ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΤΑΚΗΣ "Δαιμόνιό (μου) "

Φωτογραφία -  François Cailleret

'Αλλαξα την πρόσοψη αρχιτεκτονικών θηρίων, όλες οι γραμμές θαμπές και μόνες χωρίς προοπτική

Σαν Πυγμαλίωνας αψήφησα τη μέρα της μεγάλης καταιγίδας που θα έλουζε την πόλη

Παρατημένα όστρακα από τη φουσκοθαλασσιά ξεβρασμένα στην αντιπέρα όχθη

Μελαγχολεί το πράσινο στα μάτια μου στη συνεδρία του αφημένου θάμπους αετίσιων επιδρομών

Παράξενα όρνεα εναλλάσσονται στα μελαγχολικά μου απογεύματα,η νύχτα δεν αργεί..

Τρελαίνομαι.Απατάω,στη θάλασσα πατάω,ανασταίνομαι.

Ορκίζομαι στον Κύκλωπα για τη μυθολογία σου,μισός λυγμός

Γκρεμίζω τόσα χρόνια στην απόρριψη,να πέσει,να καεί η επανάπαυση

Λάμπω,στροβιλίζομαι στο φως,εκμαιεύω παραιτήσεις προσοχής στα ανίερα

Ποιό να'ναι άραγε αυτό το φως,είχα χλευάσει την πανσέληνο τον Αύγουστο

Υπoκρίνομαι.Δαμάζω λέξεις,εξημερώνω αποστάσεις,ανταποκρίνομαι;

Κτίσμα δικό μου μ'αδρές γραμμές.Λιτές αντανακλάσεις.Δαιμόνιό μου.

31/5/2010 - Τ.Χ.

ΚΑΒΒΑΔΙΑ ΔΗΜΗΤΡΑ "Εκεί θα μαι.."

Εκεί θα μαι
Στην κάθε μια στιγμή

όχι στο πάντα,

σε μια ηλιαχτίδα

όχι στον ήλιο,

εκεί θα μαι.

Όχι στην μπόρα

μα στη σταγόνα,

στο κύμα πάνω

όχι σ ΄ ωκεανούς,

εκεί θα μαι.

Όχι σε λυγμούς

μα σ’ ένα δάκρυ,

σ ΄ ένα χαμόγελο 

μικρού παιδιού,

εκεί θα μαι.

Όχι στα λόγια τα πολλά

μα σ ένα ‘’ σ αγαπώ ‘’

μια καλημέρα,

σ ΄ ένα αντίο.

Εκεί θα με βρεις...

Δήμητρα Καββαδία 30/04/2014

Η φωτογραφία από http://sykaki.blogspot.gr/

ΤΖΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ "Άλικο στίγμα "

Άλικο στίγμα, 

ματωβαμένο κόκκινο ο κόσμος μου, 

πορφυρένια χλαμύδα οι εικόνες στο μυαλό μου.

Κόκκινα τα βράχια της θάλασσας 

στης μέρας το φευγιό, 

βάλσαμο κι ανάσα στ’ ανθρώπου το παίδεμα. 

Κόκκινο μπρούσκο 

το δώρο του Νεστοριανού αμπελιού, 

σύντροφος πιστός 

στη παραζάλη και στα ταξίδια της σκέψης.

Άλικα τα τρυγημένα χείλη της ξένοιαστης παρθένας, 

κόκκινο σημάδι στα λευκοσέντονα των κοριτσιών.

Κόκκινες οι ανταύγειες 

τ’ αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα, 

ερωτικό κάλεσμα στις αρσενικές ορμές και τις αισθήσεις.

Άλικο διάφανο πέπλο η μυρωδιά του γυμνού κορμιού,

θεϊκή των κυττάρων τροφή 

στης ψυχής το φτερούγισμα. 

Κόκκινο πύρινο ποτάμι 

στα έγκατα της μάνας γης, 

του θυμού των Θεών ξέσπασμα στην ανθρώπινη μιζέρια.

Άλικο το χρώμα της παλιάς μπολσεβίκικης παντιέρας, 

κατακόκκινο το αίμα 

στις φλέβες της δικιάς μου φυλής.

Κόκκινη η ελπίδα 

κουρνιάζει τρομαγμένη στα εσώψυχα,

το ροζιασμένο χέρι της μάνας αιώνιος τροφός της.

Άλικο άγριο ρόδο και κατακόκκινο μυρωδάτο γαρύφαλλο,

απλόχερη καθάρια πληρωμή 

στης ζωής το τελείωμα. 

γιώργος θ. τζιας 

από τη συλλογή «…του αστεριού ο τοκετός»

ΓΕΩΡΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΝΤΙΝΑ "Το παιχνίδι της αιωνιότητας "

  Σιγά σιγά θα τα πω.Οι κούκλες ναι οι παιδικές μου κούκλες καμμιά φορά παραμιλούσαν.Τότε έστηνα το αυτί μου και άκουγα παράξενες ιστορίες..Λέγανε πως με τα χέρια φτιάχνουν ακρωτήρια και φουρτούνα και πως τα πλοία που περνάνε από εκεί βυθίζουν και κρατάνε τους ναυαγούς και τους φοράνε χρυσή μάσκα κι έπειτα τους γεμίζουν φιλιά.Εκείνοι δεν αντιστέκονταν γιατί από πάντα τους άρεσε η απλότητα του παιχνιδιού μα εγώ έκλαιγα με αυτές τις ιστορίες γιατί λυπόμουν να είναι θαλασσινοί στο χώμα κι έμενα πιστή στα δικά μου αθώα παιχνίδια μα καμμιά φορά ζήλευα κιόλας που δεν είχα και εγώ μια χρυσή μάσκα κι όλα τα έβλεπα δίχως να λάμπουν.

Μια μέρα η κούκλα από το πιο ψηλό ράφι,πρέπει από καιρό να με παρατηρούσε μου έκανε ένα δώρο.Μου χάρισε το δικό της παιχνίδι για δέκα λεπτά με έναν όρο όμως :

εκείνα τα λεπτά να γίνονταν αθάνατα.Αμήχανη δε μπορούσα να σκεφτώ πως μπορώ να το κάνω αυτό και η αλήθεια βαριεστημένη από τη δυσκολία και αφού σκέφτηκα για λίγο την ξανάβαλα στη θέση της.Πικρόγλυκα μου χαμόγελασε δε ξέρω πως μα δεν έχει και σημασία μια στιγμούλα ήταν στο χρόνο και συνέχισε να χαρίζει χαρά στους ναυτικούς.

Νομίζω τότε σταμάτησα να είμαι παιδί όταν κατάλαβα πως και τα παιχνίδια έχουν κανόνες.Ανοησίες πολλά πολλά χρόνια ξέρω πως έχασα και δεν ήθελα να το παραδεχτώ.Κοιτάζοντας βιτρίνες με παιχνίδια έμαθα πως να κρατάς δέκα λεπτά στην αιωνιότητα μα ήταν αργά η κούκλα δεν έμαθε ποτέ.

Υ.Γ. Την κρατάω ακόμα σε κουτί στο πατάρι.Ίσως μια μέρα τη κατεβάσω μα ξέρω πως πρέπει να είμαι έτοιμη για απαντήσεις.

Η φωτογραφία από http://www.flickr.com/photos/

ΜΠΡΙΛΗ ΜΑΙΡΗ - ξημερώνει Πρωτομαγιά

Με το πρώτο αστέρι

σαν κάθε χρόνο

εσύ με τ' άλλα παιδιά

στην ίδια πλατεία έλα.

Πάμε να κόψουμε

-Τώρα που η Ζωή δεν ξαγρυπνά-

όλα τα λουλούδια

πίσω από τον φράχτη που γαβγίζει.

Φόρεσε το μακό το λεκιασμένο

από ' κείνο το νεραντζοπόλεμο  

να σε αναγνωρίζω.

Ξημερώνει Πρωτομαγιά

και θέλω πάλι

να πλέξω ένα στεφάνι

Έλα.

Μαιρη Μπριλη.

ΦΡΑΓΚΙΑ ΙΩΑΝΝΑ - ΤΟ ΕΠΙΜΟΝΟ ΓΟΝΙΔΙΟ

Στη φωτογραφία 
η ζωγραφική από το σπήλαιο El Castillo στην Ισπανία, ηλικίας 37.300 ετών.

    Ας λένε πως αποκωδικοποίησαν το DNA σας, εμένα δεν θα με εντοπίσουν ποτέ. Είμαι το πιο επίμονο κι έντεχνα κρυμμένο γονίδιο στο ανθρώπινο είδος. Επιβιώνω ισχυρό κι άλλο τόσο καμουφλαρισμένο, ακριβώς επειδή δεν θα δεχόμουν ποτέ να με πειράξουν έστω και στο ελάχιστο. Είμαι η προσωποποίηση της βίας και καμαρώνω γι' αυτό. Λουφάζω μέσα σας κι αρκεί να πάψουν να σας αγαπούν, για να ξυπνήσω και να αναλάβω δράση. Αρκεί να σας απορρίψουν και να σας ταπεινώσουν, για να θεριέψω και να κάνω το αίμα σας να βράζει για εκδίκηση. Με ταϊζει το μίσος σας κι από ένα σημείο και μετά, αναλαμβάνω να το ταϊζω εγώ - παθιασμένος ο έρωτάς μου για το μίσος. 

Το μεγάλο μου πλεονέκτημα: Μπορώ να εφαρμόσω τις τακτικές μου σε κάθε είδους ευφυία, από τους πιο ανόητους και πρωτόγονους ανάμεσά σας, μέχρι τους πλέον ιδιοφυείς, σπουδασμένους κι εκλεπτισμένους. Γιατί; 

Διότι το μίσος, που είναι η πρώτη ύλη στους σχεδιασμούς μου, μπορεί να λάμπει στις βάρβαρες κι αιμοσταγείς πράξεις σας αν είστε άξεστοι, απελέκητοι που λένε, αλλά μπορεί να θριαμβεύει καλυμένο κάτω από μανδύες δημοκρατικότητας και νομιμοποίησης κάθε είδους ανομίας σας, αν βρείτε το χρυσό μονοπάτι που οδηγεί σε υψηλές γνωριμίες, ξέρετε, εκείνες που παίζουν τους νόμους στα δάχτυλα, τους διαμορφώνουν κατά το συμφέρον τους και στη συνέχεια τους χρησιμοποιούν για να διαλύσουν τους άλλους, κατα προτίμηση ολόκληρους λαούς. 

Θα με βρείτε στο βλέμμα του δολοφόνου και στο τυφλό βλέμμα του ηγέτη που κομπάζει για δημοκρατία, ακριβώς τη στιγμή που σας ρουφάει το αίμα. Θα με αναγνωρίσετε στους βιασμούς των αδυνάτων στο σπίτι, στις γειτονιές, στα κόμματα, στους φανατικούς ιδεολογιών και θρησκειών. Πώς να σας το πω πιο καθαρά, κατέχω τις απόλυτες αλήθειες από τη φύση μου, και κάθε αμφισβήτησή τους μου τη δίνει άγρια. Επομένως, όταν σας δίνω εντολή να υπακούτε, απλά θα υπακούτε. 

Ένα μόνο είναι το αδύνατο σημείο μου, η αγάπη. Αλλά μη μου ανησυχείτε, τα μπαλώνω μια χαρά, με το άγριο κι άψυχο σεξ συνήθως, αλλά και με τις υπερδραστηριότες, τάχα πως δεν έχω χρόνο, για να τον να αφιερώσω σ' αυτή. 

Κάθε που πλησιάζει Πρωτομαγιά, βαριέμαι θανάσιμα, όλο λόγους βγάζουν οι δικοί μου, για δικαιώματα και δημοκρατικές μπούρδες, που εννοείται δεν πιστεύουν αλλά τους οφείλουν για να σας υπνωτίσουν εθιμοτυπικώς. 

Με τη φλυαρία μου, ξέχασα να σας συστηθώ: Είμαι το επίμονο γονίδιο του φασισμού, γνωστό και μη εξαιρετέο από καταβολής κόσμου. Ευτυχώς οι καιροί είναι ευνοϊκοί για την ανάπτυξή μου, πέρα βέβαια από εκείνες τις μικρές εστίες αγάπης που συνεχίζουν να υπάρχουν ανάμεσά σας και που με ενοχλούν αφόρητα, με ευνουχίζουν και με κάνουν να αλωνίζω σε άλλες γειτονιές, πιο του χεριού μου... 

Ιωάννα

ΣΟΥΛΟΓΛΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ - ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ

Αλλοπαρμένη φτιάξη με φωνή ανθρώπου

πέρα και πάνω  από φτηνούς θεούς.

Διάλεγμα του Μάνου σε μια εποχή

που η λεφτεριά έψαχνε να τραγουδηθεί

ανάμεσα στο χαμένο δίκιο του ανθρώπου

του Μίκη από τη μια και στον έρωτα του Μάνου,

έναν έρωτα που μονάχα λέφτερος μπορεί να ζήσει.

Οταν ο Δάσκαλος έφυγε για το μεγάλο το ταξίδι μονάχος,

την Φλέρυ διάλεξε μετά από λίγο να του τραγουδά

κει που η μοναξιά ενός σύγνεφου

σμίγει με το φέγγος των αστεριών

και σένα άφησε δω κάτου χάρισμα του σε μας.

Ασήκωτο, βαριό το χρέος σα στοιχειό,

δύσκολοι οι καιροί, φτηνοί σχεδόν ξετσίπωτοι,

αλλά δεν έχεις επιλογή μα ούτε και πισωγύρισμα

σου πρέπει. Αλλο δεν έχεις να πορευτείς

σε τούτο το ντουνιά παρά τον έρωτα να τραγουδάς

αγγιγμένος με το μαγικό το ραβδί του Δασκάλου σου.

Δημήτρη σε διατάζω ……………… τραγούδα ……….. τουλάχιστον

μέχρι να φύγει το σκοτάδι

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://anorthografies.net/archives/2643