ΨΑΡΡΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ "Βαρύ φορτίο.."

Βαρύ φορτίο

πάνω στους ώμους του ξωμάχου

η τσάπα κι ο κασμάς.

Το χώμα άγονο γιομάτο πέτρες

φτύνει στις ροζιασμένες παλάμες του

κι αρχίζει ο πόλεμος.

Βογγά η αξίνα στα χτυπήματα

ο ιδρώτας αυλακώνει το μέτωπο του

στάζει στην σκόνη,σα να θέλει να την κάμει πηλό

να πλάσει το αμπέλι που ονειρεύεται.

Πιό πέρα...

στο δικό του το χωράφι ο ποιητής

μ' ένα μολύβι κι ένα άγραφο τετράδιο

νιώθει να του βαραίνει ο νούς

να γίνονται βουνό οι λέξεις

όταν παλεύει να τις συνταιριάξει 

στις άδειες γραμμές.

Άλλοτες δεν βρίσκει τίποτα

σαν διψασμένος προσκυνητής σε έρημο

που αναζητά μιάν όαση

να πιεί νερό να ξαποστάσει.

Το τέλος της μέρας τους βρίσκει κατάκοπους

κι απάνω στης παλάντζας τα μπρούτζινα τάσια

ισορροπούν η τσάπα κι ο κασμάς

με το φτηνό μολύβι και το λιγόφυλλο τετράδιο.  

ΠΟΔΑΡΑΣ ΣΠΥΡΟΣ "Το ηλιοβασίλεμα " 26/08/2013

Ανατολή

Σε περιμένω

Ηλιοβασίλεμα υπομονής

καρδιές απελπισμένες πετούν ψάχνοντας μια αγκαλιά

δυο μάτια αγάπης για να περάσει η βραδιά

Χέρια σέρνονται στην θάλασσα

σαν άλλες γοργόνες ψάχνουν τον Μεγαλέξανδρο τους

σε έναν σίγουρο πνιγμό

άστρα απόμερα σβηστά

σε πένθιμο χορό

φωτίζουν την μοναξιά

και εγώ ψάχνω εσένα τούτο το βράδυ

αγάπη σε λένε

Σε βλέπω να τρεμοπαίζεις

είσαι εκεί ψηλά βασίλισσα στον θρόνο σου

θολός ο ορίζοντας σε ψάχνω απελπισμένα

φυσώ τα σύννεφα για να σε δω

τρέχω πάνω στα αφροκύμματα να πάω ψηλά στο απέναντι βουνό

θα είμαι ποιο κοντά σου

ίσως ακουμπήσουν τα χείλη μας

ίσως αγγίξω το όνειρο μου

σου φωνάζω

αγάπη

αγάπη

Ανώφελο σαν μαγνήτης η νύχτα σε τραβά στην δική της αγκαλιά

σε αποχωρίζονται τα γήινα

σε χρειάζονται οι άγγελοι

ζωή στην νύχτα δίνεις

Ο θόρυβος που κάνει η σιωπή σου τεράστιος

ασήκωτο βάρος η μοναξιά μου

σηκώνω τα χέρια στα άστρα ζητώντας βοήθεια

αίμα στα μάτια μου

τρεμοπαίζουν τα άστρα κοιτάζοντας με

δεν θα σε αφήσουν ποτέ

με περιγελούν

Σας ιστός αράχνης τα σύννεφα κλείνουν αυλαία

φωνάζω

αγάπη

αγάπη

Πλησιάζει η ανατολή θα σε χάσω

μια αγκαλιά σου ζητιανεύω

ένα σου φιλί

ένα σου χάδι

μια σου ματιά

λίγο ηδονή

Υπομονή μου λες θα' ρθει το ηλιοβασίλεμα

Εκλιπαρώ

Θέλω μια αγάπη

θέλω να κατέβουν τα άστρα στην καρδιά μου

θέλω ο ήλιος να μας βρίσκει αγκαλιά

αγάπη

αγάπη να φωνάζω

και να ακούω

και εγώ σ' αγαπώ

Ανατολή υπομονής

σε περιμένω

αγάπη σε λένε

                                                                      Σ.Π. <Τα ερωτικά >

ΣΤΕΛΛΑ - ΣΟΦΙΑ ΖΥΓΟΥΡΗ "Αγάπης μονοπάτια… "

Τα φωτεινά τα πρόσωπα στολίζουν τη ζωή μας.
Φλογίτσες ελπίδας κι ομορφιάς κάθε «κενής» στιγμής μας.
Μπουμπούκι πανευώδιαστο και μια δροσιά αγάπης, απ’ της ψυχής τις πιο γλυκές κι αθώες απολαύσεις.
Ευφραίνεται η καρδούλα σου, καθώς τα αντικρίζεις,και τρυφερά αισθήματα συμπάθειας πλημμυρίζεις.
Του Παραδείσου μια γωνιά, νομίζεις πως αγγίζεις.
...Ανέμελα χαμογελούν κι έμπλεα καλοσύνης, αγάπη αυτά δεν σου ζητούν, μα εσύ πολλή τους δίνεις.
Και τον σκληρό τον άνθρωπο, αυτά τον μαλακώνουν,όταν γλυκό χαμόγελο κι αγάπη τον «φορτώνουν».
Τότε η σκληράδα χάνεται, και λιώνει σαν το χιόνι,και πίστη πια του γίνεται πως λάλησε ένα αηδόνι.
Είναι το δώρο του Θεού να βλέπεις τέτοια μάτια, τέτοια γλυκά χαμόγελα, Αγάπης μονοπάτια… (Στελλα Ζυγούρη 2010)

Μ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ «Στ᾿ Ἀστεῖα Παίζαμε!»

ΠΙΝΑΚΑΣ Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΗ «ΤΟ ΚΟΥΚΟΥ»

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας

Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς 

γυναῖκες μας

Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε

Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς 

ἡμέρας

Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ 

ἡμεροδείχτη

Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα

Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς 

δεχτεῖ;

Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ 

χαρτιά μας

Κλέφτες!

Στὰ ψέματα παίζαμε!

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ "Καημένα στιχάκια"

Καημένα στιχάκια, κύκλο να κάνετε, παιδιών θυμούς, ξεχασμένες αγάπες, θάλασσας κύματα, πίκρες... Ανθρώπων εικόνες καθαρές, μεγάλες ιδέες, απογοήτευσης οιμωγές, της βρεφικής κούνιας ευφροσύνες, του μέλλοντος αρνήσεις ή επιδιώξεις .

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ

ΜΕ ΤΟ ΦΑΚΟ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΜΠΕΡΑΤΗ - ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2013

Υπέροχες φωτογραφίες από την καλοκαιρινή Ελλάδα,του αγαπημένου φίλου Οδυσσέα σχολιασμένες από τον ίδιο -με το δικό του μοναδικό τρόπο .....

Το πουλί που ξαπόστασε για το μεγάλο ταξίδι.....

Πρωϊνές καχυποψίες.....

                                        Βγαίνανε μαζί σεργιάνι...

 Σε μιά θάλασσα ανοιχτή και ανέλεη
μαδά η επιτυχία...Οδ. Ελύτης

"Κομμάτια θάλασσες εδώ - κομμάτια θάλασσες πιo πέρα.." Οδ. Ελύτης

"Ποίηση είναι ο παφλασμός των συναισθημάτων μας στο ακρογιάλι της καρδιάς μας" 

Να πιη κανείς τη θάλασσα, του ωκεανού το κύμα·

όλη την πίκρα του γιαλού, του πέλαγου την άρμη·

Α. Παπαδιαμάντης


Πέτρα ταμένη στο υγρό στοιχείο
Πιο πέρα απ' τα νησιά
Πιο χαμηλά απ' το κύμα
Ο. Ελύτης

"Στό βυθό της μουσικής συνταξιδεύουμε..."
Οδ. Ελύτης

 Μέσα στις μέσα θαλασσινές σπηλιές...

 ...της ταραγμένης θάλασσας ξέμπαρκοι ναυτικοί

που εχάσαμε το θείο ναυάγιο για πάντα. 

Ταξιδευτής, ηύρα σ' ακύμαντα πελάγη
την Καλυψώ, και την πεντάμορφη Ελένη,
και πήγα και με πότισαν οι Λωτοφάγοι
τη λησμονιά των όλων τη μακαρισμένη.
Κ. Παλαμάς

 Τότε θα δώσουμε

Στη λειτουργία των δυσκολότερων ονείρων

μια σίγουρη παλινόρθωση!Οδ. Ελύτης

 "Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.

Σὲ σωστὴ ὥρα νυχτώνει."

Κική Δημουλά (Πέρασα)

 Κάτι τι σου είπε η βροχή

κάτι τι σου είπε ο Σεπτέμβρης
κι έγινε η μορφή σου
τζάμι θολό,
που πίσω του μπορεί
κανείς ανενόχλητα
μήνες απρόοπτους
να περάσει...
Κική Δημουλά

"Όπου και να γυρίσει θαμπώνεται
από το φλογοβόλο πρόσωπο της εγκάρδιας
(σημερινής) ανατολής."Οδ. Ελύτης

 Τίποτα τίποτα δεν πήε χαμένο
Απόψε βράδυ Αυγούστου οχτώ Οδ. Ελύτης

Αυτό που φεύγει κουβαλάει στο βλέμμα του τον θάνατο αυτού που υπήρξε... Στ. Σταυρόπουλος

    Οι όμορφες ξεπροβάλανε με δέρμα φεγγαριού

   για να χορέψουνε στο μεσονύχτιο αλώνι... 
       Οδ. Ελύτης

Και πες εμείς οι ασύμμετροι πως είμαστε
τ αχνάρια που άφησαν - και που ακολούθησες -
η άγρια μέλισσα κι ο αμνός ο πενθοφόρος.

Οδυσ. Ελύτης

Στο πάνου κάστρο του νησιού 
στοιχειώσαν οι φραγκοσυκιές και τα σπερδούκλια"
Γ. Ρίτσος

Όπως (καθώς απαρχής
της ζωής μου), εβάδιζα πάνω
σε χαλίκια κι αγκάθια,
πότε μ’ έναν ιβίσκο
στ’ αυτί μου και πότε
με ένα κρίνο στο χέρι μου,
είχα την αίσθηση πως
με φωτογράφιζαν άγγελοι.
Νικ. Βρεττάκος

Ξύπνημα γαλανό μέσ' στην πηγή
Της μέρας
              Ήλιος - Οδ. Ελύτης

Το σταφύλι αυτό που δίψασε η ψυχή 

γεμισμένη απτόητο άνεμο.

Η θητεία του καλοκαιριού

στα πεύκα και στα κύματα.

Ένας έρωτας μεγάλος και γλαυκός, 

με γυμνές ώρες που κρατάν στα δάχτυλα την ύπαρξη.

Κυματιστή, ξεφυλλισμένη, ελεύθερη, 

σαν φως στα πλατιά ενδόμυχα δωμάτια.

Ο. Ελύτης

Κόκκινα χείλη φίλησα....

Παλεμένο στ' άγρια το πυργί των δώδεκα μηνών γυρνούσε
στους καιρούς κόντρα κι ακουγες τα εύ των δέντρων να ευστοχούν.
Περαστικός ένας μικρός Ιούλιος μοίραζε
τους Νόμους: ο καθείς και η λυγαριά του διαλαλούσε.
Οδυσ. Ελύτης

  
Φαντάζομαι, ἐκεῖνος ποὺ θὰ ξαναβρεῖ τὴ ζωή,

ἔξω ἀπὸ τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα,

τόσες διαμάχες καὶ τόσες πολλὲς διδασκαλίες

θὰ εἶναι κάποιος σὰν ἐμᾶς,

μόνο λιγάκι πιὸ σκληρὸς στὴ μνήμη. Γιώργος Σεφέρης

"Στο μουράγιο οι πρύμνες να παφλάσουν γράφοντας

όνομα πιο γλαυκό μες' στον ορίζοντα τους"Ο. Ελυτης

Από την ευθυμία του καταρράκτη ...στων φύλλων 

το μουρμουρητό...."

Ποια φωτοστέφανα ειδυλλίων ! 

Ζαρκάδια φύγετε απ' εδώ
φύγετε απ' την ευθυμία του καταρράκτη...
Οδ. Ελύτης

Περισσότερες φωτογραφίες του Οδυσσέα στις διευθύνσεις 
http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2013/05/blog-post_3761.html
http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2013/02/blog-post_318.html
http://homouniversalisgr.blogspot.gr/2013/02/blog-post_2314.html