Αδειανό μικρό μου σπίτι στις ακτές του Chesapeake Με τον άνεμο να κτυπά αλύπητα τα ξύλινα τα παραθύρια Την αύρα της θάλασσας να σμίγει απαλά με την σκόνη που χρόνια καλύπτει τ' απομένοντα λιγοστά έπιπλα Και με τ' αγνά της νιότης μας όνειρα να τριγυρνούν αόρατα στ' άδεια της εστίας της πρώτης μας δώματα..
Εγκαταλελειμμένο της νιότης μας σπίτι κάτω απ’ τα πανύψηλα πεύκα που ψιθυρίζουν αναμνήσεις στον άνεμο Αναμνήσεις λησμονημένες, κάπως σβησμένες στην ομίχλη του παρελθόντος. Θύμισες αγαπημένες από φωνές παιδιών από λόγια αγάπης, γέλια, χαρές Λησμονημένες άραγε της περασμένης ζωής αναμνήσεις; Μάλλον όχι, μάλλον αμυδρές, χλωμές απ' τα χρόνια που διάβηκαν Κάπως μπλεγμένες με σκιές θλίψης, πικρίας
Ελάτε σε μένα της νιότης μου όνειρα που ζείτε στον νου όσο η καρδιά μου χτυπά Λόγια ειπωμένα, υποσχέσεις δοσμένες όλα αμυδρά μα για μένα αξέχαστα Με τους ψιθυρισμούς σας Γεμίστε τα άδεια τα δώματα, με την πνοή σας ταξιδέψτε μακριά Πάνω απ' τα νερά τα βαθιά κάτω απ' την φεγγαρόσκονη της γλυκιάς νύχτας του καλοκαιριού Μακριά, ν’ αρθείτε κοντά μου την πικρή μοναξιά μου να βρείτε
Κοντά μου ελάτε αγνά της νιότης μου όνειρα νανουρίστε με, στην άδεια τωρινή μου φωλιά με την θαλπωρή, την ζεστασιά που κρατάτε. Άκουσε..... τους ψιθύρους άκουσε μοναχική μου καρδιά
Θυμήσου το άρωμα απ’ την αφθονία του αγιοκλήματος κάτω απ’ τ ‘αγαπημένα μου πεύκα Πάρε τα μονοπάτια που πευκοβελόνες καλύπταν και τα σπασμένα, λιωμένα κελύφη των οστρακιών του Chesapeake
Θυμήσου την παιδική κουβερτούλα που στέγνωνε στον ήλιο τις κουβέντες τις παιδικές, τ' αμέριμνα παιδικά γέλια γύρω απ' τις ανθισμένες πολύχρωμες αζαλέες, κάτω απ' τις ολάνθιστες κρανιές, τις ρόδινες μυρτιές. Οι βαριές βροχές των καλοκαιρινών ημερών να εισδύουν βαθιά, να μουσκεύουν την κόκκινη αμμώδη γη Οι ηλιαχτίδες θαμβωτικές να διαπερνούν μέσ' απ’ τις βελόνες των πεύκων ν᾽ αγκαλιάζουν σε δόξα την μουσκεμένη γη
Κόψε φρέσκα κλαδιά απ' τον πρίνο που χρόνια στολίζει την σφραγισμένη πια πόρτα και σκόρπισε τα κόκκινα μούρα του ολόγυρα στις σβησμένες του τζακιού τις στάχτες Να φέρουν θαρρείς αγιοσύνη και φλόγα στο σβησμένο στην λήθη της ζωής παρελθόν
Ανέμοι φερμένοι απ᾽ τον Chesapeake φέρτε μου πίσω τους άσπρους μου γλάρους λευκούς, αγνούς σαν τα πρώτα μου όνειρα. Δοξαστικές του ήλιου ακτίνες μετά την βροχή βρείτε τον δρόμο σας μέσα απ' τα σάπια του πρώτου σπιτιού παραθύρια την σκόνη, τις σκιές του παρελθόντος σηκώστε Μπείτε στον νου μου, και ζωντανές τις γλυκές αναμνήσεις μου φέρτε
Ανέμοι του Chesapeake, στριφογυρίστε.. Στον νου μου στροβίλους γυρίστε, χορέψτε μαζί μου στο άδειο της τωρινής εγκατάλειψης
Θυμήσου, θυμήσου καρδιά μου τ' άσπιλα όνειρα της νιότης
Λία Σιώμου 21 Νοεμβρίου 2008
🌸
On the Chesapeake shores
Abandoned little house on the Chesapeake shores The wind blowing through the wooden, rotten shutters The sea breeze softly blending with the dust Covering the few furniture pieces remaining. Innocent dreams of our youth still filling the deserted rooms.
Abandoned little house under the tall pines whispering to the wind memories somehow forgotten in the deep past. Cherished memories of children voices words of love, laughter and joy. Forgotten, forgotten or not? Just faded by the years, diminished under shadows of sorrow or despair.
Come to me dreams of youth still breathing alive as long as my heart beats. Words spoken, promises given All faded but not forgotten. Whispering still in the empty rooms Traveling far over the deep waters under the moon dust of the sweet summer night. Far, to reach my solitude.
Come to me innocent dreams of youth Console this empty nest with the warmth of your memories. Listen; listen to the whispers abandoned heart. Remember the scent of the abundance of honeysuckle under the loved pines. Walk the paths covered with thick layers of pine needles and broken pieces of seashells.
Remember the baby blanket drying in the sun. Babies talk and laughter around blooming azaleas Under flower covered dogwood and myrtle trees.
The heavy summer rains seeping in Soaking the red sandy earth The sun rays gleaming gloriously through the pines Glorifying the wet land.
Cut fresh branches from the holy tree adorning the long-shut front door And spread the red berries all around the spent ashes of the hearth. Giving holiness and fire to the lost past.
Winds from the Chesapeake bring me back the white seagulls White and innocent like our dreams. Glorious sun rays after the rain find your ways through the broken shutters Raise the dust and the shadows of the past Blend with the mind, bring alive the sweet, forgotten memories. Winds from the Chesapeake swirl, swirl Dance with me in this emptiness of desertion
Remember, remember my heart The innocent dreams of youth
Τις νύχτες έβγαινε νευρικά απ'τη σπηλιά του με ένα ξυράφι χάραζε με μανία τις μέρες που είχαν περάσει αποφάσεις εκπρόθεσμες τον μετέτρεπαν σε σκυλί άγνωστης ράτσας σκέψεις παράφορες τον άγγιζαν υποδόρια δεν ήξερε πως να τις αποτρέψει, μα γνώριζε πως να εκδικηθεί έμαθε να σπέρνει οχιές στα μάτια που τον αντίκρυζαν έβγαζε κι έβαζε περίτεχνες μάσκες σφίγγοντας σχολαστικά τη θηλιά τους το σάλιο του μύριζε μπαρούτι Τίποτα δεν τον σταματούσε, η τέχνη της φαντασίας περιλαμβάνει ηφαίστειους οίστρους, ποιητικούς οργασμούς, τεράστιες αυλαίες.
Πίνακας : Surrealist art oil painting (self portrait) by Daniel C. Chiriac Από https://in.pinterest.com/
Οι σκέψεις που μοιραζόμαστε πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων. Η καρδιά ολισθαίνει στο ασυνείδητο. Μια ανάγκη φυγής απ'τους ανθρώπινους ρόλους συντροφεύει τα βλέμματα. Τις στιγμές της περισυλλογής σβήνω τα αποτσίγαρα της θλίψης. Η διαπόμπευση στις μέρες του νωθρού παρόντος συνεχίζεται. Μια κρυφή αναταραχή ταρακουνά το αμίλητο βάδισμά μας. Προσπερνώ τις ξεψυχισμένες ακτίνες του ήλιου αρχίζω και συμμετέχω στα παράτολμα πάθη, ένας βηματισμός λύτρωσης .
Μου είπαν: -Είναι μακριά από δω η γη τους. Τι σε μέλλει; Ξένοι είναι , κανείς τους δεν είναι ένας από Εμάς. Ας βάφουν κόκκινο τον ουρανό τους, Ας στάζει η βροχή τους στα κεφάλια των παιδιών τους σταγόνες μαύρες , άγριες, σκληρές.
Εμείς δω να μες στην ασφάλεια μας, Πέτρες δεν έχουμε να πέφτουν στα κορμιά μας, Δεν κόβεται στα δύο η χαρά μας, Δεν χάσαμε Θεό, Πίστη , Ζωή. Γιατί να κλάψουμε λοιπόν για κάποιους ξένους Σε γη αγνώστων, τόπων μακρινών, Δεν είναι φίλοι μας , δεν είναι αδελφοί μας. Ας μας αφήσουν ήσυχους λοιπόν.
Σκυμμένος πάνω από το χώμα το νωπό Ψέλλισα με όση δύναμη εντός μου είχα. -Γιατί είμαστε Άνθρωποι , ακόμη. Γιατί είμαστε όλοι αδελφοί σε έναν μικρό, σε μια γωνιά της απεραντοσύνης πλανήτη αφημένο, από αστρόσκονη και υδρογόνο είναι η φτιάξη μας. Γιατί συμπορευόμαστε χιλιάδες χρόνια τώρα, Στο σύντομο κοινό μας μονοπάτι της ζωής. Γι ‘άλλους υγρό και σκοτεινό γι’ άλλους ηλιόλουστο και φωτεινό. Αγάπα Άνθρωπε. Αυτή είναι η σωτηρία σου και η ουσία της Ζωής σου.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Β. ΜΟΛΑΡΗ
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2023
(Από τη δεύτερη υπό έκδοση ποιητική της συλλογή ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗΣ , ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ)
🍁
LES AUTRES ET NOUS
On m’ a dit: - Leur terre est loin d'ici. À quoi tu tiens? Ils sont des étrangers, aucun d'eux n'est un de Nous. Qu'ils peignent leur ciel en rouge, Que leur pluie mouille la tête de leurs enfants des gouttes noires, sauvages, dures. Nous ici à notre sécurité, Nous n'avons pas de pierres tombant sur notre corps, Notre joie n’est pas coupée en deux, Nous n’avons pas perdu notre Dieux, notre Foi, notre Vie. Alors pourquoi devrions-nous pleurer pour certains étrangers, Venant d’une terre inconnue, des endroits lointains, Ils ne sont pas nos amis, ils ne sont pas nos frères. Alors, qu’ils nous laissent tranquilles. Étant penché sur le sol frais Je balbutiai avec toute la force que j'avais en moi. - Parce que nous sommes encore Humains. Parce que nous sommes tous frères dans un coin de l'immensité sur une petite planète abandonnée. On est fait de la poussière d'étoiles et de l'hydrogène. Parce que nous sommes ensemble depuis des milliers d'années, Sur notre sentier court de la vie. Pour quelques-uns humide et sombre Pour quelques autres ensoleillé et lumineu. Aimez, les gens. C’est ça la salvation et l'essence de votre Vie.
Paraskevi V. Molari, Novembre 2023
Traduction en français: Maria Strati, Novembre 2023
H Παρασκευή Mόλαρη γεννήθηκε στη Νίκαια του Νομού Αττικής το 1967. Είναι πτυχιούχος Αγγλικής και Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου πανεπιστημίου με ειδίκευση στη νομική, οικονομική, τεχνική και λογοτεχνική μετάφραση και εξάμηνο εξωτερικού στο πανεπιστήμιο Paul Valéry Μontpellier ΙΙΙ, Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών με μεταπτυχιακή εξειδίκευση σε νομική, οικονομική, ιατρική και λογοτεχνική μετάφραση. Το 2013 της απονεμήθηκε τίτλος μεταπτυχιακού διπλώματος (MASTER II) στη Νεότερη Ελληνική Ιστορία του Τμήματος νεοελληνικών σπουδών του πανεπιστημίου Paul Valéry Montpellier ΙΙΙ. Μιλάει άριστα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και πολύ καλά ισπανικά, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στα τουρκικά και αραβικά. έχει εργαστεί στην ιδιωτική και στη δημόσια εκπαίδευση- Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια-ως καθηγήτρια αγγλικής και ελληνικής γλώσσας, ιστορίας και λογοτεχνίας καθώς και ως εισηγήτρια σεμιναριακών κύκλων σπουδών για την προετοιμασία υποψηφίων εκπαιδευτικών και νομικών στις εξετάσεις της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, καθώς και ως εισηγήτρια κύκλου σπουδών εξειδικευμένης χρήσης της αγγλικής και γαλλικής σε τραπεζικούς και επιχειρηματικούς οργανισμούς. Έχει παρουσιάσει και μεταφράσει από τα ελληνικά στα γαλλικά πλήθος ποιημάτων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών (Κ. Βασιλάκος, Κ. Μπούρας, Ε. Τζωάννου, Μ. Παπαδάκης, Γ. Κεντρωτής, Γ. Πίττας, Γ. Ρούσκας, Χρ. Παπουτσής, Κ. Βεργετάκη, Χρ. Μέλλιου, Ν. Παπάνας κ.ά.) καθώς και μελέτες σχετικές με την Ιστορία της Εκπαίδευσης. Μεταφραστικές εργασίες της για την Ιστορία της Εκπαίδευσης και παρουσιάσεις συνεδρίων και επιστημονικών ημερίδων έχουν δημοσιευθεί στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Πατρών HEPNET καθώς και στο επιστημονικό περιοδικό ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ. Έχει συνεργαστεί με εξειδικευμένα επιστημονικά έντυπα και πολυεθνικές εταιρείες ως μεταφράστρια και επιμελήτρια κειμένων ενώ δραστηριοποιείται στο χώρο της μετάφρασης από το 2001 μέχρι και σήμερα. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης, της Επιστημονικής Ένωσης ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ και της Αστρονομικής Εταιρείας της Κέρκυρας ως ερασιτέχνης αστρονόμος (2001-2010). Σε αυτόνομους δίγλωσσους τόμους έχουν εκδοθεί οι εξής μεταφράσεις της:
3. Κώστας Βασιλάκος, «Πιασμένοι από το χέρι» (“Main dans la main”), εκδ. Αγγελάκη , 2023
Σε αυτόνομους τόμους με συμμετοχή σε μετάφραση στα γαλλικά :
1. Kωνσταντίνος Μπούρας «Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα» (ποιήματα στην ελληνική, γαλλική κι ιταλική και πολωνική γλώσσα), oι Εκδόσεις των Φίλων, 2017.
3. Μιχαήλ Παπαδάκης, «Σαυτόν ίσθι», Μετάφραση δέκα ποιημάτων στα γαλλικά και ισπανικά, εκδ. Αγγελάκης, 2024
Από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ, κυκλοφορεί η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «ΛΟΓΟΣΤΑΛΙΔΕΣ Ένα παρελθόν ένα παρόν και χίλια μέλλοντα» (Μάρτιος 2023) με παράρτημα μεταφρασμένων ποιημάτων της στα γερμανικά, γαλλικά, αγγλικά από τους Μαρία Παπαθεοδώρου, Μαρία Στρατή Θαλασσινού, Παρασκευή Μόλαρη, Νίκο Παπάνα.
Η Μαρία Στρατή γεννήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου. Από μικρή ηλικία είχε αγάπη για τις ξένες γλώσσες και τη λογοτεχνία. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και έκανε το μεταπτυχιακό της στα Ψηφιακά Μέσα στο Πανεπιστήμιο Ουψάλα της Σουηδίας. Η δημιουργικότητά της πηγάζει από τη συνεχή μελέτη και εκμάθηση ξένων γλωσσών μέσα από βιβλία, ταινίες και μουσική. Όνειρό της είναι κάποτε να καταφέρει να ασχοληθεί με τη λογοτεχνική μετάφραση. Αυτή τη στιγμή ασχολείται ερασιτεχνικά με τη βιβλιοκριτική και την ποίηση.
Duane Vorhees is an American poet in Thailand. He is the author of THE MANY LOVES OF DUANE VORHEES; HEAVEN; GIFT: GOD RUNS THROUGH ALL THESE ROOMS; MEMORIES ARE LINKED LIKE OASES; A CONSIDERABLE SHARE OF FELICITY: and THE WOMB AND THE BRAIN. He has taught various subjects in the US, Korea, and Japan and has dabbled in dishwashing, lifeguarding, acting, modeling, broadcasting, journalism, door-to-door sales, tool room management, and other activities.
●♤● Παρακολουθώντας τα αγωνίσματα των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι εύκολα οδηγούμαστε στην διαπίστωση και στην παραδοχή πως ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ και ο ΠΟΛΕΜΟΣέχουν πολλά κοινά σημεία αναφοράς. Ένα πλήθος αγωνισμάτων (Σκοποβολή, Παγκράτιον, Τοξοβολία, Άλματα, Δρόμοι Ταχύτητας, Ακοντισμός, Πυγμαχία, Πάλη...) μάς παραπέμπουν στα Ομηρικά Έπη και ιδιαίτερα στην Ιλιάδα, το κατεξοχήν Πολεμικό έπος.
■◇■ Όπως ο Αθλητισμός καλλιεργεί το ιδανικό της φυσικής κατάστασης (ταχύτητα, αντοχή, δύναμη...) αλλά και την αρετή της συντροφικότητας-συνεργασίας έτσι και ο Πόλεμος στοχεύει στα ίδια ιδανικά με αναγκαία κάθε φορά και την πνευματική και ψυχική-συναισθηματική πληρότητα. Σε πολλά, δηλαδή, θέματα ο Αθλητισμός και ο Πόλεμος βαδίζουν παράλληλα.
●"Citius, Altius, Fortius": Μπορεί το παραπάνω να αποτελεί την πιο γνωστή θέση-προτροπή για την ουσία και το σκοπό του Αθλητισμού, ωστόσο θα έπρεπε να συμπληρωθεί και από το "Ο καθένας για τον εαυτό του για τη ΝΙΚΗ, αλλά στο τέλος όλοι με όλους".
■♡■ Βέβαια ο Όργουελ είχε διαφορετική άποψη για τον Αθλητισμό και τη σχέση του με τον Πόλεμο, τονίζοντας χαρακτηριστικά: "Ο σοβαρός Αθλητισμός δεν έχει να κάνει τίποτα με το "ευ αγωνίζεσθαι". Είναι γεμάτος μίσος, ζήλια, καυχησιολογία, αγνοί όλων των κανόνων και σαδιστική ευχαρίστηση στην παρακολούθηση βίας.Με αλλά λόγια είναι πόλεμος χωρίς πυροβολισμούς".
●♤● Αλήθεια πόση “Αλήθεια” κρύβει η παραπάνω διαπίστωση του Όργουελ; Πόσο επιβεβαιώθηκε από την Ολυμπιάδα του Παρισιού, όταν στην φωτογραφία οι τρεις νικητές στο άλμα επί κοντώ πανηγυρίζουν μαζί την επιτυχία τους τυλιγμένοι στη σημαία της πατρίδας τους; Να που οι σημαίες δεν χωρίζουν υποχρεωτικά τους ανθρώπους, ούτε τρέφουν το ανόητο εθνικιστικό μίσος...Ίσα-ίσα τονίζουν την ομορφιά της διαφορετικότητας που εμπλουτίζει τον πολιτισμό μας και καταυγάζει μια αιώνια αλήθεια της Φύσης και της Ηθικής..."ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ".
■¤■Μία Φωτογραφία, Χίλιες ΛΕΞΕΙΣ.
▪︎♡▪︎ Τρεις αθλητές, Τρεις Σημαίες και όμως το ίδιο ανθρώπινο χαμόγελοκαι ο σεβασμός-αποδοχή του "άλλου".
●♤● Δεν λείπουν και οι θέσεις που εκφράστηκαν κατά καιρούς για τη σχέση ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ και ΠΟΛΕΜΟΥ, όπως πως:
☆"Ο Πόλεμος είναι η συνέχιση της Πολιτικής με άλλα μέσα " (Κλαούζεβιτς)
■☆■ Πώς μπορούμε να αποδεχτούμε την άποψη πως ο Αθλητισμός είναι ένα υποκατάστατο του Πολέμου ή το αντίθετο; Πόση αλήθεια κρύβεται στην παραδοχή πως ο αθλητισμός ως ειρηνικό υποκατάστατο μάς προετοιμάζει για τον πραγματικό Πόλεμο; Η καλλιέργεια του "αγωνιστικού πνεύματος" ως κοινού στοιχείου και των δύο (Αθλητισμός-Πόλεμος) πόσο πειστικό επιχείρημα είναι να μάς πείσει πως μεταξύ τους υπάρχει μία υπόγεια διαδρομή που τα ενώνει;
●♡● Τελικά πόσο πειστική είναι και η θέση (πολλαπλώς διατυμπανιζόμενη) πως "Ο Αθλητισμός δεν είναι Πόλεμος...". Ωστόσο όσο περισσότερο το λέμε άλλο τόσο υποψιαζόμαστε πως μπορεί να ισχύει και το αντίθετο.
●☆● Πολλές φορές οι Φωτογραφίες μιλούν πιο καθαρά και πιο αληθινά από τη Γλώσσα των διπλωματών.
■♤■ Όταν οι άνθρωποι βρίσκουν πιο δημιουργικό τρόπο να εξωτερικεύουν την έμφυτη επιθετικότητά τους.
●¤● Όταν η επιθυμία για Νίκη και υπερτέρηση δεν σημαίνει και εξευτελισμό ή ισοπέδωση του αντιπάλου.
■♧■ Όταν η έννοια και η ουσία του ΑΝΘΡΩΠΟΥ ακυρώνει κάθε σκέψη για υποβιβασμό ή επιβολή της εξουσίας μας επί των άλλων συνανθρώπων μας.
#@# Τότε μπορούμε να πούμε πως βαδίζουμε σωστά στην ερμηνεία και αποδοχή του ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ως αντίδοτο στον ΠΟΛΕΜΟ.
●♧● Κι αυτό γιατί στον ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ είμαστε αντίπαλοι την ώρα του αγώνα. Στο τέλος του αγώνα αναγνωρίζουμε την ανωτερότητα του-ων Άλλου-ων και γιορτάζουμε μαζί την προσπάθειά μας.
■◇■Στον ΑΘΛΗΤΙΣΜΟοι ΣΗΜΑΙΕΣ υπάρχουν ως στοιχείο Ταυτότητας και όχι ως στοιχείο Μίσους και υποβιβασμού του αντιπάλου....
●¤● Πότε και ποιος θα επιβάλλει την ΕΙΡΗΝΗ κατά το χρόνο διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων;
■☆■ Θα έπρεπε η παραπάνω Φωτογραφία και πολλές άλλες παρόμοιες να αποτελέσουν ειδική ενότητα-με το αυτονόητο μήνυμα-στην ΤΕΛΕΤΉ ΛΗΞΗΣ της Ολυμπιάδας στο Παρίσι.
■ ♤● Κι αυτό γιατί ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ενώνει και εξημερώνει τον άγριο ΑΝΘΡΩΠΟ, ενώ ο ΠΟΛΕΜΟΣ εξαγριώνει και εξαχρειώνει τον ΑΝΘΡΩΠΟ.
♤■♤ Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ επωάζει και διευκολύνει την εξωτερίκευση κάθε θετικού στοιχείου του ανθρώπου, σε αντίθεση με τον ΠΟΛΕΜΟ που ξυπνά και τρέφει κάθε στοιχείο αντικοινωνικό και απαξιωτικό για το συν-Άνθρωπο μας.
●☆● Είναι ανάγκη ως ΑΤΟΜΑ, ως ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ να ξαναβρούμε την Ισορροπία ανάμεσα στον ΑΠΟΛΛΩΝΑ και τον ΔΙΟΝΥΣΟ.
@#@ Κι αυτό γιατί τόσο ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ όσο και ο ΠΟΛΕΜΟΣ εμπεριέχουν μέσα τους και στη “λογική” τους τόσο το Απολλώνιο Πνεύμα όσο και το Διονυσιακό.
&@& Κι ενώ οι Ολυμπιακοί αγώνες του Παρισιού πέρασαν στην ιστορία καλό θα ήταν να ξαναδιαβάσουμε κάποιες σκέψεις του Μανόλη Ανδρόνικου.
«Αυτό το πνεύμα της πίστης στον άνθρωπο, στη σωματική του αλκή και στην ηθική του καταξίωση, της δημοκρατικής ισότητας και της πανανθρώπινης συναδέλφωσης, της παγκόσμιας ειρήνης και αγάπης, που γεννήθηκε στην Ελλάδα και εκφράστηκε καίρια με τους Ολυμπιακούς αγώνες θέλησε να ξαναζωντανέψει ο P. de Coubertin. Ίσως πολλοί το νομίσουν χιμαιρικό ένα τέτοιο όραμα· όμως όσοι έχουν χαρεί την παγκόσμια πια συναδέλφωση των αθλητών που κυριαρχεί στους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες, όπου για λίγο έστω χρονικό διάστημα καταργούνται όλα τα σύνορα που χωρίζουν τους λαούς, όπου η γλώσσα, η φυλή και η θρησκεία δεν υψώνουν τους φραγμούς τους ανάμεσα στους ανθρώπους, όπου η κοινωνική θέση, ο υλικός πλούτος και η κρατική δύναμη δεν λογαριάζονται, όπου ο άνθρωπος γυμνός από καθετί άλλο αγωνίζεται με τους συνανθρώπους του ειρηνικά και τίμια για να κερδίσει την τιμή και μόνο της νίκης, όσο έχουν ζήσει αυτό το γεγονός ελπίζουν και πιστεύουν πως το ολυμπιακό πνεύμα μπορεί να φωτίσει τον κόσμο ολόκληρο όχι μονάχα για λίγες μέρες, αλλά παντοτινά.(«Παιδεία ή Υπνοπαιδεία;)
ΣΕ 2 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ( ΠΑΛΗΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ) Θόλου 5 Πλάκα 9 και 10 Σεπτέμβρη στις 21.00 μ.μ.
50 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα, το αριστούργημα του Γιώργου Σκούρτη, όπως το έφερε στα μέτρα μας και στα δικά σας ο Γιάννης Σολδάτος και με τα νέα επεισόδια έγινε επίκαιρο όσο ποτέ, σε σκηνοθεσία από τον Γιώργο Λιβανό και αποτέλεσε μια από τι μεγαλύτερες επιτυχίες του χειμώνα
στο STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ
από τους Θεατρίνων Θεατές
Οι Θεατρίνων Θεατές παρουσίασαν όλο το χεινώνα τη φετινή κεντρική τους παραγωγή. Με χαρά ανακοινώνουμε 2 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ( ΠΑΛΗΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ) Θόλου 5 Πλάκα στις 21.00 μ.μ. Δευτέρα 9 και Τρίτη 10 Σεπτέμβρη . Η παράσταση έχει λάβει άριστες κριτικές από κοινό και κριτικούς και παίχτηκε σε γεμάτο θέατρο.
Η αγαπημένη ομάδα παρουσιάζει σε ενιαία παράσταση, το αριστούργημα του Γιώργου Σκούρτη «ΚΟΜΜΑΤΙΑ και ΘΡΥΨΑΛΑ» με τα σημαντικότερα μονόπρακτα από την τριλογία σε επιλογή, σύνδεση και επαναπροσδιορισμό τους από το Γιάννη Σολδάτο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού. Έργο που θεωρείται από τα σπουδαιότερα της σύγχρονης ελληνικής πραγματείας! Μικρές ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας για τον έρωτα, την αναζήτηση του ιδανικού, την σύγκρουση, την ελπίδα, την φθορά και την πτώση.
Η ιστορικής σημασίας τριλογία του Σκούρτη, που πρώτη φορά παρουσιάζεται στο σύνολο της, όπως ζήτησε ο ίδιος από το Γιώργο Λιβανό να πράξει! Οι Θεατρίνων Θεατές παρουσίασαν με μεγάλη επιτυχία και το Κύκνειο άσμα του Σκούρτη “Σοκ".
Ο Γιάννης Σολδάτος κατανοεί ουσιαστικά τη γραφή του Σκούρτη, που μιλά για μια ζωή χωρίς ψευδαισθήσεις του νεοέλληνα, ακτινογραφεί την καθημερινότητα, εικονογραφεί μια σύγχρονη ουτοπική κοινωνία και παραδίδει ένα σύγχρονο, εμβληματικό κείμενο, βαθιά πολιτικό, πανανθρώπινο και επίκαιρο όσο ποτέ !! που μας καλεί να ελευθερώσουμε μια ανεξέλεγκτη κραυγή. Γίνεται;
Μια σάτιρα με χιούμορ, τρυφερότητα, λυρισμό και σκληρότητα που δεν αφήνει τίποτα όρθιο, ένα έργο για αυτούς που ονειρεύονται τη νύχτα και δεν τους αρκεί μια φορά για να ζήσουν, που στοχεύει μετά από πολύμηνες πρόβες να γίνει μια από τις επιτυχίες της χρονιάς!
Τα «Κομμάτια και θρύψαλα σηματοδοτούν την πορεία του σύγχρονου Έλληνα μες το χρόνο και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος το χαρακτηρίζει ως “το αριστούργημα του Σκούρτη”!
Τα “Κομμάτια και θρύψαλα“ θεωρούνται από τα σημαντικότερα κείμενα του σύγχρονου νεοελληνικού ρεπερτορίου – δείγμα γραφής όπως τα χαρακτήρισε ο Βαρβέρης και κάθε ανέβασμα τους χωράει μελέτη και νέα ιστορική τοποθέτηση.
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Τέχνης 50 χρόνια πριν, ξαναγράφτηκε και το δεύτερο μέρος του παρουσιάστηκε μια εικοσαετία μετά από το ΚΘΒΕ, ενώ το τρίτο μέρος της τριλογίας ολοκληρώθηκε μόλις το προηγούμενο φθινόπωρο από τον θάνατο του Γιώργου Σκούρτη.
Συντελεστές:
Κείμενα: Γιώργος Σκούρτης – Γιάννης Σολδάτος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιάννης Σολδάτος
Σύμβουλος: Καίτη Ιμπροχώρη
Σκηνικά – κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Πρωτότυπη μουσική: Σάκης Τσιλίκης
Δραματουργική επεξεργασία: Μαρία Βλάχου
Κινησιολογία: Σίμωνας Πάτροκλος
Κινηματογράφηση: Αντώνης Μανδρανής
Φωτογραφίες: ΄Αρης Τουρλάκης - Πωλίνα Καστρινού
Υπεύθυνη θεάτρου: Ζωή Τριανταφυλλίδη
Τεχνική υποστήριξη: Ιπποκράτης Βαφειάδης
Υποδοχή – βοηθός ενδυματολόγου: Vania Alexandovna
Πρόγραμμα: Εκδόσεις ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Επιμέλεια έκδοσης: Έφη Βενιανάκη
καλοκαιρινό promo : Ζωή Τριανταφυλλίδη
Ευχαριστίες στην Αλίκη Δανάλη για την προβολή της παράστασης.
Πρωταγωνιστούν:
Γιώργος Λιβανός, Πέπη Οικονομοπούλου, Γιάννης Τσιώμου, Μάνος Χατζηγεωργίου, Μαρία Δρακοπούλου, Σόνια Κωτίδου, Μάνος Τσιβιλής, Ζωή Τριανταφυλλίδη, Γιώργος Καρατζάς, Γιάννος Τριανταφύλλου. Στο πιάνο ζωντανά η Νίκη Γκουντούμη.
2 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ( ΠΑΛΗΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ) Θόλου 5 Πλάκα στις 21.00 μ.μ. 9 και 10 Σεπτέμβρη
1η Νοέμβρη του 2018 από το πρόγραμμα των Θεατρίνων Θεατές.
Το 1976 έγραψα τα κομμάτια και θρύψαλα, 400 παραστάσεις στο θέατρο Τέχνης κι από τότε μόνο ο Αρμένης το ανέβασε και κανείς άλλος επαγγελματικό θίασος. Παίζεται και ξαναπαίζεται από ερασιτεχνικούς θιάσους. Σε όλη την επικράτεια και από θιάσους της ομογένειας. Το 1996 έγραψα τους Εφιάλτες κάτι σαν δεύτερο απολογισμό είκοσι χρόνια μετά, της υπαρξιακής και πολιτικοκοινωνικής μας κατάστασης. Ανέβηκε στο ΚΘΒΕ στη Μονή Λαζαριστών και μετά το 2016 έγραψα το Σοκ το τελευταίο αυτόνομο μέρος της ας το πούμε τριλογίας, ένα σπονδυλωτό νέο με αυτόνομες ενότητες.
Γιώργος Σκούρτης
Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έγραψε κάποια στιγμή για το έργο:
Από τις ταραγµένες ηµέρες µετά τη µεταπολίτευση το 1977, όταν ακόµη µαζεύαµε τα κοµµάτια και τα θρύψαλα µιας επτάχρονης ταπείνωσης ως κράτος και ως δηµόσιο ήθος, όπου µόνο λίγοι άνθρωποι είχαν υπερασπίσει την αξιοπρέπεια και τα ιστορικά και πολιτιστικά τιµαλφή αυτού του τόπου, ο Γιώργος Σκούρτης, ο Κουν και οι συνεργάτες του στο εργαστήρι θεατρικών θαυµάτων του Θεάτρου Τέχνης είχαν µετά λόγου αληθείας παραδώσει στην ελληνική κοινωνία, όση τουλάχιστον είχε την έγνοια µιας καταβύθισης στις ενοχές της, στις ανοχές της και στις αναπηρίες της, ένα σπονδυλωτό θεατρικό κείµενο, όπου ο συγγραφέας τολµούσε να βάλει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων αλλά και στο είδος των ήλων-καρφιών και συνάµα στο σφυρί του σταυρωτή και στον ίδιο τον σταυρωτή.
Τα «Κοµµάτια και θρύψαλα» του Σκούρτη του 1977, είχαν συνταράξει τότε συνειδήσεις και µε είχαν οδηγήσει να γράψω επί λέξει τα εξής: «Αν τα “Κοµµάτια και θρύψαλα” περάσουν µέσα στα άλλα χίλια δυο µικρογεγονότα της θεατρικής πιάτσας, αν αντιµετωπιστούν ως υπόθεση του συγγραφέα τους ή του θιάσου που τα παίζει, αν δεν ερεθίσουν, δεν δηµιουργήσουν “το πνευµατικό θέµα” της χρονιάς, αν δεν προκαλέσουν ζυµώσεις, τότε δεν ξέρω τι είναι εκείνο που µπορεί πια να αφυπνίσει ή να διεγείρει τη νυσταλέα µακαριότητα µας· γιατί µακάριος δεν είναι µόνο ο αδιάφορος, µακάριος είναι και ο αλαζόνας του δόγµατος, όποιου δόγµατος».
Είκοσι ένα χρόνια µετά (1998) ο Αρµένης εγκαινιάζει το δικό του θεατρικό στέκι, σε µιαν εποχή µεγάλης εσωτερικής πολιτικής ταραχής (υπόθεση Κοσκωτά, ειδικό δικαστήριο, κυβερνήσεις Φρανκενστάιν) και υποχρεώνοµαι να επαναλάβω τα λόγια που ανέφερα παραπάνω. Τι σήµαινε αυτό; Πως µια εικοσαετία µετά την ψυχαναλυτική ανάλυση του Σκούρτη στο φροϊδικό ντιβάνι του θεάτρου και ενώ είχε µεσολαβήσει το κίνηµα και ο θρίαµβος, τουλάχιστον ο εκλογικός, της Αλλαγής, τίποτε δεν είχε αλλάξει στα ήθη µας, στην αγωγή µας και τα ίδια σύνδροµα ταλάνιζαν την κοινωνία µας. Είκοσι ένα χρόνια µετά οι βασανιστές κυκλοφορούσαν ελεύθεροι ή τους δολοφονούσαν κάποιοι άγνωστοι που χωρίς κανείς να τους έχει εξουσιοδοτήσει αναλάµβαναν στα τυφλά την πολιτική ευθύνη, που δεν την αναλάµβανε, βεβαίως, η οργανωµένη Πολιτεία που είχε επτά χρόνια ταπεινωθεί.
Οι φοιτητές και τα πολιτικά στελέχη που αντιστάθηκαν στη χούντα µέσα σε µια εικοσαετία είχαν γίνει εξουσία, είχαν εξαγοράσει τα πάθη µε παχυλούς µισθούς στα γρανάζια του συστήµατος, του ίδιου συστήµατος που είχαν πολεµήσει. Με λίγες τιµητικές εξαιρέσεις. Ενα κίνηµα που διαλαλούσε πως έφερνε τον λαό στην εξουσία άφηνε πάλι πίσω του ένα λούµπεν προλεταριάτο, µια στρατιά γυναικών αντικείµενο σκευής εργασιακής εκµετάλλευσης που πνιγµένη στην αλυσίβα του νεροχύτη αναρωτιόταν πάλι, «εγώ τι κόµµα είµαι;»!
Είκοσι ένα χρόνια µετά τα οργανωµένα συµφέροντα, το κεφάλαιο αναγεννηµένο από τις στάχτες του χουντικού φοίνικα τροφοδοτεί το κράτος µε νέα εξοπλιστικά συστήµατα, πνίγει το µικροµαγαζάκι της γειτονιάς υψώνοντας πολυκαταστήµατα και σπέρνει την ελληνική ύπαιθρο µε πανεπιστηµιακές σχολές, όπως χρόνια πριν, µε στρατόπεδα για να ενισχύσει το συρρικνωµένο πορτοφόλι του επαρχιώτη νοικοκύρη. Και ιδού από το 1998-99 έως σήµερα έχουν περάσει δέκα πυκνά χρόνια και τα «Κοµµάτια και θρύψαλα» είναι ο καθρέφτης που κοιτώντας µέσα του το πολιτικό, οικονοµικό και πολιτιστικό µας παρόν αντικρύζει την τερατώδη µορφή της, παραµορφωµένη, χαρακωµένη ή διά της πλαστικής τσιτωµένη. Το είχα σε ανύποπτο χρόνο διατυπώσει το αίτηµα. Κάθε µια δεκαετία να παίζεται αυτό το τραυµατικό κείµενο του Σκούρτη για να διαπιστώνουµε κάθε φορά, αν κάναµε έστω ένα βήµα ώστε να θεραπεύσουµε, και όχι βέβαια µε γιατροσόφια, µπότοξ ή ποµάδες το αποτρόπαιο προσωπείο που επιβάλαµε πάνω στο αρχαίο ή το παλαιότερο αφτιασίδωτο πρόσωπό µας και φέτος µέσα σε αυτή την πρωτοφανή και ιστορικά ανεπανάληπτη έκπτωση αξιών, και όχι µόνο χρηµατοπιστωτικών, ξαναϋψώνει ενώπιόν µας τον καθρέφτη για να αντικρύσουµε τη ρηµαγµένη, αναπαράλλαχτα όπως πριν από 33 χρόνια µιζέρια µας. Ο Σκούρτης θεώρησε σκόπιµο να προσθέσει δυο – τρία νέα τραύµατα, αφαιρώντας ανάλογα παλιά. Η συλλογιστική δεν άλλαξε, αντίθετα το έκτρωµα φαντάζει πλέον πτωµατικό. Και θέλω να είµαι ειλικρινής απέναντι στην Ιστορία. Χωρίς να αποσύρω την παλιά µου έκκληση, έτσι για την τιµή των όπλων (εξάλλου οι περισσότεροι από µας κάνουµε προτάσεις για να γραφτεί πως δεν έγιναν αποδεκτές στην πλάκα του τάφου µας!), γνωρίζω πως καµιά συνείδηση δεν θα εξεγερθεί, καµιά φιλοτιµία δεν θα αφυπνιστεί γιατί όλα αυτά έχουν πνιγεί µέσα στον τηλεοπτικό βόθρο, τη γαστρονοµική ουτοπία αλλά και τον πανικό που έχει πετύχει να διοχετεύσει στις συνειδήσεις το διεθνές δόγµα του σοκ. Ν΄ ανοίξουν κάποια άλλα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, για να µπει λίγο φως, διαλεκτικό και ανθρωπολογικά αποδεικτικό, για να µη φτάσουµε, όπως σε ένα από τα αριστουργηµατικά του «Κοµµάτια» να ταυτιστούµε µε τους θύτες µας, να ευγνωµονούµε τους σταυρωτήδες µας και να ονοµάζουµε σωτήρες τους οδοστρωτήρες.
Και από την κριτική των Νέων από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο για το Γιώργο Σκούρτη και την πρώτη του συνεργασία, με τους θεατρίνων θεατές:
To τέλμα. Ο πρόσφατα φευγάτος από την γειτονιά των ζώντων Γιώργος Σκούρτης , ένας από τους περίπου 15 μετακαμπανελικούς μας θεατρικούς δημιουργούς από το 1970 που πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Τέχνης με τους “Νταντάδες” άφησε έντονο και ιδιάζον το στίγμα του στη μεταπολεμική μας δημιουργία …
…. Το αριστούργημα βέβαια του Σκούρτη είναι βέβαια το “Κομμάτια και θρύψαλα” που ακτινοσκοπεί τους όγκους που ανέπτυξε στο κοινωνικό σώμα η δικτατορία , έργο σπονδυλωτό σαν τις πλάκες ακτίνων που απλώνουν στον πίνακα οι γιατροί και προσεγγίζουν τις αλλοιώσεις των ιστών.
Τα κομμάτια και θρύψαλα ανιχνεύουν την παθογένεια αστών, μικροαστών και εργατών , επιστημόνων και εμπόρων….
…. Στο Studio Κυψέλης, ο θίασος Θεατρίνων θεατές είχε το προνόμιο να έχει τον συγγραφέα ως το μοιραίο τέλος παρόντα στις δοκιμές και στο ύφος της παράστασης. ….
….Η παράσταση που δίδαξε με έξοχους ρυθμούς και ισορροπίες ο Γιώργος Λιβανός τίμησε το συγγραφέα που για χρόνια ήταν σχεδόν απαγορευμένος. Η Βολίδη στα εικαστικά, ο Τσιλίκης στα τραγούδια του συγγραφέα , ο Σίμωνας Πάτροκλος στις χορογραφίες στήριξαν με κύρος και ουσία τους αξιόλογους ηθοποιούς που έπαιξαν ο καθένας σε αυτό το σπονδυλωτό έργο. Ξεχωρίζω την πείρα της Καίτης Ιμπροχώρη και παραθέτω τους ταλαντούχιους δημιουργούς : Όλγα Πρωτονοταρίου, Σόνια Κωτίδου ,Μαρία Φλωράτου, Σοφία Μπεράτη και Γιάννη Τσιώμου, Νίκο Χαλατζίδη, Ανδρέα Ζαχαριάδη, Μάνο Χατζηγεωργίου. Στο πιάνο η Νίκη Γκουντούμη.
Για την παράσταση μας έγραψαν:
Οι κριτικές για την παράσταση:
ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΑ
Έγραψαν για την παράσταση :
Σταύρος Ξηντάρας Kontranews:
Ο Σκούρτης κάνει τομή στο σύγχρονο πολιτικό θέατρο με την προκλητική προφητική γραφή του. Η Ελλάδα πάσχει και θα πάσχει & είναι στο χέρι μας ο τρόπος επιβίωσης- διάσωσης!
Ο Γιώργος Σκούρτης είναι ένα από τα κορυφαία συγγραφικά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής πραγματείας . Η γραφή του , πρωτότυπη και ξεχωριστή άφησε το αποτύπωμα της τόσο στον πεζό όσο και το θεατρικό λόγο με διαμάντια που το όνομα τους και μόνο έχει ταυτιστεί με το σπουδαίο. Αυτά και άλλα πολλά, οι Νταντάδες, οι Εκτελεστές και φυσικά τα Κομμάτια και θρύψαλα. Η καυστική σάτιρα είδος δύσκολο και δυσκολοπροσέγγιστο , είναι το θεατρικό είδος που ο Σκούρτης διέπρεψε. Ποιητικός νέο ρεαλισμός και αλήθειες σκληρές για μια κοινωνία που φθίνει και μέρα τη μέρα ξεπουλά τις αξίες της ή τις ανταλλάσσει με οικόπεδα "με θέα τη θάλασσα & ένα καλύτερο αύριο που αργεί".
Το θέατρο του Σκούρτη είναι αιχμηρό και η διαχρονικότητα του το κάνει να διδάσκεται σε πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, σαν δημιουργική αποτύπωση - θέση έκφρασης, του σύχρονου έλληνα.
Οι Θεατρίνων Θεατές που παρουσίασαν με έξοχο τρόπο το κύκνειο άσμα του Σκούρτη το Σοκ, και φέτος επανακάμπτουν στον έλληνα δημιουργό με το αριστούργημα του , όπως το έχουν χαρακτηρίσει Γεωργουσόπουλος - Βαρβέρης , τα Κομμάτια και θρύψαλα.
Ο ίδιος ο Σκούρτης πρότεινε στο Λιβανό , λίγο πριν φύγει, ο Γιάννης Σολδάτος να συνθέσει τα καλύτερα κομμάτια της τριλογίας και για πρώτη φορά να ανασυντεθούν σε ενιαία παράσταση.
Ο Γιάννης Σολδάτος με άκρατο σεβασμό και ευαισθησία σκύβει στο έργο του Σκούρτη διαλέγει τα καλύτερα από τα καλά, δημιουργεί αριστοτεχνικές συνδέσεις , τα ανασυγκροτεί και προσθέτει δύο δικά του Σκουρτικά κείμενα που άπτονται του θέματος , το επεξηγούν και το υπογραμμίζουν. Ποιο είναι το θέμα στα κομμάτια και θρύψαλα, η προσπάθεια του νεοέλληνα να επιβιώσει εν μέσω χιλιάδων προβλημάτων και δυσκολιών χωρίς να χάσει τη βιωματική του αλήθεια, χωρίς να ξεπουλήσει τον εαυτό του στο βωμό του συμφέροντος. Σχέσεις αδιέξοδες, καταστάσεις ακραίας πραγματικότητας τόσο μα τόσο αναγνωρίσιμες και εν τέλει διαχρονικές. Γιατί αυτό επιτυγχάνει η εξαίρετη παράσταση των Θεατρίνων θεατές. Να ανανεώσει το ενδιαφέρον μας , υποδεικνύοντας τη σημαντικότητα αυτών των μονοπράκτων, που φέτος συμπληρώνουν και 50 χρόνια από την πρώτη παρουσίαση τους στο θέατρο Τέχνης , γεγονός που τα καθιστά πλέον κλασσικά!
Την άριστη δουλειά του Σολδάτου ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Γιώργος Λιβανός με την ομάδα του, σκηνοθέτης χαρισματικά ξεχωριστός, που ο ίδιος ο Σκούρτης ξεχώρισε και προσέγγισε ενώ τον χαρακτήρισε σε συνέντευξή του ποιητή. Και αυτή ακριβώς η ποιητική διάθεση του Λιβανού περνά το δικό της λούστρο, στα υπέροχα σκληρά κομμάτια του Σκούρτη, και τα κάνει να φαίνονται τόσο ευθύβολα όσο και αναγνωρίσιμα. Συνθέτει και ενορχηστρώνει μια παράσταση εύρυθμη που όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαίσιοι και κυρίως ανήκουν και παίζουν στην ίδια υποκριτική σχολή. Σπάνιο σε θέατρο στις μέρες μας . Η "μπιτάτη" έναρξη με το party έρχεται να διακοπεί με τη μνήμη της απώλειας. Η χαρμολύπη κυριαρχεί σε όλη την παράσταση, που καταλήγει από το σκηνοθέτη κουφωτικά, απογειωτικά. Τι ωραίες μουσικές γέφυρες, τι ωραία τραγούδια που μας θυμίζουν τις εποχές που γράφτηκαν και όλοι ψιθυρίσαμε. Επίτευγμα σκηνοθετικό το όλον!
Άριστη η μουσική σύνθεση του Σάκη Τσιλίκη, και τα τραγούδια σε στίχους Γιώργου Σκούρτη Μαριάννας Τόλη.
Η Δέσποινα Βολίδη για ακόμα μια φορά μεγαλουργεί με την εικαστική της προσέγγιση.Τα γκράφιτι καλύπτουν τους αδιέξοδους δρόμους που μας προσκαλεί να ακολουθήσουμε ο Σκούρτης, που καταλήγουν στο εσωτερικό ενός αστικού σπιτιού . Τα μικροαντικείμενα επί σκηνής, όσο και τα λιτά μα τόσο φροντισμένα θεατρικά κοστούμια βοήθησαν τους ήρωες της διπλανής πόρτας να είναι αναγνωρίσιμα πραγματικοί! Τι ωραίες οι προβολές που ενδυναμώνουν την εικόνα του Αντώνη Μανδρανή , που έκανε και την κινηματογράφηση.
Ο Σίμωνας Πάτροκλος κοουτσάρει κινησιολογικά με αποτελεσματικότητα.
Ξεχωριστοί οι επί σκηνής δημιουργοί. Ξεκινώ με τις κυρίες . Η Πέπη Οικονομοπούλου, ο σπουδαίος αυτός άσσος των θεατρίνων Θεατές αφήνει ένα μοναδικό αποτύπωμα Σκουρτικής εκφρασης, καθώς η ερμηνεία της στο μονόπρακτο που κάνει την καταπιεσμένη ελληνίδα νοικοκυρά μητέρα θα πρέπει να αποτυπωθεί και να διδάσκεται σε δραματικές σχολές. Ομοίως έξοχη η σκινχεντ ναρκομανής πόρνη που αριστοτεχνικά ερμηνεύει η Σόνια Κωτίδου. Σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια . Δύο ερμηνείες άξιες βράβευσης!
Ισότιμα ακολουθεί η Μαρία Δρακοπούλου που η Ιοκάστη της είναι γλαφυρή και ιδιαίτερη & η έντονη Ζωή Τριανταφυλλίδη, πολύ καλή στη σύζυγο με τα αδιέξοδα!
Στους ανδρικούς ρόλους ο Γιώργος Λιβανός με το Γιάννη Τσιώμου δίνουν ένα εξαίρετο ντουέτο, όσο και στα υπόλοιπα μονόπρακτα που με σεβασμό υπηρετούν, ο Τσιώμου έξοχος και στην πρέζα. Ο Μάνος Χατζηγεωργίου άξιος πρωταγωνιστής, καλός σαν Σκούρτης αλλά και σαν αδιέξοδος σύζυγος. Ο Μάνος Τσιβιλής ρεαλιστικός και άμεσος και ο όμορφος Γιώργος Καραντζάς σπαρακτικός γιός.
Άφησα τελευταίους τη Νίκη Γκουντούμη άνθρωπο ορχήστρα, όπως την αποκαλώ κάθε φορά , αλλά και τον καλλίφωνο ερμηνευτή Γιάννο Τριανταφύλλου για να τονίσω πόσο συντελούν στην επιτυχία της δύσκολης στη σύνθεση της παράστασης, με την αναμενόμενη από τους Θεατρίνων Θεατές ζωντανή μουσική και καλοερμηνευμένα από όλους τραγούδια.
Εξαιρετικά σύνολα και εικαστικές εικόνες από τον πολυπληθή θίασο. Άλλο επίτευγμα του Λιβανού, πως χωρούν τόσοι πολλοί ηθοποιοί καινμουσικοί κάθε φορά στην σκηνή του όμορφου vintage pocket thatre! Εξαίρετο πρόγραμμα από τον Αιγόκερω όσο και το ρεπερτόριο του θεάτρου!
Μια από τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς που σίγουρα θα γίνει ανάρπαστη και στα festivals. Δείτε την!
Νίκος Ελευθερίου Kalitheasi
Στην πρεμιέρα, του "Κομμάτια και θρύψαλα"! Το μοναδικό έργο του Σκούρτη, ανεβαίνει ξανά, υποδηλώνοντας την διαχρονικότητά του. Ο Γιώργος Λιβανός στην καλύτερή του στιγμή και οι συνεργάτες του, παρουσιάζουν με αμεσότητα, ειλικρίνεια και ευθυκρισία ένα έργο δυνατό και γεμάτο αλήθειες! Πάντα στο "Studio Κυψέλης".
Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας - Todaypress
“Κομμάτια και θρύψαλα” στο Studio Κυψέλης.
Ο μαγικός ρεαλισμός, με νοσταλγικές αναφορές στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, με επίφαση στις σταρ της ελπιδοφόρας εκείνης εποχής, έχει βρει πλέον φιλόξενη στέγη και κατοικοεδρεύει στο ατμοσφαιρικό υπόγειο θεατράκι με τους μπαρόκ καθρέφτες και το βαρυφορτωμένο σκηνικό που παραλλάσσεται επιδέξια ανάλογα με τις παρόμοιες αλλά
όχι και πανομοιότυπες παραγωγές που παρουσιάζονται εκεί. Ο μεγάλος κινηματογράφος τής δεύτερης δεκαετίας του εικοστού αιώνα,διάσημες ντίβες, μυθικά πρόσωπα από τον χώρο τού Λόγου και της Τέχνης τροφοδοτούν μια επαναλαμβανόμενη διαρκώς ανανεούμενηαστική μυθολογία, που ναι μεν είναι περισσότερο προσιτή για τους άνωτων 60 ετών, θέλγει όμως τη νεολαία και ειδικά τους φοιτητές. Αισθητικός ημίγυμνος σχολιασμός μεγάλων στιγμών των παραστατικών τεχνών, νεορομαντική επιχωριάζουσα μελαγχολία, διακριτικός εκλεκτικισμός, κινηματογραφικό πνεύμα. Δεν είναι τυχαίο που ένας κινηματογραφιστής (ο Γιάννης Σολδάτος) συναντάται διακειμενικά με έναν εκλιπόντα σύγχρονό του θεατρικό συγγραφέα και βιτριολικό αρθρογράφο Γιώργο Σκούρτη, που δεν εναρμονίστηκε απόλυτα με την ελευθεριάζουσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δημιούργησε όμως τον δικό του μύθο τού αντιήρωα πρωταγωνιστή των πολιτιστικών πραγμάτων τόσο με την καυστική τουπένα («Οι νταντάδες») αλλά κυρίως με την ανδροπρεπή καλά μελετημένη περσόνα του. Τίποτα δεν είναι τυχαίο στα δημόσια πρόσωπα τού πνευματικού χώρου που σπάνε τα δεσμά τού συγχρονικού χωροχρόνου. Ο κάθε ένας κι η κάθε μία επινοούν τον εαυτό τους (όταν δημιουργοί είναι) σε συμφωνία ή αντιφωνία με το κυρίαρχο ρεύμα. Στην συγκεκριμένη παράσταση, το μετανεωτερικό συμπίλημα είναι απόλυτα ταιριαστό με τις σκηνικές επιλογές τού θιασάρχη Γιώργου Λιβανού που πλαισιώνεται από έναν αστερισμό συνεπών, συνετών, τίμιων και σεμνών καλλιτεχνών που περιποιούν τιμή στο επάγγελμα τού καλλιτέχνη και στο περισσότερο αμφιλεγόμενο λειτούργημα τού ηθοποιού. Το διακύβευμα και το επίτευγμα εδώ είναι η γεφύρωση δύο αιώνων
πολιτιστικής περιπέτειας σε διεθνές επίπεδο. Η ζωντανή μουσική, οι μελετημένοι φωτισμοί, τα πολύχρωμα κοστούμια, το διονυσιακό πνεύμα, η μοντερνιστική θολότητα, η αθώα κοινωνική αμφισβήτηση, το εφηβικό επαναστατικό πνεύμα βρίσκουν εδώ την απολύτως νόμιμη (αλλά διόλου παρωχημένη) αστική έκφρασή του στο
πλαίσιο τής πολιτικής ορθότητας. Πρόκειται για μια λελογισμένη εκτόνωση τού θυμικού μετά από μια κουραστική μέρα δουλειάς.
Το μπαράκι που λειτουργεί στο στενόμακρο φουαγιέ κι ο καθρέφτης στο πλάι της αίθουσας διευρύνουν τον χώρο στη διάσταση τού ονειρικού.
Δείτε το με την συνενοχή τού επαρκούς θεατή που θέλει να θυμηθεί τα φασματικά είδωλα τής νιότης του. Ο Χρόνος, ο Έρως κι ο Θάνατος συναντιούνται εδώ σε ένα ιδιότυπο, αρχετυπικό θα λέγαμε, αμάλγαμα. Ετούτος ο μυθοπλασμένος κόσμος ασκεί μια γοητεία περίεργη, ανάλογη με των ομηρικών Σειρήνων τής «Οδύσσειας». Ούτως ή άλλως, ο κβαντικός χωροχρόνος είναι κυκλικώς εξελισσόμενος.«Θεατρίνων Θεατές»: το όνομα μιας ομάδας που σαγηνεύει με ευγενικό τρόπο ποντάροντας στις συνδημιουργικές δεξιότητες τού ψαγμένου μορφωμένου θεατή.
Το «Studio Κυψέλης» είναι χώρος ανοικτός στην πολύμορφη, πολυσυλλεκτική δημιουργία. Πρόκειται για ένα σύγχρονο και κάπως παλαιικό «θέατρο τέχνης». Επισκεφθείτε το ευθυτενείς.
Λία Τσεκούρα CRITICS POINT
Πώς μας σαγήνεψε εκείνη η μέρα που την είδαμε αληθινή και διάφανη, κανείς μας δεν είδε τον κομμένο καθρέπτη που χάραξε με το κεντρί του τη σκιά της πλάνης μας…κομμάτια και θρύψαλα αστραποβόλησαν στο φως μιας ψευδαίσθησης που τη νομίσαμε ζωή…
