ΕΛΕΝΑ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ - ΜΑΝΑ

Βίντεο -Συμεών Τσούνης

Σαν ήσουν παιδί...
Στη χαρά και στο γέλιο σου. Στη λύπη και στο κλάμα σου.
Στην απορία. Στην προσπάθεια.
Στην αγωνία. Στη δυσκολία. Στην αρρώστια σου.
Στεκόμουν δίπλα σου με στοργή.

Την ώρα που με αναζητούσες. Τη στιγμή που με χρειαζόσουν. Με τα λάθη μου, με τα πάθη μου, με τις αδυναμίες μου
στην ανθρώπινη πνοή...

Μα... ήμουν... εκεί με αγάπη, αφοσίωση και θαλπωρή.
Ζεστή αγκαλιά και προστασία
στην ηλικία την παιδική. Ανησυχία στην ψυχή όσο μεγάλωνες εσύ. Το χαμόγελο στα χείλη και η ευτυχία
η ακατάβλητη προσπάθειά μου στη ζωή.
Με τη δική μου ματιά, γνώση και πείρα.
Με έγνοια και φροντίδα ήμουν και θα είμαι με σώμα και ψυχή
αν το θες κι εσύ
με την αγκάλη μου πάντοτε ανοιχτή...

Όποτε το ζητήσεις, συμπαραστάτης συμβουλευτής. Όποτε το αποζητήσεις, συνοδοιπόρος συνταξιδευτής.
Απάγκειο λιμάνι στοργής στη νηνεμία.
Στη φουρτούνα καταφύγιο και παρηγοριά. Θα είμαι στο πλάι σου ημέρα και νυχτιά.

Όταν κινδυνεύσεις, γονιός προστάτης. Όταν παραπατήσεις, καθοδηγητής ορθοστάτης. Ασπίδα προστασίας
θα ήθελα να γινόταν να είμαι στο πλευρό σου παντοτινά. Η καρδιά μου για εσένα αδιάκοπα θ' αγωνιά.

Με όλα όσα διαθέτω, τα λίγα ή τα πολλά,
σε χέρια, μυαλό, καρδιά, ψυχή...
Παρά τα λάθη, τα πάθη και τις αδυναμίες
στη θνητή μου αναπνοή
θα ήθελα να μπορούσα να κινώ για χάρη σου ουρανό και γη...
Με ανθρώπινη τώρα... ή...
με αγγελική πνοή όταν φύγω απ' τη ζωή. Σε οποιαδήποτε μικρή ή μεγάλη στιγμή με χρειαστείς θα ήθελα να γινόταν για εσένα, μωρό μου, να είμαι πάντα... εκεί! 

{ -23.6.2016- }

Έλενα Χατζηγιάννη
Από το βιβλίο “Η Απαρχή”. (Σελ. 170 - 171)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΡΑΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΩΝ - ΑΡΑΓΕ ΠΟΥ ΠΑΩ;

Είμαι μια μικρή λεπτομέρεια απλά ένα ελάχιστο σημαδάκι στην απεραντοσύνη του σύμπαντος! Ξεχώρισα τα μόρια μου σε άπειρα κομμάτια και προσπάθησα να αγαπήσω όλα όσα βρίσκονται πάνω στη γη! Όσα κρύβονται στα άδυτα των θαλασσών κι’ όσα χάνονται μες το άπειρο! Μα… δε βρέθηκε ούτε ένα πλάσμα απ’ όλο το αχανές πλήθος να δώσει μια ακτίνα φως στο μέτωπο μου και να ζεστάνει τα βάθη της παγωμένης μου ψυχής! Ακόμη φωτίζει ο ήλιος κι’ η θάλασσα ψέλνει το ίδιο τραγούδι στις ακτές και χθες και σήμερα ίσαμε τ’ αμφίβολο αύριο! Έρχεται κάθε χρόνο η Άνοιξη μα… εγώ νιώθω αυτήν τη βαρυχειμωνιά! Άραγε προς τα που πάω; «Ευδαίμων Συριανός»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ " Φάρσα "

Δεν θέλω ν’ ανήκω

στων ποιητών τον κύκλο

στις ελίτ των αυτάρεσκων καλλιτεχνών

και στων διανοουμένων το ατσαλάκωτο

όνειρο.

Δεν θέλω να γράψουνε για μένα

φυλλάδες και κουλτουριάρικες σελίδες

να διαβάσουνε τα ποιήματά μου ηθοποιοί

και καλλίφωνοι κομπάρσοι.

Δεν θέλω να διδάξουνε ποτέ στα παιδιά

δικά μου στιχάκια

και να τα βάζουν να αποστηθίζουνε

τάχα τι ήθελα εκεί –εγώ- να τους πω.

Τίποτα δεν ήθελα.

Έναν λυγμό, απλά, απελευθέρωσα από μέσα μου. 

Να μην τον έχω μαζί με την μοναξιά μου.

Θα πήγαινε πολύ.

Δεν θέλω ποτέ ν’ ανήκω κάπου.

Θέλω ελεύθερα να σκαρώνω φάρσες

στου καιρού τα απόκρημνα βήματα.

Να λαξεύω την φωνή μου

με δικιά μου ευθύνη και προτροπή

με δικά μου τα σχέδια και τα σκηνικά

με δικά μου όλα τα σχήματα.

Δεν θέλω να με θυμάται κάποιος.

Απαρατήρητος μ’ αρέσει να περνάω

κι αδιάκριτα να παρατηρώ

όλα -των ανθρώπων- τα νήματα.

Έτσι, αλώβητος από καταχρήσεις

και καταχρηστικά όρων και ορολογιών,

να τα φτύνω όλα αμάσητα τα ποιήματα.

Θα σας παρακαλούσα

να μη με πάρετε ποτέ στα σοβαρά

-ούτε καν τώρα που σας γράφω

ετούτα τα λόγια-

ποτέ δεν ξέρετε ποια απ’ όλα αυτά

τα εννοώ και ποια όχι.

Πείτε πως κι αυτό εδώ

είναι ένα κομμάτι της φάρσας.

Το φτύνω

και μετά κρύβομαι

να μην με βρω.

Φτου…

Τώρα ποιος τα φυλάει;

 " Φάρσα " Του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου

Ο Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος γεννήθηκε το 1989 στο Καρπενήσι. Ασχολείται με τη δημοσιογραφία και την κριτική λογοτεχνίας.

ΒΑΣΩ ΚΟΣΜΙΔΟΥ - ΙΟΡΔΑΝΟΥ " Δύση Μάη "

"Με
Εκρήξεις
Ανατολής
Σκάει
Μέσα μου
Ο Μάης...
Μετρώ
Κομμάτια
Που
Δεν έζησα
Μα
Φτάνει
Η δύση του...
Και
Εγώ μετρώ
Και
Απορώ
Τόσους
Μάηδες
Τους πήρε
Ο αγέρας; ...
Πώς
Μου γλίστρησαν
Από
Μέσα μου
Και
Έφτασαν
Στη
Δύση;....
.
.
 Από τις "Δραπετεύουσες Σκέψεις"

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΥΠΕΡΜΑΧΟΥ " Θέρος "

Μην μου μιλάς
Για τις ζωές που έθαψα.
Τις έκλαψα 
Τις μνημόνευσα
Κι όλες με ξαναγέννησαν.
Μήτε και για τους οιωνούς που πίστεψα.
Με πρόδωσαν
Γι' αυτό τους απαρνήθηκα.
Μα ούτε και για το αύριο
Βάζοντας την ζωή
Σε μια αναμονή.
Για τα φεγγάρια τα λειψά
Που δεν ολοκληρώθηκαν.
Για ποταμούς που αδυνατούν
Τις όχθες να σμιλέψουν.
Για όνειρα που μπουσουλούν
Κι ακόμα δεν ανδρώθηκαν.
Μίλα μου για το σήμερα.
Πες κάτι για το Θέρος.
Πώς έχει αδράξει έτσι τις σιωπές
Κι αναρριχά μπιγκόνιες
Μοσχοβολά γαρουφαλιές
Κι ανθίζει πικροδάφνες.

Χριστίνα Υπερμάχου .

ΑΡΣΙΝΟΗ ΒΗΤΑ " Manchester Arena "

Έκλαψα
παιδιά 
σπασμένες
νότες
μόνα 
χωρίς
χέρια
η χώρα
ξένη
άνθρωποι
φωτιά
στάχτη
νύχτα
χωρίς
αστέρια
κενή
ζωή
έξω
πέρα
χωρίς
ήλιο
ο άνθρωπος
μικρός
μικρός
καταγής
πεσμένος
θηρίο
ο κόσμος
για
τα παιδιά.
Έκλαψα
χθες
προχθές
πάντα
στο θάνατο
η αγάπη
για
τα παιδιά
χωρίς
λόγια
χωρίς...

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ - ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Φιλήθηκαν με τα μάτια. Δεν έγραψαν όμως ιστορία, όπως είπανε και οι ειδήμονες που απασχολούνται με τις ορθές επιθυμίες. Άλλαξαν μόνο τις ερωτήσεις (για λίγο ), που τέθηκαν απ’ αιώνων και αφορούσαν την απελπισία ή την πίστη, λόγω έρωτα.

Η φωτογραφία είναι από εδώ