Πλέκουμε τα δευτερόλεπτα
με τα θροΐσματα της μοίρας .
Μουδιάζει το θνητό μας σώμα
αντικρίζοντας το νυστέρι του φόβου .
Οι ανάσες χλωμές ιχνηλατούν
όσα απαγορεύονται .
Με τα χέρια σταυρωμένα
αφουγκράζομαι το τέλος .
Τα λουλούδια στο βάζο ψυχορραγούν,
στριμώχνονται στα βρώμικα νερά
για έναν θάνατο ήσυχο .
Η ελπίδα επινοεί στιγμές,
γεμάτη ανατριχιάσματα
σπάει την τελική καταδίκη .
Ανάμεσα στα σφιγμένα μάτια
νοιώθω το σπαρτάρισμα της σάρκας,
να περνά πάνω από το συρματόπλεγμα .
Carpe .


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου