ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ "ΚΟΣΜΟΓΥΡΙΣΜΕΝΟΣ"

Ήξερε να μιλά για τόσα πράγματα,
να ξέρει τόσα μυστικά
και να ΄ναι σ' όλα μέσα,
καθισμένος πάντα
στην πολυθρόνα του γραφείου του
-- μια πολυθρόνα απλή,
χωρίς ροδίτσες,
χωρίς καν δυνατότητα περιστροφής.
( Είχε τον τρόπο του αυτός να ταξιδεύει).

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

H φωτογραφία είναι από https://it.123rf.com/

Carpe "Δραπετεύω..."

Κάτω απ' τον μελανιασμένο ουρανό

διαγράφονται οι ρυτίδες της αυταρέσκειας.

Δραπετεύω ,κρατώντας λίγα ψίχουλα,

φωνές νοσταλγίας

αγκιστρωμένες στο χάος.

Ξεφυλλίζοντας το αύριο

στέκω μετέωρος

στο χείλος της καταστροφής.

Χωρίς επίγνωση κινδύνου

ασελγώ με πράξεις φθαρτές.

Καθισμένος στο έδαφος

αγναντεύω το πανηγύρι της ζωής.

Ο άνθρωπος φκιάχτηκε να στέκεται όρθιος.

Carpe.

Η φωτογραφία είναι από https://www.lifo.gr/

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ -ΒΕΛΛΟΥ "ΑΤΙΤΛΟ"

Πώς ένα νησί γέμισε δάκρυ 

που πάντα γελούσε 

από χαμό δυο λουλουδιών 

της Kλαίρης και του Άρη , 

των χαμένων ελαφιών .

 Πού να βγάλω φωνή 

ανθρώπους να μην παιδεύει ; 

Που η καρδιά γέμισε αναστεναγμό 

απείραχτος ο νους να μένει. 

Αγκαλιά τα βρήκαν 

τα αδικοχαμένα , 

πουλιά νεκρά 

με φτερά σπασμένα 

βλέφαρα παγωμένα . 

Με τι βλέμμα 

τον ήλιο να αντικρίσω ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ "ανέγγιχτο τον έρωτα"

Painting Pierre-Auguste Cot :The Storm

τον έρωτα αντάμωσες, σε κοίταξε,
σε μάγεψε, την ψυχή σου άγγιξε.
Την Θεία του εύνοια σου χάρισε.
Στης σκέψης το βωμό -σημάδι Θεϊκό-,

ευλαβικά απόθεσε ,οίστρο εναπόθεσε,
πετράδι αστραφτερό ,απ΄ όπου στάλες
αγάπης, έρωτα κυλάνε να σε μεθάνε.
Ο έρωτας στον κήπο του σε δέχτηκε

που έχει σαγηνευτικούς καρπούς
δείπνο με νέκταρ και αμβροσία
αμαρτωλού χορού στάλαξε επιθυμία
μύηση στην δική του ιεροτελεστία.

Μα απερίσκεπτα μη του φερθείς,
στα Θεία δώρα μην επαναπαυτείς
ο έρωτας λάμψη ,τριγύρω σκοτάδι,
της ψυχής σου τα μελανά στίγματα

αθέλητα μοιραία ακολουθήματα.
Έξω από το κήπο λαμπερά σχήματα
αταίριαστα χρώματα να σε γελάνε
τον έρωτα θέλουν να ξεγελάνε

να χαθεί η εκκλησία που σου διάλεξε
να θαμπώσει το πετράδι που χάρισε
χαμένη η ψυχή να μείνει ,ορφανή.

Στον έρωτα στέκει κατά πως πρέπει
και του αρμόζει να τον νοιάζεσαι
να τον σκέφτεσαι , να θυσιάζεσαι,
με περίσσια φροντίδα να καλλωπίζεις

τον σεβασμό σου να του δείχνεις
στην τύχη του μην τον αφήνεις
η λάμψη του στο χρόνο μη χαθεί.

Από του καιρού τα χαλάσματα
από του μυαλού τα ξεγελάσματα
τίποτα να μην τον βεβηλώσει
τον έρωτα αστόχαστα αμαυρώσει

ο έρωτας άθικτος να μείνει
ανέγγιχτος να παραμείνει.

Μ.Γ. ...
Μιχάλης Γεωργούλης

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ"

Victoria Ivanova-Russian Photographer

Ώρα την ώρα,στιγμή τη στιγμή,
μπροστά από έδρες,γραφεία και θέσεις,
πίσω από τοίχους και πόρτες κλειστές
με κουρασμένα μάτια κι ανάσες πνιχτές,
έσμπρωχνε στον ίσκιο της τη μέρα.

Σκέψη τη σκέψη,λόγο το λόγο
με συρτές φωνές και σύμφωνες σιωπές,
με παραλληλισμούς και συγκρίσεις,
προσπερνούσε ρωτήματα κι ενστάσεις
και σώπαινε στα γυρίσματα του νου.

Δρόμο το δρόμο,βλέμμα το βλέμμα,
τ' απάντημα χωρίς ρυθμό και χρώμα,
καθρέφτισμα και υπεκφυγή το νεύμα
και με την προσποίηση κοινά αποδεκτή,
πέζευε αρχές και ξόδιαζε συνήθειες .

Γνώση τη γνώση,λογισμό το λογισμό
στης νύχτας τη βία και τη μοναξιά,
με ασύλητες παραδοχές και ομολογίες,
χωρίς αφορισμούς κι επιτηδεύσεις,
πρόφταινε τον ευπροσάρμοστο εαυτό.

Χρέος το χρέος,ευθύνη την ευθύνη,
η μέρα επανάληψη κι αντίστιξης ηχώ,
η νύχτα περισυλλογή, του αύριο γεννήτρα,
μ' επίγνωση συνειδητή και νουθεσία
μάκραινε μηρυκασμούς κι επιδαψιλεύσεις.

31-10-2020

"ΤΟ ΚΑΡΑΟΛΟΥΙΝ "Τραγούδι σε στίχους του Αθ. Χατζηματθαίου και μουσική Ειρήνης Κακογιάννη

ΤΟ ΚΑΡΑΟΛΟΥΙΝ Ειρ. Κακογιάννη / Αθ. Χατζηματθαίου
μουσική & ερμηνεία ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ 

στίχοι ΑΘΩΣ ΧΑΤΖΗΜΑΤΘΑΙΟΥ

Στίχοι

Καραολούι μου μιτσί με το κότσιηνο σκουφί Έβρεξεν μες στην αυλήν τζιαι ξηδίψασεν η γη, Ε, τζιαι το καραολούιν, με το κότσιηνον σκουφούιν. Καραολούι μου μιτσί με το κότσιηνο σκουφί Δε το, παρπατά, με τάξην τζιαι που ταπισόν μετάξιν. Σκαρφαλώνει πα’ στα φκιόρα, τούτη έν’ της χαράς του η ώρα. Καραολούι μου μιτσί με το κότσιηνο σκουφί Ύστερα που την βροσιήν, έσιει τζιαι τούτον ψυσιήν. Ως πόσον φυλακισμένον, μες στο χώμαν το καημένον. Καραολούι μου μιτσί με το κότσιηνο σκουφί

ΑΡΙΑΔΝΗ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ "ΝΟΥΜΗΝΙΑ"

Πόσο διάφανη η νωχελικότητα
του πρωινού…
Ψηφίδες η μορφή σου
γυάλινες.
Με ορίζει ο χείμαρρος
του βλέμματός σου.
Μια λίμνη αρυτίδιαστη
τρικυμιώδης.
Μια δίνη που πέτρωσε.
Βράχος που τρυπάει
μ’ ένα φτερό.
Τον βλέπεις τον ατέλειωτο
ορίζοντα;
Διακρίνεις μια μορφή
με κεραυνούς στο στόμα;
Θα γράψω μέτρια….το νιώθω...
Μα θα ‘ναι για σένα.
Μόνον.

Αριάδνη Πορφυρίου "Ελλάμψεις" Εκδόσεις Δρομων 2020