ΓΑΒΡΙΛΗΣ ΙΣΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ " Αγαπημένη ποίηση "

Κενά ψυχής γεμίζεις αγαπημένη ποίηση
καθώς ο ήλιος παλεύει απεγνωσμένα
με το ζεστό χρυσάφι του να πλημμυρίσει
τα θολά λιογέρματα των καταφρονεμένων καιρών,
καθώς η αγωνία της πνιχτής ανάσας καίγεται
στου ανεκπλήρωτου έρωτα τον μύχιο αναστεναγμό,
αναπολώντας εκείνο τ' ονειρεμένο πέταγμα
της μονάκριβης πεταλουδίτσας Σου
στον κόρφο των μοναχικών σελίδων
βαθιά στις κρυφές φυλλωσιές των στίχων Σου.

Δεν έχω τίποτα περισσότερο να Σου πω,
τίποτ' άλλο να Σου καταθέσω αγαπημένη μου,
πέρα από την οδύνη των στοχασμών μου
και την ζωής απόφασή μου να παλεύω
μέσα σε άνισους και σκληρούς αγώνες
στους ξεραμένους λειμώνες της υποκρισίας,
κραδαίνοντας τις μικρούλες αδύναμες λέξεις μου
στο πλάϊ του προαιώνιου ονείρου μας,
για μία έστω ικμάδα του ακατάλυτου Αιώνιου Ωραίου
ανάμεσα σε Σένα, σε μένα και στους συνανθρώπους μας.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή ''Συνομιλίες''

27 - 11 - 2014. / 

Η φωτογραφία είναι από http://vred.deviantart.com/
( Με  επεξεργασία  από τον Γ. Ιστικόπουλο) 

ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΖΟΥ " Στεκεσαι μόνος...."

• 

  Ε. MOYNK « Μελαγχολία»
  

  
  

  Και εσύ στέκεσαι μόνος χωρίς μάνα χωρίς αδερφή χωρίς γυναίκα να ζεστάνει με την θέρμη του κορμιού της την κλίνη σου και κοιτάς τα άστρα σαν τον μικρό πρίγκηπα και ονειρεύεσαι τις επικείμενες διαδρομές της ζωής σου το γλυκό γάλα της μάνας σου την αγκαλιά της αδερφής σου το γεμάτο ηδονή στήθος της γυναίκας σου διάλεξε τα άνθη του καλού πριν γίνουν ώριμα φρούτα και χαθούν στο χώμα πριν καλέ μου γεράσεις από τις κακουχίες της ζωής σου πριν το όνειρο χαράξει την δύση του εσύ καλέ μου είσαι το σώμα που θα αποποιηθεί την μοναξιά του διάλεξε τα άνθη του καλού καλέ μου καλέ μου....

ΣΕΛΑΝΑ ΓΡΑΙΚΑ " Τα χέρια των ανθρώπων "

Τα χέρια των ανθρώπων άλλοτε τρυφερά,σαν μάνας χάδι που ακουμπά στο μάγουλο σου. Ποιητών,που με το κάρβουνο στέκουν στο χέρι, αλίμονο!χέρι τρυφερό που μόνο από ποίημα ξέρει. Χέρια γέρικα,σημαδευτήκαν γλυκά από το χρόνο παράπονο, που'φτασαν αυτά να κάνουν μόνο. Χέρια που πληγιάζουν δέρμα, χέρια που βάφτηκαν ολότελα στο αίμα. Παρατηρείτε τα χέρια των ανθρώπων. Η ουσία είναι εκεί! Άλλοτε γεννούν κι άλλοτε κάνουν κρότο.

epikouros sofista " έρωτες εφήμεροι "

έρωτες εφήμεροι 

απεγνωσμένοι ικέτες λίγων στιγμών αγάπης 

Σμιξίματα ανεπαίσθητα σε νύχτες δίχως αυριο 

Σπαταλημένοι έρωτες ανάπηρης ηδονής 

Απελπισμένες προσδοκίες και διαψεύσεις ευτυχίας

 με μοναξιάς αντίτιμο πληρωμένες 

Χαραμισμένοι ιδρώτες σε υγρά σεντόνια μιας χρήσης 

σε αδειανά δωμάτια ανέγγιχτα από μνήμες 

Ολα να μαρτυρούν την αγωνιώδη απόπειρα της ψυχής

 για ένα μοίρασμα της

ΝΕΛΛΑ ΣΥΝΑΔΙΝΟΥ "ΕΚΕΙ "

Tomas Saraceno - The Endless

Εκεί η ασάφεια συνθέτει το Όλον και ενιαία ρέει ζωή. Αδιάρρηκτα. Συγχέονται Συγχωνεύονται Συμφύρονται Νερό Γη Αέρας Φωτιά φωτός. Έναλλαξ και τούμπαλιν όλα με όλα σε Όλον. Σύντηξη σε αρμονικό κράμα. Αντίστιξη θεσπέσιων μελωδιών στο Απόλυτο. Εκεί είναι αυτός ο άντρας. Απόλυτος.

Μα ο νους για λίγο παρεπιδημεί Εκεί κι όσο βαθαίνει, τόσο μαθαίνει να διαλύει τα μάγια. Φοράει τα ενισχυτικά γυαλιά Αποσαφήνισης,Απομόνωσης,Αποχωρισμού των στοιχείων. Ευδιάκριτα προτείνονται τα εξ ων συνετέθη το Όλον, που αποδιαρθρώνεται σε μη Όλον. Θεσπέσιος κόσμος εύτακτος, θέση-μορφή κάθε στοιχείου ορθή, νώτα σε με στραμμένα.

Εκεί Παύει να είναι Εκεί Ο άντρας Παύει να είναι Απόλυτος Ο άντρας Συνεχίζει να είναι Αδιάφορος Eγώ Συνεχίζω να είμαι Θλιμμένη

ν.σ.



Η φωτογραφία από A Lifetime Photography

ΜΑΡΙΝΑ ΧΡΗΣΤΑΚΗ " Απουσία "

V. Van Gogh, Χορτάρι και πεταλούδες. 1889.

Κύκλος εικοσιτεσσάρων ωρών η απουσία σου
που εκτείνεται
από τον παράδεισο ως την κόλαση
Την αυγή περιβόλι
με φιλντισένιες καμπανούλες.
Το απομεσήμερο άγριος άνεμος
κι η γη του έρωτα μου γεμίζει σκασίματα.
Ύστερα πάλι το τοπίο αλλάζει
και νομίζω βλέπω πάλι τα περιβόλια και τις καμπανούλες.
Και τότε πάντα ξεχνάω τον άνεμο και τα σκασίματα.

Τέτοια είναι η ιστορία αυτού του κύκλου.
Μα κάποτε πριν γίνει κύκλος πρέπει να ήτανε μόνο παράδεισος.

Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη
(Ιούνιος 2014)

Γ. ΒΙΖΥΗΝΟΣ "O Nέος Tρουβαδόρος εν Αθήναις"

ΠΙΝΑΚΑΣ - Γ. ΣΑΒΒΑΚΗΣ

Μα του Παρνασσού τας κίσσας,

και το δέρμα του Μαρσύου,

κι εγώ πρέπω μεταξύ σας,

ποιηταί από γραφείου!

Δόξαν επαιτών και κλέος,

σύρ' εκ τετριμμένης πήρας

τρουβαδόρος κι εγώ νέος,

λείψανον θραυσθείσης λύρας,

και σας ψάλλω καθαρά,

τραλλαλά τραλλαλλαρά,

«άρες μάρες

κουκουνάρες».

Κι εγώ μέλπων καταισχύνω

τας Αρκαδικάς Σειρήνας

και γενναίον ζύθον πίνω

εις τας κλασικάς Αθήνας,

και σοβώ διά του πλήθους

υψηλαύχην μουσοπόλος,

υπό θέρμης κακοήθους

παρακρούων ασυστόλως

δεξιά κι αριστερά,

τραλλαλά τραλλαλλαρά

«άρες μάρες

κουκουνάρες».

Εν εκστάσει κι εγώ θώκον

ποιητού και δάφνην είδον

και οιστρήλατος διώκων 

τον χορόν των Ιλισίδων.

Αχ! προσκρούσας εκυλίσθην

εις του ποταμού τους βράχους,

και οπόταν αφυπνίσθην

έψαλον με τους βατράχους,

εις τ' ακάθαρτα νερά

τραλλαλά τραλλαλλαρά

«άρες μάρες

κουκουνάρες».

Κι εγώ οσάκις εις την πόλιν

μείν' η Μούσ' άνευ ζωπύρου,

ανταλλάσσω την ασβόλην

με την δρόσον του Φαλήρου,

κι ασπασθείς διά της αύρας

τας γυμνάς των Ναϊάδων

κυνηγώ χελώνας, σαύρας,

δι' ακάρπων πεδιάδων

τονθορύζων σοβαρά

τραλλαλά τραλλαλλαρά

«άρες μάρες

κουκουνάρες».

Κι εγώ γράφω. Κι αν ο χάρτης

λείψ' εκ της πολυγραφίας

(ο πιστός μου κύων μάρτυς,

μετασχών της εργασίας)

πάσαν θύραν, πάντα τοίχον,

προς το πείσμα των κυρίων,

καταβρέχω διά στίχων,

και τον κάλαμόν μου ξύων,

σχεδιάζω τολμηρά

τραλλαλά τραλλαλλαρά

«άρες μάρες

κουκουνάρες».

Τους κριτάς κι εγώ φορτίζω,

ως τον Ηρακλήν Αυγείας,

και την δάφνην τοις χαρίζω,

αν μοι δώσουν τας χιλίας.

Αν μ' εκδάρουν πλην το δέρμα,

παρ' αξίαν εννοείται,

και το τελευταίον σπέρμα

του νοός μου εξαντλείται

εν τω σπείρειν μοχθηρά,

τραλλαλά τραλλαλλαρά

«άρες μάρες

κουκουνάρες».

Λοιπόν, μα τας λάλους κίσσας,

και τον μάρτυρα Μαρσύαν,

κι εγώ πρέπω μεταξύ σας,

κύκνοι κατά φαντασίαν,

αφού προς κοινόν μας κλέος,

την πατρώαν λύραν σύρας,

τρουβαδόρος εγώ νέος

εκ της παλαιάς μου πήρας, 

σας τα είπον φανερά

τραλλαλά τραλλαλλαρά

«άρες μάρες

κουκουνάρες

ΠΗΓΗ http://www.snhell.gr/