ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΣΙΏΜΟΣ " ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΕΙ Τ' ΌΝΕΙΡΟ"

 

ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΣΙΏΜΟΣ

ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΕΙ Τ' ΌΝΕΙΡΟ

Αργά,στο μες στο πάρκο,στης γειτονιάς παγκάκι

Μες στο λιοπύρι και τ' αγιάζι του χειμωνα

Κοιμάται συχνά ένα λιγνό

παλικάρι

Τον περιμένει σαν γνώριμο θαμώνα.

Εκεί μέσα περνούν άνθρωποι και ζώα

Δεν τον νοιάζει, δεν δίνει καμιά σημασια

Στα ουράνια στρέφει τα μάτια του τα αθώα

Μα δεν βλέπει Θεό ,ούτε,αγγέλους και θεία .

Χαμόγελο σκάει,σαν τον πιάνει ο ύπνος

Σε τι χάρες τ'ονειρο του έχει σαλπαρει;

Σε τι κόσμους έχει μπει και σε ποιο κήπο,

Σε τι γιορτές,τι έρωτες, ποιες νύχτες με φεγγαρι;

Μα όπως γελούσε μέσα στ' ονείρου τη ζάλη

Μύγα τον τσίμπησε, βιάστηκε να γυρίσει..

Γύρισε ξύπνιος στην πλευρά,την άλλη..

Σαν την ταινία,τ'ονειρο που άφησε μήπως ξακακολλήσει.

Λευτέρης Σιώμος Κ/111δ.π.ελ.