Σάββατο 28 Ιουνίου 2025

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "Ο Μ Ο Λ Ο Γ Ι Ε Σ"

 

  Ο Μ Ο Λ Ο Γ Ι Ε Σ

Η καθημερινότητα ως  μια  ευσχήμονη παραδοχή
πιστής αντιγραφής και μίμησης άδολης συμπεριφοράς,
ως προσήκουσα άρνηση κι απόρριψη αναρωτημάτων,
ομολογία είναι προσωπικών κι ανέσπερων βιωμάτων
στην ευταξία της συνύπαρξης , στην ταύτιση των ιδεών
με τη συνείδηση καθαρή γραφή και οδηγήτρα.

Εικόνα θολή η συνοχή της ταξικής κοινωνίας
στην κοινή διαβούλευση της πολιτικής ερμηνείας,
με την απάτη σύνδρομο κλειστής επικοινωνίας
κι ασύμμετρο περίγραμμα τη σύνεση με τη λογική.
Ομολογίας θέλγητρο η ευπιστία στις παραδόσεις
και άνθισμα οργής η σιωπή σε απαντοχές και μαρτυρίες.

Ορίζοντες κοντινοί κι επίπεδοι η πίστη και η γνώση
με σύσταση στην προσήλωση, την άγνοια και τον φόβο
χωρίς προοπτική απένταξης από μοίρες και λατρείες,
να έχουν πρόσωπα οι καιροί και λειτουργούς οι εποχές.
Ομολογία ο βαθύς φανατισμός και η ιδεοληψία
με ομόθυμη τη συσπείρωση σε πρότυπα και ανάγκες.

Με τη μνήμη στέγασμα αναμνήσεων και ησυχαστήριο,
τον παιδεμό του νου σε σκιές και πλέγματα ορθοφροσύνης
για επίκαιρους συμβιβασμούς και επιτήδειες συμφωνίες,
οι φιλοδοξίες φειδωλές για προτάγματα και δημιουργίες.
Ομολογία η αλλοτρίωση κι η θέσπιση της αντινομίας
σε μια κοινωνία απρόσωπη χωρίς αναφορές και ιστορία.  

                              Γιώργος  Αλεξανδρής






Turkia Loucif, an Algerian writer and poet, shares her poetry

 

Turkia Loucif-Algerian writer

 Loucif is an Algerian writer who grew up in a family of many members and lived in a house left over from the houses of French centenarians in the neighborhood of arches. Her passion began with telling oral stories to her two sisters before bed, her mother realized her talent and she loved nature, flowers and squirrels, she frequented the school library and read novels in French. She dreamed of becoming a journalist and used to take this profession as a child, she used to make her notebook a microphone and talk to some of her family members. Her writing style caught the attention of her teacher, who registered her in a literary competition and won first place at the age of 12.  

She published the novel “The Legend of the Squirrel” in 2016. Another novel “Virginia Park” was published in 2018. She published her first short story collection “Aboud Cannot Endure the Whip” in 2021. Her play “Dance of the Puppets” was adapted from her story “The Puppeteer Moussa and the Others.”   

The Squirrel was a bestseller with Golden Jerusalem House, which accompanied the author over nine years of participation in book fairs. This novel was selected in the literature of young people through a competition in which the participants of the Ajlana Library participated and in which a boy and two girls won. As for her collection of short stories, she presented critical readings by critics from Algeria and the Arab world. Among her global achievements is the book Together All of America by the American principled writer Kogetim Hadjari, which she considers Turkish in her honor.

Currently, she is a writer and has a fictional novel The Legend of a Squirrel published in 2016 and signed in front of readers at the International Book Fair in 2017, then presented a romantic novel entitled Virginia Park, then presented her collection of stories Abboud does not bear the whip. Currently she works in the field of cultural journalism in Al-Masar Al-Arabi newspaper.

She won second place in the Arabic Story Competition by the “Narrators Sing” club. Her story “The Squirrel” won first place in the “Tell, Scheherazade” story competition. She received honors on Press Day from the Governor of the state of Médéa. She was honored in children’s literature with a squirrel statue for her novel “The Legend of the Squirrel” in June 2024 by Dar kuds 

WHEN EVENING COMES

When evening comes,
My morning revolution subsides
I live in my mother’s lap.
My scattered tresses arrange it
In a spring braid
Swim in her eyes and read the boat
And the lifetime oars
I accepted it and I repeat it for her ten
Scatter it on the hands and the corner
When evening comes,
I love my mother and her survivors.
The words of a poet taking her first steps
In words and prose whenever evening falls.

***

Poem (judgment in a rejected case)

Algerian poet Turkia Loussif

The lawyer collected my case papers
And he said: your case is rejected.
The judge will reject it
And the offender rejects it
And the violinist rejects it
Your crime, Ma'am, is that you dropped the victim.
Your crime ma'am what happened to him
Crazy singing
Crazy writes love words
I said, "I'm innocent, sir."
And the rain showers are witness
And my broken rain
And my short skirt
And my hair flowing
Witnesses, sir.
We didn't see the victim.
The lawyer returns and checks the papers.
He found a poem he read.
She shivered and shouted, "I'm accused!"
The lawyer read ...
She dragged my killer and her broken emollient
I got wet and squeezed the skirt
Slim figure, wet butterfly
Jana Haha trembling and eulogizing
I dried it and gave it my perfume
I perfumed and strutted and left
My perfume draws me to it
The thief of my heart shivered wet
And I shivered in hope
And my perfume is a witness to it
___

DON’T LEAVE…

Don’t leave
The soul accompanies you
And you slip from me
I’m the dead woman.
After counting the steps of departure
Don’t leave…
The Miqat is October
Leaf I was flowering
Until
Don’t leave.
All the seasons you were with me
And leave
In my last chapters
After inhaling all the winds
Console me now, don’t you fool around?
My tears dried up
My soul is burned
You made me a graveyard for my sorrows
And to whine
Don’t leave.

........

WITH A DRY OLIVE BRANCH CARVED A SPEAR

With a dry olive branch carved my spear
And I call Nidal and Basil and Marai
I am the sculptor, spears and conquerors
And I am the shooter and I am the one who is right with my spear

Shrapnel and shrapnel in Gazaya
And the three of us were in a holy wrath.
Guys and guys and they are like me
Spears and spears in the breasts of Moshe

The spears fell and they fell,
And the three of us fell with the coffin.
And the dry olive branch remains in my palm.

_________________

Delightful butterfly 

By: Turkia Loucif / Algeria

I ask her, why are you hovering around me!?
Her eyes speak green. 
You land on the dry branch!! It is affected 
She sheds dew from her eyes on yellowish paper
I see you my mother and the world remembers me and more
You look like a big butterfly, even more. 
She was delightful and you were the youngest cheerful 
Did I answer your question? 
Tell me how were you 
And where are the butterflies in the flowering field? 
 Showed the cheerful great influence  
And she moved her wings. 
  The weight of her wings    
And her eyeballs were teary

I'm no longer the cheerful butterfly. 
Be the cheerful butterfly. 
The field is green 
And the cast is red 
And the dew is dripping 
Stay away from my dry branch and more 
 Threads weave and multiply 
And wrap you around like me. She was looking.









Παρασκευή 27 Ιουνίου 2025

Λευτέρης Σιώμος " Άνθη Νοσταλγίας"



Άνθη Νοσταλγίας-Blossoms of Nostalgia


Yesterday l was searching through my years.. Years that were burning like a furnace.. Hidden in the snow they were.. And like ice they have become.. I wandered about at dusk.. With my eyes full of dreams.. Everything looked at me suspiciously.. And was indifferent as a stranger to me.. I went to the old hangouts That l was once used to.. Everyone looked at me in a frozen manner They had excluded me outside from their world.. I embraced my home places And kissed the familiar roads and paths.. I sharpened my memories That have become such rebels to me.. Love-affairs, friends, are lost, In the bowels of this world.. Flowers that have withered away In the gardens of my dreams.. I went to the places of the heart Where l once took your kiss.. And the stones became an embrace to me And a dear caress to your prayer.. Shivering l went and sat At the desks of education Bitter-sweet did l pluck The blossoms of nostalgia... Through yesterday l searched for the years And across my mind l've just brought them again.. They have become birds and have flown away.. In clouds of carbon and soot.. My memory doesn't move.. It just stands and makes a wonderful party.. It hurts, it throbs, it cries its heart out, it enjoys, Everything on the staircase of Youth! Written by Lefteris Siomos Translated by Vasiliki Kalahani



Η φωτογραφία δημιουργήθηκε με ΑΙ









ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Ιουλιανός ο «Μέγας»…"

 

 *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"   

                                                      *«Έλλην ειμί».

         «Φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δε δόξασα την τύχη μου σαν να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, “Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό”; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μού λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου» (Επιστολή Ιουλιανού προς τον φιλόσοφο Θεμίσιο)

        Σε κάποια άλλη του επιστολή («Εγκώμιον στην αυτοκράτειρα Ευσεβία»), δεν μπορεί να κρύψει την αγάπη του για την Ελλάδα: «Μα τι μ’ έχει πιάσει; Και τι είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας, που δεν μπορώ να τη φέρω στο νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της;».

           Είναι μερικές φορές τόσο σατανικές οι συμπτώσεις που σκέφτεσαι πως κάποια θεϊκή πρόνοια τις έχει προγραμματίσει. Τυχαία σήμερα πέρασα από δύο δρόμους  που σε άλλη μέρα ίσως θα περνούσε απαρατήρητο.


          Στην αρχή βάδισα για λίγο την οδό του Μ. Θεοδοσίου ( του βυζαντινού αυτοκράτορα ) και λίγο αργότερα με taxi   πέρασα τη γνωστή οδό στην Αθήνα,  την Ιουλιανού. Θα πει κάποιος τι το περίεργο. Περίεργο δεν είναι, αλλά η σύμπτωση και η δική μου παραξενιά έκανε τις δύο αυτές διαδρομές αφορμή για σχόλια και προβληματισμό.
        Η σύμπτωση βρίσκεται στο ότι πέρασα από δύο δρόμους της Αθήνας που φέρουν το όνομα δύο Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου. Του Μ. Θεοδοσίου(379-395) και του Ιουλιανού (361-363).
        Η παραξενιά μου είναι το άλλο σκέλος του "περίεργου" σημερινού συμβάντος. Από μια απροσδιόριστη αιτία εδώ και πολλές δεκαετίες αρέσκομαι να  σχολιάζω μέσα μου τις επιλογές εκείνων που αποφάσισαν είτε να δώσουν το όνομα ενός πολιτικού προσώπου (βασιλιά, αυτοκράτορα, πρωθυπουργού...) σε κάποιον δρόμο, είτε με τον τίτλο-επίθετο που συνήθως συνοδεύει αυτά τα πρόσωπα (εθνάρχης, μέγας,...).

 

          Μπορεί να χάνω αρκετό χρόνο και για τα δύο αυτά "είτε-είτε" μέχρι να βρω μια πειστική απάντηση. Αρρώστια θα τη χαρακτήριζε κάποιος αυτή μου την παραξενιά, αλλά ενδιαφέρουσα
        Αλλά ας έλθουμε τώρα στο προκείμενο και στο τι ενδιαφέρον βρήκα στη σχέση των δύο αυτών δρόμων με τα ονόματα των δύο αυτοκρατόρων. Βέβαια τον εσωτερικό μου στοχασμό βοήθησε και η αθώα ερώτηση του ταξιτζή "ποιος ήταν αυτός ο Ιουλιανός;".
         Να και η σατανική σύμπτωση που έλεγα στην αρχή. Και οι δύο ήταν αυτοκράτορες, με τον Ιουλιανό να πεθαίνει σαν σήμερα 26 Ιουνίου 363 μ.χ. 

          Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζαμε πόσοι οδοί φέρουν το όνομα του Ιουλιανού στην Ελλάδα. Κι αυτό γιατί πρόκειται περί “ηρωισμού” να επιλέξει και να προτείνει κάποιος το όνομα του Ιουλιανού σε κάποιο δρόμο. Σημαίνει ότι γνωρίζει πολλά για την προσωπικότητά του και το έργο του και το κυριότερο για την ελληνομάθεια και την ελληνολατρία του.

        Ο “ηρωισμός” συνίσταται και στο γεγονός ότι έπρεπε αυτός που επέλεξε και πρότεινε το όνομα του Ιουλιανού να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει την αντίδραση της πανίσχυρης εκκλησίας σε αυτά τα ζητήματα.

         Όπως γνωρίζουμε το όνομα του Θεοδοσίου το συνοδεύει πάντοτε το επίθετο “Μέγας”. Εδώ και 60 χρόνια πασχίζω να βρω ή και να αιτιολογήσω-δικαιολογήσω το κριτήριο με το οποίο δόθηκε αυτό το επίθετο στον συγκεκριμένο αυτοκράτορα. Η εκκλησία είχε τους λόγους της (επιβολή δια της βίας του Χριστιανισμού και δίωξη των εθνικών-ειδωλωλατρών).


        Βέβαια η εκκλησία παρέβλεψε τις σφαγές του Θεοδοσίου στον ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης (7000 νεκροί) και την τιμωρία που του επέβαλε γι αυτό του το έργο ο τότε πατριάρχης.

Σε αντίθεση με το επίθετο-τίτλο “Μέγας” του Θεοδοσίου τα συνοδευτικά επίθετα-τίτλοι του Ιουλιανού είναι τα απαξιωτικά “Παραβάτης” και “Αποστάτης”. Και δεν είναι τα μόνα. Φυσικά και τα δύο αυτά επίθετα είναι έργο της εκκλησίας. Κι αυτό γιατί ο Ιουλιανός ως αυτοκράτορας ασπάστηκε τον ειδωλωλατρισμό των αρχαίων Ελλήνων και προσπάθησε να τον επαναφέρει (ανεπιτυχώς βέβαια) ως θρησκεία στο Βυζάντιο.

           Να δεχτούμε, όμως, πως η εκκλησία είχε τους λόγους της που επέβαλε το “Μέγας” για τον Θεοδόσιο και τα “Παραβάτης/Αποστάτης” για τον Ιουλιανό. Η πολιτεία με ποια κριτήρια συμφώνησε με όλα αυτά;

          Είναι έξω από το σκοπό αυτού του άρθρου να αναπτύξει λεπτομερώς το εθνικό και ελληνωφελές έργο και των δύο αυτοκρατόρων.

          Ωστόσο για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας παραθέτω λίγα στοιχεία που θα βοηθήσουν για την κατανόηση της αδικίας προς τον Ιουλιανό που το όνομά του και ο θάνατός του ταυτίζεται με το τέλος του αρχαιοελληνικού κλέους.

          Ενδεικτικά αναφέρω τη δίωξη των Ελλήνων (εθνικοί) από τον Θεοδόσιο καθώς και της αρχαιοελληνικής θρησκείας με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Η κατάργηση των Ολυμπιακών αγώνων είναι από τα πιο ανθελληνικά έργα του.     


         Προς τι λοιπόν το “Μέγας”; Η Εκκλησία ας τον ανακήρυσσε άγιο ή ευεργέτη της, όπως τον Μ. Κωνσταντίνο (με τους 5 φόνους του/ του γιού του…).

         Το έργο του Ιουλιανού και η προσφορά του προς το ελληνικό πνεύμα είναι πασίδηλο, αλλά ταυτόχρονα και η αιτία που του αποδόθηκαν τα υποτιμητικά “Παραβάτης, Αποστάτης…”


       Ο Ιουλιανός υπήρξε βαθύτατα μορφωμένος άνθρωπος. Επηρεασμένος από την ελληνική κλασική παιδεία (ελληνομαθής και ελληνολάτρης), ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του Έλληνα και δεν δίσταζε να δηλώνει «Έλλην ειμί», την εποχή που το όνομα Έλλην σήμαινε τον “Ειδωλολάτρης” και τον “Εθνικός”, με ό,τι αυτά συνεπάγονταν για την εποχή του (διώξεις…).

       Ο Ιουλιανός επειδή θεωρούσε τον Χριστιανισμό εχθρό και μη συμβατό με το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και φιλοσοφία έλεγε στους κατήγορούς του από την πλευρά των χριστιανών απαντούσε με το:

       “Ημίν ανήκουσιν η ευγλωττία και αι τέχναι της Ελλάδος και η των Θεών αυτής λατρεία, υμέτερος δε κλήρος εστί η αμάθεια και η αγροικία και ουδέν πλέον. Αύτη η σοφία υμών”

           Το εισαγωγικό απόσπασμα αποτελεί έναν ύμνο-δοξαστικό του Ιουλιανού για την Ελλάδα και το Πνεύμα της.

       Ακόμη και ο τρόπος που αντιμετώπισε το θάνατό του στη μάχη εναντίον των Περσών δείχνει το μεγαλείο του.

      «Ήρθε τελικά για μένα η στιγμή φίλοι μου, να αφήσω αυτή τη ζωή την οποία, με την πρώτη ζήτηση, επιστρέφω χαρούμενος στη φύση, σαν ένας τίμιος οφειλέτης. Δε θλίβομαι καθόλου (όπως ίσως θα νόμιζαν μερικοί), γιατί μοιράζομαι με τους φιλόσοφους την κοινή δοξασία που θεωρεί την ψυχή πιο ευτυχισμένη από το σώμα…

      Οι επουράνιοι θεοί μου έδωσαν ως αποστολή, το ξέρω πολύ καλά, να αντιστέκομαι ακόμη και σε μεγάλες δυσκολίες και να μην υποκύπτω, ούτε να ταπεινώνομαι ξέροντας από πείρα ότι μόνο οι αδύναμοι καταβάλλονται από τη θλίψη, ενώ αντίθετα, τη νικούν όσοι επιμένουν προσπαθώντας.


     Δε μετανιώνω για ότι έκανα και δε βασανίζομαι από την ανάμνηση κανενός σοβαρού αμαρτήματος που να έχω διαπράξει είτε όταν ήμουν εξόριστος και ζούσα στην αφάνεια είτε μετά την άνοδό μου στην εξουσία. Κράτησα, νομίζω, την Ψυχή μου αμόλυντη, πιστεύοντας ότι η Ψυχή του ανθρώπου συγγενεύει με τους θεούς. Η πολιτική μου υπήρξε μετριοπαθής και έκανα επιθετικούς ή αμυντικούς  πολέμους πάντα ύστερα από ώριμη και λογική σκέψη. Όμως η επιτυχία δεν ήρθε πάντα να στέψει τις προσπάθειές μου, γιατί οι ανώτερες δυνάμεις απαιτούν να έχουν τη τελευταία λέξη σε όλα τα ανθρώπινα εγχειρήματα.

       Πίστευα ότι ο σκοπός μιας δίκαιης εξουσίας είναι η ευτυχία και η ασφάλεια των υπηκόων της, γι’ αυτό υπήρξα πάντα, όπως ξέρετε, υπέρ των πιο ειρηνικών λύσεων και απέκλεισα από τις πράξεις μου κάθε ελευθερία ικανή να φθείρει τα πράγματα και τα ήθη. Και δε ντρέπομαι να ομολογήσω ότι χάρη σε μια αξιόπιστη προφητεία, ξέρω από πολύ καιρό ότι είναι της μοίρας μου να πεθάνω από σίδερο…Ευχαριστώ τους αιώνιους θεούς που μου επέτρεψαν να πεθάνω, όχι σα θύμα σκοτεινών δολοπλοκιών ούτε μέσα στους πόνους μιας πολύχρονης ασθένειας ούτε σαν εγκληματίας, αλλά αφήνοντας τον κόσμο μέσα στο Φως» (Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος ήταν αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων και περιγράφει τις τελευταίες στιγμές του Ιουλιανού).

         Δυστυχώς, όμως, από το έργο και τις ιδέες του Ιουλιανού έχουν μείνει ως πιο γνωστά τα:

         1. "Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά. Ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μάντιδα δάφνην ου παγάν λαλέουσαν. Απέσβετο και λάλον ύδωρ". ("Να πείτε στον βασιλιά ότι γκρεμίστηκε η περίτεχνη αυλή. Ο Απόλλωνας δεν έχει πια καλύβα, ούτε προφητική δάφνη ούτε πηγή που να μιλάει. Στέρεψε και το νερό που μιλούσε").

      2.«Νενίκηκάς με Ναζωραίε»

         Και τα δύο αυτά εκφράζουν ίσως την αποτυχία του να επαναφέρει στο Βυζάντιο την αρχαία ελληνική θρησκεία και το πνεύμα της.

        Ως επιμύθιον αυτού του κειμένου θα παραθέσω την κριτική του Αλέξιου Γ. Κ. Σαββίδη για το έργο και την προσωπικότητα του Ιουλιανού του «Μέγα», ως μία απάντηση στο χριστιανικό ιερατείο της εκκλησίας που τον κατασυκοφάντησε. Εξάλλου ο Ιουλιανός υπήρξε ο μοναδικός, μη χριστιανός αυτοκράτορας του Βυζαντίου.

       «Η προσπάθεια της χιμαιρικής μορφής του Ιουλιανού, ονειροπόλου αρχαιολάτρη και πολυγραφότατου ελληνομαθή αυτοκράτορα, να στρέψει τους ωροδείκτες της ιστορίας προς τα πίσω με την αναβίωση της ειδωλολατρίας, αποτέλεσε την τελευταία αναλαμπή της παλιάς ελληνορωμαϊκής λατρείας». 



 Από https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

 





 

 

Ποίηση του Carl Scharwath

 

Whispered Ocean Breeze

A tattered red hat drifts from a girl's head,
caught in an ocean's breeze, carrying her memories,
as she contemplates the world to come.

Muted Apocalypse

The world ended today,
seen only by a homeless woman-
scattering her final crumbs for pigeons
before they soared into the void.

Weaving Dreams

Your final words, like ripples
on a secluded, secret pond
bekon me with an acousmatic harmony.

Disorientation

A shattered compass spinning wild,
points to shadows and veiled lies.
No north to guide, I stumble blind,
lost in the maze of twisted-truths.


Carl Scharwath, has appeared globally with 250+ publications selecting his writing or art. Carl has published four poetry books and his latest book is “The World Went Dark,” published by Alien Buddha Press. Carl has four photography books, published with Praxis and CreatiVingenuitiy. His photography was exhibited in the Mount Dora and Leesburg Centers for the Arts. Carl is currently an art editor at Glitterati and former editor for Minute Magazine. He was nominated with four The Best of the Net Awards (2022-25) and two different 2023 Pushcart Nominations. 






Ποίημα του Taufiqul Islam Choudhury.

 

Listen to Conch

--------------------------------------------
Taufiqul Islam Chowdhury
--------------------------------------------

Going round the Great Time last day  /
Urvashi Cohabits with aquatic conch.  /
With lost dignity   /
Conch stayed as a tame lass by shore   /
Dozed in open shell, lonely. /

Lend an ear /
A crazy voice from conch flots afar. /
Suppressed whisper of sigh /
Deep darkness slowly spreads /
The Covered manuscript of the Great Time /
Turns papes with departing music of migratory bird. /

Wave comes and dives again  /
Yet people go to the sea /
Listen to conch.  /
Engrossed in deep down water
Quite abysmal alone.
Cry the thirsty yea and nay /
Radiant linn of sin and virtue.
-------------------------------------------------------------




Short Biography 
--------------------------
Taufiqul Islam Chowdhury is a dedicated Bangladeshi litterateur of the present age. This keen penetrative, essayist and poet has considerable contribution by writing various books, which identifies him as writer at the national level. His standard, popular books have more than one edition, even fifth/ sixth editions in some cases. He was born on 7April, 1957 at Hajee Bari in Raozan, which memorable for rebel poet, Kazi Nazrul Islam'. In maternal side he is the next generation of medieval poet, Baker Ali Chowdhury.

He arrived in literary field with the help of famous rhymer Bokteyar Hossain. His first attempt was a rhyme when he was in class seven. Later he has written essayes and done research. His informative, realistic and fluent writing has an alluring style which engrosses the readers. He is skillful in poems too. His poems are explicit and conscious. A different feeling overflows in these poems which are mixed up with craze.

He has obtained Graduation (Honours) and Masters in Political Science and started his career as a 'Sub-Editor' of newspaper. Later on he has performed as an 'In-charge' of industry and other important parts of Financial Institutions. He is the proud father of Sanjida Sajin and Dr. Chowdhury Arefin Mahmud.
--------------------------------------------------------------------------------------









Ποίημα του Dustin Pickering (USA)

 


Love


I need you, love

I need you, love,
to show me the darkness 
of your depth.
The abyss of spirit captivates me...

I need you to call the rains
from my darkest skies; 
I will face seizure from the night.
I have waited for your exiled embrace
since the morning winds.
Now, the silence of the moony season
frowns darkly and I am still alone.

Dustin Pickering
USA