ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΛΙΟΣ " Το κενό "

Αυτό το σπίτι τις νύχτες είναι άδειο, πολύ άδειο
Κι αυτή η ζωή τις μέρες είναι άδεια
Τόσο άδεια που αν ρίξεις μια μικρή πέτρα μέσα της…
Κλάματα, χαρές, λυγμοί αναπηδούν.
Οι άνθρωποι, βρίσκουν πάντα έναν τρόπο να αρνιούνται τη ζωή τους
Κάνουν παιδιά και ζούνε για τα παιδιά τους
Ή ανοίγουν μια δουλειά και ζούνε για τη δουλειά τους
Ή αποχτούν ένα όνειρο και ζούνε για το όνειρό τους
Ή ζουν αναζητώντας απλά μια ευκαιρία για κάτι.
Αυτό το σπίτι χωρίς εσένα είναι άδειο
Κι αυτή η ζωή χωρίς εσένα είναι επίσης άδεια
Κι η καρδιά που υπάρχει πίσω απ΄ αυτά άδεια είναι
Κι άδεια περνά ο καιρός την όμορφη ετούτη άνοιξη
Κι είναι θαύμα, που μέσα σε τόσο άδειο βρίσκω νόημα

Οι άνθρωποι λένε, το κάνω για σένα
Και μετά βρίσκουν έναν τρόπο να μαγειρεύουν για σένα
Κι ύστερα έναν τρόπο να σκέφτονται για σένα
Κι αργότερα έναν τρόπο να ζουν για σένα
Τόσο το κάνουν, που αν σκέφτεσαι και ζεις
Ίσως και να τους πειράζει

Αυτό το σπίτι είναι άδειο χωρίς εσένα
Το κρατάει ακόμα όρθιο ένα όνειρο
Είναι θεμελιωμένο πάνω σε ένα όνειρο
Που έχει τη μορφή σου
Έστω κι αν αγάπη μου, δεν ξέρω πως μοιάζεις

Είναι θαύμα αγάπη μου, μέσα σε τόσο άδειο
Να κολυμπούν χιλιάδες λόγοι να ζω
Χιλιάδες μη αποσωμένα πράγματα
Κι όσο δεν έρχεσαι επιμένω σε σένα
Τόσο επιμένω, που ίσως στο τέλος σαν έρθεις
Βρεις να σε περιμένει ένα άγαλμα

Αγάπη μου, η χαραυγή ευθύνεται
Κι εγώ την περνώ μόνος
Κι είναι τεράστια τόση αυγή για ένα άτομο
Δεν μπορείς να φανταστείς το βάρος μιας ανατολής

Αυτό το σπίτι είναι άδειο
Σε αισθάνομαι ξυπόλυτη να περπατάς μέσα του
Τα μαλλιά σου να κυλούν στο πάτωμα
Μέσα στην άδεια μου καρδιά μπορείς να χορεύεις
Έχει τόσο χώρο κι είναι όλος δικός σου
Έκαψα όλα τα έπιπλα του σπιτιού για χάρη σου
Ένα κρεβάτι και δύο καρέκλες όλα μου τα υπάρχοντα

Σε παρακαλώ, μην μου απαγορέψεις ποτέ να σε ονειρεύομαι

Ο κόσμος συνηθίζει να λέει ζω για σένα
Κι εγώ για σένα ζω
Με κρατάς στη ζωή
Είσαι η πυξίδα που κάθε τόσο με βρίσκω
Μέσα στην απεραντοσύνη

Αυτό το σπίτι είναι άδειο
Και φυτρώνουν παντού αναρριχώμενα λουλούδια.

https://triala.blogspot.gr/

ΜΑΝΤΛΙΝ Α. " ΣΕ ΕΝΑ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ.. "

Μύριζε οδύνη ο καιρός.Αέρας απόγνωσης,φυσούσε έξω..Γρατζούναγε την πόρτα μου.. Σίμωσα ν' αφουγκραστώ,να νοιώσω το θανατικό που λυσσομανούσε. Μ' είχε χρόνια τώρα κατοικήσει,τούτη η παραξενιά.. Αρνιόμουν..ό,τι τα μάτια θωρούσαν. Σύρθηκα με τις αισθήσεις μου τεντωμένες. Κραυγές μιας γλώσσας άλαλης,ξόρκιζαν την εποχή των παγετώνων,που κύκλωνε απειλητικά να λιώσει τα προικιά της Φύσης,τ' άγραφα δώρα της ψυχής. Με βήματα τσακισμένα του καημού,κουράγιο βρίσκω,ν' αποκριθώ,στ' άφωνο βουητό. Σ' εκείνο,το υπόκωφο κάλεσμα της Ζωής,που διαβαίνει,απαρηγόρητη,σε μια απέλπιδα προσπάθεια αντίστασης,στον χαμό. Χήρευε..απ' Ανθρώπους,απ' Ουρανό.! Βοήθεια ζήταγε στον θρήνο της,που μου 'καιγε τα σωθικά. Την πονούσα..μνήμες μακρινές μου 'ξυνε το κλάμα της.!
* Μια σπίθα αναπήδησε και μου 'φτασε την ψυχή στα χείλη. Μεμιάς τραβώ το μάνταλο,για να την ανταμώσω. * Σαν Προμηθέας Πυροφόρος,ορμώ στην άγρια μπόρα.το κακό να μαρμαρώσω. Με φλόγα πύρινη Ψυχής,τους Πάγους να λιώσω,Χρώματα να μοιράσω,καινούρια όνειρα να βάψουμε,σε μουσικούς αιθέρες βιολιού να ξυπνήσει ο Νους,με λωτολούλουδα να ραίνουμε τις Αυγές. * Με κούρασε η Ασχήμια τούτη,οι Μυστικές ...Πουλησιές! * Απ' την Αρχή,ας κατοικήσουμε Όλοι Μαζί την Αγάπη. Στον Πάγο,να σπάσουμε το κόκκινο ρόδι.!

Μαντλίν

epikouros sofista " Ατιτλο "

(φωτ.: Γιάννης Μπεχράκης)

Για όλους αυτούς που επέλεξαν να θυσιαστούν για τα μεγάλα και τα ταπεινά και προδομένοι χάθηκαν στης ιστορίας την λήθη Για όλους αυτούς που με αξιοπρέπεια απέναντι στο θάνατο σταθήκαν Για όλους αυτούς που απ’ τη σκληράδα της ζωής εβγήκαν ηττημένοι Για όλους αυτούς που χάθηκαν μες τα δικά τους πάθη και από αγάπη σταυρωθήκαν δίχως την προσδοκία μιας ανάστασης για όλους αυτούς τους αδικοσταυρωμένους Ο επιτάφιος θρήνος της ψυχής μου

ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΚΟΣ " Ιδού ο νυμφίος "

Ιδού ο νυμφίος που επιστρέφει
στην μικρή ταραγμένη του θάλασσα
αδύναμη κι εύθραυστη προσδοκία
στις ήσυχες μέρες όπως αυτές της προδοσίας
κυματίζει το νερό στο πέρασμα του
και τα ακοίμητα ένστικτα νανουρίζονται
στων ψαλμών την ανάταση
μα η ζωή δεν χαρίζεται
στο χωλό προσδόκιμο
του εγωιστή και δυνάστη ζητιάνου
που κατεβαίνει στο χωριό για το Πάσχα
δίχως προκράτηση στέγης
μόνο διόδια κι έναν νηστικό καφέ
ας πούμε όπως το επιβάλλει
μια δειλή εναλλακτική ελπίδα
ε, ας υπάρχει κι αυτή ως έσχατη βεβαιότητα
στης επαρχίας την ανθοφορία
που προσβλέπει
να σκεπαστεί κάποτε τιμητικά
με μια φωτογραφία παιδική στα χέρια
στις αγκαλιές της άνοιξης
ακολουθώντας τον επιτάφιο του Άη Λια
που ξεστρατίζει συχνά στις ρεματιές του βουνού
από τα σκοτάδια πάθη της νύχτας
να τον βρει και να τον κουβαλήσει πίσω
πάνω σε γερούς ώμους
που θα άξιζαν σε ανδρειωμένο
με τους αγγέλους ματωμένους παρέα
στα αγριόβατα και τα ρείκια
βαδίζοντας καρτερικά
στων αρωμάτων της γης
το πρώτο χάραμα
όλα αυτά που τον γαλούχησαν από μωρό
ευωδιάζουν απαλά τώρα
μικρή ζωή αποτυπωμένη στο μονοπάτι
της δροσερής πέτρας την πάχνη
να μην χαθεί ποτέ συλλογιέσαι
καθώς τον βλέπεις από μακριά
να ξεθωριάζει στον γερμένο ορίζοντα
τόσο δα αθώα και μεταφυσικά
ποιος να ξέρει.

Ηλίας Μάρκος
φωτογραφία: Η.Μ.

ΝΙΟΒΗ ΙΩΑΝΝΟΥ " Ανενόχλητοι "

ξεθώριασαν τα χρώματα
στο χαλάκι της πόρτας
σ' αυτό το σπίτι
μπήκαν πολλοί και βγήκαν
ανενόχλητοι
όχι πως πήραν κάτι μαζί τους
δυο κηροπήγια σβηστά
τα χέρια σου να σωπαίνουν
το ποτήρι μισογεμάτο
ή μισοάδειο
-κανείς δεν έδωσε σημασία σ' αυτή τη λεπτομέρεια-
όλα για χρόνια στη θέση τους
κι εκείνοι έρχονταν κι έφευγαν
ανενόχλητοι
όχι, δεν πήραν κάτι μαζί τους
τρόμαζαν ίσως
απ' τις άδειες κορνίζες στον τοίχο
τη θάλασσα που έφτανε μέχρι τη ρίζα της αυλής
τον άγρυπνο βήχα της γριάς
που στεκόταν μπροστά
στην πράσινη καγκελόπορτα
περιμένοντας κάποιον να της μιλήσει

νιοβη

ΑΝΝΑ ΝΤΑΛΗ " Ατιτλο "

Το γαλάζιο αποχωρώντας
γκρίζους ορίζοντες ζωγράφισε
Έφυγες ...
Ο χρόνος μετρούσε ταξίδια
Ταξίδια που
σε γυρίζουν
σε ρίχνουν
σε ανεβάζουν.
Στο χάος
στο σύμπαν
Σε πανσέληνους ουρανούς
σε βυθούς αβύσσου
Κι εκείνα τ’αχάρακτα ταξίδια
που ονειρεύτηκες;
ψηλαφίζεις χρόνους
σε ακολουθούν
τους ακολουθείς
Ανοίγεις το βήμα
Στη βουή του κόσμου
χάνεις το μέτρημα
Τρέχει πάντα ανάλγητος
Όνειρα που θυσιάστηκαν στο βωμό του «δεν»
κι άλλα που θρυμματίστηκαν από άγγιγμα σκληρό
κι εκείνα που μάτωσαν σαν δάκρυ ελπίδας αξόδευτο
Βαγόνια
άδεια
μισά
γεμάτα
Σιωπές σοφές
σιωπές ανόητες
και η αγάπη ;
Κατακρεουργημένη
Θα περιμένεις στου «μπορώ» το τρένο να επιβιβαστείς
Θα περιμένω του «θέλω» το ταξίδι να ξοδέψω
Σε στάσιμο χρόνο θα σε βρω
στο ανεκπλήρωτο
Εκεί ...
πληρότητας χάρισμα ...
...a.n.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ " Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με "

Κύριε Ιησού Χριστέ Πνοή της ζωής μας

Κύριε Ιησού Χριστέ Νόημα της ύπαρξής μας

Κύριε Ιησού Χριστέ Πανάγιο Σώμα και Αίμα της καρδιά μας 

Θεέ της Ευσπλαχνίας Αιώνιε, το δίδαγμα της αγάπης Σου είναι το πιο σημαντικό. Η αγάπη για την οποία μας μίλησες είναι πρωτόγνωρη. 

Αν μαζευτούν όλοι οι άνθρωποι μαζί για να μας καταλάβουν και να μας νιώσουν δεν μπορούν να μας καταλάβουν όπως Εσύ ο Ένας, ο Μοναδικός, ο Ιησούς Χριστός της καρδιάς μας. 

Θεέ της Ευσπλαχνίας Άπειρε, για την σωτηρία και την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους, χάρισες τα περισσότερα προσκυνήματα στην αγία γη. 

Στις δύσκολες στιγμές τ’ όνομα Σου πιστό σ' αυτό που γράφτηκε, γλυκαίνει τον πόνο, φέρνει το βάλσαμο, στέλνει το φως, δίνει το στήριγμα και λύνει το πρόβλημα της πνευματική μας πορείας. 

Θεέ της Ευσπλαχνίας Αληθινέ, με την ευωδία της προσευχής Σου μπόρεσες να κρατήσεις ανοιχτή την καρδιά και διάπλατες τις πόρτες. 

Στο Σταυρό πάνω στον οποίο μαρτύρησες και στην οδό του μαρτυρίου όπου δικάστηκες, ζητάμε ταπεινά την άφεση των αμαρτιών μας, αυτών που δεν καταλάβαμε με τα ιερά δάκρυα της ιεροσύνης. 

Ιησού Χριστέ Πνευματικό Φως όλων των ανθρώπων στην αιώνια ζωή και στην ανάταση ψυχής για να σώσεις την ανθρωπότητα 

Ιησού Χριστέ Νοητό Φως που φωτίζεις ως τα πέρατα του σύμπαντος και διαλύεις τα νοητά σκοτάδια. 

Ιησού Χριστέ Ουράνιο Φως των ανθρώπων με την φωτεινή επιγραφή της σταυρικής αλήθειας « Ελάτε όλοι προς τα εμένα. » 

Κύριε, δίδαξες την αγάπη και την καλοσύνη, χτύπησες τον εγωισμό και την φιλαυτία. 

Με τις παραβολές έδινες διαχρονικά μηνύματα, από όπου βγαίνει το τέλειο ηθικό κήρυγμα, που όμοιο ποτέ δεν εισακούστηκε μεταξύ ενός αύριο που δεν γνωρίζουμε και ενός χθες που καλύτερα να μην είχαμε γνωρίσει. 

Κύριε, δέχθηκες την πράξη μας σαν θείο μυστικό, με κέντρο το ναό της Αναστάσεως και προορισμό το τείχος των δακρύων. 

Θα σε αγαπήσουμε με όλη μας την δύναμη, με όλη μας την ύπαρξη σαν ένα αστέρι λαμπερό, σαν μια υπόσχεση ενός κόσμου μελλοντικού που πλανιέται πάνω από την πυκνή ομίχλη του ορίζοντα. 

Kύριε, κατέβηκες μέχρι τον άνθρωπο, ώστε ο άνθρωπος να υψωθεί μέχρι τον Θεό. Κύριε έγινες Υιός ανθρώπου για να γίνει ο άνθρωπος Υιός Θεού. 

Η επί της γης παρουσία Σου υπήρξε η υλοποίηση του θείου σχεδίου για την απολύτρωσή μας ώστε να βρούμε την αλήθεια της ζωής μας μόνιμα μέσα στην καρδιά Σου. 

Ιησού Χριστέ απαλό άγγιγμα της ψυχής μπορεί να είσαι Ιησούς της υπέρμετρης λογικής 

Ιησού Χριστέ ήρεμο πνεύμα του μυαλού μπορεί να είσαι Ιησούς της καρδιακής προσεχής 

Ιησού Χριστέ ανάσα της αναπνοής μπορεί να είσαι Ιησούς της πνευματικής ή της σωματικής αντοχής 

Απόλυτε Θεάνθρωπε, η θύρα της σωτηρίας και της αιώνιας ζωής είναι πλέον ανοιχτή για κάθε άνθρωπο που θέλει να σωθεί από βασανιστική δίψα. Εσύ είσαι το φως του κόσμου, η αλήθεια και η ζωή υπό την μορφή της περιστεράς. 

Άυλε Θεάνθρωπε, με το άγιο βάπτισμα γινόμαστε μέλη του σώματος και η ψυχή καθαρίζεται, λάμπει και θερμαίνεται. Το βάπτισμα μας απαλλάσσει από τον θάνατο και γινόμαστε παιδιά του Θεού στην φωτεινή φανέρωση της Θεότητας. 

Άχραντε Θεάνθρωπε, από το φθαρτό μας σώμα στις τωρινές οδύνες θα βασιλεύεις αιώνια με ειρήνη και δικαιοσύνη σε όλους τους λαούς. Συνδέθηκες άμεσα με τη ζωή, το πάθος, την Σταυρική Θυσία, την Ανάσταση του Σωτήρα με το σχέδιο της όλης θεϊκής οικονομίας. 

Βάπτισες

Δίδαξες

Κάλεσες 

Περπάτησες

Θεράπευσες

Ανέστησες 

Ευλόγησες 

Πατέρα Πανάγαθε, στους καρπούς και στα πόδια φέρνεις σημάδια από το αίμα, στην πλάτη έχεις σημάδια από την μαστίγωση, στο πρόσωπο Σου υπάρχουν αιματώματα από το βαρύ οριζόντιο Σταυρό που κουβαλούσες μέχρι το τέλος της εκτέλεσης. 

Σε όλο το Σώμα Σου υπάρχουν σημάδια από μώλωπες και πληγές, ενώ τραύματα καλύπτουν την επιφάνεια του κεφαλιού που έχουν προκληθεί από στεφάνι φτιαγμένα από μυτερά αγκάθια. 

Πατέρα Παντοδύναμε, κάνε στη θέση του μίσους να βάζουμε την αγάπη, στην θέση της ύβρις να βάζουμε τη συγνώμη, στη θέση της αθεΐας να βάζουμε την πίστη, στην θέση της λύπης να δίνουμε χαρά, στην θέση της απόγνωσης να βάζουμε ελπίδα, στην θέση της διχόνοιας να βάζουμε την ένωση. 

Μας καταλαβαίνεις περισσότερο από κάθε άνθρωπο στον φθόνο των πολλών, απ' όλα τα πλάσματα του κόσμου μαζί. Μας προτρέπεις να κάνουμε το καλό ακόμη και σε αυτούς που μας αδικούν και μας μισούν. 

Πατέρα Πάνσοφε, στη δύναμη και στο φως με την μητρική διαμεσολάβηση της Παρθένου Μαρίας, πολεμάς τους εχθρούς της ψυχής μας, σ’ αυτό τον κόσμο, σ’ αυτήν τη ζωή, μπροστά μας, ενώπιον μας, στην καρδιά της ανθρωπότητας και στον χριστιανικό κόσμο της αγάπης. 

Στ’ αναστενάγματα της θείας καρδιάς γλυκέ μας Λυτρωτή, θα εφαρμόσουμε το λόγο Σου, θα τον αγαπήσουμε και τότε θα έρθουμε στη ζωή Σου να κατοικήσουμε μόνιμα μέσα στην καρδιά Σου. Στην Αγία Κορυφή από το Νόμο του Θεού. 

Κύριε Ιησού Χριστέ Λύτρωση και Σωτηρία μας

Κύριε Ιησού Χριστέ Ερχομός και Θυσία μας

Κύριε Ιησού Χριστέ Δικαιοσύνη και Αλήθεια μας 

Xρήστος Αθανασίου