Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014

ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ ΣΚΕΨΗ "Παρα- Δωσου..."




Για τη Γυναικα γραφω,
για ολες εμας
που ανεπαισθητως
μας χτισανε στα πρεπει
μας θαψανε σε ρολους
ανεραστης ζωης...
Διαλεξτε πως μας θελετε εντελει...
Πιστες... αμομφες...ανεραστες
μαναδες σας...
να σας θηλαζουμε...
μεχρι τα ασπρα σας γεραματα....
Ελευθερες... μοιραιες... εταιρες...
ερωτα να σταζουμε..
σε καθε μας πατημασια...
Και αν τιποτα απο τα δυο δεν αρκει...
γιατι μας ευνουχιζεται...
δαχτυλιδια τους τιτλους
μας φορατε...
Ανεραστη... αν κλειτοριδεκτομη...
ο ιδιος σου ο αντρας σου εχει κανει...
Τσουλα... αν τον ερωτα ρουφας...
και αποθεωνεις τη στιγμη...
Διαλεξτε διαολοι τι θελετε...
και αν δεν μπορειτε εσεις...
που αιωνες τωρα δεν μπορειτε...
Απλα ... Παραδοθειτε...
την γεννα σας ... μην αρνηθειτε...
Μην αυταπαταστε...
Δεν τεμαχιζεται... η Γυναικα...
Τσουλα και κυρα...
γινεται μονο του εαυτου της...
Δεν υποτασσεται...
Μονο χαριζεται...
οπου και σε ποιον χτυπαει η καρδια της...

Μη μου ζητας υποταγη...
Ζητα μονο ....ζωη να σου χαρισω...
Ετσι και αλλιως ... μονο Εγω
μπορω να σε γεννησω.

Aνεμόεσσα...





ΕΥΑ ΚΑΣΙΑΡΟΥ "Αφορμή για όλα ένα μυρμήγκι "

Το νέο βιβλίο της Εύας Κασιάρου " Αφορμή για όλα ένα μυρμήγκι " με εικονογράφηση του Γιώργου Σγουρού, μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρρησία.


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ 

Η γιαγιά της Εύας Κασιάρου, μετά την καταστροφή της Σμύρνης, ρίζωσε στην Κατερίνη. Εκεί γεννήθηκε κι εκείνη. Όταν ήταν μικρό παιδί και ήθελε να φύγει από τη γη, έσφιγγε με δύναμη τα μάτια. Με χρώματα, φως, αστραπές, μολύβια και χαρτιά ταξίδευε στους δικούς της φανταστικούς και πραγματικούς κόσμους. Σπούδασε νηπιαγωγός για να μη σταματήσει μεγαλώνοντας το παιχνίδι.
* Έχει γράψει πολλά παραμύθια που δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά Σύγχρονο Νηπιαγωγείο και Παράθυρο στην εκπαίδευση.
* Μαζί με άλλες συναδέλφους γράψανε «Σχέδια Εργασίας» με διάφορα θέματα για παιδιά σχολικής ηλικίας. Κάποια βρίσκονται αναρτημένα στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη - Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και άλλα έχουν διανεμηθεί στα σχολεία στα πλαίσια του προγράμματος «Εκπαίδευση Παλιννοστούντων και Αλλοδαπών Μαθητών».
* Το θεατρικό της έργο με τίτλο Ο ήχος της μπουγάδας πήρε τον 1ο έπαινο στον 92ο Καλοκαιρίνειο διαγωνισμό του Φιλολογικού «Συλλόγου Παρνασσός».
* Το διήγημά της Η σιωπή του χαρτονομίσματος βρίσκεται στο e-book των εκδόσεων Σαΐτα με τον γενικό τίτλο «Το ταξίδι ενός χαρτονομίσματος».
* Το μυθιστόρημά της Μυστήριο στην αυλή πήρε το δεύτερο βραβείο στον διαγωνισμό ανέκδοτου παιδικού μυθιστορήματος του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού Νεανικού Βιβλίου (2013)
Είναι μέλος της SCBWI Greece (το ελληνικό τμήμα του Society of Children’s Book Writers and Illustrators) και μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
Συνεργάζεται με τον «Μαγικό κόσμο του παιδικού βιβλίου» (www.kosvoice.gr).


ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

 Αλήθεια, πώς από μια τυχαία στιγμή μπορεί ν’ αλλάξει η πορεία της ζωής σου…
Ο Νίκος θα συναντούσε τον φίλο του τον Αντώνη στην αποθήκη του παλιού αρχοντικού του για να φτιάξουν «μια βόμβα» που θα διέλυε την πόλη. Ο Ανέστης, κρυμμένος πίσω από μια  παλιά ξεχαρβαλωμένη ντουλάπα, παρακολουθούσε τις κινήσεις τους. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, για κακή του τύχη, ένα τεράστιο μυρμήγκι άρχισε να περπατάει στη μύτη του. Η ενόχληση μεγάλη. Σήκωσε το χέρι του και το πέταξε μακριά.
Αυτή η κίνηση στάθηκε μοιραία

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ 

Μόλις έφυγε η μαμά, έτρεξα και σήκωσα το ακουστικό. Σχημάτισα τον αριθμό. Θα κτύπησε καμιά δεκαριά φορές , κι ενώ ήμουν έτοιμος πια να το κλείσω, άκουσα μια φωνή από το υπερπέραν - Παρακαλώ... - Ο κύριος Θωμάς Κουλουμουνουψουχούκος; είπα επιφυλακτικά και μπέρδεψα τη γλώσσα μου
--...... στοιχειωμένη αποθήκη; Φάντασμα; Που μπλέξαμε, Ανέστη;
Φυσικά δεν είχα έτοιμη απάντηση , γιατί τα ίδια ερωτήματα τυραννούσαν και το δικό μου μυαλό.Μου πέρασε η ιδέα να τα παρατήσω . Ούτε δική μου ήταν η αποθήκη ούτε, βέβαια, το φάντασμα.Στην αυλή του Νίκου ανήκαν και τα δύο.......


Βίντεο για το βιβλίο από την Έφη Μπακή





ΝΕΛΛΑ ΣΥΝΑΔΙΝΟΥ "ΜΑΤΙΑ ΕΝΤΟΣ "

 Salvador Dali - exploded head

Τα μάτια μου έσβησαν την ίριδα, στου σκούρου κάστανου το χρώμα, ελληνική. Θυμάμαι. Όμως δε χαίνουν του αγάλματος το χάος ούτε το χρώμα τους κατάπιαν ούτε χάσμα άφησαν κυκλικό. Την ίριδα ενορατικά εμβάθυναν ως τον ολόλαμπρο πυρήνα της ψυχής. Την καταβύθισαν στον ήλιο κι έσωσαν την πνοή μίας αρχαίας λύπης πέτρινης. Θυμάμαι. Εκείθε βλέπει τώρα αυτή, στου σκούρου κάστανου το χρώμα, ελληνική. Στο πρόσωπο η βιτρίνα των ματιών μου, ερμητικά κλειστή για αυτούς που δεν μπορούν να δουν. Διάφανη, για όσους υπερβαίνουν την επιδερμίδα και στο βάθος αντικρίζουν τον φανό, στου σκούρου κάστανου το χρώμα, ελληνικό. Τα χείλη μου έμειναν ατόφια, μες τους αιώνες θηλυκά, και ψάχνουν την τροφή. Ζωή. Η ωοκέλυφή μου πανοπλία έχει σπάσει, κι όμως την κρατούν μυριάδες χρυσαφιά συνδετηράκια και τη διατηρούν. Κι όσο η έκρηξη θραύει σκουριές και με αποκαλύπτει, τόσο μεταμορφώνομαι εγώ. Κι όσο μεταμορφώνομαι, είμαι εγώ.
Πώς έγιναν από χρυσάφι τα μαλλιά μου, πώς πρόβαλα ολοκαίνουρια και νια; Σκέφτομαι μήπως εξωτερικευτεί ξανά στις κόγχες των ματιών μου χρώμα κι ίσως ακόμη, η ίριδά μου ουράνια να βαφεί. Μενεξεδιά. Κι έτσι πεντάμορφη που θα' μαι, να αξιωθώ, Πάμπλο Νερούντα να μου απαγγείλουνε, ερωτικό. Όμως δε θα’ μαι εγώ. Διαλέγω όσους μπορούν να δουν στα βάθη, μια αρχαία λάμψη απ' τα σκούρα καστανά μου μάτια,τα ελληνικά. Τυφλοί είναι όσοι βλέπουν μόνο το λευκό κενό, δε μ' αγαπούν. Όποιος αρνείται να μου δει ό,τι είμαι, όποιος τον μόχθο μου παρανοεί, δεν είναι εχθρός μου oύτε είναι φίλος. Από το θρύψαλο του όχλου είναι σκιά.
Είθε αδιάφορα εμπρός μου να περνά. Κι εγώ να προσπερνώ αδιάφορα μπορώ.
ν.σ.







Πέμπτη 3 Ιουλίου 2014

VgGv " Η Άλλη Όψη "



Πέρασα κάμπους και βουνά
ποτάμια και λαγκάδια
Θάλασσας άκουσα λυγμούς
καμπαναριών τους θρήνους

Είδα πουλιά να κελαηδούν
πηγές να κελαρύζουν
ελάφια να λικνίζονται 
λύκους να υλαχτάνε

Φαράγγια μαύρα να γοούν
σπηλιές ν' αναδακρυώνουν
Μάγισσες που 'σερναν ψυχές
κραυγές θλιβές σφαγείων

Μ' αυτό που με γονάτισε
και μ' έκανε να κλάψω
ήταν τα λόγια ποιητών
σε σιδερένια χέρια

εκεί που τα συνέθλιβαν
δίχως να δείχνουν οίκτο
κι ύστερα τα ντροπιάζανε
σ' ένοχες αφορμές

Ήταν που τά 'καναν φαιδρά
και λίγα να φαντάζουν
σε παρελάσεων βουές
σ'ορδών τις πεθυμίες

Γιώργης VgGv 30 / 01 / 2014

Βίντεο από John Ferarri
Μελωδία: Μοιρολόι με φλογέρα



Περισσότερα ποιήματα του Γιώργη  VgGv στη διεύθυνση :
http://vggv2013.blogspot.gr/









ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΝΤΙΝΑ "ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΩ"



Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω φιλί σε ναυάγια που δεν τα ανασύρει κανείς να κολυμπώ με αισθήσεις που ο ήλιος δεν τις βλέπει μήτε οι άνθρωποι. Όταν θα μεγαλώσω θέλω να γίνω χρυσόψαρο που βγήκε από τη γυάλα και γλιστράει σε ιδρωμένες σταγόνες να απομονώνω τις φωνές που χρειάζονται γυάλα για να επιβιώσουν. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εγώ να αφήνω στα απάτητα βουνά καράβια να συντροφεύουν θάλασσες που χάθηκαν να περνώ κάθε Φθινόπωρο να ρίχνω γιρλάντες και δάκρυα για συντροφιά.





Τρίτη 1 Ιουλίου 2014

ΦΡΑΓΚΙΑ ΙΩΑΝΝΑ "ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΡΧΕΣΑΙ, ΚΡΑΤΑ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ"





Τίποτα το ιδιαίτερο, ένα απόγευμα όπως όλα τα άλλα. Χρειάστηκε να χωρίσουν για λίγο, της είπε πως, χωρίς απρόοπτο, θα ήταν πάλι νωρίς στο σπίτι. Η γυναίκα καλοδιάθετη, χαμογελούσε με τα μάτια γεμάτα προσμονή. Στην εξώπορτα μάλιστα του φώναξε "όπως θα 'ρχεσαι, κράτα ένα λουλούδι, όποιο να' ναι, μόνο θέλω να μοσχοβολάει, πεθύμησα το άρωμα ενός λουλουδιού" κι ήξερε πως εκείνος θα της έφερνε το αγαπημένο της κρινάκι, αυτό το απλό λουλουδάκι με τη μεθυστική μυρωδιά.

Ξάπλωσε στον καναπέ. Έκλεισε τα μάτια της, τον φαντάστηκε να μπαίνει στο τραίνο και να χάνεται στο σκοτεινό τούννελ. Τον ακολούθησε, πού πήγαινε μόνος του; Η σήραγγα καταβρόχθιζε τους συρμούς, όμως εκείνος ήταν ολομόναχος μέσα τους - όχι μέσα τους, λάθος, δεν υπήρχαν βαγόνια, μόνο το σώμα του χανόταν με βουή, ίδιος συρμός...

Τρόμαξε, προσπάθησε ν' ανοίξει τα μάτια, μάταιο, το τούννελ τη ρούφαγε πίσω του, διαλύονταν τα σώματά τους, βούιζε σπαρακτικά ο αέρας - αέρας ήταν ή φωνές, που την καλούσαν ξοπίσω του; Ένιωσε να πνίγεται, πώς να δραπετεύσει απ' την απαίσια τρύπα; Το σώμα της συστρεφόταν, η ψυχή φτερούγιζε τρομαγμένη, η αδυσώπητη χοάνη την κομμάτιαζε.

Γύρισε αυτός νωρίς, στα χέρια του ένα κρινάκι. Η ρόμπα της στον καναπέ, ριγμένη στην απαλή κουβέρτα που τύλιγε πρόχειρα τα πόδια της τα βράδια. Κατάλαβε, δεν θα την έβλεπε ποτέ πια, ήταν ξεκάθαρο το μήνυμα στο τραίνο. Το ανατριχιαστικό βουητό μέσα στο τούννελ, του είχε πει καθαρά πως δεν θα την ξανάβλεπε. "Τουλάχιστον, να 'χα προλάβει να της δώσω το κρινάκι... ή να της το είχα φέρει χθες"... ήταν τα μόνα λόγια που ψιθύρισε.

Ιωάννα




Η φωτογραφία είναι από http://www.trekearth.com/








ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΖ "Θάλασσα ,γένους θηλυκού"



Φωτογραφία από - cancun underwater museum


Θάλασσα ,γένους θηλυκού
στο αιγιαλό σου
τα κύματα ιριδίζουν
όνομα
γένους αρσενικού
με ξύλο χαραγμένο
στην διάσπαρτη από χνάρια άμμο
Η παλίρροια περιοδική
αναταράσσει
σύμφωνα και φωνήεντα
σε άτακτη σειρά
Χάρισε μου
ένα λεπτό μονάχα
μονάχα ένα λεπτό
να το διαβάσω..