Πέμπτη 4 Μαΐου 2017

ΟΧΥΡΟ ΡΟΥΠΕΛ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΝΕΛΛΑΣ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ

Η  είσοδος


Το οχυρό Ρούπελ είναι το μεγαλύτερο συγκρότημα της οχυρωμένης τοποθεσίας κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων που έφερε το όνομα Γραμμή Μεταξά, με συνολικό ανάπτυγμα καταφυγίων 1.849 μέτρα και μήκος στοών 4.251 μέτρα. Το Ρούπελ, κατασκευασμένο στις δυτικές αντηρίδες του όρους Τσιγγέλι στον ποταμό Στρυμόνα, μαζί με το οχυρό Παλιουριώνες εξασφάλιζαν τη στενωπό Ρούπελ. 

 Ο  προθάλαμος των οχυρών με μουσειακές φωτογραφίες ανωτέρων στρατιωτικών που πολέμησαν εκεί...



Τις αργίες περνούν από εκεί από 900 έως 1000 άτομα επισκέπτες του μεγαλόπρεπου αυτού Μνημείου! 


Αποστολή του Συγκροτήματος ήταν η άμυνα επί της οχυρωμένης τοποθεσίας, για την απαγόρευση διέλευσης κατά μήκος του άξονα Κρέσνας - Ρούπελ. Στην ανατολική Κερκίνη υπήρχαν τα οχυρά Ιστίμπεη-Κελκαγιά-Αρπαλούκι-Παλιουριώνες, δύο τάγματα Πεζικού και ένας λόχος προκαλύψεως με ανάλογη αποστολή.
Στις 26 Μαΐου 1916 το οχυρό παραδόθηκε κατόπιν διαταγών από το Υπουργείο Στρατιωτικών στη Βουλγαρία, πριν η Ελλάδα επισήμως εισέλθει στον πόλεμο



Την 1η Μαρτίου 1941, μετά την προσχώρηση της Βουλγαρίας στον Άξονα Γερμανίας-Ιταλίας-Ιαπωνίας, οι γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή έναντι της οχυρωμένης τοποθεσίας Κερκίνη-Ρούπελ, ήταν οι 5η και 6η Ορεινές Μεραρχίες (έναντι Κερκίνης), το 125ο Σύνταγμα Επιλέκτων, ενισχυμένο με ένα Τάγμα της 5ης Ορεινής Μεραρχίας (έναντι Ρούπελ) και η 72η Ορεινή Μεραρχία (υψίπεδο Νευροκοπίου).

Σε δεύτερη γραμμή, στην πεδιάδα Μαρινούπολης, η 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία και δύο βουλγαρικές μεραρχίες. Όλες οι παραπάνω δυνάμεις ανήκαν στο 18ο Γερμανικό Σώμα Στρατού, του οποίου ο ελιγμός περιλάμβανε επίθεση κατά μέτωπο για διάνοιξη της στενωπού του Ρούπελ, υπέρβαση της Κερκίνης με ορεινούς σχηματισμούς, με παράλληλη ενέργεια παράκαμψης ολόκληρης της τοποθεσίας συνόρων δια του άξονα Στρούμνιτσα-Κωστουρίνο-Θεσσαλονίκη.



Η κόκκινη γραμμή είναι φτιαγμένη για να φαίνεται στο σκοτάδι...Οταν είναι δεξιά μπαίνουμε στα ενδότερα...όταν είναι αριστερά,βγαίνουμε στην έξοδο!! 

 Τηλεγραφικά "κουπάκια"κατά μήκος των διαδρόμων


Πόρτες που οδηγούν στα μαγειρεία,στα ιατρεία,στους κοιτώνες...Διέθετε ένα σύστημα εξαερισμού που δεν άφηνε τις μυρωδιές της κουζίνας να βγουν στην εξωτερική ατμόσφαιρα για να μην εντοπιστεί από κανέναν η μυρωδιά!!Οι ατμοί της κουζίνας οδηγούνταν σε ένα δωμάτιο κενό και όχι καλυμένο από τα τσιμέντα,ώστε να απορροφούνται από το χωμα και τα βράχια και να πέφτουν κάτω ως υδρατμοί!!




 Στην κορυφή της σκάλας είναι το μεγάλο πολυβόλο  ...είναι η "θέση όπλου"έτσι όπως αναφέρεται!!Υπάρχουν πολλές τέτοιες σκάλες που οδηγούν σε πολυβόλα!! 



Τα οχυρά Ρούπελ έχουν λεηλατηθεί κατά καιρούς από Βουλγάρους Ρομά και έχουν πάρει όλα τα κομμάτια της υποδομής τους .Εξαερισμούς,καζάνια,κουζίνες,σωληνώσεις νερού,καλώδια ηλεκτρικά...


Ακόμα και η κόκκινη γραμμή έχει κλαπεί  σε πολλά σημεία των αχανών διαδρόμων αφού  ήταν μεταλλική....τώρα πια ,απλά  την έχουν ζωγραφίσει στον τοίχο!! — 


Το νοσοκομείο γι' αυτούς που τραυματίζονταν πάνω στα πολυβολεία,ηταν πολύ κοντά στο πολυβόλο για να μην μπορούν οι άλλοι φαντάροι να δουν τους τραυματίες και να τους πέσει το ηθικό..


Από την πλευρά των Γερμανών στο Ρούπελ ενεργεί το εμπειροπόλεμο από τις μάχες της Γραμμής Μαζινό, 125ο Σύνταγμα Πεζικού, μαζί με το 1ο Τάγμα του 100ου Συντάγματος Ορεινών Κυνηγών,με αποστολή να εξουδετερώσουν την άμυνα των οχυρών και να καταλάβουν τη γέφυρα του Στρυμόνα.Η επίθεση των Γερμανών κατά των οχυρών άρχισε την 05:15 της 6ης Απριλίου 1941 με σφοδρό βομβαρδισμό του Πυροβολικού με βλήματα διαφόρων διαμετρημάτων, και από τις 06:00 και με αεροπλάνα κάθετης εφόρμησης (Στούκας), τα οποία αναπτυγμένα σε σχηματισμούς έριχναν βόμβες, κάτω από το τρομερό σφύριγμα των σειρήνων τους.

Με την έναρξη της επίθεσης των Στούκας, ένας γερμανικός ειδικός λόχος, με 18 λέμβους από καουτσούκ, εμφανίστηκε να πλέει στον Στρυμόνα ποταμό. Η προπομπός ομάδα, αποτελούμενη από τρεις λέμβους, καθηλώθηκε σε προτοποθετημένο συρματόπλεγμα. Τα πληρώματα προσπάθησαν να απεμπλέξουν τις βάρκες, αλλά βαλλόμενοι από τα οχυρά Ουσίτα και Παλιουριώνες φονεύθηκαν ή πνίγηκαν. Οι ελάχιστοι που διασώθηκαν, κατόρθωσαν κολυμπώντας να συνενωθούν με τα προχωρημένα στοιχεία του 1ου Τάγματος, το οποίο, αφού πέρασε τον Μπίστριτσα ποταμό από τους πόρους, αναπτύχθηκε σε ευρύ μέτωπο. Ο λόχος δεξιά του Τάγματος κινήθηκε κατά μήκος της στενωπού και μόλις βρέθηκε κάτω από το οχυρό Ουσίτα, δέχθηκε καταιγισμό πυρών από το Οχυρό και καθηλώθηκε με σοβαρές απώλειες. Την ίδια εξέλιξη είχε και η επίθεση του υπόλοιπου Τάγματος (3 λόχοι κατά του οχυρού Ουσίτας). Με την έλευση του σκότους αποσύρθηκαν στις θέσεις εξόρμησης (στα υψώματα ανατολικά του Προμαχώνα).



Στον αριστερό τομέα του Συγκροτήματος (2ο-3ο Τάγμα), τμήμα του Συγκροτήματος αιφνιδίασε τη Διμοιρία Προκάλυψης και κατέλαβε άθικτη τη γέφυρα Μπίστριτσα, η οποία καταστράφηκε αργότερα από τα πυρά του πυροβολικού. Τα τμήματα του Συγκροτήματος, αφού πέρασαν τον Μπίστριτσα ποταμό, κινήθηκαν προς τα νότια και το 2ο Τάγμα κατόρθωσε να καταλάβει το ύψωμα 354 (Χαλάσματα) και να προετοιμαστεί για την εισχώρηση προς τα ανατολικά. Μετά την κατάληψη του υψώματος 354, το 3ο Τάγμα αναπτύχθηκε στα δεξιά και άρχισε την επίθεση κατά των υψωμάτων Νέοι-Ανατ. Προφήτες. Παρά τις επίμονες προσπάθειες των Γερμανών, το Τάγμα δεν κατόρθωσε να θέσει πόδι στα οχυρά, υπέστη σοβαρές απώλειες και τις εσπερινές ώρες μετέπεσε σε κατάσταση άμυνας. Έτσι, έληξε η πρώτη ημέρα της επίθεσης των Γερμανών εναντίον του Ρούπελ, με τρομακτικές απώλειες για τον εχθρό. Ενώ όμως οι μετωπικές επιθέσεις κατά του Συγκροτήματος Ρούπελ αποκρούσθηκαν, στο άκρο δεξιά το 2ο Τάγμα, μετά την κατάληψη του υψώματος 354 στις 06:30, επιχείρησε βαθιά διείσδυση μεταξύ των οχυρών Ρούπελ και Καρατάς και εκμεταλλευόμενο τις βαθιές χαραδρώσεις, κατόρθωσε μέχρι το απόγευμα να καταλάβει το χωριό Κλειδί και το υπερκείμενο ύψωμα Τσούκα.






Κατά την 4η ημέρα (9 Απριλίου), οι βομβαρδισμοί και οι επιθέσεις επαναλήφθηκαν κυρίως εναντίον των οχυρών Ρούπελ και Παλιουριώνες. Στις 17:00, Γερμανοί κήρυκες, γνωρίζοντας ότι είχε υπογραφεί στη Θεσσαλονίκη η συνθηκολόγηση, ήρθαν στο Ρούπελ και ζήτησαν την παράδοση του οχυρού. Ο Διοικητής του, Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος απάντησε ότι «τα οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται». Τελικά, η παράδοση του Ρούπελ έγινε την επομένη 10 Απριλίου, στις 06:00, αφού ο διοικητής έλαβε διαταγή κατάπαυσης του πυρός από το Γενικό Στρατηγείο.

Ο Γερμανός συνταγματάρχης που παρέλαβε το οχυρό Ρούπελ, έδωσε συγχαρητήρια στον διοικητή και εξέφρασε τον θαυμασμό και την εκτίμησή του για την αντίσταση και τον ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών. Οι απώλειες της φρουράς του οχυρού Ρούπελ ανήλθαν σε 124 νεκρούς και 152 τραυματίες.



 "Τα οχυρά καταλαμβάνονται δεν παραδίδονται" 


Τα Οχυρά Ρούπελ,είναι μια δαιδαλώδης κατασκευή απόλυτα πρωτοποριακή για την εποχή που κατασκευάστηκαν ..οι διάδρομοι του μετρούν πάνω από 4 χιλιόμετρα και το πιο βαθύ σημείο του κάτω από την γη,είναι 27 μέτρα!Διέθεταν τα πάντα προκειμένου η ζωή των στρατιωτών να είναι αρκετά ικανοποιητική..




Απέναντι η Βουλγαρία και ο Προμαχώνας

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΚΕΙΜΕΝΑ : ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ 

πηγή πληροφοριών 








Τετάρτη 3 Μαΐου 2017

ΣΥΛΙΑ ΧΑΔΟΥΛΗ " Ατιτλο "


Στους απέραντους δρόμους χαράζω την αλβάφητο
της αλώβητης αγάπης
Μετέωρα βήματα στους κοίλους καθρέφτες
Ίχνη αφήνουν πάνω τους οι ματωμένοι Άγγελοι της άδοτης Αγάπης
Αιώνια αντανάκλαση στα νερά του χρόνου 
Ομιχλώδη τοπία στην ουτοπία του Έρωτα
Φλόγες στροβιλίζονται στις δίνες των στοχασμών
Αντανακλώ τις ηλιαχτίδες σκέψεων
Κρύβονται στην ομίχλη ντυμένη με τις γραμμές του προσώπου σου
Λιτανεία κόκκινης βροχής
Λιγοστεύει ο χρόνος
Ανάσες Βαθιές
Ρωγμές στο χαμόγελο που φορούν τα πέτρινα
αγάλματα της μνήμης
Στους ψιθύρους της μοναξιάς των φυλλωμάτων
Στις φτερούγες των χελιδονιών που κοιμούνται
τα όνειρα
Λευκό της αθωότητας το χρώμα που αγαπούσες
Βάφω με άλικο της παπαρούνας τις θύμησες
Τόση πίκρα για να ανθίσουν ανεμώνες στις
πληγωμένες παλάμες της Άνοιξης
Διαιρείται η ψυχή.
Σ.Χ.




ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ ( 1892 - 3 Μαΐου 1957)

 Αυτοπροσωπογραφία 1922
Ο Σπύρος Παπαλουκάς (Δεσφίνα Φωκίδας, 1892 - Αθήνα, 3 Μαΐου 1957) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος, πρόδρομος της Γενιάς του 1930
Από έφηβος, ο Παπαλουκάς έμαθε την τέχνη της αγιογραφίας κοντά σ' έναν τοπικό αγιογράφο. Το 1906 πήγε στον Πειραιά για να εξασκήσει την τέχνη του σε ένα εργαστήριο αγιογραφίας και ζωγραφικής, και το 1909 έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, όπου είχε για δασκάλους τον Γεώργιο Ροϊλό και τον Γεώργιο Ιακωβίδη. Την περίοδο της φοίτησής του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, ζωγράφισε εικόνες για το τέμπλο του ναού του Αγίου Δημητρίου της Δεσφίνας. Από το 1916 έως το 1921, συνέχισε τις σπουδές του στοΠαρίσι στην Académie Julien και σε άλλες σχολές καλών τεχνών.
Το 1921 επέστρεψε στην Ελλάδα και ακολούθησε τον Ελληνικό Στρατό στην Μικρά Ασία ως επίσημος εικονογράφος της εκστρατείας. Τα έργα του από αυτήν την περίοδο χάθηκαν στην καταστροφή της Σμύρνης το 1922. Επιστρέφοντας από την Μικρά Ασία, εγκαταστάθηκε στην Αίγινα.
Το 1923, επισκέφθηκε το Άγιο Όρος, όπου, με τον φίλο του Στρατή Δούκα, έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο (Νοέμβριος 1923 – Νοέμβριος 1924) ζωγραφίζοντας το τοπίο, μελετώντας την βυζαντινή ζωγραφική και κάνοντας αντίγραφα από πολλά έργα εκκλησιαστικής τέχνης. Ένα μέρος από την παραγωγή αυτή εκτέθηκε το 1924 στην Θεσσαλονίκη, σε μία διαμορφωμένη αίθουσα του καφενείου του Λευκού Πύργου. Την ίδια χρονιά, πήγε στην Λέσβο, για να δημιουργήσει μία σειρά από τοπιογραφίες.


Το 1927, κέρδισε τον πανελλήνιο διαγωνισμό για την εικονογράφηση του μητροπολιτικού ναού της Ευαγγελίστριας της Άμφισσας με ομόφωνη απόφαση της κριτικής επιτροπής που την αποτελούσαν ο Αναστάσιος Ορλάνδος, ο Δημήτρης Πικιώνης, ο Αριστοτέλης Ζάχος και ο Κωνσταντίνος Παρθένης. Το 1932, ο ζωγράφος ολοκλήρωσε την εικονογράφηση του ναού παραδίδοντας στην Άμφισσα ένα μοναδικής αξίας καλλιτεχνικό έργο. Κατά την δεκαετία 1930–1940 εξέθεσε έργα του μαζί με άλλους ζωγράφους της Ομάδας «Τέχνη». Σχεδίασε επίσης σκηνικά και κουστούμια για το Εθνικό Θέατρο, και ζωγράφισε τοιχογραφίες στις προσόψεις ιδιωτικών οικιών και δημοσίων κτιρίων.
Το 1940 διορίσθηκε σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων σε θέματα πολεοδομίας και χωροταξίας, καθώς και διευθυντής της Δημοτικής Πινακοθήκης της πόλης. Από το 1945 έως το 1951 δίδαξε μαθήματα σχεδίου στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Εκλέχθηκε καθηγητής του ίδιου ιδρύματος το 1956.
Πέθανε στην Αθήνα το 1957, όντας αναγνωρισμένος ανάμεσα στους κορυφαίους νεοέλληνες ζωγράφους. Μετά τον θάνατό του, η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας τον τίμησε με έκθεση των έργων του το 1976. Παρομοίως τον τίμησε και το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων το 1982. Τον [Νοέμβριο]] του 2006, η κόρη του και μοναδική κληρονόμος του, Ασημίνα (Μίνα) Παπαλουκά, δώρισε το σύνολο σχεδόν του έργου του στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β & Μ Θεοχαράκη,του οποίου ο ιδρυτής είχε υπάρξει μαθητής του Παπαλουκά.

Ο Σπύρος Παπαλουκάς μπροστά στο έργο του Καφενείο Μυτιλήνης


Το έργο του

Ο Σπύρος Παπαλουκάς ήταν μεγάλος γνώστης των καλλιτεχνικών ρευμάτων της εποχής του, αλλά και εξίσου μεγάλος γνώστης της βυζαντινής τέχνης. Τα έργα του συνδυάζουν τον ιμπρεσιονισμό των Σεζάν, Ματίς και βαν Γκογκ με την πνευματικότητα των βυζαντινών αγιογραφιών.
Η επίσκεψή του και η διαμονή του στο Άγιο Όρος είχε μεγάλη επίδραση στο έργο του, τέτοια που ο ζωγράφος συνέχισε να δουλεύει αγιορείτικα τοπία για πολλά χρόνια κατόπιν. Εκτός από αγιογραφίες και τοπιογραφίες, ο Παπαλουκάς έφτιαξε και πορτρέτα, με πλέον χαρακτηριστικόΤο παιδί με τις τιράντες (1925).
Η επίδραση του Παπαλουκά στους σύγχρονούς του και στους μεταγενέστερους Έλληνες ζωγράφους ήταν καταλυτική, αφού με το έργο του έδειξε πως μοντέρνα τέχνη και ελληνικότητα δεν είναι έννοιες ασύμβατες. https://el.wikipedia.org/

Spyros Papaloukas in front of a large scale drawing at the Amphissa Cathedral

  Αγόρι με τιράντες (1925).

 Το χωριό Καμμένο

 Σπίτια στου Κυπριάδη, 1938

 Αρχονταρίκι Λαύρας Αγ. Όρους, 1924


Βάζο με λουλούδια



 Τοπίο

 Τοπίο από τους Δελφούς, 1945

 Αρσανάς στο Άγιον Όρος, 1935

 Καφενείο στη Μυτιλήνη, 1929

     Καμπαναριό και κόκκινες στέγες 1925

 Άποψη Αίγινας

 Πορτρέτο παιδιού

 Δέντρο


 Bάρκες στον Σηκουάνα


Γυμνό γυναίκας, 1923

 Τοπίο Μυτιλήνης

 Κόκκινες Στέγες στη Λέσβο

  View from Karyes of Mount Athos, 1924 

 Σπίτια με φιγούρα στη Mυτιλήνη, 1925

  Σπίτια σε πλαγιά

Θάλασσα Σαλαμίνας, 1926



      Πορτραίτο του  Στρατή  Δούκα

 Αυλή Μονής Μεγίστης Λαύρας, 1924




Αρσανάς Μεγίστης Λαύρας

Μονή Ιβήρων 
Εσωτερικό κελιού στο Άγιον Όρος, 1924

Αγιορείτικο κελί
















 Virgin and Child, crayons, pencil and watercolor






Virgin Mary Platytera, study for the Nomikos school chapel

πηγές πινάκων 





ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ - ΑΛΛΗ ΠΟΡΕΙΑ

 Πίνακας - Wassily Kandinsky

Στις κορφές του κύκλου οι πλοηγοί άλλαξαν πορεία και οι φωτιές τύλιξαν λιμάνια και σταθμούς. Οι έρωτες χάθηκαν μες στους κολασμούς και οι θαλαμοφύλακες τού ήλιου σε βακχίδες μασκαρεύτηκαν (από φόβο). Έκλαψαν σαν η ματωμένη σελήνη πρόβαλε στις ανηφοριές (της γεωμετρίας). Στίχοι μαυροντυμένοι σκέπασαν τις σιδηροτροχιές, αλλάζοντας τούς προορισμούς (των αριθμών). Και στους ναούς η σιωπή καρφώθηκε στις καρδιές των αηδονιών, αφήνοντας τη μοναξιά γυμνή, σαν νεογέννητο κορίτσι που βγήκε από ένα λουλούδι.