ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ " Η ΚΟΠΕΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ."

 

Πόσο ποθούσαμε να βγαίνει τσάρκα

Στο ποδήλατο πάνω

καμαρωτή,

Στο πέρασμα της άρωμα λαύρας

Ρίγη μας έσπερνε μες την ψυχή.

Σαν να μας μοίραζε τα μάγια

Μ' ένα τριγκ-τριγκ του κουδουνιού

Σαν να μας πιάναν του έρωτα σκάγια

Όλους μας μάζευε σαν νεοσσούς.

Ματιές μας όλες μέλι και γάλα

Σε μια γωνία στητοί,

αραχτοί,

Ζωντανά μάτια, μαύρα μεγάλα

Αυτή καβάλα,θεά φτυστή .

Γοργά ερχόταν λιώναμε όλοι

Πέφταν αγκωνιές μα και σπρωξιές ,

Ποιος θα μπει στις έννοιας περιβόλι

Ποιος θα κάνει άνοιξες τις εποχές;

Ένας θα'χε κοκαλάκι νυχτερίδας,

Φύγανε βέλη, ματιες ίσια,λοξά

Ο καθένας μας έριχνε ζαριές ελπίδας

Σφραγίδα βάζει ο έρωτας στην καρδιά.

Χθες ο φίλος μας μας είπε όλο χάρη :

Ερωτευτήκαμε φίλοι,το ομολογώ,

Με δύο ποδήλατα μαζί ζευγάρι

Στις στράτες της ζωής, μαζί οι δύο.

Λευτέρης ΣιώμοςΚ/75δ.π.ελ .