Πάρε το χώρο και το χρόνο να ακούσεις τον εαυτό σου με ευλάβεια, με προσοχή. Να τον φροντίσεις. Αυτόν έχεις. Να του χαμογελάσεις με συγκατάβαση, να δεις τα σκοτεινά του σημεία με αγάπη, να φανερώσεις τα φωτεινά του σημεία με ταπεινοσύνη.
Είναι σώμα κι έχει ανάγκη από ήλιο, από αέρα καθάριο, από σωστή τροφή, από γαλήνιο ύπνο.Έχει ανάγκη ν' ακούσει ένα τραγούδι, να τραγουδήσει σιγά ή δυνατά, να χαρεί την ευωδιά ενός λουλουδιού, ν' αγκαλιάσει να φιλήσει ένα άλλο σώμα. Η διαδρομή του είναι πεπερασμένη. Έχει αρχή έχει τέλος σαν κάθε ύλη σε αυτήν τη γη.
Είναι πνεύμα.Έχει ορίζοντες ανοιχτούς να διαβεί στον κόσμο της γνώσης διαβάζοντας μελετώντας κατανοώντας. Να ανέβει ένα- ένα τα σκαλοπάτια με στόχο και σκοπό μιαν αλήθεια που θα του χαρίσει το άγγιγμα του απρόσιτου ωστόσο φιλόξενου ουρανού.
Είναι ψυχή που αναζητά ένα άδειασμα απ' ό,τι τη βαραίνει, τη σκοτεινιάζει, την κακοποιεί. Και είναι αθάνατη. Θέλει φροντίδα καθημερινή, ουσιαστική να απαλλαγεί από πάθη που τη βασανίζουν, από εμπόδια που της κόβουν τα φτερά. Να πετάξει ψηλά, να ζήσει ελεύθερη όπως της αξίζει. Πάνω από τα φθαρτά, μέσα στην αληθινή χαρά που βρίσκεται στον αγώνα να προσπεράσει το ευτελές, το κακό που αναζητά με θηριώδη μανία να την βλέπει να έρπει, να βυθίζει σαν άλλη στρουθοκάμηλος το κεφάλι στο χώμα κι εύχεται την αιώνια πτώση της στο έρεβος.
Άκου τον εαυτό σου! Αγάπησέ τον! Αν δεν τον αγαπήσεις σωστά, αν δεν τον ακούσεις, αν δεν τον καταλάβεις πώς θα αγαπήσεις αληθινά το διπλανό σου, το σύντροφο, το παιδί ,το φίλο σου; Στάσου μπροστά στον καθρέφτη σου και με περισσή κατανόηση, με περισσή δύναμη να τον ρωτήσεις :
-Ποιος είσαι όταν δεν σε κοιτά κανείς;
Nα τον πάρεις από το χέρι και να πορευτείτε μαζί. Εσύ κι αυτός...Άκου σε τον...όμως!
Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι (Michelangelo Antonioni, 29 Σεπτεμβρίου 1912 - 30 Ιουλίου 2007) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου. Οι ταινίες του διακρίνονται για την ιδιαίτερη αισθητική τους προσέγγιση, δίνοντας έμφαση στους χαρακτήρες. Ανήκε ιδεολογικά στο χώρο της Αριστεράς, χωρίς όμως να είναι στρατευμένος, κρίνοντας αντικειμενικά κάθε κατάσταση, κάτι που φανερώνει ένα ειλικρινές (χωρίς ωραιοποιήσεις) ντοκιμαντέρ του για τον Μάο Τσετούνγκ.
Γεννήθηκε στη Φεράρα, στις 29 Σεπτεμβρίου 1912. Σπούδασε οικονομικά και αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Το 1939 ξεκίνησε σπουδές κινηματογράφου στη Ρώμη, στο Centro Sperimentale Di Cinematografia της Σινετσιττά. Εκεί συνάντησε μερικούς από τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκε αργότερα, όπως τον Ρομπέρτο Ροσελίνι. Από το 1942 μέχρι και το 1952 συνεργάστηκε σε πέντε ταινίες ως σεναριογράφος, μαζί με τον Ρομπέρτο Ροσελίνι, τον Σάντις, τον Φελίνι και άλλους.
Πέθανε στις 30 Ιουλίου 2007
Επιλεγμένες ταινίες
Χρονικό μιας αγάπης (1950)
Κραυγή (1957)
Η Περιπέτεια (L'Avventura, 1960)
Η Νύχτα (La Notte, 1961). "Ποτέ έως σήμερα στον κινηματογράφο δεν διερευνήθηκε η ψυχολογία ενός ζευγαριού με μεγαλύτερη σχολαστικότητα και εντιμότητα", έγραψαν οι κριτικοί για τη Νύχτα, ταινία-σταθμό στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο, που τιμήθηκε με τη Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου. Η Ζαν Μορό και ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι σε ρεσιτάλ ερμηνείας.
Η Έκλειψη (1962). Το Φεστιβάλ των Καννών του 1962 αγνόησε την ταινία.
Κόκκινη Έρημος (1964)
Blowup (1966). Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών.
Συγκαταλέγεται στους πρωτοπόρους του σύγχρονου κινηματογράφου και στη γενιά των κινηματογραφιστών που χρησιμοποίησαν την κάμερα ως «ανατομικό νυστέρι» στο «σώμα» - ή μήπως «πτώμα»; - των παρακμασμένων αξιών της αστικής τάξης, αναδεικνύοντας τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις της. Ο Αντονιόνι γεννήθηκε στις 29 Σεπτέμβρη 1912 στη Φεράρα Εμίλια Ρομάνα. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και ξεκίνησε το 1940 σπουδές κινηματογράφου στη Ρώμη, στο Centro Sperimentale Di Cinematografia, της Τσινετσιτά. Εκεί συνάντησε καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκε αργότερα, όπως ο Ρομπέρτο Ροσελίνι.
Οπως και ο Μπέργκμαν, ο Αντονιόνι ξεκίνησε με τη συγγραφή σεναρίων, αλλά ασχολήθηκε επιπλέον και με την κριτική κινηματογράφου. Κινηματογραφικά ξεκίνησε γυρίζοντας ντοκιμαντέρ και από το 1950 μεγάλου μήκους ταινίες, με πρώτη «Το χρονικό ενός έρωτα», με την οποία, όπως σημειώνει ο Γ. Μπακογιαννόπουλος, απομακρύνεται από την κυρίαρχη, τότε, στην Ιταλία, αισθητική τάση του νεορεαλισμού και ασχολείται με την ψυχανάλυση των μεγαλοαστών του Μιλάνου, με «πρόσχημα» ένα αστυνομικό δράμα. Ουσιαστικά ο Αντονιόνι, μαζί με τον Φελίνι, οδήγησε τον ιταλικό κινηματογράφο στο επόμενο από τον κοινωνικό νεορεαλισμό αισθητικό στάδιο.
Ο λυρισμός και η προσωπική κινηματογραφική αισθητική του θα εμφανιστούν ολοκληρωμένα με την ταινία «Κραυγή» (1957) και πολύ σύντομα θα καθιερωθεί στην παγκόσμια κινηματογραφική πρωτοπορία της εποχής με την τριλογία: «Η περιπέτεια» (1960), «Η νύχτα» (1961) και «Η έκλειψη» (1962). Μεταξύ των 20 ταινιών του σε 60 χρόνια δημιουργικής πορείας ξεχωρίζουν πολλές που άφησαν, επίσης, το σημάδι τους στην ιστορία του κινηματογράφου, όπως «Blow Up», «Επάγγελμα Ρεπόρτερ», «Ζαμπρίσκι Πόιντ» κ.ά.
Το 1985 λόγω εγκεφαλικού έμεινε μερικώς παράλυτος και χωρίς ομιλία. Συμπτωματικά, αυτό συνέβη δύο χρόνια πριν την απόφαση του Μπέργκμαν να μην ξαναγυρίσει ταινίες. Επίσης, συμπτωματικά και οι δύο δημιουργοί επανήλθαν στο σινεμά περίπου την ίδια περίοδο, ο Μπέργκμαν το 2003 με το «Σάραμπαντ» και ο Αντονιόνι, με τη γλώσσα των νευμάτων και τη βοήθεια του Βιμ Βέντερς, γύρισε το 1996 το «Πέρα από τα σύννεφα» και με την αυγή του 21ου αιώνα σχεδίαζε ντοκιμαντέρ για τον κορυφαίο της ιταλικής Αναγέννησης Μιχαήλ Αγγελο. Στις βραβεύσεις του συγκαταλέγονται «Χρυσός Λέοντας» του Φεστιβάλ Βενετίας για την «Κόκκινη Ερημο» (1964), «Χρυσός Φοίνικας» του Φεστιβάλ Κανών για το «Μπλόου Απ» (1967), Ειδικό Βραβείο του Φεστιβάλ Κανών για την «Ταυτότητα μιας γυναίκας» (1982), «Οσκαρ» για το σύνολο της κινηματογραφικής του δημιουργίας (1995), «Χρυσός Λέων» του Φεστιβάλ Βενετίας (1997).
«Οι ταινίες γεννιόνται μέσα μου όπως τα ποιήματα στην καρδιά ενός ποιητή (δεν θέλω να περάσω για ποιητής, δεν κάνω παρά μια σύγκριση). Λέξεις, εικόνες, έννοιες επιβάλλονται στο μυαλό, όλα ανακατεύονται και καταλήγουν στο ποίημα. Το ίδιο συμβαίνει, νομίζω, και για τις ταινίες. Ό,τι διαβάζουμε, αισθανόμαστε, σκεφτόμαστε, βλέπουμε, συγκεκριμενοποιείται σε εικόνες μια δεδομένη στιγμή, κι από αυτές τις εικόνες γεννιόνται οι αφηγήσεις (1)»
Ο κινηματογράφος του Μικελάντζελο Αντονιόνι/ Michelangelo Antonioniαποτελεί το ακριβώς αντίθετο ενός κινηματογράφου όπου οι εικόνες παρασύρουν εύκολα, σαν χιονοστιβάδες, άλλες εικόνες, όπου οι ίδιες, πανομοιότυπες καταστάσεις καθορίζουν την αφήγηση τυποποιημένων ιστοριών με τους ανάλογους συμβατικούς διαλόγους. Εντελώς διαφορετικός αισθητικά και ιδεολογικά από τον αμερικάνικο εμπορικό κινηματογράφο, που κυριαρχεί στην εποχή του, αλλά και σήμερα. Ο Αντονιόνι τον «απορρίπτει», κυρίως με το ίδιο του το έργο.
Σε διάφορα κείμενα και συνεντεύξεις του, επίσης, μιλώντας για τις ταινίες του, έμμεσα αλλά διεισδυτικά, μοιάζει να αναλύει τους βαθύτερους λόγους που το κατεστημένο αυτό πρότυπο καταφέρνει και επικρατεί. Χρησιμοποιώντας μεθοδευμένα διάφορες παραλλαγές από παγιωμένες ψυχολογικές πτώσεις, μεταπτώσεις των πρωταγωνιστών, για να πετύχει τη συγκινησιακή φόρτιση και την ταύτιση ενός, όσο γίνεται πιο πολυάριθμου και μαζικού, κοινού μαζί τους. Βασίζοντας την επιτυχία του σε μια συνεχή και με όλα τα μέσα διαφήμιση, που παραπλανά μεγάλα στρώματα του πληθυσμού με την «αρετή» της ρεαλιστικής, δήθεν, πιστότητας στα αδιάπτωτου ενδιαφέροντος αμετακίνητα μυθικά αρχέτυπα, με την κωδικοποιημένη σειρά από εντάσεις, συγκρούσεις και κορυφώσεις, τα ίδια πάντα στερεότυπα συναισθήματα και τις αντιλήψεις. Γράφει, πολύ ενδεικτικά, ο Αντονιόνι: «Από τη γέννησή του και μετά, ο άνθρωπος βρίσκεται αμέσως επιβαρυμένος από μια αποσκευή συναισθημάτων. Δεν λέω παλαιά ή ξεπερασμένα, αλλά εντελώς ακατάλληλα, που τον ορίζουν, χωρίς να τον βοηθούν, του γίνονται εμπόδια, χωρίς ποτέ να του δείχνουν μια διέξοδο. Κι ωστόσο, ο άνθρωπος δεν πέτυχε, φαίνεται, να ξεφορτωθεί αυτήν την κληρονομιά. Ενεργεί, μισεί, υποφέρει, ωθούμενος από δυνάμεις και ηθικούς μύθους που ανήκουν στην εποχή του Ομήρου, πράγμα παράλογο, των καιρών μας, την παραμονή των ταξιδιών στο φεγγάρι. Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα (2)». «Η ταινία μου», γράφει στο ίδιο κείμενο, που αναφέρεται στην Περιπέτεια, «δεν είναι ούτε μια καταγγελία, ούτε ένα κήρυγμα. Είναι μια ιστορία που διηγούμαι με εικόνες και εύχομαι να μπορέσουν να δουν μέσα της όχι τη γέννηση ενός συναισθήματος που ξεγελάει, αλλά τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να ξεγελιόμαστε στα συναισθήματα. Γιατί, το επαναλαμβάνω, χρησιμοποιούμε μια γερασμένη ηθική, ξεπερασμένους μύθους, παλαιές συμβάσεις. Κι αυτό τελείως συνειδητά. Γιατί σεβόμαστε μια τέτοια ηθική;»
Στις τέσσερις ταινίες που απαρτίζουν την πρωτοποριακή τετραλογία του -Η περιπέτεια/ L'avventura (1960), Η νύχτα/ La Notte (1961), Η έκλειψη/ L' eclisse (1962), Η κόκκινη έρημος/ Il deserto rosso (1964)-, ο Αντονιόνι προσεγγίζει, από μια διαφορετική, κάθε φορά, γωνία, το θέμα του υποκειμένου και των διανθρώπινων σχέσεων μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Και γενικότερα των σχέσεών του με τον περιβάλλοντα χώρο, σε μια καθορισμένη περίοδο: αυτή του μεταπολεμικού, ιταλικού οικονομικού θαύματος, που επέφερε βαθιές αλλαγές στην ιταλική κοινωνία. Χώρος και χρόνος, στη σχέση τους με το υποκείμενο και ιδίως με το κεντρικό πρόσωπο, που στις ταινίες της τετραλογίας είναι μια γυναίκα σε κρίση, αλλά και με τα διάφορα άλλα πρόσωπα, που βρίσκονται, άλλωστε, στις ταινίες του αυτές, σε μια αμοιβαία διαμόρφωση χωρίς τέλος. Με αυτή τη συλλογιστική, από την Περιπέτεια ώς και την Κόκκινη έρημο, ο σκηνοθέτης δεν παύει να εξετάζει ξανά το ίδιο αυτό κεντρικό θέμα, ανανεώνοντας, κάθε φορά, όμως, και εμπλουτίζοντας την προβληματική του, καταγράφοντας, με σκηνοθετική επινοητικότητα και ακρίβεια, τις διάφορες θεματικές παραλλαγές και παραλλάξεις του.
Με την Περιπέτεια, αντιστροφή μιας αστυνομικής ταινίας, ο κινηματογραφιστής διερευνά τις αλλαγές στις σχέσεις και στις συμπεριφορές, μαζί με την «αρρώστια των αισθημάτων», την αλλοτρίωση και την αποξένωση, που εκφράζονται πιο ειλικρινά, αυθόρμητα και άμεσα σ' ένα χώρο και χρόνο διακοπών και εξοχής και που σχετίζονται, στο βάθος, έμμεσα, τουλάχιστον, με την εξέλιξη του φαινόμενου: «οικονομικό θαύμα». Τα ίδια αυτά θέματα θα προσεγγίσει ο σκηνοθέτης και στην Νύχτα, αλλά εδώ μέσα στον αστικό χώρο και χρόνο του Μιλάνου, ενώ η κρίση της ηρωίδας, που υποβόσκει στην αρχή της ταινίας, εκδηλώνεται με ένταση, μετά από μια μακριά περιπλάνησή της, στα προάστια του Μιλάνου και ιδίως μετά από την ολονύχτια δεξίωση-γιορτή στη βίλα του μεγάλου οικονομικού παράγοντα, που υποβοηθάει στην έκφραση διαφόρων νέων αλλοτριωμένων συμπεριφορών.
Στην τόσο επαναστατική, από μορφική-κατασκευαστική, αλλά, οπωσδήποτε, και από θεματική άποψη, ταινία του Η Έκλειψη, οι ίδιοι αυτοί θεματικοί πυρήνες συνδυάζονται, με διαφορετικό ανατρεπτικά αφαιρετικό τρόπο, και είναι στο χρήμα και στις διάφορες λειτουργίες του μέσα στη σύγχρονη κοινωνία, και παράλληλα στις αλλοτριωτικές επιπτώσεις του στις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές, που εστιάζεται το ενδιαφέρον του Αντονιόνι. Ο μύθος της Έκλειψης μοιάζει απλός, η ίδια η ταινία, όμως, είναι πολυσύνθετη κι αυτό οφείλεται στη μεγάλη σκηνοθετική επινοητικότητα και ευρηματικότητά του. Ο Αντονιόνι καταγράφει και υπογραμμίζει εδώ, με ιδιαίτερη σαφήνεια, τη διαφορετικότητα των στάσεων και των κόσμων των δύο κεντρικών προσώπων, της Βιτόρια και του Πιέρο, αλλά ιδίως την απάνθρωπη επίδραση του χρήματος πάνω στα άτομα, δηλαδή, τους αλλοτριωτικούς μηχανισμούς του, και μοιάζει να αποδίδει, με σκηνοθετική δεινότητα, τις θέσεις του Μαρξ (Εθνική Οικονομία και Φιλοσοφία): «Η αντιστροφή και η αλλαγή όλων των ανθρώπινων και φυσικών ιδιοτήτων, η προσέγγιση των ασυμβίβαστων (η ιερή εξουσία του χρήματος) προέρχονται από αυτή την έλλειψη ύπαρξης, τυπική του αλλοτριωμένου ανθρώπου, που οδηγεί στην απαλλοτρίωση και εξαφάνιση εξαιτίας του χρήματος. Το χρήμα είναι η αλλοτριωμένη εξουσία της ανθρωπότητας. Ό,τι δεν μπορώ να κάνω ως άνθρωπος, ό,τι δεν μπορούν να εκπληρώσουν οι ατομικές και ουσιώδεις δυνάμεις μου, μπορώ να το εξασφαλίσω χάρη στο χρήμα. Το χρήμα μεταμορφώνει, λοιπόν, καθεμιά από αυτές τις ουσιώδεις δυνάμεις σε άλλο πράγμα από αυτό που είναι ή, αν θέλουμε, στο αντίθετό της»
Οι δύο πολυσήμαντες σκηνές του χρηματιστηρίου, «βλέπονται» και βιώνονται, όπως και όλες οι άλλες, από τα μάτια της Βιτόρια, που δεν έχει πολλά χρήματα, ούτε ενδιαφέρεται να αποκτήσει. Μας αποκαλύπτονται, με λιτότητα και ακρίβεια, τα παράλογα καπιταλιστικού τύπου παιχνίδια που παίζονται για το σχεδόν ανύπαρκτο χρηματιστηριακό χρήμα, οι κώδικες συμπεριφορών, οι άγριες φωνασκίες, οι μανιακές συγκρούσεις, οι ξέφρενες κινήσεις, τα τρεξίματα, οι τυποποιημένες χειρονομίες, τα σχεδόν αδιόρατα νεύματα: με άλλα λόγια, οι βαθμοί αλλοτρίωσης των διαφόρων προσώπων (3) από το τρομερό κυνήγι του χρήματος.
Το τελευταίο μέρος της ταινίας, υλοποιεί, σε μεγαλύτερο ακόμη βαθμό, με την αποσπασματικότητα, τον ποιητικό σχεδιασμό του σκηνοθέτη, και μας δίνει την αίσθηση του πρωτοποριακά καινούργιου: μιας μουσικής κινηματογραφικής σύνθεσης. Γενικά και πιο κοντινά πλάνα εναλλάσσονται, σε μια ιδιότυπη σειρά, που διευρύνει και γενικεύει τη θεματική της ταινίας. Το μοντάζ συνδέει πλάνα δρόμων, κτιρίων, οικοδομικών υλικών της γνωστής μας ήδη από την αρχή της ταινίας συνοικίας της Διεθνούς Έκθεσης της Ρώμης, με πλάνα άγνωστών μας προσώπων, αφού τα βασικά πρόσωπα δεν εμφανίζονται πια σε αυτή τη σεκάνς, προσδίδοντας μια διφορούμενη και αμφίβολη έκβαση στην ιστορία τους. Η έκλειψη των αισθημάτων, «η ειρήνη που είναι εύθραυστη», οι κίνδυνοι πυρηνικής καταστροφής, συνδηλώνονται, με πλάγιο αλλά αισθητικά αποτελεσματικό τρόπο.
Η Κόκκινη έρημος αποτελεί την πρώτη ουσιαστικά ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου, που βάζει, προδρομικά, με τόσο διαυγή και ολοκληρωμένο τρόπο τα μεγάλα οικολογικά και περιβαλλοντολογικά ζητήματα του καιρού μας, που τα προσεγγίζει από πολλές, διαφορετικές γωνίες, ιδίως μέσα από τα ανθρώπινα δρώμενα. Ο Αντονιόνι πραγματοποιεί, χρησιμοποιώντας την εκφραστικότητα μιας εξαιρετικής έγχρωμης φωτογραφίας, μια ουσιαστικής σημασίας μετατόπιση προς το θέμα των σχέσεων του ψυχισμού του ανθρώπου με τους σύγχρονους εξωτερικά ωραίους ίσως βιομηχανικούς τόπους, που μολύνουν το περιβάλλον και δεν σταματούν να καταστρέφουν τη φύση, ενώ οι δυνατότητες διαφυγής όλο και λιγοστεύουν και πληθαίνουν οι αυτοκαταστροφικές τάσεις και οι νευρώσεις. Αποδίδει, με αισθητικά νέα μέσα, τη μόλυνση και την καταστροφή της φύσης και υπογραμμίζει την επίδρασή τους πάνω στον ψυχισμό των ανθρώπων και στην εμφάνιση των διαφόρων νευρώσεων. Ο σκηνοθέτης, στην άποψη του κριτικού Aldo Tassone, ότι Η κόκκινη έρημος, εκτός των άλλων, εισάγει καινούργια στοιχεία και ιδίως τα θέματα του βιομηχανικού πολιτισμού και της οικολογίας, απαντά ως εξής: «Ναι, είναι ίσως μία ταινία που βάζει πρόωρα τη θεματική της οικολογίας∙ εκείνη την εποχή, δεν μιλούσαν ακόμη γι' αυτό το ζήτημα (4)» και, σε άλλο σημείο του διαλόγου, προσθέτει: «Το οικολογικό ζήτημα αφορούσε άμεσα την ιστορία που διηγούμουν: η νεύρωση αυτών των προσώπων έβρισκε την καταγωγή της στο περιβάλλον...»
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Από τη συνομιλία με τους μαθητές του «Πειραματικού Κέντρου της Ρώμης», που δημοσιεύτηκε στο ιταλικό κινηματογραφικό περιοδικό «Bianco-Nero», Ιούλιος 1958.
2. Από το κείμενο του σκηνοθέτη για την Περιπέτεια που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τα Γαλλικά Γράμματα», Μάης 1960.
3. Με την ιδιαίτερη χειρονομιακή και κινησιολογική τους έκφραση.
4. Αποσπάσματα από συνεντεύξεις του Αντονιόνι στον κριτικό Aldo Tassone, στο βιβλίο του «Ο ιταλικός κινηματογράφος μιλά», εκδόσεις edilig.
Ο Αντρέας Παγουλάτος (1948-2010) υπήρξε ποιητής, θεωρητικός του κινηματογράφου και δοκιμιογράφος. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφ. Η Αυγή, 21/03/2010
Το Blow-Up είναι βρετανική-ιταλική ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι και σε σενάριο του ίδιου και του Τονίνο Γκουέρα.
Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών του 1967.
Ο Τόμας είναι ένας φωτογράφος στον χώρο της μόδας, ο οποίος αισθάνεται πως η ζωή του είναι βαρετή και αδιάφορη. Μία μέρα, περπατώντας σε ένα πάρκο, αρχίζει να τραβάει φωτογραφίες ένα ζευγάρι, με τη γυναίκα να εξαγριώνεται με το γεγονός. Μετά από αυτό, ο Τόμας συναντά τον ατζέντη του και νιώθει ότι κάποιος τον παρακολουθεί. όταν η γυναίκα πηγαίνει στο στούντιο να του ζητήσει τις φωτογραφίες, ο Τόμας επίτηδες δίνει άλλες, ενώ εκείνη του δίνει λάθος τηλέφωνο.
Το βράδυ πηγαίνει ξανά στο πάρκο χωρίς τη φωτογραφική μηχανή και βρίσκει το σώμα ενός ανθρώπου. Γυρίζοντας στο στούντιο, διαπιστώνει ότι όλα τα αρνητικά έχουν εξαφανιστεί εκτός από ένα που δείχνει τον νεκρό. Στη συνέχεια, μπαίνει στο αυτοκίνητο και όσο οδηγεί ακολουθεί τη γυναίκα, η οποία μπαίνει σε ένα μπαρ. Στο μπαρ παίζουν οι Yardbirds με τον Jeff Beck, ο οποίος σπάει την κιθάρα του και την πετά στο κοινό. Ο Τόμας την παίρνει σαν αναμνηστικό, όμως όταν βγαίνει έξω από το μπαρ τη πατάει στον δρόμο.
Έπειτα, παρακολουθεί έναν εικονικό αγώνα τένις. Παίρνει την υποτιθέμενη μπάλα και την επιστρέφει στους δύο παίκτες. Ενώ παρακολουθεί το παιχνίδι, ακούγεται ο ήχος της μπάλας. Στη συνέχεια, όσο παρακολουθεί τον αγώνα, η μορφή του του εξαφανίζεται και φαίνεται μόνο το γρασίδι.
Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι σκηνοθετεί την ταινία «Το χρονικό ενός έρωτα». Ενας ιδιωτικός ντετέκτιβ φτάνει μια μέρα στη Φεράρα και ρωτάει διάφορα πρόσωπα για κάποιον Γκουίντο. Ερευνά για λογαριασμό ενός ηλικιωμένου βιομηχάνου του Μιλάνου, του Φοντάνα. Θέλει να μάθει για το παρελθόν της νέας και ωραίας γυναίκας του, Πάολας. Η Πάολα είχε άλλοτε μυστικό δεσμό με τον Γκουίντο, που ήταν αρραβωνιασμένος. Ομως, η μνηστή του είχε σκοτωθεί σε δυστύχημα, σε ένα ασανσέρ. Ο Γκουίντο, ανήσυχος, πάει να ξαναβρεί την Πάολα, ενώ εκείνη βγαίνει από ένα θέατρο. Δίνουν ραντεβού κοντά σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο και η παλιά σχέση ξαναζωντανεύει. Συναντιούνται κρυφά, δύσκολα, χωρίς ειλικρίνεια. Ο Γκουίντο είναι φτωχός - ο έρωτας με την καλομαθημένη Πάολα δεν έχει προοπτικές... Η πρώτη ταινία του Αντονιόνι διαφοροποιείται από το κλίμα του νεορεαλισμού, που κυριαρχεί τότε στην Ιταλία. Ουσιαστικά είναι ένα φιλμ νουάρ, με μοιραία γυναίκα, «έγκλημα», «λερωμένη» ερωτική σχέση. Παίζουν: Λουτσία Μποζέ, Μάσιμο Τζιρότι, Φερντινάντο Σάρμι, Τζίνο Ρόσι
Ο Τζακ Νίκολσον στην ταινία του Αντονιόνι «Επάγγελμα ρεπόρτερ»
Ενας τηλεοπτικός ρεπόρτερ, ο Ντέιβιντ Λοκ, βρίσκεται σε αποστολή στη Βόρεια Αφρική. Κάποια μέρα, γυρίζοντας στο ξενοδοχείο, θα βρει ένα νεκρό στο διπλανό δωμάτιο. Ο Λοκ, θέλοντας να ξεκινήσει τη ζωή του από το μηδέν, παίρνει την ταυτότητα του νεκρού και φεύγει για ταξίδι με το όνομα Ρόμπερσον. Φθάνει στην Ισπανία, καταλαβαίνοντας ότι έχει μπλέξει σ' ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Στο τέλος θα συνειδητοποιήσει ότι ο νεκρός έκανε εμπόριο όπλων. Μια εντυπωσιακή ατμοσφαιρική ταινία, στην οποία ο ήρωάς της περνά κρίση ταυτότητας, αναζητώντας να γίνει κάποιος άλλος, με την ελπίδα ότι η ζωή του θ' αλλάξει και θα μπορέσει να συνάψει ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις. Πρωταγωνιστούν ο Τζακ Νίκολσον και η Μαρία Σνάιντερ.
Εφτά χρόνια μετά το "Επάγγελμα ρεπόρτερ" και δύο μετά το "Μυστήριο του Ομπερβαλντ", ο Μικελάντζελο Αντονιόνι το 1982, γυρίζει την "Ταυτότητα μιας γυναίκας", με την οποία ουσιαστικά έκλεισε τη σπουδαία κινηματογραφική του καριέρα. Μια ταινία "παραδοσιακή", όπως λέει ο ίδιος, με σκηνικό φόντο πάλι την Ιταλία, ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας. Ο Αντονιόνι είχε να γυρίσει ταινία στην Ιταλία, από την εποχή της "Κόκκινης ερήμου", που γυρίστηκε το 1964. Ο Αντονιόνι γεννημένος στη Φερράρα το 1912 σπούδασε οικονομικές επιστήμες, αλλά λίγο μετά θα στραφεί στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Αρχικά ξεκίνησε ως βοηθός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Αργότερα θα γυρίσει αρκετά ντοκιμαντέρ, μέχρι το 1950 που γυρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους του ταινία "Το χρονικό ενός έρωτα". Το 1954 θα σκηνοθετήσει την "Κυρία χωρίς καμέλιες", ενώ η τριλογία του, μερικά χρόνια αργότερα, "Η περιπέτεια", η "Νύχτα" και η "Εκλειψη" καθιερώνουν τον Αντονιόνι ως πρωτοπόρο του κινηματογράφου.
Κεντρικός ήρωας της "Ταυτότητας μιας γυναίκας" είναι ένας σκηνοθέτης του κινηματογράφου, ο οποίος σκέπτεται να γυρίσει μια ταινία με ηρωίδα μια γυναίκα. Βρίσκεται έτσι σε μια διαρκή αναζήτηση αυτής της γυναίκας, μιας γυναίκας όμως που μπερδεύεται με την πραγματικότητα της ζωής του. Χωρισμένος από τη γυναίκα του, έχει ερωτικό δεσμό, με μια αριστοκράτισσα, που ο πατέρας της κάνει τα πάντα για να χωρίσει από το σκηνοθέτη. Κάποια μέρα η γυναίκα θα εξαφανιστεί και εκείνος θα την αναζητήσει. Στο δρόμο του θα βρεθεί μια απλή κοπέλα και εκεί ο σκηνοθέτης θα βρεθεί ανάμεσα σε δυο γυναίκες. Δυο γυναικεία πρόσωπα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους, που από κάποια στιγμή και ύστερα, ο σκηνοθέτης δε θα ξέρει αν είναι πραγματικά ή δημιούργημα της φαντασίας του.
"Η ταυτότητα μιας γυναίκας" είναι μια έντονα υπαρξιακή δημιουργία, μια ταινία "συγκρούσεων", με ψυχολογικές αναζητήσεις, που καταδείχνουν τα προβλήματα επικοινωνίας στη σύγχρονη κοινωνία, την αλλοτρίωση των χαρακτήρων και τη μάταιη αναζήτηση μιας ταυτότητας. Πρωταγωνιστούν οι Τόμας Μίλιαν, Ντανιέλα Σιλβέριο, Κρισίν Μπουασόν, Μαρσέλ Μποζουφί και Αλεσάντρο Τζερίνι
H έκρηξη των εικόνων. Eκείνων των κινηματογραφικών εικόνων που καταφέρνουν να αποκαλύψουν μια πραγματικότητα που με κανέναν άλλο τρόπο δε θα μπορούσε να αποκαλυφθεί. Kαι γι’ αυτό αποτελεί μια μοναδική αισθητική εμπειρία. Όπως συμβαίνει με δύο τουλάχιστον σκηνές της ταινίας του Mικελάντζελο Aντονιόνι «Zαμπρίσκι Πόιντ» (1970), που παραμένουν μέχρι σήμερα αξεπέραστες ως προς την οπτική-εκφραστική-αναπαραστατική τους δύναμη και ταυτόχρονα είναι αδύνατον να ερμηνευθούν με λόγια, σύμφωνα με κάποια λογική αποσυμβολισμού. H μία είναι η ερωτική σκηνή στην έρημο, στον τόπο που ονομάζεται Zαμπρίσκι Πόιντ στην Kοιλάδα του Θανάτου. Όπου ο Mαρκ και η Nτάρια ερωτοτροπούν μέσα στη σκόνη ενώ γύρω τους πολλαπλασιάζονται κι άλλα ζευγάρια που ερωτοτροπούν όπως κι αυτοί. Σαν να μυούνται όλοι μαζί, υπό τους ήχους μιας απόκοσμης μουσικής, σ' ένα αρχέγονο τελετουργικό οργίων που γονιμοποιεί τη στείρα γη με σώματα. H δεύτερη είναι η σκηνή της έκρηξης του τέλους, όταν η Nτάρια αποχωρεί από την πολυτελή κατοικία που συσκέπτονται οι επιχειρηματίες και πίσω της ανατινάζονται σ' ένα είδος χορογραφημένης φαντασμαγορίας (η πρώτη έκρηξη επαναλαμβάνεται αλυσιδωτά σε slow motion από διαφορετικές οπτικές γωνίες) όλα εκείνα τα αντικείμενα που εκπροσωπούν τον υλικό κόσμο του κέρδους και της καταναλωτικής μανίας. Σε μια ταινία που στην εποχή της εκτιμήθηκε για την οπτική αισθητική της αλλά αμφισβητήθηκε για το "φτωχό" της περιεχόμενο, δηλαδή για την έλλειψη πολιτικής φλυαρίας. Nα που τα λόγια, όπως και οι κρίσεις στο σινεμά, είναι πάντοτε φτωχά. Eνώ οι εικόνες μένουν, αξεπέραστες, 32 χρόνια μετά.
H ταινία, παραγωγής του Kάρλο Πόντι για την MGM (HΠA), γεννήθηκε ως ιδέα από μια πραγματική ιστορία ενός νεαρού που έκλεψε ένα αεροπλάνο και δολοφονήθηκε τελικά από την αστυνομία στα τέλη της δεκαετίας του '60, κατά την περίοδο των ταραχών στο Πανεπιστήμιο του Mπέρκλεϊ. Aυτό όμως που τη συγκεκριμενοποίησε οριστικά, όπως έχει πει ο Aντονιόνι, "ήταν η ανακάλυψη ενός τόπου που λέγεται Zαμπρίσκι Πόιντ, στην καρδιά της Kοιλάδας του Θανάτου", κάπου ανάμεσα στη Nεβάδα και την Kαλιφόρνια. H ταινία αφηγείται την ιστορία της συνάντησης του Mαρκ και της Nτάρια, ενός φοιτητή που αποχωρεί από το πεδίο των συγκρούσεων στο Πανεπιστήμιο του Mπέρκλεϊ μετά το θάνατο ενός αστυνομικού και κλέβει ένα τουριστικό αεροπλάνο κατευθυνόμενος προς την έρημο, και μιας νεαρής δακτυλογράφου σε μια εταιρία οικοδομικής ανάπτυξης που ταξιδεύει μόνη της με το αυτοκίνητο. O Mαρκ, αφού φλερτάρει μ' έναν πρωτότυπο τρόπο την Nτάρια πάνω από το αεροπλάνο, θα συναντηθεί μαζί της και θα φτάσουν μαζί στο Zαμπρίσκι Πόιντ για να ζήσουν μια παραισθητική, ελευθερωτική ερωτική εμπειρία στις πλαγιές της άνυδρης Kοιλάδας του Θανάτου. Aργότερα ο Mαρκ, κυνηγημένος, θα επιστρέψει με το αεροπλάνο στο Λος Άντζελες και μόλις προσγειωθεί θα τον πυροβολήσει θανάσιμα ένας αστυνομικός. H Nτάρια θα πληροφορηθεί το θάνατό του από το ραδιόφωνο και φτάνοντας σε μια πολυτελή βίλα, όπου έχουν συγκεντρωθεί επιχειρηματίες για να συζητήσουν τα σχέδιά τους, θα κάνει μεταβολή και θα απομακρυνθεί, πυροδοτώντας με τη φαντασία της μια έκρηξη που μοιάζει τρομοκρατική αλλά είναι περισσότερο συμβολική και για την ίδια αποφασιστικά λυτρωτική.
Θυμάμαι αδερφέ Αντονιόνι στο Zabriskie Point να βομβαρδίζει η φοιτήτρια μέσα στο μυαλό της τον καπιταλισμό της;
Θυμάμαι και κοτόπουλα, θυμάμαι και επιπλώσεις χρυσά μαχαιροπίρουνα και κτίρια σε εκπτώσεις να αιωρούνται μόνο μέσα στο μυαλό της στο χιπισμό της.
Μικρή είχα δει σε όνειρο εφιαλτικό πως ζούσα μ’ ένα άλλο παιδί σε γυάλινο διαστημικό κλουβί και άνθρωποι νεκροί ανέβαιναν από τη γη ντυμένοι με κοστούμια γκρι κι όσο ανέβαιναν τόσο φούσκωναν, άμορφες μάζες νέων αστερισμών σε συγκρούσεις με το καθαρό μας το γυαλί, άμορφες μάζες νέων αστερισμών, ρακοσυλλέκτες διαστημικοί, κρυσταλλοποιημένα ούρα αστροναυτών
Σε θυμάμαι ξανά αδερφέ Αντονιόνι σήμερα ενώ πληροφορούμαι πως τα σκουπίδια αυτής της σφαίρας έμπειροι επιστήμονες τα εξαπολύουν πέραν της ατμόσφαιρας Προς το παρόν γελάω καθώς νιώθω να αιωρούνται με καθωσπρεπισμό, βαριά εσπέρα σχηματίζουν το νέο αστερισμό των σκουπιδιών
Πες μου πες μου Αντονιόνι το πεπρωμένο εκείνων των παιδιών που γεννηθήκαν και θα γεννιούνται κάτω από τον αστερισμό των σκουπιδιών, κάτω από το μαγνητισμό των απορριμάτων Ποιο το περιεχόμενο των ποιημάτων, η αγάπη τους για την Ωραία ή για το Τέρας;
Αν μόλις τελειώσατε την προπόνησή σας και αναρωτιέστε τι πρέπει να φάτε, το συγκεκριμένο άρθρο είναι για εσάς! Στο κείμενο που ακολουθεί θα βρείτε τις απαντήσεις στα ερωτήματα «Τι να φάω μετά την προπόνηση; Πόση ώρα μετά να φάω; Να χρησιμοποιήσω κάποιο συμπλήρωμα διατροφής;»
Προκειμένου όμως να δώσουμε μια απάντηση και να κατανοήσουμε καλύτερα τη σημασία του μετα-προπονητικού γεύματος καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε τι συμβαίνει στο σώμα κατά τη διάρκεια της άσκησης.
Αρχικά, όταν οι μύες υποβάλλονται σε έντονη άσκηση δημιουργείται τραύμα στις μυϊκές ίνες, που αναφέρεται ως μυϊκή βλάβη ή «καταστροφή». Στη συνέχεια, το γεγονός αυτό πυροδοτεί μια αλυσίδα διεργασιών με σκοπό την επιδιόρθωση των μυών και την ανάπτυξη. Η ανάπτυξη και η επιδιόρθωση των μυών δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν υπάρχουν τα κατάλληλα θρεπτικά συστατικά. Γίνεται λοιπόν κατανοητό πώς:
«Οι μύες καταστρέφονται στην προπόνηση & χτίζονται στην κουζίνα!»
Με δεδομένα όλα τα παραπάνω, ας δούμε τώρα ποια είναι η κατάλληλη διατροφή μεταπροπονητικά.
Ποιος είναι ο στόχος;
Στόχος του γεύματος μετά την προπόνηση ή τον αγώνα είναι να επιτύχει τα ακόλουθα:
Την αναπλήρωση των αποθηκών ενέργειας (γλυκογόνου)
Την αναπλήρωση των υγρών και των ηλεκτρολυτών και
Την επιδιόρθωση και την αύξηση της μυϊκής μάζας
Τι πρέπει να περιλαμβάνει το μεταπροπονητικό γεύμα;
1. Υδατάνθρακες για αναπλήρωση των αποθεμάτων ενέργειας
Σε αντίθεση με όσα πιθανόν έχετε ακούσει, μετά την άσκηση, προτεραιότητα του οργανισμού είναι οι υδατάνθρακες!
Τι υδατάνθρακες να επιλέξω;
Επιλέξτε υδατάνθρακες που απορροφώνται γρήγορα από το σώμα σας. Οι υδατάνθρακες αυτοί ονομάζονται υψηλού γλυκαιμικού δείκτη. Υδατάνθρακες υψηλού γλυκαιμικού δείκτη είναι τα λευκά ζυμαρικά, το λευκό ρύζι, το λευκό ψωμί, η πατάτα κ.α.
Η κατανάλωση υδατανθράκων είναι επιτακτική για την αναπλήρωση του γλυκογόνου, το οποίο θα σας παρέχει την απαραίτητη ενέργεια για την επόμενη προπόνηση.
Πόσους υδατάνθρακες να καταναλώσω;
Απαιτούνται περίπου 1 – 1,5γρ υδατανθράκων/κιλό σωματικού βάρους.
Έτσι, αν για παράδειγμα είστε 75kg θα πρέπει να καταναλώσετε 75γρ – 112γρ υδατανθράκων, οι οποίοι αντιστοιχούν σε:
✦300 - 450γρ ρύζι μαγειρεμένο
✦300 - 450γρ μακαρόνια
✦270γρ πατάτα & 1 μπανάνα κ.α
Φροντίστε να καταναλώσετε τους υδατάνθρακες αυτούς αμέσως μετά την άσκηση καθώς στο στάδιο αυτό το σώμα σας τους αξιοποιεί πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά!
Να θυμάστε!
Aν δεν καταναλωθούν υδατάνθρακες αμέσως μετά την άσκηση οι ρυθμοί αναπλήρωσης της ενέργειας (γλυκογόνου) είναι εξαιρετικά χαμηλοί.
2. Πρωτεΐνες για αποκατάσταση του μυϊκού ιστού
Οι πρωτεΐνες αποτελούν το δομικό συστατικό των μυών και έτσι η παρουσία τους στο μετα-προπονητικό γεύμα είναι επιτακτική για την αποκατάσταση του μυϊκού ιστού και την αύξηση της μυϊκής μάζας.
Έτσι, η κατανάλωση πρωτεϊνών υψηλής βιολογικής αξίας μετά την άσκηση είναι ζωτικής σημασίας.
Ως υψηλής βιολογικής αξίας χαρακτηρίζονται οι ζωικές πρωτεΐνες. Καλές πηγές πρωτεϊνών είναι το κοτόπουλο, το ψάρι, τα θαλασσινά, το κόκκινο κρέας, τα αυγά και τα γαλακτοκομικά.
Σύμφωνα με τις τελευταίες οδηγίες, η κατανάλωση 20-25γρ πρωτεΐνης υψηλής βιολογικής αξίας εντός 30 λεπτών μετά την άσκηση παρέχει τα απαραίτητα αμινοξέα για τη συντήρηση και την επισκευή του μυϊκού ιστού.
Μπορείτε να βρείτε την ποσότητα αυτή σε:
✦90 -120γρ κοτόπουλο
✦Μία ομελέτα με 2 αυγά & 1 τριμμένο τυρί
✦90 – 120γρ ψάρι ή
✦2 μέτρια μπιφτέκια
Τι να θυμάστε;
Το περισσότερο δεν είναι πάντοτε καλύτερο! Έτσι, στο σημείο αυτό αξίζει να τονιστεί πως πρόσληψη πρωτεΐνης που υπερβαίνει την παραπάνω σύσταση δεν προωθεί περαιτέρω την μυϊκή ανάπτυξη!
Ποιες άλλες επιλογές μεταπροπονητικού γεύματος έχω;
Μερικά ακόμη παραδείγματα μεταπροπονητικού γεύματος για «πρωταθλητές» είναι:
✦Σολομός με ζυμαρικά
✦Μοσχάρι άπαχο με πουρέ πατάτας
✦Τονοσαλάτα με ψωμί ολικής αλέσεως
✦Μακαρόνια με κιμά και τριμμένο τυρί χαμηλών λιπαρών
✦Μπαγκέτα ολικής με γαλοπούλα και τυρί χαμηλών λιπαρών
✦Τυρί cottage με φρούτα
✦Smoothie με φρούτα & πρωτεΐνης ορού γάλακτος
✦Ρόφημα πρωτεΐνης ορού γάλακτος με μπανάνα ή/και πρόσθετους υδατάνθρακες.
Βέβαια γίνεται κατανοητό, πως προκειμένου καθοριστούν οι ποσότητες στα παραπάνω γεύματα απαιτείται ο σχεδιασμός ενός εξατομικευμένου διαιτολογίου σύμφωνα με τις ανάγκες και τους στόχους του αθλητή/αθλούμενου.
Τι συμβαίνει με τις απώλειες υγρών και ηλεκτρολυτών;
Ακόμη και μετά το τέλος της άσκησης το σώμα σας συνεχίζει να χάνει υγρά και ηλεκτρολύτες μέσω του ιδρώτα και των ούρων.
Ως ως εκ τούτου, για αποτελεσματική ενυδάτωση καταναλώστε 6 ποτήρια υγρών για κάθε 1 κιλό σωματικού βάρους που χάσατε κατά την άσκηση.
Για παράδειγμα, αν πριν την άσκηση το βάρος σας ήταν 75kg και μετά την άσκηση 74kg μιλάμε για απώλεια ενός κιλού άρα, θα πρέπει να καταναλώσετε 6 ποτήρια νερού.
Χρειάζεται να χρησιμοποιήσω κάποιο συμπλήρωμα διατροφής;
Εφόσον οι ανάγκες σας καλύπτονται μέσω μίας ποικιλίας τροφών, άρα και θρεπτικών συστατικών η πρόσληψη συμπληρωμάτων διατροφής δεν είναι απαραίτητη.
Ωστόσο, τα συμπληρώματα διατροφής υπερτερούν σε χαρακτηριστικά όπως η ταχύτητα απορρόφησης και η συγκέντρωση ορισμένων θρεπτικών συστατικών γεγονός που τα καθιστά προτιμότερα σε ορισμένες περιπτώσεις.
Σε κάθε περίπτωση συμβουλευτείτε κάποιο πτυχιούχο διαιτολόγο διατροφολόγο ώστε να εκτιμήσει τις ανάγκες σας και να καταρτίσει ένα εξατομικευμένο πλάνο διατροφής που θα ανταποκρίνεται πλήρως στις ανάγκες, τις προτιμήσεις και τους στόχους σας.
Τι να κρατήσετε για το τέλος;
Η βέλτιστη αθλητική απόδοση ξεκινά με την καλή διατροφή! Καταναλώστε τα παραπάνω θρεπτικά συστατικά στη σωστή αναλογία, τροφοδοτήστε το σώμα σας με τα απαραίτητα καύσιμα, τραφείτε σύμφωνα με τους στόχους σας και τα αποτελέσματα είναι θέμα χρόνου!
Ο Κωνσταντίνος Μπακόπουλος είναι απόφοιτος του τμήματος Διαιτολογίας – Διατροφής του Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Κρήτης. Εργάζεται με την επιστημονική ομάδα του medNutrition και παρέχει διαιτολογικές υπηρεσίες στην περιοχή της Αττικής.
Portrait of Aristide Maillol 1899 by Jozsef Rippl-Ronai
Ο Αριστίντ Μαγιόλ (Aristide Maillol, 8 Δεκεμβρίου 1861 – 27 Σεπτεμβρίου 1944) ήταν Γάλλος γλύπτης και ζωγράφος, ένας από του σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.
Ο Αριστίντ Μαγιόλ ενδιαφέρθηκε αρχικά για τη ζωγραφική και το 1882 μπήκε με υποτροφία στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, όπου μαθήτευσε στα εργαστήρια του Ζαν-Λεόν Ζερόμ και Αλεξάντρ Καμπανέλ. Ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που πήραν μέρος στο Σαλόν των Ανεξαρτήτων, αμέσως μετά την ίδρυσή του το 1884. Συνδέθηκε, μέσω του Πωλ Σερυζιέ (Paul Serusier, 1864 - 1927) και του Μωρίς Ντενί (Maurice Denis, 1870 – 1943), με το πρωτοποριακό κίνημα των Ναμπί (Nabis) και μέχρι το 1904 ζωγράφιζε έργα επηρεασμένα από την τεχνοτροπία τους.
Το 1893 ίδρυσε στην Μπανυύλ-συρ-Μερ (Banyuls-sur-Mer) ένα εργοστάσιο ταπισερί για διακοσμητικούς τάπητες τοίχων. Διάλεγε πάντα εξαιρετικής ποιότητας νήματα και χρησιμοποιούσε φυτικά χρώματα που έφτιαχνε ο ίδιος. Το 1894 συνάντησε τον Πωλ Γκωγκέν στις Βρυξέλλες και ακολουθώντας το παράδειγμά του φιλοτέχνησε ξυλόγλυπτα και αγαλματίδια από τερακότα.
Γύρω στο 1900, όταν ο Μαγιόλ ήταν περίπου σαράντα ετών, είχε αρχίσει να χάνει την όρασή του λόγω κάποιας σοβαρής ασθένειας των ματιών του. Αυτό ήταν αιτία να εγκαταλείψει οριστικά τη ζωγραφική και να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη γλυπτική. Από το 1903 άρχισε να εκθέτει στο Σαλόν του Παρισιού, με εξαιρετική επιτυχία, όπως με τα γλυπτά του «Πομόνα» (1910) και «Φλόρα» (1910). Εγκατέστησε στο Μαρλύ-λε-Ρουά(Marly-le-Roi) το ονομαστό εργαστήριό του, αν και περνούσε τα καλοκαίρια του στην αγροικία του στην Μπανυύλ.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Η καλλιτεχνική δεξιοτεχνία του Αριστίντ Μαγιόλ ήταν προϊόν καθημερινής παρατήρησης και γέμιζε το σημειωματάριό του με σκίτσα και σχέδια. Τα αγάλματά του, τα γυναικεία κυρίως γυμνά του, είναι συμβολικές συνθέσεις με δυναμική ενέργεια που συνδυάζουν την προσωπική του αισθαντικότητα με τον ερωτικό ρομαντισμό.
Τα κυριότερα και πιο αξιόλογα γλυπτά του είναι: «Η Μεσόγειος» , 1905, (Παρίσι, Μουσείο Ορσέ), «Η Αλυσοδεμένη δράση» (1905), έργο αφιερωμένο με τη μορφή ενός γυναικείου γυμνού στον Ωγκύστ Μπλανκί (Auguste Blanqui), "Κορμός» (1906), «Ο νεαρός ποδηλάτης» (1907), «Η Νύχτα» (1909), «Πομόνα» (1910), «Φλόρα» (1910), «Χλωρίς» (1911), «Μνημείο στον Σεζάν» (1912 – 1925), «Ιλ ντε Φρανς» (1925), «Το Βουνό» (1925), «Αφροδίτη» (1918 – 1928), «Μνημείο του Κλωντ Ντεμπυσύ» (1930 -1935, Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι), «Οι τρεις Χάριτες» (1937), «Ο Αέρας» (1938), «Ο Ποταμός» (1938), «Αρμονία» (1944), «Λουομένη» , (Παρίσι, Μουσείο Ορσέ).
Ο Μαγιόλ υπήρξε ακόμη μεγάλος καλλιτέχνης εικονογράφησης βιβλίων. Εικονογράφησε τα «Βουκολικά» του Βιργιλίου (1925), την «Ερωτική Τέχνη» του Οβιδίου (1935), «Δάφνις και Χλόη» (1937), «Τραγούδια για εκείνη» του Βερλαίν (1939), «Το βιβλίο των αστειοτήτων» του Ρονσάρ (1940) κ. ά.
Από το 1964 άρχισε να συγκεντρώνεται ένας σημαντικός αριθμός αγαλμάτων του Μαγιόλ στους Κήπους του Κεραμεικού (Jardin des Tuileries) στο Παρίσι, χάρη στη δωρεά της Ντίνα Βιερνύ (Dina Vierny), που υπήρξε το κυριότερο μοντέλο και σύντροφός του.
Μεταθανάτιες εμπειρίες ψυχές που καθηλώνουν τις σιωπές,κρεμώντας την μομφή τους στο διάλογο. Υπαρξιακές μελαγχολίες καρφιτσωμένες με ευκαιριακή προτροπή στην καρδιά του ζώντος καιρού.Αλύπητα διαγωνίζεται το υπαρκτό με το επιούσιο σέρνοντας αλυσιδωτά τις ειλημμένες του δυνάμεις. Σκοπιμότητα αγκάθι στην διαχρονικότητα των μονολόγων των ψυχών...Αρκεί ο υπερφίαλος τρελός υποκειμενισμός,να γράψει με κιμωλία στον πίνακα των εσκεμμένων ποταμιών,τον ..μονόλογο του..πλήθους!
