Σαν σήμερα 30 Νοεμβρίου

1786: Καταργείται η θανατική ποινή στην Τοσκάνη, για πρώτη φορά στον κόσμο, από το Μέγα Δούκα της Τοσκάνης Λεοπόλδο Β'.

1893: Ιδρύεται από τον Αντώνιο Καλλέργη η Τράπεζα Αθηνών.

1900: Πεθαίνει ο Oscar Wilde (Όσκαρ Ουάιλντ), Ιρλανδός συγγραφέας.

1925: Ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος απαγορεύει στις γυναίκες να φοράνε κοντά φουστάνια όταν βγαίνουν έξω.

1966: Εγκαινιάζεται το Πανεπιστήμιο Πατρών.

1981: Αποφασίζεται η εφαρμογή κλιμακωτού ωραρίου στην αγορά και η εναλλάξ κυκλοφορία των αυτοκινήτων (μονά – ζυγά). Με σκοπό την αντιμετώπιση του νέφους στο κέντρο της Αθήνας.

Σε μουσικό επίπεδο...

1968: Οι Eric Sly & The Family Stone κυκλοφορούν το τραγούδι "Everyday People".

1979: Οι Pink Floyd κυκλοφορούν το άλμπουμ "The Wall"

1983: Οι Mercyful Fate κυκλοφορούν το άλμπουμ με το γνωστό τραγούδι "Melissa".

ΑΝΝΑ ΝΤΑΛΗ " Ατιτλο "

Νικόλαος Γύζης - Το γιάντες  ή η μελαγχολία της μνήμης.

Είναι αυτή η πικράδα του γέλιου μου
Είναι της βροχής η αλμύρα που γλυκίζει το δάκρυ
Είναι που προσπαθώ εκείνο το μονοπάτι που αχνοφαίνεται, να φωτίσω
Είναι που στης ψυχής μου τις λευκές σελίδες
(που δεν είναι λευκές) θέλω να χαράξω λέξεις
λέξεις ανόητες, νοητές· που χάνονται στην ηχώ μιας βουβής νύχτας
Είναι που γδέρνω την σάρκα μου κάθε φορά
είναι που το αίμα της, μώβ αναβλύζει
Είναι που τα σκοτάδια μου ψάχνω και πέφτω σε σύννεφα γκρίζα
Είναι που στενεύουν οι κόρες των ματιών μου, μετρώντας απουσίες
Είναι τ’αστέρια που αφανέρωτα μένουν
σαν σβησμένα λαμπιόνια αλλοτινής εποχής
Είναι που το φεγγάρι δεν χαμογελά
και ο ήλιος ωώ ο ήλιος τόσο ! τόσο παγερός
Χάνομαι στο κόκκινο ενός πίνακα
και γεννιέμαι στο γαλάζιο ενός στίχου
Είναι που μιας ελπίδας το κίτρινο
προσδοκώ ...
είναι ...
a.n.

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΤΟΥΣΗ " Ατιτλο "

Δικαίωμα στο όνειρο...
Δικαίωμα στην τρυφερότητα,
στην ακέρια αγκαλιά,
στην αυθεντική αγάπη, την αμόλευτη...
Δικαίωμα να γίνεις η μοναδικοτητά σου,
να βρεις δρόμο ζωής και αλήθειας.
Δικαίωμα στα αγαθά της γης,
στην ομορφιά της, στο μυστήριο
και στο ταξίδεμα...
Στο νερό και στο ψωμί.
στην τροφή του νου και της καρδιάς...
Στο τραγούδι, στο γέλιο τ' ουρανού
που σκεπάζει την πολύτιμή σου ύπαρξη..
Στη φροντίδα μη χαθείς
σε πολυδαίδαλους δρόμους..
Δικαίωμα ν' αγαπήσεις και ν' αγαπηθείς
και το βαθύτερο νόημα του κόσμου
να ζητήσεις...
Να μάθεις και να φτάσεις στου καθήκοντος
τη χαρά και την ωριμότητα.
Δικαίωμα και χρέος ένα λιθαράκι να γίνεις
στο οικοδόμημα το καινούριο του κόσμου...
Να τον μπολιάσεις με ελπίδα και προοπτική...
Δικαίωμα δικό σου
και δική μου έγνοια και χρέος ζωής.
Μ. Κ.
27/11/2017

ΜΑΝΤΛΙΝ Α. " ΑΤΙΤΛΟ "

Magdalena Korzeniewska - Art 

Και..Ναι! Αγαπώ τους διαφορετικούς,αυτούς που κι η σιωπή τους..είναι πιο σιωπηλή,από εκείνη που γυρνοβολά στα χείλη του καθενός που τάχα σιωπά..κι όταν δε γίνεται αυτό που θέλει..ετοιμάζει πολεμική σύρραξη,οργανώνει το τσίρκο του (με εξειδίκευση στους ταλαντούχους καημενοβλαμμένους κι αήττητους στη μικρόνοια) & προσπαθεί να κυριαρχήσει,με κάθε τρόπο. Τσίγκλα τους λίγο αυτούς τους ''καθωσπρέπει'' ταπεινολόγους,και θα σου πω,τι έχεις να δεις & ν ακούσεις..

*

Αγαπώ λοιπόν τους διαφορετικούς,έχουν επίγνωση της αξίας τους μα δε το δείχνουν.

Εκτιμούν τους άλλους και μαθαίνουν απ ' όλους! 

Δεν είναι ξερόλες και πονηροί..

*

Αγαπώ τους Διαφορετικούς αυτούς που έχουν δική τους γνώμη και δε κάνουν τράκα ακόμα και τη σκέψη του άλλου..

Αγαπώ τους Διαφορετικούς, Όχι...τους Διακοσμητικούς.!

Μαντλίν

Φράνσις Πικαμπιά - Francis Picabia ( 22 Ιανουαρίου 1879 - 30 Νοεμβρίου 1953 )

Σαλώμη 

Ο Φράνσις Πικαμπιά (Francis-Marie Martinez de Picabia, 22 Ιανουαρίου 1879 - 30 Νοεμβρίου 1953) ήταν σημαντικός Γάλλος ζωγράφος και ποιητής, γεννημένος από Γαλλίδα μητέρα και Ισπανό πατέρα, ο οποίος εργαζόταν στην κουβανική πρεσβεία στο Παρίσι. Γεννήθηκε στο Παρίσι όπου και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών. Οι πρώτες του δημιουργίες ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένες από τον ιμπρεσιονιστή ζωγράφο Άλφρεντ Σίσλεϋ. Το 1909 είναι η χρονιά που έρχεται σε επαφή με το κίνημα του κυβισμού που θα τον επηρεάσει σημαντικά. Λίγο αργότερα μάλιστα (1911) θα γίνει μέλος της ομάδας κυβιστών Puteaux όπου θα γνωρίσει και τον Μαρσέλ Ντυσάν.

Την περίοδο 1913-1915, ταξιδεύει συχνά στη Νέα Υόρκη όπου συμμετέχει σε αβάν γκαρντ (avant-garde) ρεύματα και προωθεί την μοντέρνα τέχνη στην Αμερική. Αργότερα, το 1916 και ενώ βρίσκεται στην Βαρκελώνη, δημοσιεύει το ντανταϊστικό περιοδικό 391 όπου και εμφανίζονται για πρώτη φορά τα λεγόμενα μηχανικάσχέδια του.

Ο Πικαμπιά συνέχισε την ενασχόληση του με το ντανταϊστικό κίνημα το 1919 στη Ζυρίχη και το Παρίσι μέχρι που το εγκατέλειψε για να ακολουθήσει τον υπερρεαλισμό. Κάτω από την επίδραση του σουρεαλισμού και περί τα 1925 σηματοδοτείται και μια αλλαγή στην τεχνική των έργων του.

Τη δεκαετία του 1930 συνδέεται φιλικά με την Γερτρούδη Στάιν, σημαντική μορφή της μοντέρνας τέχνης. Πριν τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου επιστρέφει στο Παρίσι όπου ασχολείται κυρίως με αφηρημένη ζωγραφική αλλά και γράφει ποιήματα.

Το 1949 παρουσιάζεται σημαντική αναδρομική έκθεση για τον Πικαμπιά στο Παρίσι, στην γκαλερί René Drouin.

Χαρακτηριστικό του Πικαμπιά είναι το γεγονός ότι ποτέ δεν ακολούθησε δογματικά κάποιο ρεύμα ή τεχνοτροπία στη ζωγραφική, παράλληλα όμως ο ίδιος, υπήρξε πρόδρομος των κυριότερων ρευμάτων της μοντέρνας τέχνης.

Είναι αξιοσημείωτο ακόμα πως ο Πικαμπιά υπήρξε μεγάλος συλλέκτης αυτοκινήτων (υπολογίζεται ότι περισσότερα από 150 αυτοκίνητα είχαν περιέλθει στην κατοχή του).

https://el.wikipedia.org/

Mi

Φρανσίς Πικαμπιά, Κανιβαλικό Μανιφέστο Νταντά. 

Francis Picabia, Dada Cannibalistic Manifesto

«Είστε όλοι κατηγορούμενοι, σηκωθείτε

Ο ομιλητής δε μπορεί να σας μιλήσει παρά μόνο αν είστε όρθιοι
Όρθιοι όπως όταν ακούτε τον εθνικό ύμνο
Όρθιοι όπως όταν ακούτε τη Διεθνή
Όρθιοι όπως όταν ακούτε το God save the king
Όρθιοι όπως μπροστά στη σημαία.

Τέλος όρθιοι μπροστά στο ΝΤΑΝΤΑ που αντιπροσωπεύει τη ζωή
Και που σας κατηγορεί ότι αγαπάτε τα πάντα από σνομπισμό,
Αρκεί να είναι ακριβά.

Μπα, τώρα ξανακαθίσατε;
Καλύτερα, έτσι θα με ακούτε με μεγαλύτερη προσοχή.
Μα τι κάνετε εδώ, στοιβαγμένοι σαν σοβαρά στρείδια
-γιατί είστε σοβαροί, έτσι δεν είναι;
Σοβαροί, σοβαροί, σοβαροί μέχρι θανάτου.
Ο θάνατος όμως, είναι κάτι σοβαρό, ε;

Πεθαίνουμε σαν ήρωες, ή σαν ηλίθιοι, το ίδιο είναι.
Η Μόνη λέξη που δεν είναι εφήμερη, είναι η λέξη θάνατος.
Αγαπάτε τον θάνατο όταν αφορά τους άλλους.
Εις θάνατον, εις θάνατον.

To μόνο αθάνατο, είναι το χρήμα. Το χρήμα ταξιδεύει.
Είναι Θεός, το σεβόμαστε –αξιοσέβαστο, αγαπητό στις οικογένειες
Τιμή, τιμή στο χρήμα: ο άνθρωπος που έχει χρήμα, είναι άνθρωπος με κύρος.

Η Τιμή πουλιέται και αγοράζεται σαν τον κώλο. Ο κώλος,
Ο κώλος αντιπροσωπεύει τη ζωή σαν τις τηγανητές πατάτες,
Και όλοι εσείς που είστε σοβαροί, θα βρωμάτε χειρότερα
Από σκατά αγελάδας.

ΤΟ ΝΤΑΝΤΑ όμως δεν αισθάνεται τίποτα, δεν είναι τίποτα.
Είναι σαν τις ελπίδες σας: τίποτα,
Σαν τον παράδεισό σας: τίποτα,
Σαν τα είδωλα σας: τίποτα,
Σαν τους πολιτικούς σας: τίποτα
Σαν τους ήρωες σας; Τίποτα
Σαν τους καλλιτέχνες σας: τίποτα
Σαν τις θρησκείες σας: τίποτα

Μπορείτε να γιουχάρετε, να ουρλιάξετε, να μου σπάσετε τα μούτρα: και μετά; ΚΑΙ ΜΕΤΑ;
Θα σας φωνάζω, ξανά και πάλι, ότι είστε όλοι σας κορόιδα.
Σε τρεις μήνες, εγώ και τα φιλαράκιά μου, θα σας πουλάμε τους πίνακες μας για μερικά φράγκα».


"You are all accused; stand up The orator will speak to you only if you are standing.
Standing as for the Marseillaise,
standing as for the Russian hymn, standing as for God save the king
standing as before the flag.
Finally standing before DADA, which represents life and accuses you of loving everything out of snobbism from the moment that it becomes expensive
Are you completely settled? So much the better, that way you are going to listen to me with greater attention.
What are you doing here, parked like serious oysters for you are serious, right?
Serious serious, serious to death Death is a serious thing, huh? One dies as a hero, or as an idiot, which is the same thing. The only word which is not ephemeral is the word death. You love death for others.
To death, death, death.
Only money which doesn't die, it just leaves on trips.
It is God, one respects it, the serious p respect of families. Honour, honour to money; the man who has money is an honourable man
Honour is bought and sold like ass. Ass, ass represents life like fried potatoes, and all of you who are serious, you will smell worse than cow shit.
DADA doesn't smell anything, it is nothing, nothing, nothing.
It is like your hopes: nothing
like your paradise: nothing
like your idols: nothing
like your political men: nothing
like your heroes: nothing
like your artists: nothing
like your religions: nothing
Whistle, cry, smash my mouth and then, and then? I will tell you again that you are all pears. In three months we, my friends and I, are going to sell you our paintings for several francs".
https://kostasvakouftsis.blogspot.gr/

Hera 2, c.1929

 Ridens.

 I See Again in Memory My Dear Udnie ,  1914

 Spring 1942–43

 Fond Vert de Femme 

 Αδάμ και Εύα 

Ανοιξιάτικος χορός

Ανοιξη

Portrait d'un couple 

Jeannine, Lorenzo and Bunny by Francis Picabia. 

  Idylle 

Portrait of a Woman (1935)

Craccae, 1928

 Meliboeus

 Τetes paysage 1928

Psi 

 Villica safe, 1929

Figure Triste (Sad Visage), 1912

ΑΡΣΙΝΟΗ ΒΗΤΑ " Τα προικιά της δυχατέρας "

Το κοκόρι σερνάμενο κουνάμενο ανέβηκε στο φράχτη και λάλησε ότι ξημέρωσε πια. Η Αγγελικώ έκανε να γυρίσει από την άλλη μεριά του κρεβατιού μισάνοιξε τα μάτια της κι είδε τη μάνα να στέκεται στο προσκεφάλι της και να τη θωρεί με εκείνη τη ματιά που αποχωρισμό φανερώνει. Ήρθε σιμά της κι έπιασε να της μιλά. ''Σήμερα είναι Πέμπτη δυχατέρα μου. Σήκω! Έλα να με βοηθήσεις να χαλάσουμε το γιούκο με τα προικιά σου. Σε λίγο θα΄ρθουν οι φιλινάδες σου να αρχίσουν το δίπλωμα'' . Η Αγγελικώ ανακλαδίστηκε και κοίταξε μια τη μάνα της μια το γιούκο. Οι πρώτες αχτίνες του ήλιου πέρασαν χαρούμενες μέσα από το παραθύρι της και σαν να ήταν συνεννοημένες στάθηκαν στο γιούκο με τα προικιά της.

Πόσες μέρες, πόσες νύχτες πέρασαν που δούλευε στον αργαλειό έχοντας ένα χαμόγελο βαθιά στην ψυχή της για τον ερχομό του καλού της. Σαΐτες, χτένια «βάραγαν» συνεχώς για να βγάλουν τα υφάδια, τα μαντάνια για τις καραμελωτές και τα σαΐσματα.''Παῖξε ἀργαλιέ μου, βρόντησε, πέτα χρυσή σαΐτα,/τρίχτε καημένα χτένια μου, βαστᾶτε τον ἠχό μου,/νὰ βγοῦν τά  ὑφάδια γλήγορα, νά  ράψω τά  προικιά μου,/γιατ᾿ ὁ καλός μου βιάζεται, βιάζεται νά μέ   πάρει!'' Στοιβαγμένα τώρα το ένα πάνω στο άλλο τα έργα των επιδέξιων χεριών της ξεπερνούσαν το μπόι της. Αυτό ήταν κι η απόδειξη για τους πεθερούς της πως θα μπει στο σπίτι τους άξια νύφη. Κουβέρτες καραμελωτές, του νερού, σωκούφια, τραγότσιαλα, στρωσίδια, νταντέλες.

Ως την καμαρή της έφταναν οι χαρούμενες φωνές από τις φιλινάδες της που κατέφθασαν να τη βοηθήσουν να διπλώσει τα προικιά, να τα κάνει δέματα και να πάρουν το δρόμο για το νέο σπιτικό της. Χαμογέλασε η Αγγελικώ καθώς είδε τώρα τη μάνα της να χαλάει το γιούκο. Σηκώθηκε από το κρεβάτι, ντύθηκε γρήγορα κι έφτιαξε τα μαλλιά της μια πλεξούδα που τη στερέωσε σα στεφάνι στο νεανικό κεφάλι και ομόρφυνε το λαμπερό γλυκό πρόσωπό της. Κοιτάχτηκε στο μικρό ασημοχτυπημένο καθρέφτη και είδε το πρόσωπό της μα δεν ήταν μόνο το δικό της. Δίπλα της φάνηκε ένα παλικαράκι όμορφο, πιο ψηλό απ΄αυτήν, περήφανο που την είχε διαλέξει ανάμεσα στις νιες του χωριού της για γυναίκα του κι έστειλε τη μάνα του να τη ζητήσει. Η φαμίλια του στεκόταν καλά κι εκείνος δουλευτής στα πατρογονικά χτήματα υποσχέθηκε ότι δε θα της λείψει τίποτα. Μα κι η φαμίλια της Αγγελικώς ήταν καλή. Οι συνεννοήσεις έγιναν , οι αρραβώνες, το προικοσύμφωνο έτοιμο και τώρα ήρθε η στιγμή για να μεταφερθούν τα προικιά στο νέο της σπίτι.

Τα προικιά κάλυπταν το πάτωμα της κάμαρης κι η μάνα τα έρανε με αγιασμό και ρύζι. Οι φιλινάδες της έπιασαν δουλειά. Αρχίνησαν το τραγούδι καθώς τα δίπλωναν και τα έφτιαναν όμορφα δέματα. Ήταν ανάγκη να είναι απολύτως περιποιημένα γιατί θα πέρναγαν από σοβαρό έλεγχο. Η πεθερά δεν τα παραβλέπει αυτά. Πώς θα κρινόταν η νοικοκυροσύνη της νύφης; Άσε που ο έλεγχος θα γινόταν και από όλη την (καινούρια) γειτονιά. Έπειτα το ‘νιωθαν και δική τους υπόθεση. Έρχεται και η σειρά τους.

Κόσμος πολύς περίμενε έξω από το σπίτι να κατεβάσουν τα προικιά της νύφης. Τα μουλάρια στέκονταν στην εξώπορτα έτοιμα να μεταφέρουν το πολύτιμο φορτίο. Οι ευχές σμίγαν στον αέρα μαζί με το ρύζι που άφθονο έρανε κάθε δέμα. Τα γλυκά μοιράζονταν στις μπακιρένιες πιατέλες χωρίς φειδώ. Στριφτά, κουραμπιέδες όλα φτιαγμένα από την Αγγελικώ και την άξια μάνα της. Να καμαρώνει το νέο συμπεθεριό, να ζουλεύει το χωριό , να χαίρεται το παλικαράκι που σε τρεις μέρες θα γινόταν ο άντρας της. Τα πράγματα φορτώθηκαν με προσοχή. Έμεινε τελευταίο το μπαούλο της νύφης. Εκεί ήταν οι φορεσιές κι όλα τα απαραίτητα μα και τα λιανώματα αυτά που είχαν μείνει τελευταία και δεν έφτιαχναν ένα καλό δέμα. Το μπαούλο δεν το έβαζαν μαζί με τα άλλα προικιά. Το μετέφεραν στους ώμους οι ανύπαντρες φίλες της Αγγελικώς. 

Στο κατώφλι του σπιτιού η μάνα έβλεπε την πομπή που ξεκινούσε για το σπίτι των συμπεθέρων. Το νέο σπίτι της κόρης της. Τα τραγούδια αντηχούσαν πέρα ως πέρα στις ραχούλες του χωριού.

''Στη ρίζα στην τριανταφυλλιά φτιάχνει πέρδικα φωλιά

μέσα τη φτιάχνει με φλωριά κι απόξω με τριαντάφυλλα

το μάθαν τρεις αρχόντισσες και τρεις καλές γειτόνισσες

και πάνε να το μασούνε, ροδόσταμο να φτιάξουνε

να λούσουν νύφη και γαμπρό και όλο το συμπεθεριό.''

Ένιωθε περήφανη για τούτη την τελετή. Όλα ετοιμάστηκαν σωστά. Όλα έγιναν όπως έπρεπε όπως πριν χρόνια έγιναν και στο δικό της γάμο. Μια μικρή σκιά πέρασε από τα μάτια της. H γυναίκα που μέσα στα χρόνια αναζητούσε την ανεξαρτησία της και την ισοτιμία της με το σύντροφό της αργούσε να φανεί. Παρηγορήθηκε μόνο με το βλέμμα του δικού της άντρα που την κοιτούσε με αγάπη κι ευχήθηκε έτσι να κοιτά τη μοναχοκόρη της τώρα και πάντα ο άντρας της.

Η φωτογραφία είναι από εδώ 

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ - ΜΕΛΛΟΝ

Δεν έχω καιρό για τυχαιότητες κι ανάγκες. Τώρα κλαίω για σένα. Τα δάκρυά σου είναι πια δικά μου και η καρδιά σου χτυπάει στο κορμί μου. Για σένα είμαι μια γενναία αρχή και ένα βέβαιο μέλλον.