ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ ΧΑΡΑΣ"

Βαθιά γαλάζια θάλασσα
το βλέμμα της το γλυκόφερτο,το εξομολογητικό,
φλογάτη κόκκινη ανατολή
τα χείλη της τα τρεμόφυλλα, τα διψασμένα,
πλατύς λιοπερίχυτος ουρανός
η σιωπή της η πολύηχη, η ικετευτική.
Πρωτόφαντες πεθυμιές κι ασπούδαστες αισθήσεις,
το αναρώτημα κρυφό κι η λύτρωση βιασύνη.

Ολόφωτες κεντημένες μέρες
συνάχτηκαν στα χέρια της και λάμπρυναν την ψυχή της,
απείθαρχες υστερόβουλες νύχτες
στασίασαν με αδημονία και πλάτυναν την αγκαλιά της,
ασταύρωτοι δρόμοι περιπλάνητοι
άνοιξαν πέρασμα και γωνιές να πορευτεί γητεύτρα.
Το μάτωμα της καρδιάς, ζωής φεγγαροσύνη,
σεριάνισμα στ’ απύθμενο της πληγής την ομορφάδα.

Σμίλευε, ζωγράφιζε ασπασμούς
στα πάθη του γλυκού καημού και την έλξη της σαγήνης,
λιτάνευε, ευδαιμόνευε αγγελομορφές
στο κατώφλι του ώριμου καιρού και της καλής της ώρας,
μακάριζε,πολυχρόνιζε ερχομούς
στη σκήτη των ονείρων και του έρωτα τη δοκιμασία.
Αφέθηκε αμύητη στην έκσταση και τη λατρεία
και περίσσεψαν οι χαρές στην πλησμονή και τη μαγεία.

Γιώργος Αλεξανδρής

Κωνσταντίνος Μπασούρης "Εαυτών και αλλήλων"

Αναμμένα αμέτρητα κεριά,
στο δικό του το καθένα,
τ' ανηφορικό το μονοπάτι.
Η φλόγα τρεμοπαίζει -
άσβεστη ελπίδα ανακάλυψης
κι εναγκαλισμού του εσώτερου φωτός.

Κι όλο σαν κεριά
οι άνθρωποι βαδίζουν,
με τον δικό του
ο καθένας τους σταυρό,
έκαστος με τα σημάδια
απ' τα δικά του πάθη -
φανερά και αφανή -
προδομένοι από κάποιον Ιούδα
για ένα αντάλλαγμα φτηνό.
Κι όσα τα λόγια έκρυβαν,
το βλέμμα τ' αποκάλυπτε
κι ας επισφραγίζονταν
μ' εκείνο το φίλημα,
το αλλιώτικο.

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή,
που απ' τα χείλη θ' ακουστεί
"Τετέλεσται" με τόλμη,
που θα σημάνει τέλος
μα και αρχή συνάμα,
καθώς θα προσφωνούν
φερέλπιδα κι αποφασιστικά
οι προσδοκούντες
ανάσταση κι ανάταση εαυτών και αλλήλων

Ο πίνακας είναι έργο του Χρήστου Μποκόρου 

Φωτογραφία : Ελένη Μπαρσίνικα 

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Η Πίστη, η δύναμη της Λογικής και η Ανάσταση του Χριστού."

 «Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε»

 

Τα Πάθη και η Ανάσταση του Χριστού δεν εμπλούτισαν μόνον την εκκλησιαστική υμνογραφία και τη ζωγραφική αλλά και την καθημερινή μας επικοινωνία με λέξεις ή φράσεις που άμεσα ή έμμεσα παραπέμπουν στην πορεία του Θεανθρώπου προς το «εκούσιον πάθος». Οι Έλληνες μετά την πτώση της Κων/λης και στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας προσδοκούσαν την «Ανάστασιν του Γένους» κι αυτό διακήρυσσαν οι πρωτεργάτες της επανάστασης του 1821.

 

Συχνή, επίσης, είναι και η διαπίστωση – φράση πως «ο καθένας κουβαλά το δικό του Σταυρό», υποδηλώνοντας τα μεγάλα προβλήματα και δυσκολίες που γνωρίζει και βιώνει κάποιος. Εξίσου συχνή είναι και η φράση που χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να εκφράσουμε την προσδοκία μας για καλυτέρευση των συνθηκών – προοπτικών της ζωής μας ή κάποιων επαγγελματικών μας προσπαθειών και επιδόσεων: «Περιμένω την Ανάσταση».

Παράλληλα με τις παραπάνω φράσεις υπάρχουν κι άλλες που παραπέμπουν είτε στην Σταύρωση του Χριστού είτε στην Ανάστασή του, όπως: «Ανεβαίνει το Γολγοθά του», «Κάθε μέρα με σταυρώνουν στα ΜΜΕ», «Έγινε το Ανάστα ο Κύριος».

Η Ανάσταση του Χριστού και η θρησκευτική παράδοση

Όσο κι αν τα θεία Πάθη και ιδιαίτερα η Ανάσταση του Χριστού δοκιμάζουν τις αντοχές του ορθολογισμού μας, δεν παύουν να αποτελούν βασική συνιστώσα της βιοθεωρίας μας και της στάσης μας απέναντι στα πεζά και ερμηνεύσιμα της ζωής μας αλλά και στα μυστήρια, στα απροσδόκητα και απερινόητα – ακατάληπτα της ζωής μας. Η θρησκευτική παράδοση ενάντια στον ισοπεδωτισμό των ξενόφερτων ηθών και εθίμων και στον αντιπνευματικό παροξυσμό της τηλεόρασης για την τιμή του οβελία, εξακολουθεί να διαποτίζει με τον τρόπο της κάθε μας σκέψη και ηθική συμπεριφορά.

Βέβαια, δεν λείπουν κι εκείνοι που υποστηρίζουν πως κάποια δόγματα της θρησκευτικής μας παράδοσης – Σταύρωση και Ανάσταση του Χριστού – δεν αντέχουν στην κριτική και στη λογική ερμηνεία σε μια εποχή που το «σωματίδιο του Θεού» και η τεχνητή νοημοσύνη φιλοδοξούν να δώσουν απαντήσεις στα διαχρονικά ερωτήματα για τη δημιουργία του κόσμου. Οι νέοι σίγουρα είναι κάπως αποστασιοποιημένοι από όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την πορεία του Χριστού προς το «Εκούσιον Πάθος», στο βαθμό που είναι εθισμένοι και διαπαιδαγωγημένοι σε μια πιο ορθολογική ή και επίπεδη ενατένιση του κόσμου.

Στη μνήμη μου έχει στοιχειώσει εδώ και πολλές δεκαετίες η θέση κάποιου οικείου προσώπου μου που σε μια συζήτηση μαζί του σχετικά με την πορεία και τη διδασκαλία του Ιησού μού είπε επιγραμματικά: «Τον Χριστό τον πιστεύω μέχρι το Σταυρό… Τα μετά δεν αντέχουν στην ανθρώπινη λογική».

 

Η δυσπιστία προς την Ανάσταση του Χριστού

Οι ενστάσεις και η αμφισβήτηση της ανάστασης του Χριστού δεν συνιστούν μόνον προϊόντα του σύγχρονου επιστημονικού λόγου αλλά και της ανθρώπινης αδυναμίας να κατανοήσει, να ερμηνεύσει και να αποδεχτεί ως αληθές ένα γεγονός που υπερβαίνει τη δύναμη της λογικής και απαιτεί την απόλυτη πίστη. Κάποιοι άλλοι πρεσβεύουν πως η ανάσταση του Χριστού ως γεγονός και το απότοκον αυτού «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών» συνιστούν τόσο ένα ψυχολογικό όσο και οντολογικό πρόβλημα.

Ο άνθρωπος, δηλαδή, απέναντι στο φόβο του θανάτου, αναζητά ένα πειστικό αντίδοτο που απλόχερα το έδωσε η ανάσταση του Χριστού, όπως τονίζει και ο σχετικός ύμνος «θανάτω θάνατον πατήσας» ή το «θανάτω θάνατον ώλεσεν». Κι αυτό γιατί το έχει ανάγκη στο βαθμό που έχει συνείδηση της περατότητάς του. Έτσι κατέφυγε μέσω της θρησκείας στην επινόηση της Ανάστασης του Ιησού – όπως συμβαίνει στις περισσότερες θρησκείες εξάλλου – για να μετριάσει ή να απαλλαγεί από το υπαρξιακό άγχος του θανάτου, που χαρακτηρίζεται από το στοιχείο του αναπότρεπτου.

Οι πρώτες ενστάσεις των μαθητών στην Ανάσταση του Χριστού

Την ένσταση και την δυσπιστία απέναντι στο υπερβατικό γεγονός της Ανάστασης την περιγράφουν τόσο οι Ευαγγελιστές όσο και ο Απόστολος Παύλος. Πιο συγκεκριμένα ο Ματθαίος καταγράφει ως εξής την αντίδραση των μαθητών στην πρώτη τους συνάντηση με τον Χριστό μετά την Ανάστασή του:

«Και ιδόντες αυτόν προσεκύνησαν αυτώ, οι δε εδίστασαν» (28, 17)

Ανάλογη είναι και η σκηνή της συνάντησης στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιον: «Και ωνείδισε την απιστίαν αυτών και σκληροκαρδίαν ότι τοις θεασαμένοις αυτόν εγηγερμένον ουκ επίστευσαν», (16, 14). Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον καταγράφεται η δυσπιστία των μαθητών και μετά τη συνάντησή τους με τον Χριστό που αναγκάστηκε να τους επιτιμήσει «Έτι δε απιστούντων αυτών από χαράς και θαυμαζόντων…», (24, 41).

 

Ο Απόστολος Παύλος σε μία ομιλία του προς τους Αθηναίους τονίζει την άκρα δυσπιστία και χλευασμό τους στα περί Ανάστασης του Χριστού και των νεκρών. Σχετικά γράφει:

      «Ακούσαντες δε ανάστασιν νεκρών οι μεν εχλεύαζον, οι δε είπον ακουσόμεθά σου πάλιν περίτ ούτου»

Ο άπιστος Θωμάς

Την αιτία της δυσπιστίας των μαθητών και γενικότερα του λαού προς το πρόσωπο του Χριστού και την Ανάστασή του διατυπώνει με γλαφυρότητα ο Κλεόπας – ένας από τους 70 μαθητές του Χριστού – στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο.

«Ημείς δε ηλπίζομεν ότι αυτός έστιν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ. Αλλά γε συν πάσι τούτοις τρίτην ταύτην ημέραν άγει σήμερον αφ’ ον ταύτα εγένετο», (24,21).

(Και όμως εμείς ελπίζαμε ότι αυτός είναι ο Μεσσίας, που θα ελευθέρωνε τον Ισραήλ. Αλλά μαζί με όλα αυτά, που σου είπαμε, ιδού ότι είναι  η τρίτη ημέρα σήμερα από τότε που έγιναν αυτά, και δεν είδαμε ακόμη τίποτα, που να δικαιολογεί τις ελπίδες μας)

Βέβαια, η κορυφαία μορφή δυσπιστίας στον αναστηθέντα Ιησού είναι αυτή του Αποστόλου Θωμά, όπως περιγράφεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη: «Εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων και βαλώ τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρα μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω».

Η  συνέχεια της «απιστίας» του Θωμά είναι γνωστή αφού ο ίδιος ο Χριστός τον προτρέπει «φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείρας μου…  και μη γίνον άπιστος, αλλά πιστός», (20, 27). Το τέλος της απιστίας του Θωμά αποδόθηκε με έναν μοναδικό τρόπο από τον Ιωάννη και αποτελεί μνημείο κατάφασης για τον αναστηθέντα Χριστό:

«Και απεκρίθη Θωμάς και είπεν αυτώ: Ο Κύριός μου και ο Θεός μου», (20-28).

 

Η πίστη ως ψυχολογικό καταφύγιο

Όσες, όμως, αμφισβητήσεις ή ενστάσεις κι αν διατυπώθηκαν για την Ανάσταση του Χριστού δεν στάθηκαν ικανές να αποδομήσουν την πίστη των περισσοτέρων ανθρώπων για το υπερβατικό και ακατάληπτο αυτό γεγονός. Κι αυτό γιατί όπως προείπαμε ο άνθρωπος έχει ανάγκη από ένα τέτοιο υπερβατικό στοιχείο ως ανάχωμα στο φόβο του θανάτου.

Εξάλλου ο λαός έχει ταυτίσει την Ανάσταση με ό,τι θετικό υπάρχει στη ζωή του, όπως την άνοιξη και την αναγέννηση της φύσης κατά αναλογία με την αντίληψη των αρχαίων για την επιστροφή της Περσεφόνης στον πάνω κόσμο. Έτσι η Ανάσταση δεν αποτελεί ένα ψυχολογικό αποκούμπι και καταφύγιο στον ανασφαλή άνθρωπο αλλά και το βασικό θεμέλιο του Χριστιανισμού ως θρησκείας, όπως φανερά διακήρυξε και ο Απόστολος Παύλος.

«Ει Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών»

Οι θιασώτες της επιστημονικής γνώσης και του Ορθολογισμού προτρέπουν πως στην εποχή του άκρατου τεχνοκρατισμού και του Homo digitalis είναι αναγκαία η μεταφυσική θεώρηση κάποιων πραγμάτων. Επισημαίνουν, επίσης, τους κινδύνους που ενέχει η απόλυτη και άκρατη αποδόμηση κάθε μύθου ή μυστηριακού στοιχείου της ζωής μας.

Η απάντηση του Ιησού προς τον άπιστο Θωμά ηχεί ακόμη έντονα ως προτροπή σε κάθε άνθρωπο της εποχής μας, όσο κι αν αυτή δοκιμάζει τα όρια της λογικής μας.

     «Λέγει αυτώ ο Ιησούς. Ότι εώρακάς με, πεπίστευκας. Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες».(20-29, Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιον)

Από https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Urdu Article by Swaira Arif Mughal

 

*ادب، زبان،تعلیم،انسانیت* 

 *سویرا عارف مغل* 

پہلی بات تو یہ ذہن میں رکھیں کہ زبان کا ادب سے کوئی تعلق نہیں ہے۔کیونکہ میں نے اردو بولنے والے بھی کچھ ایسے لوگ دیکھے ہیں جو کر تو کسی کی اصلاح رہے ہوتے ہیں مگر انہیں گالیاں دے کر سمجھا رہے ہوتے ہیں۔اب یہاں کچھ لوگ کہیں گے کہ انداز جیسا بھی ہو کر تو وہ اصلاح (احسان) ہی کر رہے ہیں نا؟۔آپ مجھے بتائیں اگر آپ ایک بچے کو یہ کہنے کی بجائے کہ "میرا بستہ نہ چھیڑو اس میں پیسے ہیں." یہ کہتے ہیں:" اوے بدبخت! میرا بستہ نہ چھیڑ ،اس میں پیسے ہیں۔"پھر ساتھ ہی آپ اسے طرح طرح کی بدعائیں بھی دینے لگ جاتے ہیں جبکہ آپ کے مطابق ابھی تک آپ اس کی اصلاح ہی کر رہے ہیں ۔ سو یہاں پھر اس بات کے کتنے فیصد امکان ہیں کہ وہ آپ کی بات سمجھ لے گا یا وہ خود بڑے ہوکر کبھی نہ کبھی زندگی میں آپ کو ان القابات سے نہیں نوازے گا۔لہذٰا انداز بہت اہمیت کا حامل ہوتا ہے۔انداز ہی تو انداز سکھاتا ہے ۔اگر آپ کسی کو اچھے انداز سے نہیں سمجھاتے تو اگلا بندہ آپ کی بات پر عمل کرنا تو دور اسے سننا بھی گوارا نہیں کرے گا۔اگر یقین نہیں تو آپ خود چند لوگوں کے ساتھ بداخلاقی(گالم گلوچ) کرکے دیکھیں کوئی بہت ہی عزت دار ہوگا جو بدلے میں وہی الفاظ آپ کو نہیں لوٹائے گا ورنہ ممکن ہے کہ زیادہ تر تو کبھی آپ کی صورت بھی دیکھنا نہ چاہیں کیونکہ اُن کے موقف کے مطابق تو فلحال آپ کو خود ہی اصلاح کی ضرورت ہے۔ہم اگر کسی کو بہت ادب سے بھی کسی بات سے منع کرتے ہیں، لوگ تو تب بھی غصہ کر جاتے ہیں۔ مگر اس صورت میں پھر بھی کہیں نہ کہیں امکان ہیں کہ وہ آپ کی بات پر غور کرے اور یہ سوچے کہ اس کا سمجھانے کا طریقہ تو کم از کم بہترین تھا۔ یہ بھی ممکن ہے کہ اگر مستقبل میں کبھی اسے کسی کو سمجھانا پڑے تو وہ کسی کی عزت نفس کی دھجیاں اڑانے سے احتیاط کریں۔بس ساری بات تربیت و سلوک کی ہے اور جبکہ کچھ لوگ ایسے بھی میں نے دیکھے ہیں جو انگریزی زبان میں بات کر رہے ہوتے ہیں مگر ان کا ادب اور لحاظ یا ان کے بات کرنے کا طریقہ اتنا عاجز ہوتا ہے کہ شاید میں لفظوں سے کبھی بیان بھی نہ کرسکوں۔ اسی طرح تعلیم کا ادب اور انسانیت سے بھی کوئی تعلق نہیں ہے۔ کیونکہ میں نے بہت زیاد تعلیم یافتہ لوگ ایسے بھی دیکھے ہیں جن میں نہ انسانیت ہوتی ہے اور نہ ادب و لحاظ ہوتا ہے۔لہذٰا کوئی بھی زبان یا بڑی سند ہرگز کسی کا ادب یا اس کی انسانیت واضح کرنے کی دلیل نہیں ہوسکتی ،ادب کے لیے فقط آپ میں عاجزی ہونی چاہیے اور عاجزی کے لیے خود کو جھکانا پڑتا اور جھکانے کے لیے انا کا قتل لازم ہے۔ اسی طرح انسانیت کے لیے آپ کے پاس کوئی سند نہیں بلکہ ہر انسان کے لیے ہمدردی کا جذبہ ہونا چاہیے۔خواہ پھر وہ شخص کسی بھی مذہب و رنگ و نسل سے منسلک ہو۔

«Ο Κήρυκας των Καμινίων Λήμνου», νο 4

 

Κυκλοφόρησε το εαρινό φύλλο, το νο 4, της εφημεριδούλας μας, με ενδιαφέροντα άρθρα και συνεργασίες. Διανέμεται δωρεάν, χάρις στην γενναιοδωρία της Frattis Editions που αναλαμβάνει το κόστος της εκτύπωσης. Υπάρχει και σε μορφή pdf στη σελίδα της εφημερίδας στο FB.

Το 4ο τεύχος περιέχει:

[1] Στο πρωτοσέλιδο την ευχάριστη είδηση της ίδρυσης στο χωριό του συλλόγου «Μ.Ε.Α.Σ. Νέοι Καμινίων Λήμνου ο “Αργύριος Μοσχίδης”», με τη «Στήλη των Καμινίων» στο λογότυπο, ο οποίος ήδη έχει δώσει τα πρώτα δείγματα γραφής με δράσεις περιβαλλοντικού και πολιτισμικού χαρακτήρα.

[2] Ο Σταύρος Φράττης γράφει για τα «Ιστορικά των Αποδήμων Λημνίων», με φωτογραφίες από το αρχείο του «Κήρυκα».

[3] Η Ευαγγελία Λιάπη - MA, MS Φιλόλογος, στο άρθρο «Οι Λιάπηδες της Λήμνου», παρουσιάζει ενδιαφέροντα στοιχεία για την ομώνυμη οικογένεια.

[4] Ο Μάρκος Μπόλαρης μας ταξιδεύει «Στις θαλασσινές σπηλιές…». Ένα νοσταλγικό αφήγημα, γραμμένο με το γνωστό καταιγιστικό λογοτεχνικό του ύφος, στο οποίο αναμιγνύει το σήμερα με το χθες, τον Ποσειδώνα με τον Αγιοσώζο, τη φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου με τον Άγιο Μάρκο, τη Μικρασία με την έρημο της Θηβαΐδος κι όλα αυτά μέσα από ένα ψαροκάικο που ξεκινά από το λιμανάκι της Αγιάς για να ρίξει τα δίχτυα του.

[5] Ο Θ. Μπελίτσος αναφέρεται στο «Μαθητικό συσσίτιο Μούδρου 1932», με αφορμή ένα παλιό δημοσίευμα. Ένα σπάνιο τεκμήριο από το αρχείο του Κήρυκα, συνοδεύει το άρθρο.

[6] Ο Μάκης Διακουμής ανασύρει από το αρχείο του και παρουσιάζει ένα δελτάριο του 1949, στο οποίο «Ένας εξόριστος του Μούδρου γράφει στη μητέρα του». Ονομάζεται Αντώνιος Βενιζέλος και το στέλνει στη Βασιλική Βενιζέλου στο Βόλο.

[7] Ο αρχαιολόγος Δ. Πλάντζος στο άρθρο «Ξεχασμένος τάφος στον Κορνό» παρουσιάζει στοιχεία για τον Χατζή Παντελή Παπά Ιωάννου (1794-1864), πατέρα του ευεργέτη Ιωάννη Παντελίδη.

[8] Ο Σταύρος Φράττης ανασύρει δυο ακόμα συλλεκτικές φωτογραφίες από το αρχείο του, που απεικονίζουν τις οικογένειες και τις εμπορικές ασχολίες στο Σουδάν των αδερφών Γεωργίου και Νικολάου Λημνίου που κατάγονταν από τα Καμίνια.

Πλούσιο υλικό για ένα τετρασέλιδο έντυπο.

Άξιος ο κόπος των συντελεστών.

Θ.Μ. 2.5.2024

Για τα προηγούμενα φύλλα, δείτε:

- Νο 1, εδώ. ‘https://belitsosquarks.blogspot.com/2023/05/blog-post_17.html’

- Νο 2, εδώ. ‘https://belitsosquarks.blogspot.com/2023/07/2.html’

- Νο 3, εδώ. ‘https://belitsosquarks.blogspot.com/2023/12/3.html’

Παρουσίαση του βιβλίου "Ρουβίνα η Ορμυλιώτισσα" της Μαρίας Μακμίλαν Ζαχαρία & Εκθεση Φωτογραφίας του VIKTOR TATISHCHEV " ΙΘΑΚΕΣ -ITHAKAS "

 

Παρουσίαση των βιβλίων " Σε φόντο κόκκινο" & " Εβδομήντα και ένα κομμάτια του Puzzle" της Ηλέκτρας Στρατωνίου