ΖΩΗ ΧΑΤΖΗΘΩΜΑ " Ακόμη τραγουδάμε! "

Πρώτη του μήνα και το πρωί να μην ανοίγουν τα μάτια από κούραση και το σώμα σου να ζυγίζει καναδυό τόνους και " Πού πάω, πως βρέθηκα εδώ, πού πήγαν όλοι και ποιοι είναι αυτοί γύρω μου; ". Πρώτη του μήνα με τα Χριστούγεννα και τα μελομακάρονα να σου κλείνουν το μάτι πρόστυχα και συ να μένεις από μπαταρία στη μέση του πουθενά, όπως στις αμερικάνικες ταινίες σε δρόμους χωρίς τέλος.

Πρώτη σκέψη είναι να πάρεις την οδική βοήθεια. Έλα που δεν την έχεις πληρώσει, πάνω που νόμιζες ότι είχες ξοφλήσει όλους σου τους λογαριασμούς. Εδώ στου δρόμου τα μισά και στη μέση του πουθενά με γόνατα λυμένα και ψυχή κόμπο! 

Οι δικοί σου μεγαλώνουν και σε θέλουν εκεί, στη δουλειά σε θέλουν εκεί, το παιδί σε θέλει εκεί… και οι φίλοι; Πού πήγαν οι φίλοι και πια δεν απαντούν ούτε στα μηνύματά σου; Και οι βραδιές " νερό στο παγούρι σου " και η πεποίθηση ότι θα τα αλλάξεις όλα πού πήγαν και τώρα το νερό δε φτάνει ούτε για να δροσίσεις το μέτωπό σου; Ποιος αποφασίζει για σένα; Ανάσες σωτηρίας επειγόντως! Ωραία τα λες, τα γράφεις ακόμη καλύτερα: Ε, και;

Η τριανταφυλλιά στο μπαλκόνι σου βγάζει τα πιο όμορφα τριαντάφυλλα μέσα στην παγωνιά. Χθες στο σχολείο της κόρης σου ήρθαν τρία παιδιά από τη Συρία: ζευγάρια τρομαγμένα μάτια και  " …τη μισή διαδρομή την έκανα κολυμπώντας… " . 

Οι μήνες αλλάζουν και κάτι πασχίζει μέσα σου να μην πνιγεί με φωνή που λέει ότι θα τα καταφέρουμε. Ξανά πίσω, για να πάμε μπροστά και λευκό πανί με τις αναποδιές και …" οι δικοί μας άνθρωποι και αξίζει να ζεις για τα μικρά και κρατάμε τις στιγμές και όλα θα πάνε καλά με αξίες και υπεραξίες…." Κρατιέσαι από όνειρα για ταξίδια, από μουσικές, από αρώματα, βιβλία, βλέμματα, ανθρώπους σωσίβια… 

Και ξαφνικά ακούγεται μια άλλη φωνή από το διπλανό διαμέρισμα: "  Τι λες τώρα; Ζεις εσύ με εξακόσια ευρώ το μήνα τέσσερα στόματα και μια άρρωστη γιαγιά; Μπορείς να σφυρίζεις αδιάφορα με χέρια στις τσέπες; Το ισοζύγιο γέρνει αρνητικό, μην το ψάχνεις!". 

Τι να απαντήσω τώρα και ποιος να καταλάβει ότι έχω ζήσει και με λιγότερα και πείσμωσα και μάτωσα, αλλά το πάλεψα και δεν τα παράτησα; Κρίση παντού και όχι μόνο στο πορτοφόλι. Καταδικάζω την κρίση από όπου και αν προέρχεται και όπου και αν πηγαίνει και να πάει και να μην ξαναγυρίσει. Κρίση που φέρνει βία και σακατεμένο μυαλό. Και κάθεται πάνω στην πληγή όπως το ξερό αίμα και μάταια παλεύεις να ξεκολλήσεις.

Εμείς τα παιδιά της κρίσης, που γεννήσαμε μέσα στην κρίση και άλλα παιδιά, ακόμη τραγουδάμε. Θα μας θυμάται άραγε κανείς μετά από πολλά χρόνια;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΡΑΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΩΝ - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΟΤΣΑΛΟΥ

πηγή φωτογραφίας 

Είναι ένα βότσαλο Απλά και μόνο ένα βότσαλο! Ποιος ξέρει τι ήταν πριν; Βράχος ή πέτρα ή τίποτε άλλο; Χρόνια και χρόνια… αιώνες κι αιώνες… με βροχή και με ήλιο… μα… κύματα… χιλιάδες κύματα… καθημερνά άλλα άγρια μανιασμένα… άλλα γαλήνια ήρεμα… άλλα ένα απαλό χάδι πνοής ανέμου. Το κτύπαγαν μέρα τη μέρα…. ώρα την ώρα … χρόνο τον χρόνο… και το ‘καναν αυτό ακριβώς που είναι! Ένα απλό βότσαλο! Κάθε μέρα…. κάθε ώρα το κύμα σαν περνά πάνωθε του το κάνει ν’ αστραποβολά με χίλια χρώματα λουσμένο στο διαυγές χρώμα της μέρας γιομάτο χρώματα… και χρώματα! Φαντάζει ίδιο πολύτιμο πετράδι! Δε περνά ποτέ τ’ απαρατήρητο! Θαυμάζεις πάντα την ομορφιά του! Όμως…. πάντα θα υπάρχει ένα όμως! Φοβάται! - Φοβάται την στιγμή… …τη στιγμή που θα βρεθεί κάτω από ‘να πέλμα! Τη στιγμή που κάποιος θα το παραπετάξει μακριά απ’ το κύμα… το κύμα το κύμα που το δημιούργησε! Μες τη σκόνη και τη βρωμιά! Κανείς… μα κανείς δε θα το κοιτάξει ποτέ πια! Ένα ανάξιο τέλος γι’ αυτό! Είναι ένα βότσαλο… απλά ένα βότσαλο! Δε ξέρει τι ήταν πριν! Δεν το μέλλει τι θα γενεί μετά! Είναι ένα μόνο βότσαλο! Ίσως κάποιο παιδί … κάποια στιγμή… το πετάξει στη θάλασσα! Σ’ αυτή που το δημιούργησε! Να δεθεί σ’ αυτή! Να βρεθεί στην υγρή και ζεστή της αγκαλιά Αναπαμένο για πάντα! Δε θέλει να γενεί άμμος… σκόνη στον αγέρα! Να σκορπίσει δίχως μιαν υπόσταση! Μα… αυτό προτιμά τη μάνα του τη θάλασσα! «ΕΥΔΑΙΜΩΝ ΣΥΡΙΑΝΟΣ»

ΠΟΠΗ ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ - ΘΟΛΩΜΑ

Δήγμα σκορπιού η μοναξιά Και ούτε μονολογεί, Το τείχος της σιωπής του Να μην σπάσει. Ακάλεστος μπήκε στη ζωή, Πετριά της ρίχνει λησμονιάς. Μήτε να φύγει ,ούτε να μείνει δεν μπορεί . Ακροβατεί στην ζάλη του κρασιού και του καπνού Και την θολούρα του μυαλού Έχει για προσκεφάλι.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ - Μεταφράσεις τεσσάρων ποιημάτων

i.Ρέιμοντ Κάρβερ- Τίποτα δεν χρειάζεται 

Βλέπω μια άδεια θέση στο τραπέζι.
Ποιανού είναι; Ποιανού άλλου; Ποιον κοροϊδεύω;
H βάρκα περιμένει. Δεν χρειάζονται κουπιά
ή καλός άνεμος. Έχω αφήσει το κλειδί
στο ίδιο μέρος. Ξέρεις πού.
Να με θυμάσαι. Να θυμάσαι και όσα κάναμε μαζί.
Τώρα, κράτα με σφιχτά. Αυτό είναι. Φίλησέ με
δυνατά στα χείλη. Εκεί.
Τώρα άσε με να φύγω, πολυαγαπημένη μου.
Άσε με να φύγω.
Δεν θα συναντηθούμε ξανά σε τούτη τη ζωή,
γι’ αυτό δώσε μου τώρα το φιλί του αποχαιρετισμού. Εδώ.
Φίλησέ με πάλι.
Ακόμα μια φορά. Εδώ.
Φτάνει!
Τώρα, λατρεμένη μου, άσε με να φύγω.
Ήγγικεν η ώρα.
Μετάφραση: Aσημίνα Ξηρογιάννη

[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Félix Vallotton.]
http://frear.gr/

ii. Η τραγωδία του μήλου - Τεντ Χιουζ

Kι έτσι την έβδομη μέρα
Το φίδι ξεκουράστηκε.
Ο Θεός πήγε σ΄αυτό.
«Έχω επινοήσει ένα νέο παιχνίδι», του είπε.

To φίδι τον κοίταξε με έκπληξη.
Στην υπόθεση παρεισδύον
Αλλά ο θεός είπε:«Bλέπεις αυτό το μήλο;
Το στίβω και το κοιτώ-Μηλίτης.»

Το φίδι ήπιε μια καλή γουλιά
Και κουλουριάστηκε παίρνοντας το σχήμα του ερωτηματικού.
Ο Αδάμ ήπιε και είπε: Να ο θεός μου!»
Η Εύα ήπιε και άνοιξε τα πόδια της

Και κάλεσε το πονηρό φίδι
Και του χάρισε ξέφρενες ηδονικές στιγμές
Ο Θεός έτρεξε και το είπε στον Αδάμ
Που σε μεθυσμένη οργή προσπάθησε να κρεμάσει τον εαυτό του στον οπωρώνα.

Το φίδι προσπαθούσε να εξηγήσει φωνάζοντας «Σταμάτα»
Αλλά το ποτό σκορπούσε τη φωνή του
Και η Εύα άρχισε να ουρλιάζει: «Βιασμός! Βιασμός!»
Και χτυπούσε με το πόδι της το κεφάλι του.

Τώρα όποτε το φίδι εμφανίζεται, αυτή ξεφωνίζει
«Εδώ έρχεται πάλι! Βοήθεια! Βοήθεια!»
Τότε ο Αδάμ σπάει μια καρέκλα στο κεφάλι του,
Και ο Θεός λέει: «Είμαι πολύ ευχαριστημένος»

Και όλα πάνε στην κόλαση.
Μετάφραση: Aσημίνα Ξηρογιάννη

[Ted Hughes, Crow. Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Lucas Cranach.]
http://frear.gr/

 iii. Ρίτσαρντ  Μέρφι -Ανοησίες 

Aνοησίες

Για να σε σκέφτομαι
πρέπει να μένω μόνος.
Για να σ’ αγαπώ
πρέπει να είμαστε μαζί.

Νομίζω πως σ΄αγαπώ
όταν είμαι μόνος
περισσότερο απ’ ό,τι σε σκέφτομαι
όταν βρισκόμαστε.

Δεν μπορώ να σκέφτομαι
χωρίς ν’ αγαπώ
ούτε ν’ αγαπώ
χωρίς να σκέφτομαι.

Μόνος μου όταν είμαι, μου αρέσει
να μας σκέφτομαι μαζί.
Μαζί όταν είμαστε, νομίζω πως
θα προτιμούσα να είμαι μόνος.
Μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη

[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Η φωτογραφία από την ταινία Ο τρελός Πιερό (1965).]
http://frear.gr/

iv. Μαρκ Στραντ -  Ο Γάμος 

ΣΧΕΔΙΟ KΩΣΤΑΣ ΚΟΥΚΟΥΖΕΛΗΣ

O άνεμος έρχεται από αντίθετες πλευρές
ταξιδεύοντας αργά.

Αυτή κάνει στροφή στον βαθύ αέρα.
Αυτός περπατά στα σύννεφα.

Αυτή ετοιμάζεται,
τινάζει τα μαλλιά της,

μακιγιάρει τα μάτια της,
χαμογελά.

O ήλιος ζεσταίνει τα δόντια της,
η άκρη της γλώσσα της τα υγραίνει.

Αυτός βουρτσίζει τη σκόνη από το σακάκι του
και ισιώνει την γραβάτα του.

Αυτός καπνίζει.
Σύντομα θα συναντηθούν.

Ο άνεμος τους φέρνει πιο κοντά.
Xαιρετιούνται.

Πιο κοντά,πιο κοντά.
Αγκαλιάζονται.

Αυτή φτιάχνει το κρεβάτι.
Αυτός κατεβάζει το παντελόνι του.

Παντρεύονται
και κάνουν ένα παιδί.

Ο άνεμος τους οδηγεί
σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Ο άνεμος είναι δυνατός,σκέφτεται αυτός
καθώς ισιώνει τη γραβάτα του.

Μου αρέσει αυτός ο άνεμος,λέει αυτή
καθώς φορά το φόρεμά της.

O άνεμος ξεδιπλώνεται.
Ο άνεμος είναι το παν γι' αυτούς.
Μετάφραση - Ασημίνα Ξηρογιάννη 

(Από η συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων του Μάρκ Στράντ με τίτλο:
''COLLECTED POEMS)

Πρώτη δημοσίευση του ποιήματος
http://varelaki.blogspot.gr/

Παρουσίαση του μυθιστορήματος της Χλόης Κουτσουμπέλη Ο ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΛΑΙΝ στην Αθήνα

Οι Εκδόσεις Μελάνι και το βιβλιοπωλείο Επί Λέξει σας προσκαλούν 

στην παρουσίαση του μυθιστορήματος της Χλόης Κουτσουμπέλη

Ο ΒΟΗΘΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΛΑΙΝ

Την Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου στις 7:30 μ.μ

στο Βιβλιοπωλείο Επί Λέξει

Ακαδημίας 32 & Λυκαβηττού, 106 72 Αθήνα

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι 

Άννα Αφεντουλίδου,Φιλόλογος , Ποιήτρια

 Πόλυ Χατζημανωλάκη , Συγγραφέας , Κριτικός Λογοτεχνίας 

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει 

ο ηθοποιός Αλέξανδρος Βαμβούκος

ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΓΚΟΤΣΗΣ - ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΜΥΡΑ

Αποστάγματα ψυχών ,
τα ωραιότερα Μύρα ,
δεν αγοράζονται ούτε πουλιώνται ,

παρά μόνον ευωδιάζονται ,
εις τις εκκλησίες και τα Ιερά ,
της αγάπης και της καλοσύνης ...

Και οι τυχεροί , παύουν να είναι Άνθρωποι ,
και Άγγελοι γίνονται επί γης ,
λοιδωρούμενοι και κατατρεχόμενοι,

και δακτυλοδειχτούμενοι ,
εξορίζονται των πόλεων και των χωρίων ,

ως αερικά να περιφέρονται και να ζουν ,

εις την μεγαλοσύνη της Φύσης ,
και της Φύσεως τους ...

Νίκος Δημογκότσης

Carpe " Μια Ευτυχία που ανάθρεψε Καρδιές..."

Photographer Taylor Marie McCormick

Μια ευτυχία που εξανεμίζεται καθημερινά,

που σεργιανά μέσα στου χρόνου τα χαλάσματα.

Μια ευτυχία που έμεινε λέξη μισοσβησμένη,

σημάδι αναζήτησης μέσα στη φθορά...

Κατατρεγμένη απ'τους κάθε λογής εχθρούς της

ζαρωμένη σε σκέψεις που κάποτε έδιναν πνοή στα όνειρα.

Ευτυχία που κάποιοι την ταύτισαν με υλικά αγαθά

και βάλθηκαν να συντρίψουν αγάπες και όνειρα

για να τη φυλακίσουν στις απαιτήσεις

μιας ύλης εφήμερης και άχρωμης.

Χρόνια τώρα βρίσκεται αποστεωμένη

στα υπόγεια της ζωής

προσδοκώντας μια λαίλαπα συναισθημάτων

συντρίβοντας τις ύβρεις και τους συνομώτες

που την κρατούν αλυσοδεμένη

στα υγρά και κρύα κελιά τους.

Μια ευτυχία που στενάζει και αφυδατώνεται

με το πέρασμα των χρόνων ,

ασυμβίβαστη με το ήρεμο

και βουτηγμένο στη λάσπη κελί της.

Αγάπες κι όνειρα που την αναζητούν

πλησιάζοντας την ώρα που θα σπάσουν τα δεσμά της,

ελεύθερη πια από τα απόσκια της υλικής καθημερινότητας,

να χαρίσει απλόχερα ανάσες χαράς,

στα ταπεινά κι ανθρώπινα.

Μια ευτυχία που ανάθρεψε καρδιές

και υπόσχεται μια χούφτα ουρανό

στης ψυχής μας τα ανήλιαγα...!

Carpe.