ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΘΑΡΗ " Contrast "

Για κάθε 
μαύρη ιστορία
κι ένα ζευγάρι 
κόκκινα παπούτσια.
Για τους λυτρωτικούς 
δρόμους
που έπαιρνε
με την πρώτη
ευκαιρία.

Βάδιζε ριψοκίνδυνα
στη διακεκομμένη
γραμμή.
Σαν αερικό
τις διαβάσεις περνούσε.
Με κόκκινο.

Τα εγκατέλειπε πάντα
στο γυρισμό,
λίγα μέτρα
έξω απ' την είσοδο.
Όλο και κάποιος
στη γειτονιά
θα τα χρειαζόταν.

Είθισται μαύρες ιστορίες να κρύβονται
πίσω από τοίχους χρωματιστούς.....

~ελένη μαρθάρη~

http://e-marthari.blogspot.gr/2017/01/contrast.html

ΣΥΛΙΑ ΧΑΔΟΥΛΗ " Ατιτλο "

Φωτογραφία -  Χρύσα-Αλκυόνη Τζοκ

Αγαπώ τις μνήμες του ηλιοβασιλέματος
Βάφει ανεξίτηλα με ανταύγειες άλικες και σταγόνες από μέλι
την γραμμή των οριζόντων
Θυμίζει τόσο το βαθύ φιλί σου
Μια ηλιαχτίδα ντύθηκε τα χρώματα ενός λευκού χειμώνα
Αρνείται να ταξιδέψει με τις χάρτινες βαρκούλες των ονείρων
στο σώμα του καλοκαιριού
Θυμίζει τα δέντρα με τα απλωμένα κλαριά σαν άνυδρα χέρια
Φοβούνται να αφεθούν στο θαύμα της ένωσης με την θάλασσα
στις δίνες των συναισθημάτων
Τα φύλλα τους ψιθυρίζουν τα μυστικά των άδοτων λέξεων μιας λησμονημένης αγάπης
Ακροβατώ στην άκρη των απόκρημνων βράχων της απουσίας
Εκεί όπου έμαθα να σε προσμένω
Θυμάμαι άπλωσες τα χέρια στον ουρανό
Μου χάρισες μια πέτρα κεντημένη με σπορά αστεριών
Χάραξες πάνω της με την αλφάβητο των αστεριών το όνομα σου
Πέρασες στο λαιμό μου το δώρο της αγάπης
Σφράγισες με ένα κόκκινο φιλί τις άκρες των γραμμάτων της λέξης που με μάτωσε
Σ' Αγαπώ
Σώμα εντός του σώματος μου
Ανασαίνει βαθιά φορώντας την επιδερμίδα σου.
Σ.Χ.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΙΑΜΠΑΝΗ " Ψίχουλα "

V . Hammershol painting , 1908 .

Άφησε πίσω της τα ψίχουλα
έτσι για να θυμίζουν
έστω, κάποια παρουσία .

Ψίχουλα γεμάτη
η ζωή της όλη
Έμεναν πάντα πίσω
να της θυμίζουν στιγμές
άλλες χαρούμενες ,
άλλες αδιάφορες ,
άλλες γεμάτες πίκρα .
Και κείνα τα ψίχουλα ,
όσο και να τα μάζευε κάθε φορά
να γίνονται βουνό
μέσα έξω ...

Τόσα ψίχουλα
μέσα σε τόσα χρόνια
και να χωρούν κι άλλα τόσα .

Κι αυτή η σκούπα
πάντα ν' αφήνει κάποια πίσω
Και να μην μπορεί πια
να φανταστεί τη ζωή της
δίχως αυτά τα ψίχουλα
τα ενοχλητικά .
τα οικεία ,
να στήνουν γύρω της χορό
και να την προκαλούνε .... 

el.S~

ΧΡΥΣΑ ΝΙΚΟΛΑΚΗ " Ενα ζευγάρι στον ουρανό "

Christian Schloe art

Τα άστρα επάνω 

μου φωνάζουν

να δειπνήσουμε μαζί

να χορτάσει η ψυχή μας 

απ των αγγέλων τις φωνές

να αγαπηθούμε και να βρεθούμε

σε πύλες  μυστικές...

Τα άστρα απόψε με προσκαλούνε

να ανεμίσουμε μαζί, ότι πότισε 

την ψυχή μας, με αγγελική πνοή.

Και το φεγγάρι καλεσμένο

με το φως του λαμπροστατεί

αναβοσβήνει τα βλέφαρα του 

και δίνει την πυγμή...

Ρωμαλέα μας ανεβάζει σε

τόπους μαγευτικούς• 

και απαλά μας κατεβάζει 

σε αλλοτινούς καιρούς...

Το φεγγάρι απόψε και τα αστέρια

χαράσσουν δρόμο λαμπερό•

και του Ωρίωνα το τόξο

πετάει βέλη σταυρωτά•

για να στεριώσει τους αιθέρες

που μας κρατούν καμαρωτά.

Η Καπέλα κι ο Πολυδεύκης 

τον χορό ανοίγουν, πολιορκούν,

βλέμματα και εντυπώσεις, 

θέλουν να κλέψουν....

μα μετά ...Λιποτακτούν...

Μένουμε μόνοι 

μες τα ουράνια

στην απόλυτη σιγαλιά

ξάφνου με πιάνεις από το χέρι

και με σφίγγεις δυνατά

τα άστρα τώρα αναβοσβήνουν

απομακρύνονται σιγά σιγά...

Η Κασσιόπεια και ο Περσέας

ματώνουν ξάφνου

αιμορραγούν....

Σκοτάδι απλώνει και μένω μόνη

σε αναζητώ στη σκοτεινιά

και σου φωνάζω,

σχεδόν κραυγάζω,

Που είσαι???

Δυνατά...

Η Μεγάλη Άρκτος 

το χέρι απλώνει

και με οδηγεί στην Μικρή...

Μη φοβάσαι μου δηλώνει

για πάντα θα 'σαστε μαζί...

για λίγο έμεινες μόνη

σαν το χιόνι το απατηλό...

Όμως για δες τώρα ζυγώνει 

το αύριο το παντοτινό...

Και έτσι εμείς μείναμε πάντα

ένα ζευγάρι στον Ουρανό

για να δηλώνουμε 

πως η αγάπη είναι

αιώνιο φυλαχτό......

( Νικολάκη Χρύσα)

        (24.7.17)

ΣΠΥΡΟΣ ΠΟΔΑΡΑΣ " Κοιτάζοντας τα άστρα " Ποιητική Συλλογή

Σπύρος Ποδαράς - Κοιτάζοντας τα άστρα
Εκδόσεις - Όστρια
Ημερομηνία Εκδοσης -  06/07/2017
Είδος - Ποιητική Συλλογή 
Σελίδες - 120 
ISBN 978-960-604-228-7

Οπισθόφυλλο

Γιατί ;

Διαμαρτύρομαι σαν άνθρωπος σε άνθρωπο Διαμαρτύρομαι που δεν με καταλαβαίνουν οι άνθρωποι Διαμαρτύρομαι που δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους Διαμαρτύρομαι που ζούμε μέσα στο ψέμα Διαμαρτύρομαι που κλέβουμε τις ζωές των άλλων Διαμαρτύρομαι που έχουμε γνώση για όλα Διαμαρτύρομαι που δεν έχουμε συνείδηση Διαμαρτύρομαι που νιώθουμε αναμάρτητοι Διαμαρτύρομαι που λεγόμαστε άνθρωποι Διαμαρτύρομαι που διαμαρτύρομαι Όλα τα ξέρουμε φίλοι μου και ποτέ δεν παραδεχόμαστε το αντίθετο, Είμαστε πάντα Οι καλύτεροι Οι άγιοι Οι ευγενικοί Οι σοφοί Δεν σηκώνουμε αμφισβήτηση για τα πιστεύω μας Εγώ ο καλός και όλοι εσείς λάθος 'Όλοι καλοί και όλοι λάθος Αλήθεια πως γίνεται να υπάρχουμε σε αυτόν κόσμο που δεν θέλουμε Αλήθεια πως γίνεται να υπάρχουμε σε έναν κόσμο που ζούνε άνθρωποι και δεν μας θέλουν Το καλημέρα δεν αρκεί για να βγάλουμε την μέρα μας και το καληνύχτα μας δεν αρκεί για να κοιμηθούμε χωρίς τύψεις Αναθεωρήστε τον λόγο ύπαρξη σας Διαμαρτύρομαι που θα συμφωνήσετε μαζί μου

Ποιήματα Συλλογής

Το ταξίδι μου 

Θα ήθελα να κάνω το ταξίδι της ζωής μου κάποια στιγμή 

και να γυρίσω στα παιδικά μου χρόνια 

Θέλω να με ξανά μαλώσει η μάνα μου 

και να κλάψω τόσο που να την κάνω να με αγκαλιάσει 

ακόμη μια φορά 

Μετά ας επιστρέψω και πάλι στον τελευταίο μου σταθμό 

είμαι σίγουρος ότι θα με περιμένει και εκεί

🌟   🌟   🌟   🌟

Τι να πιστέψω; 

Το να μπορέσει να επιζήσει ο καλός σου εαυτός 

μέσα στα τόσα θηρία που κυκλοφορούν ανάμεσά του 

Δεν λέγεται άθλος 

Λέγεται ψέμα.

🌟   🌟   🌟   🌟

Η πατρίδα 

Ποιο από τα χρώματα της πατρίδας μου 

να κοιτάξω και να μην δακρύσω 

Το μπλε της Θάλασσας της ; 

Το κόκκινο της ανατολής της ; 

Το χρυσαφί της δύσης της ; 

Το πράσινο της γης της ; 

Ακόμη και το μαύρο της 

έχει τα πιο όμορφα άστρα

🌟   🌟   🌟   🌟

Δοκίμασε 

Άγγιξε τα αισθήματά μου 

με την καρδιά σου 

Αν κλάψεις 

θα καταλάβεις πόσο σ' αγαπώ 

Αν γελάσεις 

θα καταλάβω πόσο μ' αγαπάς

Βιογραφικό

Ονομάζομαι Ποδαράς Σπύρος. Γεννήθηκα στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης Στους Αμπελόκηπους ή Αγγελόκηπους όπου και κατοικώ έως σήμερα Από τα 58 χρόνια μου τα 38 τα μοιράζομαι με την γυναίκα μου Αλεξάνδρα η οποία μου χάρισε και 2 παιδιά.Τον Δημήτρη και την Κωνσταντίνα Παρθενόπη Το μόνο που αγάπησα εκτός την οικογένεια μου ήταν και είναι να τακτοποιώ λέξεις ώσπου να πάρουν μορφή Μοναδικός τρόπος έκφρασης ήταν είναι και θα είναι η ποίηση Ποιήματα μου υπάρχουν σε διάφορες ποιητικές ανθολογίες Αυτή είναι η τρίτη προσωπική ποιητική μου συλλογή

ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΑΛΑΜΠΟΥΚΑΣ - κγ΄ (Από την "Αντοχή των υλικών")

Φωτογραφία  - Θ. Καλαμπούκας  από τη Νέα Πέραμο Καβάλας.

Θα ήταν όμορφος αυτός ο ήλιος
με τα ματωμένα χρώματα του Ιουλίου
που ξεψυχάει από έρωτα
αν τον συνόδευε ο αργός σκοπός κάποιας κορνέτας.

Καλή μου, ας σοβαρευτούμε λίγο.
Δεν είναι ο έρωτας παιχνίδι για το πινέλο ενός ζωγράφου
ούτε αποτέλεσμα μονομανίας ενός νέγρου μουσικού.
Κυρίως -- να μη το ξεχνούμε -- στο τέλος φέρνει οδύνη
κάποτε θάνατο ή έστω σιωπή.

Λογάριασες ποτέ τι μένει όταν εξαντληθεί το πάθος;
Αυτή είναι η πιο πραγματική στιγμή.
Ντύσε την τώρα αν το θέλεις,
μ' αυτά τα χρώματα του ήλιου.
Εγώ ποτέ μου δεν αρνήθηκα
ότι η ζωή είναι μια μυθολογία.
Αν όμως ήδη το γνωρίζεις
γύρνα και δες τον ήλιο μ' άλλα μάτια
και βάψε με τα πιο σκούρα χρώματα της δύσης
τις μαύρες κόχες γύρω από τα δικά μου μάτια
και χάρισέ μου
χάρισέ μου, αν μπορείς, έναν δικό μου μύθο.

Θ.Κ. (Από την "Αντοχή των υλικών")

ΗΛΙΑΣ ΠΑΡΑΘΥΡΑΣ " Το μυστικό πέρασμα "

Η φωτεινή επιγραφή
Εδειχνε  τον δρόμο
για το μυστικό πέρασμα

Ο δράκος παραμόνευε στο σκοτάδι
Την άφιξη μου
η ανάσα του μύριζε θειάφι
κρασί και γυναικείο άρωμα

κάπου στο βάθος
ένα πρόβατο έτρωγε λύκους
και η κάμπια έβγαζε φτερά

Όταν έφτασα στο τέλος του τούνελ
Κατέληξα εκεί που είχα ξεκινήσει

Είσοδος και έξοδος ήταν η ίδια πόρτα

Η διαδρομή είχε χρόνο ονείρου

Με μια αναπνοή περπάτησα
Μέσα από χίλιους γαλαξίες
Αδιάφορα όλα τα βρήκα
Όσα και αν είδα
Αφού δεν συνάντησα το στήθος σου
Ηλίας Παραθύρας