ΣΕΛΑΝΑ ΓΡΑΙΚΑ " Ατιτλο "

Τα τετραδιάκια βρέστε μου που'γραφα μικρή σε παιδιά να τα δανείσω, ακριτικά ναν τα σχολειά ανοιχτά, η γνώση ναν τροφή, που δεν έχουνε μολύβια και οι γονείς λεφτά.

Ανακούρκουδα να καθίσουμε, γράφοντας στο χαρτί, μήνυμα να πάει στους γραμματισμένους είν'τα γράμματα δύναμη για μια δα στροφή γενιά ροιδόσπυρων, από γονείς ξεσποριασμένους.

Την κοινωνία μας να μαλώσουμε, να πούμε πως τα λόγια που μας είπανε είναι τόσο σάπια, να τους μιλήσουμε, ότι μόνοι μας δεν'μολογούμε πως θέλουνε λαό απαίδευτο και να φορά τσουράπια.

Πως είναι οι τραμπάλες μας δίχως ένα παιδί πως στα σχολειά μας είν κλειστά, ξεροχορταριασμένα ότι του μέλλεται τ'αδελφού, βοσκός σ'ένα μαντρί της αδελφής μας τα παιδιά,φλωροκαπινισμένα.

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού " ΜΑΛΛΗ ΚΑΙΤΗ - Εαρινή Συμφωνία * "

Η χαρά της νιότης βρίσκει τον εαυτό της.
Η αυστηρότητα της περίστασης,
δαμάζει την υπερβολή της καρδιάς.
Σε αυτή την ψαλμωδία εξαντλείται
η ακολουθία των αισθημάτων.
Το "δεύτε λάβετε φως",
εκφράζεται με συγκινητική εσωτερικότητα.
Η ανθρώπινη μοίρα αφημένη στα θεία πάθη,
ως ύψιστο γεγονός έρχεται και διορίζεται σε όλο τον άνθρωπο
και τον μεταβάλλει συθέμελα,
με απελευθερωτική αγαλλίαση και πληρότητα.
Τα άμφια συγκεντρώνουν την υπερβολή του πορφυρού
και την μεγαλειότητα του χρυσού
και ο ανώτερος αγιασμός,
που έρχεται από την ωριμότητα,
ποτίζει άγια χαρά την εσωτερική ζωή
και η φύση αυτοζωγραφίζεται με πολύτιμα χρώματα,
που συσσωρεύουν ζωή πάνω σε ζωή,
φωτεινότητα πάνω σε φωτεινότητα.
Νεαρά πρόσωπα απλώνονται με ορμή,
σκορπίζονται μέσα στην ανάλαφρη λαμπεράδα,
διαβιβάζουν με πανηγυρικό τόνο από ψηλά,
το αναστάσιμο μήνυμα.
Λουλουδάτες ενδυμασίες ντύνουν τα κορίτσια,
η στάση τους προδίδει στοχαστική νωχέλεια.
Πρόσχαρο δέος σκορπά το κινούμενο φως,
λαμπάδες διασταυρώνουν τη στιγμή της λαμπρότητας,
φιλιά ανταλλάσσουν το πάρε - δώσε
μιας μυστικής συμφωνίας με ασύλληπτη λεπτότητα,
το γεγονός της αγάπης.
Η σχέση δύο ανθρώπων,
με όλη την αισθητή ωραιότητα,
την ψυχική τρυφερότητα
"Χριστός Ανέστη", φτερούγισμα στα χείλη.
"Αληθώς" η ήσυχη έκφραση της ακλόνητης βεβαιότητας.

* Έργο του Ν. Γύζη με τον τίτλο "Εαρινή Συμφωνία" 1886, Εθνική Πινακοθήκη, Αθήνα

 Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού

Ο διαδικτυακός αυτός τόπος δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί τα κείμενα, που μέσω του μαθήματος της δημιουργικής γραφής, που διδάσκω, εμπνεύστηκαν και έγραψαν οι εκπαιδευόμενοι.

  Αφορμή στάθηκε η συνεργασία μου την Άνοιξη του 2015 με τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των Δήμων
Μοσχάτου-Ταύρου
Καλλιθέας
Αλίμου
Στο χώρο όμως αυτό φιλοξενούνται και τα κείμενα φίλων, που εξ αποστάσεως συμβουλεύω και διδάσκω.

Επέλεξα το μάθημα αυτό, γιατί πιστεύω στην απελευθερωτική του επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου, γιατί τον εισάγει στην Τέχνη και του ανοίγει δρόμους στην έκφραση των συναισθημάτων του και στη διατύπωση της σκέψης του. 
Σοφία Νινιού

https://sites.google.com/site/istioutopos/home

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού " ΜΑΛΛΗ ΚΑΙΤΗ - Αμυγδαλιά"

Τι δέντρο είσαι συ που τόλμησες

εξαίρεση ανθισμένη στην άκρη του χειμώνα,

φωτεινή άρθρωση στην γκρίζα γύμνια,

ιπποτικό στεφάνι στέκεσαι στα λόγια της αγάπης,

ονειρευτή επικράτεια του άσπρου,

ενδόμυχη απόχρωση του ρόδου,

ντελάλης φρέσκιας άνοιξης,

του περπατήματος ξεκούραση ο κορμός σου,

αγνάντι καθισμένο στα κλαδιά σου,

πάνω από τις ρίζες σου δαντελωτό τραπέζωμα στέκει,

ύμνος ποιητικός ασπρόμαυρης ταινίας αυλαία

* εμπνευσμένο από την ελληνική ταινία "Ανθισμένη Αμυγδαλιά", που διαπραγματεύεται τη ζωή του ποιητή Γιώργου Δροσίνη 

ΒΊΝΤΕΟ YOUTUBE

               Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού

Ο διαδικτυακός αυτός τόπος δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί τα κείμενα, που μέσω του μαθήματος της δημιουργικής γραφής, που διδάσκω, εμπνεύστηκαν και έγραψαν οι εκπαιδευόμενοι.

 Αφορμή στάθηκε η συνεργασία μου την Άνοιξη του 2015 με τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των Δήμων
Μοσχάτου-Ταύρου
Καλλιθέας
Αλίμου
Στο χώρο όμως αυτό φιλοξενούνται και τα κείμενα φίλων, που εξ αποστάσεως συμβουλεύω και διδάσκω.

Επέλεξα το μάθημα αυτό, γιατί πιστεύω στην απελευθερωτική του επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου, γιατί τον εισάγει στην Τέχνη και του ανοίγει δρόμους στην έκφραση των συναισθημάτων του και στη διατύπωση της σκέψης του. 
Σοφία Νινιού

https://sites.google.com/site/istioutopos/home

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού "ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ - Μαρμάρινο σκαλοπάτι "

Καθισμένος στην άκρη ενός μαρμάρινου σκαλοπατιού ατένιζε το απέναντι βουνό. Κάποτε ήταν ορκισμένος φυσιολάτρης, τώρα όμως τίποτε δεν άγγιζε την ψυχή του. Η ομορφιά της φύσης κάποτε τον γαλήνευε, τώρα όμως το απόλυτο κενό είχε καταλάβει το είναι του. Το γνώριζε και αυτός πως είχε γίνει ένας ψυχρός επαγγελματίας, ένας ψυχρός σύζυγος και απόμακρος πατέρας. Αυτή όμως η ψυχρότητα απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις τον είχε σώσει από την αυτοκτονία ή την αρρώστια στην καλύτερη των περιπτώσεων. Άκουγε πως ο άνθρωπος έχει νοητικές και ψυχικές δυνάμεις που ούτε ο ίδιος τις γνωρίζει και πως ενίοτε αυτές αποδεικνύονται σωτήριες. Άκουγε και το γνωστό σε όλους «ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος γιατρός». Ναι το είχε ακούσει και αυτό αν και στη δική του περίπτωση, ήξερε ότι δεν υπήρχε γιατρειά.

Άκουγε και τη γυναίκα του. Άκουγε τον πόνο της να αποκτά εκκωφαντική ένταση και μετά να γίνεται βουβός. Έβλεπε και τα μάτια της να είναι υγρά, με την αγωνία ζωγραφισμένη πάνω τους, μέχρι που και αυτά στέρεψαν και απέκτησαν το αβαθές βλέμμα ενός αόμματου. Έβλεπε και το μικρότερο παιδί του να τους κοιτά πάντα χαμογελαστό, με τη σπιρτάδα και την αθωότητα των τριών χρόνων του και δεν ήξερε τι να κάνει. Δεν ήξερε, αν έπρεπε να δει μπροστά και να προχωρήσει ή να μείνει στη στιγμή και τον πόνο που έκρυβε μέσα της.

     Ο αέρας φυσούσε ασταμάτητα με άγριες διαθέσεις. Άλλωστε και το δελτίο καιρού ανέφερε ακραία καιρικά φαινόμενα, πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και πολύ πιθανή χιονόπτωση ακόμη και μέσα στην Αθήνα. Κάθε συνετός άνθρωπος θα είχε αποφύγει αυτή την απογευματινή έξοδο. Αυτός όμως έπαψε να είναι συνετός, έπαψε να πιστεύει σε δυσοίωνες προβλέψεις και γενικότερα σε οποιεσδήποτε προβλέψεις.

Εδώ και καιρό ακολουθούσε τη θέληση της στιγμής, γιατί πίστευε ότι όλη η ζωή είναι στιγμές, καλές και κακές, ευχάριστες και δυσάρεστες, ελαφριές και δυσβάσταχτες και αυτός είχε ζήσει μέσα σε δύο χρόνια πολλές τέτοιες στιγμές, αρκετές να γεμίσουν πάνω από μία ζωές.

    Ο αέρας αποκτούσε όλο και μεγαλύτερη ένταση και η πολύ χαμηλή θερμοκρασία έκανε όλο και πιο κοφτή, σχεδόν λαχανιαστή την αναπνοή του.

Έσφιξε δυνατά το χοντρό μπουφάν στο σώμα του, ώστε να μην υπάρχει σπιθαμή σάρκας που να μην εφάπτεται με αυτό. Κατέβασε την κουκούλα όσο πιο χαμηλά μπορούσε και τύλιξε σφικτά το κασκόλ γύρω από το λαιμό και την μύτη του. Μόνο δύο μάτια εξακολουθούσαν αδέσμευτα, χωρίς εμπόδια να κοιτούν το απέναντι βουνό.

    Η ώρα περνούσε και αυτός καθόταν κουκουλωμένος στο ίδιο άβολο μαρμάρινο σκαλοπάτι. Ξαφνικά ένοιωσε κάτι ψυχρό να πέφτει ανάμεσα στα μάτια του, να κυλά πάνω στο λιγοστό δέρμα που έμενε απροστάτευτο από τα ρούχα του και γρήγορα να αλλάζει μορφή και να γίνεται σταγόνα που κατρακύλησε γοργά προς τη σκεπασμένη του μύτη.

    Κοίταξε προς τα πάνω και είδε αμέτρητες χιονονιφάδες να πέφτουν από τον ουρανό, να επιδίδονται σε ένα ξέφρενο χορό και να σταματούν στο ψυχρό έδαφος. Ο αέρας είχε κοπάσει και έτσι δεν σκορπούσε το χιόνι. Η άπνοια του επέτρεπε να στοιβαχτεί και να σχηματίσει ένα πολύ ψηλό στρώμα, σχεδόν εύθραυστο σαν από λευκή πορσελάνη.

     

      ―

Πρόσεχε, θα πέσεις, φώναξε με όλη του τη δύναμη. Όμως ο μικρός δεν άκουγε. Ήταν πολύ χαρούμενος που για πρώτη φορά έβλεπε χιόνι. Ξάπλωνε πάνω του, έκανε χιονόμπαλες και τις πετούσε με δύναμη στους γονείς του. Γελούσε κελαρυστά και τους παρακαλούσε να μείνουν και άλλο στο χιόνι. Ήταν παιδί της πόλης και καθετί διαφορετικό του προξενούσε έκπληξη και συνάμα χαρά. Τότε ήταν τόσο χαρούμενος και τόσο ζωηρός. Έτρεξε κοντά του και τον αγκάλιασε.

      ―

Σε ευχαριστώ μπαμπά που ήρθες μαζί μας, φώναξε. Είχε κάνει την υπέρβαση. Άφησε για μία μέρα το βαρύ, σχεδόν εξοντωτικό φορτωμένο πρόγραμμά του και τους ακολούθησε στη σχολική εκδρομή της τάξης του γιου του.

Ο μικρός εξακολουθούσε να τον σφίγγει χωμένος στην αγκαλιά του και ένοιωθε τη θέρμη του κορμιού του και το κελαρυστό του γέλιο!

     Η θερμοκρασία πρέπει να έπεσε και άλλο, γιατί τώρα ένοιωθε τα δόντια του να κροταλίζουν. Έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό μπουκαλάκι κονιάκ και το άδειασε βιαστικά. Ένοιωσε το ποτό να ρέει από το στόμα μέχρι το στομάχι του σαν χείμαρρος που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του.

Αυτός όμως καθόταν εκεί, στη μαρμάρινη θέση του, να βλέπει το χιόνι να πέφτει χορεύοντας έναν έξαλλο χορό και τη σιωπή να απλώνεται σ΄ όλη την πλάση.

     Τέτοια σιωπή είχε απλωθεί στους διαδρόμους του νοσοκομείου εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό. Τους είχαν ειδοποιήσει από το προηγούμενο βράδυ να είναι έτοιμοι για το αναπόφευκτο. Πώς όμως ένας γονιός να είναι έτοιμος για το θάνατο του παιδιού του; Δύο χρόνια πάλευαν για μια μικρή παράταση ζωής. Η διάγνωση της ασθένειας ήταν από την αρχή καταδικαστική. Οι γιατροί δεν άφηναν περιθώρια αισιοδοξίας. Οι γονείς το ήξεραν και πάλευαν σ΄ έναν αγώνα με προδιαγεγραμμένο τέλος. Δυστυχώς, η παράταση ήταν σύντομη, όπως σύντομη ήταν και η ζωή του. Δέκα ετών και όμως αντιμετώπιζε με θάρρος το αναπόφευκτο τέλος του. Ήταν ατίθασος. Έτσι έλεγε σε όλους που έρχονταν να τον επισκεφτούν. Ποιος όμως μπορεί να τιθασέψει ένα τόσο άγριο τέλος; Και ήταν άγρια ή αρρώστια του, αμείλικτη με φανερά τα σημάδια της πάνω στο κορμί του δεκάχρονου παιδιού.

     Πόσο κρύο είχε αισθανθεί εκείνο το πρωινό στους λευκούς διαδρόμους του νοσοκομείου! Ήταν τότε που έχασε την ψυχή του, που το απόλυτο κενό πήρε τη θέση της και τον μετέτρεψε σε ζωντανό νεκρό.

     Το σκοτάδι είχε πέσει πια. Οι νιφάδες εξακολουθούσαν το καθοδικό τους ταξίδι, συνέχιζαν να στοιβάζονται στο έδαφος και τις λευκές πλάκες. Τα καντηλάκια με το λιγοστό τρεμάμενο φως τους τόνιζαν ακόμη πιο έντονα την απόκοσμη ατμόσφαιρα του τοπίου. Αυτός όμως βρήκε τη δύναμη να σηκωθεί από τη μαρμάρινη θέση του, όπου καθόταν για δύο ώρες. Έβγαλε  το γάντι του και άγγιξε με το γυμνό χέρι του τη φωτογραφία του γιου που έχασε για πάντα. Θα πρέπει να ήταν η ιδέα του, όμως εκείνος ένοιωσε μια ζεστασιά , καθώς άγγιξε τα μαλλιά, τα μάτια και το στόμα του παιδιού του.

Τον καληνύχτισε γλυκά και έστρεψε το βλέμμα του μακριά από τη μικρή κατοικία του.

      Το χιόνι είχε απλώσει τη λευκή παρουσία του παντού γύρω του. Κουβαλώντας το αβάσταχτο βάρος της κενής του ύπαρξης επέστρεψε στο σπίτι του, στη γυναίκα και το μικρότερο παιδί του. Πίσω του είχε αφήσει το σιωπηλό τοπίο με μοναδικά σημάδια ζωντανής παρουσίας τα πατήματά του πάνω στο κατάλευκο χιόνι.

    

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού

                                                                             

Ο διαδικτυακός αυτός τόπος δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί τα κείμενα, που μέσω του μαθήματος της δημιουργικής γραφής, που διδάσκω, εμπνεύστηκαν και έγραψαν οι εκπαιδευόμενοι.

Αφορμή στάθηκε η συνεργασία μου την Άνοιξη του 2015 με τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των Δήμων
Μοσχάτου-Ταύρου
Καλλιθέας
Αλίμου
Στο χώρο όμως αυτό φιλοξενούνται και τα κείμενα φίλων, που εξ αποστάσεως συμβουλεύω και διδάσκω.

Επέλεξα το μάθημα αυτό, γιατί πιστεύω στην απελευθερωτική του επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου, γιατί τον εισάγει στην Τέχνη και του ανοίγει δρόμους στην έκφραση των συναισθημάτων του και στη διατύπωση της σκέψης του. 
Σοφία Νινιού

https://sites.google.com/site/istioutopos/home

                                             

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού "Chris Pen - Το χιόνι "

Σε ποιον αρέσω και σε ποιον όχι...

Ποιος παίζει μαζί μου και ποιος γλιστράει...

Όταν γίνομαι άνθρωπος νομίζω σου μοιάζω,

ενθουσιασμός και χαρά, παρακμή και

φθορά.

Κάποιοι με βλέπουν εμπόδιο, κάποιοι άλλοι

ανάσα...

Δεν θα 'ρθω για δουλειά, κάποια άλλη

φορά.

Είμαι μεγάλο γλέντι, μα και ταυτόχρονα

μεγάλο ατύχημα...

Είμαι το χιόνι και το πώς θα με δεις, το πώς

θα με ζεις,

είναι στο χέρι σου, στη σκέψη σου και στην 

κοινή μας μοίρα!

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού

Ο διαδικτυακός αυτός τόπος δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί τα κείμενα, που μέσω του μαθήματος της δημιουργικής γραφής, που διδάσκω, εμπνεύστηκαν και έγραψαν οι εκπαιδευόμενοι.
Αφορμή στάθηκε η συνεργασία μου την Άνοιξη του 2015 με τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των Δήμων
Μοσχάτου-Ταύρου
Καλλιθέας
Αλίμου
Στο χώρο όμως αυτό φιλοξενούνται και τα κείμενα φίλων, που εξ αποστάσεως συμβουλεύω και διδάσκω.

Επέλεξα το μάθημα αυτό, γιατί πιστεύω στην απελευθερωτική του επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου, γιατί τον εισάγει στην Τέχνη και του ανοίγει δρόμους στην έκφραση των συναισθημάτων του και στη διατύπωση της σκέψης του. 
Σοφία Νινιού

https://sites.google.com/site/istioutopos/home

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού " ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΤΕΛΑΚΟΥ - Πορεία"

Δρόμος ατέλειωτος που άνοιγε μπροστά της

Μα οι  σελίδες στο βιβλίο της ζωής της πιο βαριές

Κι έτσι τις έσκισε

Πουλιά λευκά που ελευθέρωσε στα σπάργανα μιας μέρας

Και ξεκίνησε

τον Δρόμο του Ταξειδευτή.

Ήταν ατέλειωτο το διάβα που χε πάρει

Μετρούσε το σε νύχτες μνήμες άναστρες  

σε μύχιες προσευχές

στη σκόνη που αφήναν σκεφτικά τα βήματα της

Και συνέχιζε

Μετρούσε το στ' ανήσυχα χορτάρια,

στις κροκάλες σιωπηλών λιμνών

σαν ονειρεύονταν να δουν Μεγάλες Θάλασσες

Μετρούσε το στης Μοναξιάς την έκσταση

την ώρα που γεννιούνται τ΄ άστρα.

Κι έφτασε.

Στις Πύλες του Ιανού, στην πολιτεία με τις Σβησμένες Θύμησες

πύλη της Μνήμης, πύλη της Λήθης

Λιτανεία λες γιορτής απόκοσμης

καθώς πλανιόνταν φευγαλέες οι στιγμές

Το βήμα βράδυνε.

Ο άνεμος τρυπούσε τις καμάρες. Κι άλλοτε τις χάιδευε,

μουσική που έντυνε τις σκέψεις

Αναλαμπές. Λιβάδια απέραντα αθώων χρόνων.

Γιασεμιά και Υάκινθα και μυρωμένα γέλια.

Όνομα ειπωμένο γλυκά όνομα ειπωμένο αυστηρά

Ένα χάδι στο μάγουλο. Πώς το 'χε αποζητήσει

Πνοή αιόλια που το έδιωξε μακριά

Προχώρησε.

Η μουσική αλλοπαρμένη θάλασσα,

θέριευε και έπαιρνε, ηρεμούσε κι έδινε

Και τα όνειρα της πρώτης νιότης μια βουερή πλημμυρίδα φως

που την κατέκλυσε

Βούλιαξε αναδύθηκε, τα κοίταξε στα μάτια ένα ένα

Γητειές της Άνοιξης,

θλίφτηκε γέλασε προχώρησε

Στο στροβίλισμα του ανέμου νοσταλγημένα  πρόσωπα

την κύκλωσαν.

Μετέωρα καλοκαιρινού ουρανού

που χαθήκαν σιωπηρά όπως είχαν έρθει

Τα ξαναγάπησε, τα κατευόδωσε

Τα βήματά της τώρα ανοίγανε σχεδόν ακούσια το δρόμο

Χέρια άδεια απλωμένα στο κενό

χέρια γεμάτα δώρα

Ο αέρας σώπασε, ψυχή καταλαγιασμένη

Και κατάλαβε

Πίσω ξανά στο Δρόμο,

έλυσε τα μαλλιά της στην γλυκαύρα,

έλουσε την Ψυχή της στο Φως

Και προχώρησε

Κάποτε ήταν μόνο η γυναίκα με τα Μαύρα Πέπλα

Μαρία Σ.
Μάιος 2015

                               Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού

Ο διαδικτυακός αυτός τόπος δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί τα κείμενα, που μέσω του μαθήματος της δημιουργικής γραφής, που διδάσκω, εμπνεύστηκαν και έγραψαν οι εκπαιδευόμενοι.
Αφορμή στάθηκε η συνεργασία μου την Άνοιξη του 2015 με τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των Δήμων
Μοσχάτου-Ταύρου
Καλλιθέας
Αλίμου
Στο χώρο όμως αυτό φιλοξενούνται και τα κείμενα φίλων, που εξ αποστάσεως συμβουλεύω και διδάσκω.

Επέλεξα το μάθημα αυτό, γιατί πιστεύω στην απελευθερωτική του επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου, γιατί τον εισάγει στην Τέχνη και του ανοίγει δρόμους στην έκφραση των συναισθημάτων του και στη διατύπωση της σκέψης του.
Σοφία Νινιού

https://sites.google.com/site/istioutopos/home
  

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού " ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΤΕΛΑΚΟΥ - Παράπονο "

Μην κοιτάξεις πίσω,

εδώ η Νύχτα κρύα και ατέλευτη,
η αφεγγιά μόνη κατάσταση που γνώρισε 
ποτέ τούτος ο τόπος,

σκοτάδι άνυδρο σύννεφο, και δέντρα 
ρίζες μόνο,

που σαν γυμνά κλαδιά απλώνονται  
περίπλοκα, τυφλά,

ανάσα ανέμου αναζητώντας διψασμένα

Οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν όνομα,
τα χνώτα τους βαριά και στεγνωμένα, τα 
μάτια τους λιοπύρια σβηστά,

κι ο καθένας να φοράει τη δική του
 άγρυπνη απάρνηση και τη δική του 
Νοσταλγία.

Ο Αφέντης προσπαθεί να με φοβίσει

σαν ουρλιάζει τις έρημες ώρες, κι άλλοτε 
πάλι αυτάρεσκα,

με υποσχέσεις και λόγια προσπαθεί να 
με πείσει να μείνω.

Μα εγώ, ονειρεύομαι άλλα σύμπαντα,
πελάγη βουερά μνήμης απύθμενης,
βράχια ευτυχισμένα σαν τρώγονται
απ΄τη θάλασσα

λευκαετοί που διαβαίνουν τους ορίζοντες 
τον παλλόμενο ουρανό στεφανωμένοι

Μα εγώ ακόμα ονειρεύομαι,
καθάριου φωτός πηγές σαν αναβλύζουν
στα ξέφωτα σκιερών δασών, ζωής 
αστείρευτης πράσινη παλίρροια

κι άλλοτε πάλι,  στιβαρά μαβιά βουνά,
που σαν γκρεμίζονται στη θάλασσα,
το τέλος ήλθε, λες, εκστασιασμένος που 
μεγαλύτερη ομορφιά άλλο τέλος δεν έχει.

Αυτά δένουν τις σκέψεις μου με της 
ψυχής το λογικό,
σαν το σκοτάδι βυθός γίνεται και 
κολυμπά ολόγυρά μου.

Μην κοιτάξεις πίσω λοιπόν, έτσι μόνο  
μπορείς να με σώσεις
Μην κοιτάξεις πίσω, τα σκαλοπάτια
 γλυστερά μα θα τ' ανέβω,

δεν έχω άλλη πεθυμιά απ΄ το να σ΄ 
ακολουθήσω, το υπόσχομαι,
μην κοιτάξεις πίσω.

Μα εσύ κοίταξες. Η αγάπη τελικά μπορεί 
και να σκοτώσει.

                                      το Παράπονο της Ευριδίκης
                                                                    

                                                                    Μάιος 2015

 Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού  

Ο διαδικτυακός αυτός τόπος δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί τα κείμενα, που μέσω του μαθήματος της δημιουργικής γραφής, που διδάσκω, εμπνεύστηκαν και έγραψαν οι εκπαιδευόμενοι.
Αφορμή στάθηκε η συνεργασία μου την Άνοιξη του 2015 με τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των Δήμων
Μοσχάτου-Ταύρου
Καλλιθέας
Αλίμου
Στο χώρο όμως αυτό φιλοξενούνται και τα κείμενα φίλων, που εξ αποστάσεως συμβουλεύω και διδάσκω.

Επέλεξα το μάθημα αυτό, γιατί πιστεύω στην απελευθερωτική του επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου, γιατί τον εισάγει στην Τέχνη και του ανοίγει δρόμους στην έκφραση των συναισθημάτων του και στη διατύπωση της σκέψης του. 
Σοφία Νινιού

https://sites.google.com/site/istioutopos/home