ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΟΛΓΑ " Η ΠΟΛΗ ΗΤΑΝ ΣΙΩΠΗΛΗ "

Άνθρωπε, το χρόνο σταματώ, δυο λόγια μου να πω, αλλοίμονο για τους καιρούς που θα περάσουν άδειοι από σένα! Ο λογικός, εχέφρων νους μόνη διέξοδο στη δημιουργία, αποφυγή στα δοξάρια. Βαδίζει πάντα στη μοίρα των άστρων, εμπνευστής μεγαλόπνοων σχεδίων, χωρίς ήλιο, σιωπή! Το φως που προσκυνάς, πετράδια, μαργαριτάρια θάλασσας ξωτικής, αποίκησαν αλλού. Κομμάτια ονείρων χτίζεις, στεγάζοντας χαρά σ’ απρόσμενο σκότος, φορεσιά φεγγαριού φοράς μ’ αφουγκρασιά αναμονής, τα βήματά σου περνούν, νομίζεις πως μας προσπερνούν μα δεν μας φτάνουν. Με σημάδια απόγνωσης ακούς το λόγο μας, υψωμένο σαν ρομφαία, εκλεκτικό, δεν χωρά παραχωρήσεις. Φοράς τη σιωπή, σε δυο άδεια μάτια, σαν κουμπιά δίχως βλέμμα, ματαιοπονείς σ’ αυτό το ταξίδι απάντηση δεν παίρνεις! Σου μιλώ άνθρωπε, για τα φεγγάρια που περνούν και χάνονται, για τα τριαντάφυλλα που μαραίνονται, αυτά που περνούν και δεν τα προλαβαίνεις, αυτά είναι η Ζωή, ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, βιάσου να την χαρείς!

ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΟΛΓΑ

ΣΑΚΑΛΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ " Πληρωμή "

Λίγοι σ΄αυτή τη σχέση

ολίγιστοι

και τώρα ήρθε το τέλος

ο έρωτας δεν συγχωρεί

η αγάπη ίσως

μα τι σχέση έχει

ο έρωτας με την αγάπη

μια μακρινή συγγένεια

η αγάπη όλα τα χωρεί

ο Έρωτας εγωϊστής θεός

τίποτα δεν ανέχεται

κι όλα τ' ανταποδίδει

έτσι λοιπόν

ας μη ζητάμε συγχώρεση

ήμασταν ολίγιστοι

και θα πληρώσουμε.

ΤΕΡΓΙΑΚΗ ΣΤΕΛΛΑ " ΩΣΜΩΣΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ "

 Dante Gabriel Rossetti  -  A Vision of Fiammetta

Στο ίδιο μοτίβο
πράσινα, κόκκινα και κίτρινα
τα φύλλα της αναγέννησης
και της εκροής της ζωής
προσμένουν τη μετάλλαξη!

Χυμοί και νέκταρ
αυτοδύναμα όνειρα κι επαναστάτες,
ρέουν στο ισοδύναμο της κάθαρσης
και της απροσδιόριστης εκφοράς του Φωτός!

Χαράζεται το τέλος των ψευδαισθήσεων..
οριοθετείται η αλληλεπίδραση στους νόμους της φύσης
κι οι συντεταγμένες των απλών συναισθήσεων,
οδηγούν στην ώσμωση των ιδεών!

Και κάπως έτσι…
συντελεί η ζωή τον προορισμό της …

© Στέλλα Τεργιακή
2.2.2016
(θα συμπεριληφθεί σε έκδοση)

( Το ποίημα αυτό το έγραψα σήμερα, επηρεασμένη απ’ την λαμπρότητα και την καθαρότητα της ατμόσφαιρας και της φύσης, έστω κι αν στην καρδιά μου βαραίνει, η «κατάντια» των ημερών μας …
Εμείς πάντα… θα ατενίζουμε τον Ήλιο και το Φως του! ) Στέλλα Τεργιακή

ΚΩΣΤΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ " Μεταμεσονύχτιο "

Ποίηση: Κ.Π. Κωστέας

Απαγγελία: Αναστασία Δημητροπούλου

Μουσική: G. Volcanov

Και αυτή η νύχτα δε θα είναι μοιραία. Το ξέρω!
Όσο και αν η συνείδηση κλονίζεται από απρόσκλητες σκέψεις
όσο και αν το σώμα γίνεται άθυρμα ανιάτων παθών,
ο επίδοξος εχθρός είναι ένα απολίθωμα των στιγμών εκείνων
που με τις κρίσιμες μας αποφάσεις νομίσαμε πως απαλείψαμε.
Αυτή η αντίσταση για μένα δεν είναι παρά μια παρωδία!
Μάθε πως αμέσως μετά τον μεταμεσονύχτιο θρίαμβο,
μονάχος θα θρηνήσω την ανάλγητη ψυχραιμία μου.
Θα ήθελα έστω και για μια φορά βυθισμένο σε τέλεια πλάνη
το πνεύμα να πέσει έξω στις εκτιμήσεις του για τους ανθρώπους
κι αυτή την ήττα να την πληρώσει η ύπαρξη μου με τίμημα βαρύ!
Τις ώρες όμως εκείνης της ανάγκης ολοκληρωτικής συνθηκολόγησης,
προβάλλει το ένστικτο που κάποτε έσωσε από τα κύματα τον ποιητή!
Ίσως κάποια άλλη νύχτα να είναι πραγματικά ισοπεδωτική,
και το φως της μέρας με βρει να περιφέρομαι αλλόφρων ανάμεσα στα πλήθη!
Απόψε όμως αργά ή γρήγορα θα παρακάμψω τους πνιγηρούς πειρασμούς.

,

ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΝΤΙΝΑ " Κόκκινα Παπούτσια " Νο 2.

Νιογέννητες ρυτίδες στο μέτωπο διαδρομή στο παραμύθι η χαρά στο βηματισμό των κόκκινων παπουτσιών. Υπάρχουν πάντα εκείνοι που δε θα καταλάβουν βαμμένα μάγουλα στο χρώμα συστολής τα σεντόνια που σκέπαζαν το φως να γίνονται στεφάνια στα μαλλιά του ονείρου σε αποχρώσεις της αθωότητας πρώτου χορού. Πάντα οδηγούσαν στη καρδιά ακόμα και τα δειλινά που βάθαιναν τα χρώματα ο δρόμος καρτερούσε το ταξίδι τα χνάρια αναζητούσαν τούτα τα παπούτσια. Να έχει να παίζει με το μικρό παιδί που της μιλά κορίτσι με τα σγουριστά μαλλιά μη τα κρατάς κλεισμένα στη ντουλάπα υπάρχει η ζεστασιά φιλιών στις σόλες τους. Στο σώμα η γραφή συναίσθημα αχνοπατήματα γραμμών που παν΄ να κάνουν μια γυναίκα κόκκινη.

ΓΡΗΓΟΡΙΑ ΠΕΛΕΚΟΥΔΑ " Ξεκρέμαστη.... σε τι κόσμο με έφερες μπαμπά; "

Ξεκρέμαστη.... σε τι κόσμο με έφερες μπαμπά?

Η ζωή μωρό μου μου έλεγες είναι ένα θαύμα
και για να γλιστρήσεις εκεί θέλεις φτερά
για να ανταμώσεις μάτια να σοφιστείς με όλη σου
τη μαεστρία από τι είναι επιστρωμένο το μέταλλο
το άλιωτο που μας ραίνει με σπινθήρες η καθημερινότητα.

Να έχεις το νου σου να μην παγιδευτείς όταν στο δρόμο σου
υποκλίνονται υποκριτές, λυτρωτές
και σου κεντάνε ασημένιες φτερούγες
για να πετάς εσύ όπου αυτές σε θέλουν.

Έτσι κι εγώ στοχάστηκα ένα σπίτι ονείρων,
μια χώρα γαλήνια και εκεί έγειρα στα γαλήνια μετέωρα,
αυτό το σπίτι που ανασκαλεύουμε αιώνες και αιώνες
αν είναι δυνατόν να το αντλήσω από την σκυθρωπή
πολιτεία.....

Τα όνειρα ήταν αυτά που πάντα με κρατούσαν
και σκαρφάλωνα στους ανέμους.

Απόψε σε γνέφω ικετευτικά,
τιποτένια ζωή να με ράνεις με ανθάκια να λούσω τον όλεθρο.

Αφυπνίζομαι ( εικονικά ) σε ανάγκες ανούσιες
πέτρα σε ύφαλο που με χτυπάνε αλύπητα κύματα,
πριν χαθώ στο τέλος αδύναμη θα αφήσω το κύμα
να με παρασύρει σε έναν ουρανό στα πολυτάλαντα
κρόσσια του.

Κι αν τα κοσμοπολίτικα ατίθασα τραγούδια του με ρυθμό
με ρίξουν στο κενό,
με όλα τα αποθέματα αλύγιστο ατίθασο εγώ!

Εγώ,,θα διαφεντεύω τις πτώσεις μου.....

Γρηγορία Πελεκούδα
Συλλογή ανέκδοτη
Πλεύσις....

ΝΤΙΝΟΣ ΛΥΡΙΚΟΣ " Στυγνός απαγχονισμός "

Το τελευταίο δικαίωμα το απαγχόνισα με μια άσπρη γραβάτα που είχα αγοράσει φτηνά μια μέρα φθινοπώρου κατηφορίζοντας άσκοπα την οδό  Πανεπιστημίου. Δεν ξέρω γιατί την έκανα δική μου. Ούτε που θυμάμαι ποια ηλίθια παρόρμηση με έσπρωξε σ’ αυτή τη ματαιότητα. Μα δεν τη φόρεσα και ποτέ. Οι άσπρες γραβάτες είναι για ηλίθιους και γώ, ως γνωστόν, δεν είμαι ηλίθιος, ή τουλάχιστον όχι καθ έξιν.

.

Ο κόμπος μονός γύρω απ’ το λαιμό, επίτηδες για να μείνουν μπλαβιά τα σημάδια στο δέρμα. Είπα «μετράω μέχρι το δέκα και μετά κλωτσάω σκαμνί», μα δεν τήρησα λόγο. Στο ένα έδωσα την κλωτσιά και στο δύο άκουσα το κρακ του αυχένα. Δεν άφησα ούτε μια στερνή προσευχή να εκπνεύσει απ’ τα χείλη του όπως πισθάγκωνα στην αδιόρατη κλωστή τού ψέματός του το είχα δεμένο. 

.

Έτσι είναι, άμα δίνεις κούφια δικαιώματα μετά καταντάς δολοφόνος της ελαφρότητας που σε έκανε να τα ξεστομίσεις. 

.

.

Ν.Λ.