή εκφράζει την αγάπη της για τη χώρα μας, εκφράζοντας την έντονη ανησυχία της για τα τελευταία χρόνια της οικονομικής αλλά και κοινωνικής κρίσης που διέρχεται. Δεν μπορούσε να λείπει από τη γραφή της και η τελευταία υγειονομική περιπέτεια που περάσαμε με τραγικές συνέπειες και χιλιάδες θανάτους, προσεγγίζοντας τη θεματική αυτή με ένα σατυρικό βλέμμα. Το θέμα πατρίδα (Ελλάδα και Σαμοθράκη αλλά και χαμένες πατρίδες) επίσης διαπραγματεύεται στη συλλογή της η Άννα και έτσι δεν παραλείπει την γενέτειρά της το νησί της Σαμοθράκης και της αφιερώνει ποιήματα αναπολώντας συχνά όλη την παιδική ζωή της στο νησί και τους δικούς της ανθρώπους. Η συλλογή της Άννας είναι ένας Ύμνος στη γυναίκα. Ύμνος στη μάνα Ύμνος στη γυναίκα ύμνος στην Ελένη Τοπαλούδη. Τολμά η Άννα,να θίξει με εύστοχο τρόπο μέσα από τη γραφή της, το θέμα των γυναικοκτονιών, που ακόμη δεν τολμούμε ως Πολιτεία να το ψελλίσουμε. Και στο τέλος η Άννα θα μας συγκλονίσει με το τελευταίο ποίημα του πονήματός της με το «Μαύρο τρένο του Μαρτίου, Τέμπη 1-3-2023»…

 

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Τα παράξενα του Χρόνου"

 

“Ο χρόνος άπαντα τοίσιν ύστερον φράσει. Λάλος γαρ ούτος ουκ ερωτώσιν λέγει” (Ευριπίδης, Ο χρόνος δίνει όλες τις απαντήσεις. Είναι πολύ ομιλητικός και δεν χρειάζεται καν τις ερωτήσεις).

         Από την εποχή (σύμφωνα με την μυθολογία) που ο Κρόνος –Χρόνος έτρωγε τα παιδιά του για να διατηρήσει την εξουσία του  οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν τον Χρόνο με μία αμφιθυμία. Ο φόβος και το δέος εναλλάσσονταν με την ελπίδα και τον ενθουσιασμό.

          Ο Κρόνος και ο Χρόνος συνιστούν τα αρχέτυπά μας και καταδεικνύουν την βιολογική ωρίμαση του ανθρώπου αλλά και την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Η ασταμάτητη ροή του Χρόνου μάς παραπέμπει στο ποτάμι του Ηράκλειτου που δεν γυρίζει πίσω, αλλά ούτε μάς αφήνει να μπούμε για δεύτερη φορά σε αυτό, γιατί ποτέ δεν είναι ίδιο.

                               “Ποταμώ γαρ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ”.

           Το ποτάμι, λοιπόν, του Χρόνου κυλάει συνεχώς και άλλους αυτή η αέναη ροή φοβίζει  σκορπίζοντας μελαγχολία και άλλους χαροποιεί γιατί συνεχώς ανανεώνει τις ελπίδες για κάτι καλύτερο. Ωστόσο εκείνα τα συναισθήματα που επικρατούν είναι ο Φόβος και το Δέος. 

                                                   Η αξιολόγηση του χρόνου

          Πώς μπορεί να μας φοβίζει ο χρόνος, αφού ως μέγεθος φυσικό δεν υπάρχει; Πώς επενδύουμε σε αυτόν, αφού ποτέ δεν μάς υποσχέθηκε τίποτα; Πώς τον αξιολογούμε θετικά ή αρνητικά, αφού αυτός είναι ουδέτερος και ως μέγεθος ή οντότητα(;) μη προσδιορίσιμος;

          Τελικά είχε δίκιο ο Επίκτητος όταν έλεγε πως: “Δεν μας φοβίζουν τα πράγματα, αλλά η γνώμη(δόξα)-εντύπωση που έχουμε γι αυτά”.

           Σε κάθε επιθετικό προσδιορισμό του Χρόνου ανιχνεύουμε τις διαψεύσεις μας, τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας και τις μαξιμαλιστικές ελπίδες μας .Ίσως στην αξιολόγηση του Χρόνου να ισχύει το: ”Πες μου πως χαρακτηρίζεις τον Χρόνο να σου πω ποιος είσαι”.

           Ωστόσο τα ερωτήματα και οι απορίες παραμένουν, αφού δεν μπορούμε ούτε να τον επιταχύνουμε, ούτε να τον επιβραδύνουμε, ούτε να τον σταματήσουμε, ούτε να τον καταργήσουμε. Τον αποδεχόμαστε ως κάτι αναπόφευκτο όπως την αναπνοή μας.

         Απέναντι στον Χρόνο δεν πρέπει να είμαστε ούτε μοιρολάτρες, ούτε αλαζονικοί. Δίνουμε μία μάχη μαζί του άνιση, με προδιαγεγραμμένο τον νικητή. Ωστόσο δεν παραιτούμαστε. Αγωνιζόμαστε για το καλύτερο σε ό,τι ο Χρόνος μάς ορίζει. Είμαστε υπάλληλοι κύκλοι του και ένα τυχαίο του συμβάν.

           Συνιστά ανθρώπινη παραδοξολογία,  όμως, στο βαθμό που ευχόμαστε «Χρόνια Πολλά» να αποκρύπτουμε την ηλικία μας όταν αυτή αγγίζει τα όρια τα πρώτα…ήντα και πάνω. Προς τι αυτή η στάση; Εξάλλου κάθε χρόνος που περνά και ζούμε είναι μία νίκη μας και όχι κάτι που πρέπει να αποκρύπτουμε. Πώς μπορεί κάποιος να ντρέπεται για τα πολλά του χρόνια που έζησε; Αυτό είναι κατόρθωμα και όχι ντροπή.

         Αφού  δεν προσβλέπουμε στην αθανασία γιατί μάς τρομάζει το πέρασμα του χρόνου; Ο “παράδεισος της αθανασίας ίσως να ήταν η κόλαση της ζωής μας”.

           Οι εφιάλτες μας δεν σχετίζονται με την κακότητα του Χρόνου, αλλά με τις δικές μας απαιτήσεις που η ματαίωσή τους μάς πλημμυρίζει με μελαγχολία. Ο Χρόνος μάς φθείρει χωρίς να μάς τραυματίζει, μάς τρομάζει χωρίς να μάς εμφανίζεται και μάς χαροποιεί χωρίς να μας υπόσχεται τίποτα.

           Στις ανθρώπινες παραδοξολογίες  ανήκουν και οι πανηγυρισμοί στο τέλος του χρόνου και στον ερχομό του νέου χρόνου ( παραμονή πρωτοχρονιάς). Αλήθεια γιατί πανηγυρίζουμε για τον χρόνο που φεύγει ξεχνώντας πως προστίθεται ως βάρος στην ζωή μας και στην ηλικία μας; Γιατί πανηγυρίζουμε με τον ερχομό του νέου έτους; Μάς υποσχέθηκε κάτι;To αντίθετο. Σε λίγο θα προστεθεί κι αυτός ως βάρος στο σώμα μας και θα μάς φέρει πιο κοντά στο μοιραίο.

                                              Προϊόντα του χρόνου

             Είμαστε προϊόντα του Χρόνου (ιστορικού, ψυχολογικού…) ή οι πλάστες του; Χωρίς να τον βιώνουμε ως εμπειρία ή αίσθηση, δημιουργήσαμε τις υποδιαιρέσεις του και προσπαθούμε να νοηματοδοτήσουμε την ζωή μας μέσα από αυτές. Ένα πλήθος λέξεων έχει ως σημείο αναφοράς τον χρόνο, όπως: Ημέρα, στιγμή, αργότερα, ετήσιος, πάραυτα.

           Η σκέψη μας τροφοδοτείται συνεχώς από τον χρόνο κι ας είναι αυτός κάτι το υποθετικά υπαρκτό ως φαινόμενο ή γεγονός. Άλλοτε μελαγχολούμε μετρώντας τα χρόνια που πέρασαν, ενώ θα έπρεπε  να πανηγυρίζουμε. Άλλοτε μάς τρομάζει η ιδέα πως μάς έμειναν μόνον λίγα χρόνια ζωής,αλλά όταν ήμασταν μικροί βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε. 

            Φορτώσαμε την γραμματική μας με ρήματα σε διαφορετικό χρόνο στοχεύοντας στην χρονική ακρίβεια: Ενεστώς, Μέλλων, Παρακείμενος,  καταλήξεις, αυξήσεις, εγκλίσεις…Αόριστος χρόνος, αλλά και γνωμικός Αόριστος. Ενεστώτας χρόνος αλλά και ιστορικός ενεστώτας.

          Σε κάποιο άλλο επίπεδο ο άνθρωπος παλεύει με τον Χώρο και τον Χρόνο. Οι νίκες μας με τον χώρο είναι πολλές. Με τον χρόνο είναι λίγες. Συνέχεια ρωτάμε: Πού και πότε; O χρόνος κατέκλυσε και την ενημέρωση.

           Τελικά είμαστε δέσμιοι της θεότητας του Χρόνου που ορίζει τα όριά μας; Όροι όπως θνητότητα, εφήμεροι μάς γονατίζουν ψυχικά. Η σφοδρή επιθυμία μας για υστεροφημία είναι μία ένδειξη της νίκης μας απέναντι στον χρόνο. Ό,τι, δηλαδή, δεν μπορεί να πετύχει ο φθαρτός άνθρωπος, προσπαθεί να το αντισταθμίσει με την λειτουργία της μνήμης. Γι αυτό υπάρχουν τα μνημόσυνα και η ευχή για κάποιον ήρωα ”Α θ ά ν α τ ο ς”.

                                  Η στάση μας απέναντι στον χρόνο

             Το παρελθόν το γνωρίζουμε ως κάτι συντελεσμένο και ως τέτοιο το αποδεχόμαστε, αφού δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, ούτε να το ξαναζήσουμε. Το μέλλον αγωνιζόμαστε να το προσαρμόσουμε σύμφωνα με τις ανάγκες μας και τις φιλοδοξίες, αλλά πάντοτε αγωνιούμε για τις εκπλήξεις που μπορεί να κρύβει ο χρόνος. Tο παρόν έτσι κι αλλιώς για πολλούς δεν υπάρχει, αφού κάθε στιγμή γλιστράει στο χθες-παρελθόν.

             Κι ενώ το παρελθόν ως χρόνος είναι απόμακρο και δεν μάς απειλεί εντούτοις πολλές φορές συγκινούμαστε ακούγοντας ιστορίες του χθες. Από την άλλη πλευρά το μέλλον ενώ υφίσταται μόνον ως προοπτική χαιρόμαστε γι αυτά που προσμένουμε στο αύριο. Τα αρνητικά του παρόντος τα αφήνουμε στο χρόνο του μέλλοντος να τα σβήσει, ενώ για τα θετικά ευχόμαστε “να μην τελειώσει ποτέ αυτή η ωραία στιγμή “ .

          

           Δεν ορίζουμε τίποτα απόλυτα από το χρόνο που μάς δυναστεύει με τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα, τις ώρες, τις μέρες ,τις εβδομάδες. Είμαστε υποχρεωμένοι να πετύχουμε πολλά σε κάποιον ορισμένο χρόνο (τον ελάχιστο δυνατόν),αλλά μάς κακίζουν όταν τον σπαταλάμε άσκοπα γιατί παραβιάζουμε το “Χρόνου Φείδου”. Κι αυτό γιατί ο “χρόνος είναι χρήμα”. Η παραγωγικότητα ως το μέγα ζητούμενο του καπιταλισμού έχει ως βασική της συνιστώσα τον ελάχιστο χρόνο για την μέγιστη δυνατή ποσότητα.

           Eν τω μεταξύ στο λεξιλόγιό μας υπάρχουν λέξεις και φράσεις που αποτυπώνουν την ψυχική ευφορία ή δυσφορία μας, όπως: ”Ωραία χρόνια  ήταν εκείνα τα παλιά που…” ή “ Μαύρα χρόνια έζησε η γενιά μας” ή ” Aχ… να μην τελείωνε ποτέ αυτή η μέρα !”. Ο χρόνος σχετίζεται και με την συνείδησή μας. Όταν, δηλαδή, χαιρόμαστε ,ο χρόνος  συστέλλεται, ενώ όταν πονάμε ο χρόνος διαστέλλεται

             Γενικότερα ο βιολογικός μας χρόνος συνδέεται με τις μέρες, τις νύχτες και όλες τις υποδιαιρέσεις του. Συνδέεται, όμως, και με τις ψυχικές μας καταστάσεις, τα συναισθήματα, τις αγωνίες μας και τα όνειρά μας. Έτσι η ζωή μας είναι άμεσα προσδιορισμένη και περιχαρακωμένη από τον χρόνο. Εξάλλου στον χρόνο και ως λαός εναποθέσαμε τις ελπίδες μας με το εμβληματικό “ Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θά ναι”.

                                                       Ε π ι μ ύ θ ι ο ν

            Στο δεσποτάτο του Χρόνου δεν έχουμε και πολλές ελευθερίες ή επιλογές. Σε όσους διαμαρτύρονται για την έλλειψη του απαραίτητου χρόνου για την πραγμάτωση των επιθυμιών και των στόχων τους ,τους παραπέμπουμε στην θέση του Επίκουρου.

      “Ο παντελής βίος ουθέν έτι του απείρου χρόνου προσεδεήθη”( H πλήρης-γεμάτη νόημα ζωή δεν χρειάζεται άπειρο χρόνο).

     Γι αυτό ας ακολουθήσουμε την προτροπή του Χαλίλ Γκιμπράν:

     “Κι αφήστε το παρόν να αγκαλιάζει το παρελθόν με ενθύμηση, και το μέλλον με λαχτάρα”(O Προφήτης). 

     

Από https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/