ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ - ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ

Αλάργεψαν κι απόψε της νύχτας οι ώρες,
βουβές κι αξημέρωτες σε όρθρο βαθύ
και η αγρύπνια μας κρυφή ιεροτελεστία
για την ιερή των πόθων μυσταγωγία
που απαλαίνει το καρτέρεμα της αυγής
κι ομορφαίνει το κρυφομίλημα της σιωπής.

‘Ασπρο σταρένιο στο τραπέζι σου ψωμί
και στο δικό μου κόκκινο κρασί,
ν’ αρχίσει η ολονύκτια σπονδή.
Σφαλλώ τα μάτια μου και βλέπω
κλειστές τις πόρτες της καρδιάς σου
και μυστικά εφτασφράγιστα στο νου.

Σου στέλνω το κλειδί με το φεγγάρι
ν’ ανοίξεις το σφάλισμα του νου
και της ψυχής τη γόρδια δέστρα.
Μου στέλνεις γύρισμα κροντήρι μ’ ένα αστέρι,
θεία μεταλαβιά απ’ τα χείλη σου να πιω
και να χαρώ τη θέρμη του κορμιού σου.

Και σαν φτάσουν στο ναό σου οι μύστες,
του ήλιου οι θεοί, του έρωτα του λυτρωτή,
θα κινήσω στη χάρη σου προσκυνητής,
γουλιά -γουλιά το νάμα της αγάπης μου να πιεις,
μπουκιά- μπουκιά απ’ τα χέρια σου να πάρω
ευλογημένο αντίδωρο τον άρτο της ζωής.

Η φωτογραφία είναι από https://www.wallpaperflare.com/

"Simple Reasoning" Poem by James Tian

 Simple Reasoning

Because we’re a kind of “Animal”,

So everyone is selfish;

Because of this,

So "Dictatorship" and "Democracy",

Both "Loyalty" and "Betrayal",

Should be understood anyway.

However, 

Because we’re always "Selfish",

Thinking that other people's "Tragedies",

Have nothing to do with ourselves,

So regardless of "Bondage" and "Freedom",

The "Choices" are all made out of selfishness.

If someone else's "Tragedies",

You’ll not sympathize and rescue,

So you,

It’s a more bigger "Tragedy".

The state of this world,

Is it really hard to judge?

It's actually very easy,

It's just that everyone's starting point is in different ways.

But it's all for everyone’s own "Selfishness".

So,

Every time when human beings,

Need to make a choice,

Different voices,

Let the status quo that should be easy to deal with,

Become noisy.

But when "Tragedies",

Is no longer limited,

And when they spread widely,

The balance of "Selfishness",

Will be broken finally.

Then everyone found out:

In fact, 

These troubles have always been easy to solve,

We could have avoided,

Such"Tragedies" from happening...

I've seen the hardest thing in this planet,

It's not about making decisions,

It's about making choices!

The human world,

Some absurdity is very obvious,

Some errors are also very transparent,

It's just that everyone's "Selfishness" ,

Is heading in a different directions,

So the "Obvious" direction,

Will get very very shadowy!

James Tian

Όλγα Αχειμάστου "Θυσία Χρήστος Μουλάς Περικλής Στεφανίδης"

Θυσία
Χρήστος Μουλάς
Περικλής Στεφανίδης

-Δόλια μου μάνα εσύ γλυκειά
φεύγω για το Ποτάμι,
τ' αδέλφια μάνα καίγονται..
Πάω να βοηθήσω.

-Στάσου παιδί μου να σε δω,
να σε ξεπροβοδίσω,

του 'πε και τον εσταύρωσε.
Δεν ήξερε η μαύρη,
το τελευταίο αυτό φιλί
θα ήταν, δίχως άλλο.

-Παιδί μου να προσέχετε, να είστε ευλογημένοι..

-Χρήστος κ Περικλής μαζί,
μάνα δε θα 'μαι μόνος.
Αητοί θα γίνουμε κι οι δυο,
να σβήσει κάθε πόνος.

-Ήτανε 3 τ' απόγευμα που ο Χάρος τους επήρε.
Το ριζικό τους ήτανε, στη ρεματιά να πάνε..

-Αχου Θεέ μου, γιατί η καρδιά
εκρύωσε και εσφίχτη;

Πιάνουν οι μάνες τη στιγμή
που χάνουν τα παιδιά τους..
Δύο παληκάρια ολόφωτα
με τη ζωή μπροστά τους...

Κι αυτές μαυροφορέθηκαν
με τόσες άλλες μάνες
Ίμια, Τέμπη, Κάρυστο
στην μαύρη την κατεβασιά
του Άδη την αυλίτσα.

Πόσο ακόμη να θρηνούν αυτές οι δόλιες μάνες;
Σαν τραγωδία που ο χορός αμετρητ' αλυχτάει...
Αθάνατοι !!!
Άγγελοι γίνανε
Και φύγαν, και πετάξανε,
άγιοι στους αγίους...

Όλγα Αχειμάστου

25 Ιουλίου 2023
Κατάσβεση πυρκαϊάς στην Εύβοια από τα
δύο παλληκάρια που με αυτοθυσία προσπάθησαν
να μην μεταδοθεί η φωτιά από τη ρεματιά
απέναντι. Το αεροσκάφος μετά τη ρίψη νερού
έκανε βύθιση και κατά την προσπάθεια ανύψωσής
του ο δεξιός πλωτήρας του φαίνεται να βρήκε σε
κάποιο δέντρο με αποτέλεσμα την απώλεια στήριξης
που οδήγησε και στην πτώση του στη ρεματιά
όπου παραδόθηκε στις φλόγες.
Σημειώνεται ότι τα Canadair δεν έχουν
σύστημα εκτόξευσης καθισμάτων σε περίπτωση κινδύνου.

Όλγα Αχειμάστου

Η φωτογραφία είναι από https://www.fimes.gr/

ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΒΑΘΗ - ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Photo: Makis Bitos

Αυτό το μωβ

Όπως κόαζαν τα βατράχια μέσα στο πουρνό των αισθήσεων, 

όπως μια νυχτερίδα πέταγε μακριά να μην την τυφλώσει το φως, 

χέρια σκληρά από πέτρας οψάδα,

ρίγη και κλάμα από λύπης και χαράς σπαθιά να ορμούν. 

Τα φτερά χαράκωναν τον αγέρα, 

Κύκλωπες χωρίς ματιά, 

στρυφνοί και απαιτητικοί ,

και ενώ η φύση όργιαζε για της αχτίδας το φιλί, 

αυτοί πάλευαν, θεώρατοι και απειλητικοί,

αμετακίνητοι και φοβιστικοί.

Να 'ταν ο φόβος μέσα στο σούσουρο της αλλαγής, 

να 'ταν ο θόρυβος από της λεπίδας τη βοή, 

να ταν το μέταλλο που τρικλίζει

μεθυσμένο χωρίς μυαλό ,

να 'ταν η γη που πάλλεται σαν τρελή από τον χτύπο τον δυνατό?!!

Τα πουλιά είχαν σιωπήσει, 

άλαλα τι να πουν?!

Θεριά ανήμερα τα απειλούσαν, 

μέταλλο κραδαίνοντας να μην τραγουδούν.

Σιωπηλή η φύση, 

τρέκλιζε να μάθει να περπατά γυμνή. 

Βιασμένη και ατιμωμένη από την ανθρώπινη δήθεν στοργή,

που συνεχώς την αψηφά ,

άτεγκτα και άμυαλα χωρίς συναίσθηση του τι γεννά. 

Δρόμοι χωμάτινοι για φορτηγά, 

αποθήκες ενέργειας με χημικά, 

μόνο κάτι βουκαμβίλιες σε μια παρατημένη αυλή 

άρχισαν να σφίζουν από φτερά αληθινά και ζωή. 

Δεν υπήρχε ανθρώπινη ψυχή. 

Είχαν όλοι πάει στην τσιμεντένια πόλη για δουλειά και προκοπή. 

Η βουκαμβίλια τραγουδά...

Αυτό το μώβ να το κάνω ουρανό, 

να το πιω σε μια γουλιά και μετά να χαθώ,

να τινάξω τα φτερά και να φτάσω ψηλά, 

να κρυφτώ από το μέταλλο που μου χτυπάει και περονιάζει την καρδιά. 

Χρώμα, χρώμα και χαρά. 

Και ο χτύπος συνεχίζει όλο και πιο δυνατά...

Το χωριό εκεί ψηλά χωρίς παιδικά γέλια και νεανικά ερωτικά φτερουγίσματα, 

μόνο μοναξιά. 

Έφυγε η κυρά Ρηνιώ που έκανε το πιο ωραίο ψωμί το ζυμωτό 

και ο μπάρμπα Αλέκος πήγε στα παιδιά, 

ήταν ανίκανος να ζήσει χωρίς συντροφιά τα γερατειά. 

Τα στήθη πονούν. 

Η γη διψά από στοργή. 

Και ο άνθρωπος μόνος μέσα στην οχλαγωγία και στην καθημερινή τριβή με τους κύκλωπες από ψηλά να βοούν. 

Πάντα περίμεναν το καλοκαίρι η κυρά Ρηνιώ και ο μπάρμπα Αλέκος να ξεπροβάλλει, 

να γεμίσει το χωριό με γελαστά νιάτα και η πλατεία με ρακί και ζάλη. 

Ο καφετζής να χτυπάει τον δίσκο στην πέτρα πάνω

και ο καφενές να είναι γεμάτος από γνωστούς και ιστορίες για τους ίδιους και τους άλλους,

μια γλυκιά αίσθηση πλανεύτρα. 

Αλλά...αλλά...

Μόνο σιωπή από φωνή. 

Μέχρι και τα μυρμήγκια είχαν εδώ και καιρό ξενιτευτεί,

αλλά αυτές οι βουκαμβίλιες εκεί, 

σθεναρές αγωνίστριες με τις πεταλούδες για την πρωινή συνάντηση την τυπική. 

Αυτό το μωβ να το κάνω ουρανό, 

να το πιω σε μια γουλιά να γίνω ένα με το θεϊκό, 

να δω φεγγάρια και γαλάζιους ουρανούς, 

ανθρώπους με ανοιχτή καρδιά

και με ψυχή, 

αληθινούς. 

2-8-2023

 Φωτογραφία: Kostas Andreopoulos

 

Αισθάνομαι αέρα της χαράς

Αισθάνομαι αέρα της χαράς, της φύσης, της ξενοιασιάς. 

Δέντρα θεόρατα να μου τραγουδούν γλυκά στα αυτιά, 

χρώματα για τέρψη των ματιών αλλά και των πληγωμένων των ψυχών. 

Μια ολόκληρη κοινωνία σε πλήρη συγχορδία. 

Αόρατα τα μάτια των νυμφών, να σιγοτραγουδούν για ψυχές εξαγνισμένες, στην πολύχρωμια του δάσους αφιερωμένες.

Σηκώνω τα μάτια να πάρω φως του Θεού, 

να απλώσω τα κλαδιά μου προς τα επάνω, 

να γευτώ την ενέργεια του ήλιου σε κάθε κύτταρο, κάθε εκατοστό του κορμιού. 

Οι ρίζες μου να γίνουν ένα με το χώμα, να απορροφήσουν κάθε στοιχείο, κάθε της ζωής ιχνοστοιχείο.

Μια πανταχόθεν εξουσία, του ωραίου η εξοργιστική δημιουργία. 

Πουλιά να έρθουν να μου κελαηδίσουν, να κάνουν φωλιές, να μεγαλουργήσουν.

Η φύση να οργιάζει σε ένα του πάθους χορό που τραντάζει. 

Το κελάρρυσμα του νερού να ανασαίνει , δροσιά δροσιά, σταλιά σταλιά να ανασταίνει.

Φρέσκος αέρας να ξυπνάει ένστικτα αγάπης, ουράνιας χαράς και δυναμικής ματιάς. 

Να αισθανθώ πλάσματα μυθικά, μερικές φορές όμως και αληθινά. 

Να βγάλω κραυγές, να ακουστούν, σε κάθε κάτοικο αυτού του οργιώδους χορού. 

Να κάνω στροφές, να στροβιλιστώ, με του αέρα τα φύλλα να γίνω ένα εγώ.

Να φτάσω ψηλά, μέχρι τον ουρανό και εκεί να πω μυστικά για το μέλλον που θα δω.

Ένα γεράκι της ψυχής , που θα είναι ο αδιαφιλονίκητος υποκινητής.

Δύο μάτια ψυχής από ένα δάσος της φυγής. 

Για ψυχές που αναζητούν, που ζητούν γη και νερό, όχι υλικό αλλά από το αΰλο, το εξωπραγματικό.

Και τότε θα πέσει η γροθιά του ουρανού όχι για κακό αλλά να φέρει νέα του Θεού. 

Η θάλασσα από την χαρά της θα τρανταχτεί, βουνά θα τρέξουνε κοντά της γιατί θα αναγεννηθεί. 

Μια κουκκίδα με ιστορία, θα δώσει μεγάλο αγώνα, με των Τιτάνων την συμμαχία. 

Θα αναγεννηθούν πλάσματα ιστορικά, θα μάθουμε πράγματα φανταστικά. 

Πάνω σε μύθους και δοξασίες, θα αρχίσει μια αναγέννηση από παλιών κόσμων τις κοσμοθεωριες.

Αλλά είναι μυστήρια αυτά, κρυμμένα μυστικά, στον κύκλο των ευχών με την ευχή των αετών.

4-8-2016

Φωτογραφία: Παύλος Παυλίδης

Προγνωστικά

Το κεφάλι σκυμμένο, κλωτσάω μια πέτρα.

Την κοιτώ πώς κυλάει, πως ελίσσεται, πως αντιδράει. 

Ο ουρανός μου κάνει παρέα, με αγκαλιάζει, με πάει παραπέρα. 

Σαν την πέτρα και εγώ σε ένα μετακινούμενο σκοπό.

Ο ήλιος κάπου πιο πέρα με αγναντεύει, μου κάνει παρέα.

Μια κρυμμένος σε σκέψεις, μια να κάνει αντιπαραθέσεις. 

Και κάθομαι και απορώ, μια πέτρα πώς αλλάζει σκοπό.

Μήπως έχει πιο λογική ή μήπως έπρεπε να ήταν αμετακίνητη και αυτή.

Σκύβω, την παίρνω, την αγγίζω, το σχήμα της καθορίζω.

Γύρω μου μια ανθρώπινη απουσία αλλά η ζωή συνεχίζεται με βία.

Τόσο μικρή αλλά έχει αντοχή. Είναι πιο δυνατή από εμένα αυτή.

Δεν είναι βράχος μεγάλος και συμπαγής, αμετακίνητος και εξουσιαστής. 

Μήπως τελικά έχει βρει το μυστικό να επιβιώσει στην ζωή! 

Κάμπος ολάκερος κοντά μου 

Σύννεφα μετακινουμενα και ένας φράχτης μπροστά μου.

Θέλει να μου κόψει την πορεία. 

Το βλέμμα μου και την θέλησή μου όμως όχι στην ουσία. 

Σαν την πέτρα και εγώ.

Απλά θα αναδιπλωθώ και θα περάσω, θα βρω ένα τρόπο να αντιδράσω.

Θα έχω αυτή την πέτρα παρέα. 

Είναι μια δασκάλα ζωής.

Θα μου θυμίζει πώς κάτι μικρό είναι πιο ευέλικτο και πιο σοφό.

Το κυριότερο είναι πως χρησιμοποιείς αυτά που οι άλλοι θεωρούν ότι εξαιτίας αυτών θα χαθείς, θα νικηθείς.

Τα προγνωστικά πάνε και με τους αδύναμους τελικά.

22-7-2016

Φωτογραφία :Παύλος Παυλίδης

Μια καρδιά να αιμορραγεί 

Μια καρδιά να αιμορραγεί, για ένα της αγάπης φιλί.

Ένα φιλί φανταστικό σαν του Ιούδα προδοτικό.

Να κλαίει, να σπαράζει, να αποζητά την αλήθεια, να αναστενάζει. 

Να σπάει σαν διαμάντι σε χίλια κομμάτια, να γίνει δαχτυλίδι για όρκους και χάδια. 

Η ίδια να μένει κενή, χωρίς ένα χάδι, ένα φιλί. 

Να κοιτάει τον ήλιο που χάνεται εμπρός της, την θάλασσα να την αγκαλιάζει σαν να είναι Θεός της.

Να χύσει τα δάκρυα να μην της τα δούνε,  

η προδοσία είναι σκληρή, η αμφιβολία αλάτι στην πληγή, ζητά την ευλογία σαν καθάριο νερό πηγής να βρούνε.

Τραντάζεται ολάκερη, με ποθους γεμάτη. 

Κινεί ωκεανούς, λιμάνια, σταθμούς και όλους τους ουρανούς. 

Δάκρυ στο δάκρυ, πληγή στην πληγή για δύο χείλη που θέλει να γευτεί. 

Δύο χείλη με ερωτηματικά, που κάνουν τις πληγές της να πονούν πραγματικά. 

Θύελλες στην ύπαρξή της, βροντές στην δύναμή της,

αγάπη στην ψυχή της, ελπίδα στο φιλί της.

Φωτιά και λάβα ο έρωτας της, αχαλίνωτα ελεύθερα τα οραματά της.

Μια Πυθία που κάθεται και περιμένει, με χρησμούς να ξαποσταίνει.

Μόνο από μια αγάπη φοβάται μην πληγωθεί, μην η ψυχή της ταραχτεί.

Δεν θέλει να δει ένα ακόμα χαμό. 

Θέλει μονάχα δίπλα της έναν αετό.

Είναι άσχημο το βάρος αυτό, να έχεις στην μοίρα σου αυτό το γραμμένο μερτικό.

Δάφνη και νερό ζητά να της δοθεί, τα χέρια στην γη κάτω τοποθετεί, τα μάτια ψηλά στον ήλιο αφιερώνει.

Χέρια και χώμα γίνονται ένα, σε ένα ατέρμονο της ικεσίας βλέμμα. 

Σκύβει τους ώμους θερμοπαρακαλεί, κοίτα την κορυφή του βουνού βγάζει κραυγή. 

Σύννεφα απλώνονται πέρα έως πέρα, είναι δυνατή αυτή η φοβέρα.

Δάκρυ βροχή γίνονται ένα, πέφτουν στη γη που τα αποζητεί.

Είναι σκληρό το μαχαίρι αυτό, της δικαιοσύνης το ατρόμητο μυστικό. 

Δεν θέλει το ίδιο να ξαναγευτεί, με το βουνό θέλει να κάνει ανακωχή. 

Είναι από την ίδια στόφα καμωμένα, πουλιά στον αέρα, ελεύθερα πλασμένα.

15-6-2016

Photo: Χρυσούλα Τσολάκη

Ονειροπούλια 

Χρυσό αγέρι με κανέλα, 

μέλι στο στόμα και θαλασσινή δροσιά, 

σάρκα που πάλλεται στο κύμα, 

σώμα που κλυδωνίζεται ρυθμικά.

Ο χρόνος κυλούσε σκερτσόζικο ρυάκι,

η ζωή πηδούσε τα κύματα χρονιά τη χρονιά, 

αλλά η ψυχή αποζητούσε την αγάπη, 

ένα χάδι, μια γλυκιά αγκαλιά.

Ήταν αυτές οι πέτρες δίπλα στους μυτερούς αχινούς, 

αισθήσεις που γινόντουσαν μνήμες, 

μια στον Άδη, μια σε ολοφώτεινους ουρανούς. 

Και η ανάσα αγεράκι ,

να σπρώχνει όλο και πιο μακρινά χάρτινους όρκους και οιωνούς. 

Το ρυάκι κυλούσε να βρει την θάλασσα την πλατιά, 

να γίνει ένα με το κύμα, 

να βάλει όλες τις πέτρες σε σειρά. 

Και η καρδιά χοροπηδούσε 

μια από τον πέτρινο χτύπο, 

μια από την πηρονιά του αχινού,

και το αίμα γινόταν ένα με όλο το χρυσό του Θεού.

Μερικές φορές από τον δυνατό ήλιο, 

η μνήμη ξεθώριαζε, 

χανόταν σε λόγια και γραμμές ,

μέσα σε μπουκάλια που τα παράσερνε το κύμα σε ξένες και μακρινές ακτές. 

Αλλά η καρδιά χτυπούσε, 

χτυπούσε όλο και πιο δυνατά ,

με γεύση κανέλα στα κατάρτια 

και θαλασσινή δροσιά στα μαλλιά. 

Ατένιζε, ατένιζε η ματιά και προσδοκά...

Αυτό το φτερούγισμα στο στήθος ,

αυτό το βλέμμα το γλυκό. 

Τα ονειροπούλια είναι μερικές φορές αληθινά,

πετάνε ελεύθερα στον ουρανό. 

4-8-2023

ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ - ΛΙΑΝΟΥ " Δύο Διάλογοι με την Ψυχή "

Διάλογος με τη ψυχή ν.3

Ποιος χαρακτηρίζει τον καλό η κακό άνθρωπο;
Μα φυσικά οι πράξεις του
Οι πράξεις που ο ίδιος, αποφασίζει να κάνει η όχι, ύστερα από ώριμη σκέψη
Είναι όμως ώριμη σκέψη η ήταν απλά μια πράξη χωρίς σκέψη
Μια κίνηση χωρίς να καταλάβει ο άνθρωπος, ότι κάθε αιτία θα έχει και ένα αποτέλεσμα.
Πολλοί λένε αγαπούν...
Πολλοί λένε βοηθούν..
Πολλοί λένε είναι παρόντες..

Είναι όμως;
Πόσο καλά γνωρίζετε το διπλανό σας;
Πόσο καλά γνωρίζετε τους γείτονες σας;
Έχετε συμβάλει ώστε να καλυτερεύσει η ζωή ενός συνανθρώπου σας;
Με ποιον τρόπο;
Σπάνιοι οι άνθρωποι που έχουν την ενσυναίσθηση και αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει γύρω μας..
Τι συμβαίνει στον κόσμο μας
Τι συμβαίνει στον πλανήτη μας;

Σήμερα...
Όλοι χρησιμοποιούνται, όλα προς το μεγάλο σχέδιο μερικών ατόμων που θέλουν να μειωθεί ο παγκόσμιος πληθυσμός.
Μερικών ατόμων που χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα, για να κρατούν φιλήσυχους άνθρωπους σε ένα διαρκή πόλεμο...
Σε μια διαρκή μάχη με τον εαυτό τους και τον υπόλοιπο κόσμο.

Σήμερα..
Πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση
Να προσευχόμαστε για τη Θεία Φώτιση
Να ζητούμε ειρήνη και ομόνοια

Δεν χρειάζεται να δημιουργηθεί τίποτα νέο
Όλα" εν Σοφία εποίησε..." Σε 7 μέρες
Ο Ένας και Μοναδικός Θεός

Χρειάζεται να αμυνθούμε σε ψευδείς δηλώσεις, σε ψεύτικους θεούς, σε ψεύτικους προφήτες

Εύα Πετρόπουλου Λιανου


💓


Διάλογος με τη ψυχή ν.4

Οι άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο σου και τους βοήθησες, δεν θα σε βοηθήσουν ποτέ.
Είναι ένας ηθικός κανόνας.. κρυφός
Που όλοι λίγο πολλοί το γνωρίζουμε ή το έχουμε συνειδητοποιήσει.
Στη ζωή μας, οι άνθρωποι έρχονται για να μας μάθουν ή να τους μάθουμε πράγματα ή να μας διδάξουν μαθήματα.
Όλοι έχουμε μια αποστολή.
Και μένουμε ζωντανοί μέχρι να την διεκπεραίωσουμε.
Έχουμε όλοι την ελεύθερη βούληση, μερικοί γεννήθηκαν πιο τυχεροί, ίσως με οικογενειες που είναι οικονομικά ανεξάρτητες η σε μεγάλη θέση εξουσίας, οπότε η αποστολή θα είναι πιο εύκολο να επιτευχθεί και να υλοποιηθεί ο σκοπός και ο άνθρωπος να καταφέρει, να ζήσει μερικές απολαύσεις.
Όσο για τους υπόλοιπους, χρειαζεται σκληρή δουλειά, για να ανακαλύψετε πρώτον, ποια είναι η αποστολή..και με ποιον τρόπο θα την ολοκληρώσουν.
Μερικές φορές οι άνθρωποι απλά υπάρχουν, επιβιώνουν μέσα σε συγκεκριμένα στερεότυπα, χωρίς την παραμικρή διάθεση, να ρισκάρουν...
Κι αυτό γιατί φοβούνται.
Ο φόβος μπορεί να κρατήσει το όνειρο και το στόχο μακρυά από την συνείδηση μας.
Και να παραμείνουμε δεμένοι σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο ζωής.
Χρειάζεται μεγάλη δύναμη στον εύατο μας..
Εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στα ταλέντα μας..
Κάποτε θα έρθει και η βοήθεια και για εμάς.
Όλοι είμαστε διαφορετικοί μας ίδιοι σε ότι αφορά τις ηθικές αξίες.
Σε όλους μας αρέσει να μας φέρονται με σεβασμό, καλοσύνη, αγάπη και θαυμασμό.
Έτσι λοιπόν, άγνωστοι άνθρωποι εμφανίζονται στο δρόμο μας και μας δίνουν χέρι βοηθείας.. γίνονται φίλοι μας... νοιάζονται για εμάς και τα θέλω μας
Όταν ένας στόχος επιτευχθεί... αυτοί οι άνθρωποι θα φύγουν , όπως μαγικά εμφανίστηκαν.
Εγώ τους αποκαλώ, Αγγελιαφόρους του Θεού.
Η απλά Αγγέλους.

Δεν πειράζει λοιπόν, εάν οι άνθρωποι που βοήθησες...σου γύρισαν την πλάτη ή απλά ξέχασαν τη ύπαρξη σου

Να είσαι ευγνώμων που βρέθηκες μπροστά τους τη συγκεκριμένη στιγμή.. Γιατί έδειξες το μεγαλείο της ψυχής σου
Αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ..όσα χρόνια κι εάν περάσουν.

©® Εύα Πετρόπουλου Λιανου

Carpe "Σταγονίδια μυστήρια..."

  

Ένα φιλί στραγγαλίζεται,
οι πλάνες του παρελθόντος ουρλιάζουν.
Γράφω στο καθρέφτη με τις κηλίδες αίματος
που σέρνουν το θρήνο.
Στου καλοκαιριού τη μπλε θάλασσα
συναντιόμαστε ξανά.
Ξοδεύουμε τη θύελλα των ψυχών
στην υγρή αμμουδιά.
Με βλέμμα αδηφάγο
αναζητώ τη σάρκα σου.
Εθίζομαι στα σκορπισμένα αρώματα
μιας αύρας που αλλοιώνει τη φθορά.
Ο λίβας στεγνώνει τα σύννεφα,
όντας προσωρινοί στη ζωή
βουτάω στο βαθυκύανο φως της θάλασσας
για να σ' ονειρευτώ.
Ήμαστε φτιαγμένοι με σταγονίδια μυστήρια.
Σ' έναν κόσμο συγκεχυμένο
δυο κορμιά υπερασπίζονται την έξαψη.

Carpe.

Πίνακας Donatella Marraoni

από https://gr.pinterest.com/

Αλεξάνδρα Τσιώμου "Πανσέληνος του Οξύρρυγχου"

"Πανσέληνος" του Γιάννη Μόραλη

αργά καλπάζει
οξύ του πόθου ρύγχος
κορμιά λογχίζει
αρμυρόβρεχτα
σκαριά του πάθους
σ΄ άγρια δίνη ηδονής
στροβιλίζονται
απεγνωσμένα
ερωτόεσσα
λάγνα της νύχτας κόρη
η Πανσέληνος