Poems of Rachida Belkacem(France Morocco)

 

Les prières

Des cérémonies aux rites de Dionysos,

Des hommes prient,

Des yeux mi-clos,

Soudainement,

Une parole déchue git au sol.

Des hommes pleurent l’absent,

Gémissent.

De l’encens embaume la pénombre d’un temple,

Des hommes prient la fin de l’hiver.

Le rêve bleu persiste toujours plus fort que le reste.     

       

                                                                          

L’aube du marcheur.                                

                                                                   

 Il y a beaucoup de sainteté à l’amnésie.

L’oubli comme refuge,

J’observe de loin,

Des ombres.

Un lieu flou,

Des hommes prient.

Des incantations sacrées, celles de l’amnésie devenant chant,

Tels des frôlements d’âmes.

Un cri soudain retentit,

Capturé par le vent.

Croyez-le !

Ma mémoire me trahit,

Comme une muse abreuvée de souillures,

Ma mémoire s’use et m’épuise.

J’abandonne ma mémoire à mon corps,

En priant celui-ci de me rester fidèle.

Interview Jeanette Eureka Tiburcio

 

nterview with Dra Jeannete Eureka Tiburcio CEO
Global federation of leadership and high intelligence Mexico
conducted by EVA Petropoulou Lianou

E.pl..Dr. Jeanette Eureka Tiburcio, can you tell us about your childhood and what your dreams were? 

 J E.T.. My childhood was very blessed, with a loving, integrated family, a lover of art, culture, poetry, painting, dance and science. My parents, my sister and my grandmother are my great pillars along with my entire family. My parents fed me poetry.  As a child I daydreamed all the time, constructing stories. I dreamed of being an architect, teacher, writer, dancer, journalist, doing activities that help others and the planet. I dreamed of traveling throughout Mexico and then the world and having great friends with whom I could share tastes and hobbies, and I always dreamed of returning home, to my beloved Mexico with my family, which is my everything. 

Epl . You are president of a very important multicultural association.

Can you introduce those associations?

JE.T..Of course, dear, I am President of the Global Federation of Leadership and High Intelligence, which is an Association that is dedicated to strengthening actions in educational, cultural, literary, scientific and environmental matters in 145 countries, developing various festivals, book fairs, events. , meetings, recognitions, etc. At the same time, I am President of the World Academy of Literature, History, Art and Culture as well as the UNAccc Mexico and Latin America.

Epl . Do you consider yourself a poet, author or architect?

J.E.T. .I consider myself a creative being with infinite possibilities, and being a poet is a necessity, just like breathing.

 

Epl. When you start writing, what is your inspiration?

JET  I am inspired by everything that I experience.

Epl. Tell us about your new book.

J.ET. My latest book: Who threw my heart into the fire, under the Madrileño publishing label: Huso Editorial, is an invitation to my personal journey, with reflections on the world, my Homeland, my beloved Veracruz, life, the tracing of paths for youth and childhood, identity....about the giving faith, among many other muses.... all interpreted under my eyes and my feelings as a poet, through poetry. 

Epl. Wishes for 2025?

JET   I wish that we can have a more dignity life and safety in earth, that no child goes to sleep hungry, whether physically, intellectually, or spiritually... that health is present in the lives of each and every one, as well as light of expansion, that we can live a life with security, fully and in freedom where we can guarantee a future for those who are by our side, illuminating everything... children and young people mainly.

Thank you so much dear Presidente

Jeanette Eureka Tiburcio

Wishing you Merry Christmas 

TAGHRID BOU MERHI - STORY "On the Eleventh Anniversary of My Dear Brother Rabi’s Death, May God Have Mercy on Him and Grant Him Paradise"

 

On the Eleventh Anniversary of My Dear Brother Rabi’s Death, May God Have Mercy on Him and Grant Him Paradise

Written by TAGHRID BOU MERHI - LEBANON - BRAZIL 

In 2013, the year that brought me back to Lebanon for a visit after nine long years of absence, Brazil, despite its vastness, felt too small for me. In my heart, longing grew day by day, carrying the burdens of the years as I dreamt of reuniting with my family and siblings. I knew I would soar with joy upon catching a glimpse of their faces again, feeling the warmth of the soil I had been away from. Yet, I could never have imagined that the reunion would be a strange mix of happiness and sorrow.

Upon my arrival in Lebanon, everyone welcomed me with smiles and hugs—a unique feeling that touches the heart after a long absence. But amidst this warm gathering, a small cloud hung over the house, a cloud I did not realize would soon grow to cover the sky of our entire lives. My brother Rabih, that young man with green eyes and a heart big enough to embrace everyone, was ill. It wasn’t just any ordinary illness; at that moment, we all believed it was just a passing health issue.

Rabi was admitted to the hospital, and it seemed that the treatment was progressing slowly, moving instead towards the worse. The doctors tried, and everyone was hopeful for his improvement, but his condition took a different turn. Amidst fear and anxiety, the pain escalated, and there were no clear answers as to what was happening. The days dragged on heavily. After a month of suffering in the hospital, we decided to take his records and test results to another doctor in Beirut.

We got into the car—my sister Rabi'a, my nephew Waseem, and I—and headed to the capital with great hope of finding answers about Rabi’s condition. The doctor’s office was quiet, and the hope inside mingled with an anxiety that was impossible to ignore. The doctor reviewed the documents and test results, then lifted his eyes to us and said in a calm yet heavy voice, "You’ve come too late; the disease has spread, and his days are numbered."

Time stopped for a moment, and the glances exchanged between us and the doctor turned into questions: How did we fall behind? What is he talking about? What has spread? We didn’t understand at first. The doctor assumed we were aware that Rabi had cancer and that we had come to hear his opinion on the case. But we had no idea. The truth hit us like a slap in the face.

"The tests showed the disease a month ago," the doctor said. "But no one noticed. The illness spread quickly through his body, and had his doctor paid attention to the diagnosis, the situation would have been different."

That moment felt like a colossal wall crashing down on our faces. The doctor who treated Rabih in the Bekaa Valley either overlooked or ignored what was happening, and this fatal error led my brother to destruction. The shock was too much to bear, and in those moments, we didn’t know how we would tell our mother and father, and how they would believe that Rabi, who clung to life, had only a few days left.

When it was time to break the news to everyone, the house turned upside down. My brother was transferred to Hotel Dieu Hospital in Beirut, and there began a new journey of suffering. My sisters and I shared the days and nights in caring for Rabi, checking on him, and sorrowfully observing his condition deteriorate. The doctor said, "You have only 15 days left." Fifteen days felt like a death sentence, as if time itself had decided to stand against us, powerless.

My dear brother was dying before our eyes, and we could do nothing. Each day took a piece of our hearts and souls with it, and tears poured from our eyes directly into our hearts.

On the night before his death, my father and mother visited him. He had been unconscious for two days due to the strong medication they had given him. My father could not bear to see his son in such a condition and cried until his eyes turned white—those eyes that had always seen in him the pulse of life. My mother was by his side, reading the Quran and praying for his recovery, with tears streaming down her face, though reality was harsher than she could endure.

The doctor came, along with his team, examined his condition, and then asked my sister Rabi'a and me to come to him. At that moment, we knew what he would say; the words no one wanted to hear crept into our hearts before he uttered them. The doctor informed us that Rabih had only a few hours left, hours! How can life be measured in hours? What can we do in those hours except watch our beloved one drift further away from us? Should we embrace him over and over, or kiss his hands and cheeks? What do we say to him, and how do we bid farewell in such a short time?

Finally, in a moment we never wanted to reach, Rabih died. The beloved of my heart and the light of my eyes, the one who pulsed with life, left us in the prime of his youth, due to a fatal illness and a negligent doctor. Rabi did not die alone in that moment; a part of my father and mother died too, as did we—a part we considered our soul.

Today, eleven years after his departure, our hearts still weep for him, and his memory lingers around us. We remember his warm smile and kind heart that still beats in every moment we shared with him. Time has passed, but the pain remains; the void he left is irreplaceable. Our prayers for him continue, but we are certain he is in a better place, in God's mercy. His memory will forever live on in our hearts, accompanying us wherever we go.

*My Brother's Pictures 

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Χριστούγεννα: H “Αλήθεια” οι “Ψευδαισθήσεις” και οι “Αυταπάτες” μας"

 *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"  

                 *Η Πίστη αρχίζει εκεί που σταματά η Σκέψη 

         Κι ενώ  οι πόλεις μας  ανταγωνίζονται για το υψηλότερο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, κι ενώ τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και οι ύμνοι γεμίζουν την ατμόσφαιρα, κι ενώ οι άνθρωποι τρέχουν στα καταστήματα για τις Χριστουγεννιάτικες αγορές, κι ενώ το κυρίαρχο μέλημα των ημερών είναι το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, κι ενώ όλοι μας αρχίζουμε να μοιράζουμε τις συνήθεις-κοινότυπες και χιλιοειπωμένες αλλά και τόσο  ατελέσφορες Χριστουγεννιάτικες ευχές, το βλέμμα μου από μία απροσδιόριστη αιτία εστίασε σε μία περικοπή του Νίτσε που καταγράφει τα αφανή ρεύματα της ανθρώπινης προσπάθειας να βρει ένα νόημα ζωής .

         “Ο άνθρωπος θέλει να πιστεύει σε μια προσιτή αλήθεια, σε μια κοντινή του ψευδαίσθηση που του εμπνέει απόλυτη εμπιστοσύνη. Μήπως δε ζει τάχα χάρη σε μια διαρκή αυταπάτη!” (Το πάθος για την αλήθεια).

             Και πώς να ερμηνεύσει κάποιος πως οι ανταγωνισμοί για το ύψος του χριστουγεννιάτικου δέντρου, τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια-ύμνοι, οι χριστουγεννιάτικες αγορές, η σπουδή για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι και φυσικά οι χριστουγεννιάτικες ευχές εντάσσονται στη σφαίρα της ανθρώπινης ανάγκης να πιστεύει σε μια  αλήθεια ή σε  μια ψευδαίσθηση;

              Ή τελικά όλα αυτά εντάσσονται και συνθέτουν την διαρκή ανθρώπινη αυταπάτη που εξασφαλίζει την επιβίωσή του σε αυτόν τον μάταιο κόσμο;

             Αλήθεια ο άνθρωπος μπορεί να ξεχωρίσει την αλήθεια από την ψευδαίσθηση καθώς και την πραγματικότητα από τις αυταπάτες του; Ποιος, αλήθεια μπορεί να ορίσει με σαφήνεια το εννοιολογικό φορτίο των παραπάνω όρων που κανοναρχούν σε απόλυτο βαθμό τη ζωή μας για ένα “νόημα ζωής”; 

            Μία απλή καταγραφή του νοηματικού φορτίου και των τριών αυτών εννοιών κρίνεται απαραίτητη, ανεξάρτητα αν αυτό θα βοηθήσει τον άνθρωπο να αναζητά την απόλυτη αλήθεια (υπάρχει τέτοια;), να απελευθερωθεί από τις ψευδαισθήσεις του και να ζει χωρίς αυταπάτες. 

           Εξάλλου πρέπει να είμαστε και καλοί μαθητές απέναντι στην θέση - προτροπή του Αντιφώντα «Αρχή Σοφίας η των Ονομάτων Επίσκεψις».

               1. ΑΛΗΘΕΙΑ: Κάθε τι που συμφωνεί με την πραγματικότητα, αυτό που όντως συνέβη ή συμβαίνει ή είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα συμβεί / ή κάθε τι που μπορεί να επαληθευτεί πειραματικά ή να ελεγχθεί με τη λογική και την εμπειρία, με αξιόπιστα δεδομένα.

           2. ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ: Το φαινόμενο κατά το οποίο, χωρίς να υπάρχει εξωτερικό ερέθισμα, σχηματίζεται στη συνείδησή μας μία μνημονική ή φανταστική παράσταση με τόση σαφήνεια και ζωηρότητα, ώστε να την αντιλαμβανόμαστε ως πραγματική.

        3. ΑΥΤΑΠΑΤΗ: Η κατάσταση κατά την οποία κάποιος παραπλανά-απατά τον ίδιο του τον εαυτό με το να αποδέχεται ως αληθινό κάτι που δεν είναι, επειδή δεν μπορεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί την πραγματικότητα / η πλάνη να πιστεύουμε ως πραγματικό ή δυνατό κάτι που μόνον ως σφοδρή επιθυμία μας υπάρχει (ψευδαίσθηση;) (από το διαδίκτυο)

           Δεν ξέρω αν οι επιστήμες μπόρεσαν να ερμηνεύσουν γιατί ο άνθρωπος αρέσκεται και ρέπει μόνον στην “προσιτή αλήθεια”, να αντλεί το αίσθημα της εμπιστοσύνης ή και της αυτοεπιβεβαίωσης από μία κοντινή και διαχειρίσιμη “ψευδαίσθηση”.

              Επιστημονικά ανερμήνευτη, ίσως, να είναι και η τάση του να  επιβιώνει μέσα στις “αυταπάτες” του, που άλλοτε τις γνωρίζει, άλλοτε τις αγνοεί  κι άλλοτε ενώ τις γνωρίζει τις αφήνει να ανθοφορούν και να ρυθμίζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.

               Πώς μπορεί, όμως, να ξεφύγει κάποιος από το βασικό του θέμα και να βρεθεί ναυαγός στα αχαρτογράφητα νερά της ανθρώπινης Ψυχής που τρέφεται από την Αλήθεια, τις Ψευδαισθήσεις και τις Αυταπάτες.

          Παραμονές Χριστουγέννων και ο καθημερινός άνθρωπος ετοιμάζεται για άλλη μία φορά στη ζωή του να γιορτάσει τη γέννηση του Χριστού, του Θεανθρώπου. 

            Δέντρα, φωτάκια, γλυκίσματα, εδέσματα, η φάτνη, τα κάλαντα, ο εκκλησιασμός, το οικογενειακό τραπέζι, τα δώρα, οι ύμνοι είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν την Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα των ημερών. Φυσικά δεν λείπουν και οι χιλιοειπωμένες ευχές για Υγεία και Ειρήνη, άσχετα αν οι αρρώστιες, οι Iοί και οι Πόλεμοι καλά κρατούν.

              Γιατί, λοιπόν, ο άνθρωπος αρέσκεται να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια εδώ και αιώνες γνωρίζοντας πως τα περισσότερα από αυτά και ιδιαίτερα οι ευχές του είναι ατελέσφορες; Πώς μπορεί η Γέννηση του Χριστού - που για κάποιους σκεπτικιστές αγγίζει τα όρια της ιστορικότητας – να μην χάνει τη λαμπρότητα και τη θεραπευτική της ιδιότητα-ικανότητα όσους αιώνες μετά;

        Πόση γνώση, αλήθεια, αγάπη, αλληλεγγύη, και πνευματικότητα εμπεριέχονται στην προετοιμασία ή και στη βίωση της Γέννησης του Χριστού;

          Ποιες σκέψεις θα κάνει ένας μη Χριστιανός βλέποντας όλες αυτές τις προετοιμασίες και τις τελετές;

           Ποια συναισθήματα θα κατακλύζουν έναν άστεγο ή πεινασμένο ή ακόμη κι ένα παιδί στη Γάζα μπροστά στα χαλάσματα του σπιτιού του όταν βλέπουν τη σπουδή των χριστιανών για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι;

            Βέβαια, θα πει κάποιος, πως όλα αυτά με τις σχετικές παραλλαγές είναι λίγο πολύ κοινά σε όλες τις θρησκείες. Κι αυτό γιατί η φράση-θέση του Δημόκριτου για την αξία και τη σκοπιμότητα των γιορτών είναι διαχρονική:

      “Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος” (ζωή χωρίς γιορτή είναι μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχείο).

             Ίσως εδώ θα πρέπει να ξαναεστιάσουμε στη θέση του Νίτσε για την Αλήθεια, την Ψευδαίσθηση και τις Αυταπάτες. Αυτή η εστίαση θα είναι πιο αποτελεσματική και διαφωτιστική μόνον αν συνδεθεί με το φαινόμενο της Θρησκείας. Κι αυτό γιατί η σχέση των τριών εννοιών με τη Θρησκεία (την κάθε θρησκεία) και τις βαθύτερες ανάγκες-αδυναμίες του ανθρώπου είναι άμεση.

            Ας μην ξεχνάμε αρχικά πως ο άνθρωπος, ως Homo Religiosus (θρησκευόμενος) έχει ανάγκη από μία Πίστη σε κάτι υπερβατικό, σε κάτι που ξεπερνά τη λογική του ή  και σε κάτι που την καταργεί, σύμφωνα και με το “Credo, quia absurdum“.

               Η Πίστη για τον άνθρωπο είναι εγγενές στοιχείο της ύπαρξής του που καλλιεργείται μετά και από τους διάφορους φορείς κοινωνικοποίησής του. Για πολλούς η πίστη είναι ένα πάθος και πάντα σε συνάρτηση με τους κινδύνους που βιώνει ο αδύναμος άνθρωπος. Σχετικά ο Κίρκεγκωρ έγραψε πως:

        “Το μεγαλύτερο πάθος του ανθρώπου είναι η πίστη” // “Χωρίς κίνδυνο δεν υπάρχει πίστη, και όσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος τόσο μεγαλύτερη η πίστη” .

                 Οι Θρησκείες ενισχύουν αυτό το πάθος της Πίστης με τις δικές τους “Αλήθειες”  βοηθώντας τον άνθρωπο – πιστό να ερμηνεύει όχι μόνον την πραγματικότητα αλλά και τη δική του θέση-χρέος απέναντι στην ακατάληπτη πραγματικότητα του άπειρου και του υπερβατού.

            Από την άλλη πλευρά οι Θρησκείες παρέχουν στον αδύναμο και ανασφαλή άνθρωπο πληθώρα Ψευδαισθήσεων που τον βοηθούν να αποκτήσει την πολυπόθητη και αναγκαία για την επιβίωσή του, την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Εξάλλου οι ίδιες οι θρησκείες, σύμφωνα και με τη θέση του Φρόιντ, είναι οι ίδιες μία ψευδαίσθηση, προϊόν της επιθυμίας του ανθρώπου να πιστεύει σε μία υπερβατική δύναμη, ανεξάρτητα από το όνομα που της έδωσαν οι διάφοροι ιδρυτές της (Χριστός, Μωάμεθ…//δωδεκάθεον του Ολύμπου).

        “Η θρησκεία είναι μία ψευδαίσθηση  και αντλεί τη δύναμή της από την ευκολίa της να προσαρμόζεται στις ενστικτώδεις μελαγχολικές παρορμήσεις μας” (Φρόιντ)

         Αξίζει να σημειωθεί πως ο άνθρωπος στέκεται φοβισμένος απέναντι στις μεγάλες αλήθειες της ζωής του και είναι ευεπίφορος στην αποδοχή των ψευδαισθήσεών του. Κατεξοχήν, όμως, τις ψευδαισθήσεις τις έχει ανάγκη το πλήθος-μάζα, όπως υποστηρίζει και ο ειδικός στην “Ψυχολογία του Όχλου” Λε Μπόν:

         “Οι μάζες δεν διψούν για αλήθεια. Όποιος μπορεί να τις προμηθεύσει με ψευδαισθήσεις γίνεται εύκολα ο κυρίαρχός τους. Όποιος προσπαθήσει να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις τους γίνεται εύκολα θύμα τους”

             Και όταν οι πιστοί-οπαδοί μιας θρησκείας (της κάθε θρησκείας) διαποτίζονται σε όλη τους τη ζωή από τις αλήθειες και τις ψευδαισθήσεις της, τότε δεν είναι εύκολη η απεξάρτησή τους από αυτές. Αυτό έχει ως συνέπεια να ζουν  μια ζωή με  διαρκείς αυταπάτες, όπως τονίζει και ο Νίτσε.

            Τις αυταπάτες αυτές τις καλλιεργεί ή και τις ενισχύει η Θρησκεία εκμεταλλευόμενη τη χρόνια αδυναμία της Φιλοσοφίας και κυρίως της Επιστήμης να δώσουν απαντήσεις σε κάποια υπαρξιακά ερωτήματα-προβλήματα του ανθρώπου.

           Ο Φρόιντ στο έργο του “To Mέλλον μιας Αυταπάτης” θεωρεί πως το πιο σημαντικό κομμάτι του ψυχικού αποθέματος ενός πολιτισμού είναι οι θρησκευτικές του διδαχές, δηλαδή, οι αυταπάτες του. Πιο συγκεκριμένα γράφει:

           “Οι θρησκευτικές αντιλήψεις, εκτιμώνται ως το πολυτιμότερο κεφάλαιο του πολιτισμού, ως το υψηλότερο αγαθό που μπορεί αυτός να προσφέρει στα μέλη του, πολύ σημαντικότερο κι από τις δεξιότητες που κατέχει ο άνθρωπος για να αποκτά τους θησαυρούς της Γης…Οι άνθρωποι θεωρούν ότι η ζωή τους είναι ανυπόφορη αν δεν αποδίδουν σε αυτές την απαιτούμενη αξία”.      

               Σε ένα άλλο σημείο ο Φρόιντ είναι πιο αναλυτικός για την υφή των θρησκευτικών αντιλήψεων και τις θεωρεί αυταπάτες αφού σχετίζονται με τις βαθύτερες επιθυμίες του:

            “Αυτές, ενώ παρουσιάζονται σαν κανονιστικές διδαχές, δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα απόσταγμα πείρας ή ένα τελικό συμπέρασμα της σκέψης, παρά είναι αυταπάτες, εκπληρώσεις των πιο παλιών, δυνατών και επιτακτικών επιθυμιών της ανθρωπότητας: Το μυστικό της δύναμής τους είναι η δύναμη της επιθυμίας”.

          Έχοντας αυτό ως δεδομένο ο Φρόιντ αντιτίθεται σε κάθε ιδέα κατάργησης της θρησκείας, ακόμη και στην περίπτωση που μπορούμε να αποδείξουμε πως η αυτή δεν κατέχει την αλήθεια. Οι λόγοι είναι προφανείς αφού οι θρησκευτικές αντιλήψεις-αυταπάτες συνιστούν το απόλυτο αντίδοτο στις δυσκολίες της ανθρώπινης ζωής και η μόνη παρηγοριά του αδύναμου ανθρώπου:

           “Αμέτρητοι άνθρωποι βρίσκουν τη μόνη παρηγοριά τους μέσα στις θρησκευτικές παραδοχές και δύνανται με τη βοήθειά τους να αντέξουν τη ζωή. Θέλουμε να τους πάρουμε αυτό το στήριγμα, ενώ δεν έχουμε να τους προσφέρουμε τίποτα καλύτερο”

          Να, λοιπόν, (και παρά τις υπερβολές που σημειώνονται στην ανθρώπινη συμπεριφορά και το πλεόνασμα υποκρισίας κατά τη διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων) γιατί δεν πρέπει να μιλάμε για το αχρείαστο της Πίστης σε ένα υπερβατικό φαινόμενο, όπως είναι η Γέννηση του Χριστού. Μπορεί οι θρησκευτικές διδαχές να λειτουργούν ως αυταπάτες, εξασφαλίζουν, όμως, και τη λειτουργία-ευστάθεια  κάποιων σταθερών του πολιτισμού μας.

           Η γνώμη-θέση του Φρόιντ και στο σημείο αυτό είναι χρήσιμη, αφού θεωρεί πως η μη αποδοχή μιας θεϊκής τάξης θα ενεργοποιούσε τις αντικοινωνικές ορμές του ανθρώπου προς βλάβη του πολιτισμού και της ανθρώπινης επιβίωσης:

          "Δεν πρέπει να εκπλήσσεσθε, λοιπόν, για το ότι είμαι οπαδός της διατήρησης του συστήματος θρησκευτικών διδαχών ως θεμελίου της διαπαιδαγώγησης και της συμβίωσης των ανθρώπων. Είναι ζήτημα πρακτικής και όχι οντολογικής αξιολόγησης”.

              Ας πορευτούμε, επομένως, με γνώση και ταπείνωση, προς την “φάτνη” και με ό,τι αυτή συμβολίζει, αφού έτσι κι αλλιώς όλα είναι διαποτισμένα από μία ισχυρή δόση ψευδαίσθησης και η αλήθεια δύσκολα κατακτιέται ή και δύσκολα την αποδεχόμαστε.

           Ο άνθρωπος ιστορικά βρίσκεται σε μία συνεχή πλάνη-εξαπάτηση και προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από αυτήν. Αυτό θα το κατορθώσει μόνον, αν μπορέσει ποτέ, να διακρίνει  την αλήθεια από το ψεύδος. Ο Κίρκεγκωρ το είπε καθαρά:

      “Υπάρχουν δύο τρόποι να εξαπατηθείς. Ο ένας είναι να πιστεύεις αυτό που δεν είναι αληθινό. Ο άλλος είναι να αρνείσαι να πιστέψεις αυτό που είναι αληθινό”.

           Δεν ξέρω πόση αλήθεια κρύβεται στη θέση-φόβο πως ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αντέξει το άχθος  ζωής και της φρικτής πραγματικότητας, αν στερηθεί την παρηγοριά της θρησκευτικής αυταπάτης.

        Ο Φρόιντ σε αυτό ήταν απόλυτος: «Όταν κάποιος παίρνει υπνωτικά για δεκαετίες, είναι αδύνατον να κοιμηθεί αν του σταματήσουν τη χορήγησή τους».

       Οι ομοιότητες-αναλογίες ανάμεσα στην παρηγοριά που προσφέρει η θρησκεία και στη χορήγηση ενός ναρκωτικού είναι εμφανείς σύμφωνα και με την παραπάνω θέση του Φρόιντ και παραπέμπουν σε μία άλλη γνωστή θέση του Μαρξ πως “Η θρησκεία είναι το όπιο των λαών”

           Ας εργαστούμε, λοιπόν, όλοι για μία κοινωνία δίκαιη  και υποφερτή για όλους και για την εκπλήρωση της ευχής «και επί Γης Ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία»

            Έως ότου επιτευχθεί αυτό ας ακούσουμε για μία άλλη φορά τη διδαχή του Φρόιντ («Το Μέλλον μιας Αυταπάτης»):

        “Ο άνθρωπος θα μπορέσει πιθανόν να καταστήσει τη ζωή περισσότερο υποφερτή για όλους, στο πλαίσιο ενός πολιτισμού που δεν θα καταπιέζει πλέον κανέναν και χωρίς τύψεις θα ψάλλει μαζί με έναν άθεο σύντροφό μας:

         «Τον ουρανό αφήνουμε / σε αγγέλους και σπουργίτια» (Χάινριχ Χάινε, «Ένα χειμωνιάτικο τραγούδι»)”

☆Ευχαριστώ πολύ τον φίλο μου Βασίλη Γατσά για τις πληροφορίες του...

 

Από https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Article Fadi Jamil Seedu

 

ما تبقى ...

***********

في أعماق الزمن حيث تتردد أصداء البحيرة، يشع أمل لا ينتهي في محاكاة الخلود. تلامس الجراح زوايا المدى، وتتموج على سطح المياه الهادئة كمحارة تبوح بأسرارها. الأفق، رغم أنه مُطوِّق بخيوط الصمت، يبث نغمات لا تسمعها سوى القلوب الصافية. في بحيرة السلام، يتحدى السكون في رقصة مستمرة مع الأمل، ليثبت أن الجراح هي محطات يتجاوزها الزمن. تمر الرياح شاهدة على ما لا يبوح به اللسان، لكن لا شيء يقوى على كسر سلام يحلق فوق الضفاف بخفة نسمات الصباح. في ظل هذه اللوحة المتناغمة من الجمال والعزيمة، تبقى البحيرة منارة لأولئك الذين يجيدون الإصغاء لفنون الكون غير المنطوقة. لا يذبل الأفق في بحيرة السلام، بل يتحول كل جرح إلى إيقاع سامٍ يوقظ الحواس ويثير في النفس شغف التحدي والانتصار.

فادي جميل سيدو

مجلة رصيف 81 الثقافية - الفنية

 ......

Μετάφραση στα ελληνικά

του ίδιου του συγγραφέα 

Σε βάθος του χρόνου, όπου αντηχούν οι φωνές της λίμνης, λάμπει η ατελείωτη ελπίδα στην προσομοίωση της αιωνιότητας. Τα τραύματα αγγίζουν τις γωνίες του ορίζοντα και κυματίζουν στην επιφάνεια των ήρεμων νερών όπως τα όστρακα που εκμυστηρεύονται τα μυστικά τους. Ο ορίζοντας, αν και περιβάλλεται από νήματα σιωπής, μεταδίδει μελωδίες που μόνο οι καθαρές καρδιές μπορούν να ακούσουν. Στη λίμνη της ειρήνης, η ακινησία προκαλείται σε έναν συνεχιζόμενο χορό με την ελπίδα, για να αποδείξει ότι τα τραύματα είναι σταθμοί που τους ξεπερνά ο χρόνος. Οι άνεμοι περνούν μαρτυρώντας όσα δεν εξομολογείται η γλώσσα, αλλά τίποτα δεν μπορεί να σπάσει την ειρήνη που πετάει πάνω από τις όχθες με την ελαφρότητα του πρωινού αέρα. Στην σκιά αυτής της αρμονικής εικόνας, της  ομορφιάς και της αποφασιστικότητας, η λίμνη παραμένει φάρος για εκείνους που ξέρουν να ακούν τις άρρητες τέχνες του σύμπαντος. Ο ορίζοντας δεν μαραίνεται στη λίμνη της ειρήνης, αλλά κάθε τραύμα μετατρέπεται σε έναν υψηλό ρυθμό που ξυπνά τις αισθήσεις και προκαλεί στην ψυχή , το πάθος , την αγάπη και τον πόθο.

Φαντι Τζαμίλ Σίντo

Δε φέρουμε ευθύνη για λάθη στη μετάφραση ή στο συντακτικό

Η μετάφραση έγινε από τον συγγραφέα

Fadi Jamil Seedu 

ΜΑΝΟΣ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ στο Studio ΚΥΨΕΛΗΣ - Παράταση

 

ΜΑΝΟΣ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Μια ανατρεπτική κωμωδία για τον υπέροχο κόσμο του θεάτρου μετά τη μεγάλη επιτυχία συνεχίζει μέχρι τέλος Ιανουαρίου προσθέτοντας και μία παράσταση πέραν της Κυριακής βράδυ και Σάββατο απογευμα 18.30

σκηνοθεσία ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΒΑΝΟΣ

παίζουν ΤΑΚΗΣ ΚΤΕΝΑΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Φωτισμοί - μουσ. Επιμέλεια Γιώργος Λιβανός

Σκηνικά Θεατρίνων Θεατές

Κοστούμια Val de

Ζωγρ. Εκτέλεση ακηνικού Γιώργος Πολυχρονίδης

εκτέλεση κοστουμιών- βοηθός ενδυματολόγου & σκηνογραφου Vania Alexadrova

Φωτογραφίες Κώστας Βολιώτης

Video art Αντώνης Μανδρανής

Δημ. Σχέσεις Ζωή Τριανταφυλλίδη

Με φόντο το σύγχρονο Παρίσι ο συγγραφέας φτιάχνει μια ιστορία με χιούμορ σασπένς και δράση

και ήρωες ένα θιασάρχη ηθοποιό και τον πολύτιμο βοηθό του στο Παρασκήνιο ενός θεάτρου. Η ζωή τους, οι αντιθέσεις η αλληλεξάρτηση , ο θαυμασμός και το κυνήγι της επιτυχίας περνούν σαν κινηματογραφική ταινία μπροστά στο θεατή διαχωρίζοντας τη μαγεία του φαίνεσθαι στο θέατρο από την αλήθεια. Τελικά θα συνεχιστούν οι παραστάσεις του πετυχημένου έργου ή το θέατρο θ΄αναγκαστεί να αναβάλει για πρώτη φορα; Και η επιτυχία της παράστασης πως θ΄αντιμετωπιστεί;

Διάρκεια παράστασης 90΄ λεπτά

Σάββατο 18.45 & Κυριακή 21.00 μ.μ.

Τιμές εισητηρίων:

Σάββατο 15 ευρώ κανονικό και 12 ευρώ φοιτητικό- υπερηλίκων-ανεργίας- ΑΜΕΑ

3 ευρώ ατέλεια ( ΣΕΗ & ΕΕΣ)

&

Κυριακή :12 ευρώ κανονικό

10 ευρώ φοιτητικό- υπερηλίκων-ανεργίας- ΑΜΕΑ

3 ευρώ ατέλεια ( ΣΕΗ & ΕΕΣ)

ΣΑΒΒΑΤΟ 18.30 ΚΥΡΙΑΚΗ 21.00 μ.μ.

στο Studio ΚΥΨΕΛΗΣ Σπετσοπούλας 9 από Κυψέλης 51

τηλέφωνο κρατήσεων - πληροφοριών 210 8819571

Επίσημο trailer:

https://www.youtube.com/watch?v=JuGiz5QN0Zg

Επιμέλεια-παραγωγή ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ & 2FILOI