ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ "ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΣΤΟ ΚΟΧΥΛΙ"

 

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ ΣΤΟ ΚΟΧΥΛΙ

Θάλασσα εγώ, κι' εσύ ωκεανός που μ' αγκαλιάζει

Εραστής παλιός,των αφρών σου ο γλάρος,

Κύματα απλώνεις φιλιά να με χορτάσεις,

Αργά με εθίζεις στο δέος και θάρρος .

Θάλασσα σαν αράζεις,της ακτής σου είμαι λιμάνι

Λαμπρός φάρος στης νυχτιάς καταιγιδα

Προκυμαία θα γίνω οργή να ξεθυμάνεις

Στις μακρινές σου διαδρομές θα' μαι η πυξίδα.

Θάλασσα σαν είσαι ξέσπασμα, σαν είσαι θύελλα,

Ή πελώριο κύμα σ' αγέρα που σφαδάζει

Θα γινόμουν τρικυμία που θα ήθελα

Μια φουρτούνα ταραχής που με σένα μοιάζει .

Θάλασσα θα ήσουν το λατρευτό μου σεργιάνι

Η αιώνια θα ήσουν των ονείρων αγάπη

Σε αδικίες,της καταδίκης το τσουνάμι

Της γλυκιάς ποίησης του οίστρου μελάνι.

Στους πορθμούς κακουχίας

σου πλάι θα άραζα

Στις φουρτούνες και στης μοίρας το αγιάζι

Της ελπίδας ταξίδια με σένα θα χάραζα

Στο σώμα σου πάνω θα ήμουν καράβι.

Θάλασσα γλυκιά το χάδι σου με κανακεύει

Σαν η Κίρκη μου δίνεις φιλία δίψας στα χείλη

Μ' αγαπάς πίστα και όταν σφόδρα αγριεύεις

Μαργαριτάρι με κρατάς μες στο κοχύλι.

Λευτέρης ΣιώμοςΚ/134 δ.π.ελ.