Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ρήσος το εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά του Μιχάλη Μηνιώτη "Ιστορίες από την φύση"

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ιστορίες από την φύση

Μιχάλης Μηνιώτης

Εικονογράφηση: Ευφροσύνη Γιαννάκενα, Γεωργία-Δανάη Μηνιώτη

Σελίδες: 37, Τιμή: 12,72, ISBN: 978-618-5693-49-7

Εκδόσεις Ρήσος

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ρήσος το νέο εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά του Μιχάλη Μηνιώτη Ιστορίες από την φύση.

Οι Ιστορίες από την φύση φιλοδοξούν όχι μόνο να διασκεδάσουν τα παιδιά αλλά κυρίως ν’ αφυπνίσουν την φαντασία τους, να καλλιεργήσουν την ευαισθησία τους και να τα φέρουν πιο κοντά στις αλήθειες της φύσης.

Σίγουρα τα παιδιά αλλά κι όσοι νιώθουν παιδιά μπορούν ν’ ανακαλύψουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου έναν κόσμο όπου η φαντασία συναντά την πραγματικότητα. Τα ζώα αποκτούν φωνή και νόηση και μέσα σε κάθε ιστορία κρύβονται μηνύματα για τον σεβασμό, τη συνεργασία, την υπευθυνότητα αλλά και την ελπίδα.

Άραγε μπορεί μια χήνα να γίνει αγριόχηνα; Θα μπορέσει ο φτωχός αγρότης να σώσει τη σοδειά του από τους τυφλοπόντικες; Πώς θα μπορέσει η μικρή υπναρού μελισσούλα να προστατέψει την κυψέλη; Τι θα συμβεί αν ο πίθηκος κι ο παπαγάλος αναλάβουν την ηγεσία των ζώων του δάσους; Και η αγωνία θα κορυφωθεί όταν η Σοφούλα η κουκουβάγια βλέπει θαμπά και πέφτει πάνω στον σκαντζόχοιρο!

Απλές ιστορίες με βαθύτερους συμβολισμούς καταγράφονται στις Ιστορίες από την φύση, που συγκινούν, προβληματίζουν κι εμπνέουν τον αναγνώστη.

Οι Ιστορίες από την φύση δεν είναι απλώς μια συλλογή παραμυθιών. Είναι ένα ταξίδι στον κόσμο των αξιών, της φαντασίας και της ανθρώπινης ψυχής, όπου κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις της πραγματικής ζωής μόνο τυχαία δεν είναι.

Το βιβλίο κυκλοφορεί σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία, καθώς και σε ηλεκτρονική μορφή (ebook).

Η ελληνική έκδοση: https://books2read.com/u/mK1ArL

Η αγγλική έκδοση: https://books2read.com/u/bzY1GD

Βιογραφικό

Ο Μιχάλης Μηνιώτης γεννήθηκε στον Πειραιά. Κατάγεται από τη Μικρά Ασία και τη Χίο και είναι Πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού. Είναι πατέρας δύο κοριτσιών κι αυτό του έδωσε το κίνητρο να ασχοληθεί με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων. Το 2024 κυκλοφόρησε, επίσης, από τις εκδόσεις Ρήσος το πρώτο εικογραφημένο βιβλίο του για παιδιά Τα παραμύθια του μπαμπά.

Πιστεύει πως η γονική στοργή και η αγάπη δίνουν έμπνευση και ομορφιά για να συνθέσουν ένα ευαίσθητο παραμύθι.

Εκδόσεις Ρήσος

Χαρ Τρικούπη 14, 10679 Αθήνα

2106440021, 2103628976

hellasbooks.gr , acroceramo@hellasbooks.gr

Κωνσταντίνος Ντζούνης "Γιατί δεν μ’ακούει κανείς"

 

Γιατί δεν μ’ακούει κανείς

Μου αρέσει να πολεμάω τη βροχή
τον πόνο να διώχνω με τη σιωπή
να ξεκινάω όταν οι άλλοι σταματήσουν
να μην κοιτάζω πίσω

Μου αρέσει να φτάνω στα άκρα
να κλαίω χωρίς να τρέχουν δάκρυα
να ταξιδεύω στο φως
όταν βουτώ στο σκοτάδι

Μου αρέσει πολύ το μαύρο
την φλόγα που σβήνει να ανάβω
μου αρέσει πολύ να πετάω
δεν μου αρέσει να πέφτω
τα ύψη τ’ αντέχω

Μου αρέσει πολύ το άσπρο
το μελάνι που τρέχει όταν γράφω
κι όταν εξαντληθώ να σφίγγω τα δόντια

Το πεπρωμένο με οδηγεί
κλείνω τα μάτια κι αυτό θα’ ρθεί
το μυαλό φίλος και εχθρός, ο ρυθμός της ζωής

Ο χρόνος δεν έχει υπομονή
το κενό δεν γεμίζει με την αφή
γιατί δεν μ’ ακούει κανείς

LEFTER SHOMO "OSTAGGIO DEL FIOCCO"

 

LEFTER SHOMO

OSTAGGIO DEL FIOCCO

Sulla tua chioma è seduto il mio sguardo

Là ,sul fiocco che spigliato sta danzando,

Vola così fiero è libero,come una farfalla

Come l' aria dell'amore

che non puoi afferarla.

Amici,mi frusta la sua brezza spensierata

La sua chioma bella che sembra una boscaglia

Alla sua magia mi tiene legato il suo fiocco

Mi sento il suo ostaggio,mia ragazza che adoro.

Il nastro sopra quella chioma fiera

Sventola ogni tanto del mio amore la bandiera.

Lefter ShomoK/110 m.p.it.

ΣΟΦΙΑ Δ. ΝΙΝΙΟΥ «Τρεις του Σεπτέμβρη»

 

«Τρεις του Σεπτέμβρη», Σοφία Δ. Νινιού

   Ανηφορίζοντας τα σκαλοπάτια μέτραγα τις μέρες πίσω. Μία, δύο, τρεις οι μέρες του Σεπτέμβρη, που μυρίζει καλοκαίρι για καλή μας τύχη. Ένας στίχος φταίει, που πάντα η τρίτη μέρα του Φθινοπώρου, είναι μέρα συνάντησης.

   «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες τρεις του Σεπτέμβρη…» λογαριάζω κάθε χρόνο χωρίς ποτέ να λάβω σοβαρά υπ’ όψιν πως μπαξέδες δεν υπάρχουν εδώ και χρόνια στη ζωή μου. Κι όταν υπήρχαν, δεν ήξερα πως κρύβαν συναντήσεις. Πάντα χάνουμε κάτι από κάθε σκέψη, όσο κι αν τρυπώσει βαθιά στην καρδιά μας ˙ άλλοτε το μισό της, άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο. Τη μέρα αυτή έχω πάντα το χρόνο. Αδυνατώ όμως να βρω τον τόπο. Το άτοπον του πράγματος φυσικό ν’ ακυρώνει τη συνάντηση κατ’ έτος.

   Εγώ όμως επιμένω. Γυρνάει στο μυαλό μου ο στίχος και ο ήχος του μαζί με τη φωνή σου. Συνήθιζες να τον ψελλίζεις και να τον μουρμουράς με μια δικιά σου μελωδία πιο μυστήρια κι από την άτοπη συνάντηση. Περίεργη συνήθεια. Κι ασυνήθιστη. Από κάθε άποψη.

   Όταν εξαφανίστηκες εκείνες τις τρεις του Σεπτέμβρη χωρίς γράμμα και γραφή, έμεινα να κοιτάω το ημερολόγιο στον τοίχο. Δεν είχα προλάβει καλά-καλά να γυρίσω τη σελίδα στο Σεπτέμβρη και βρέθηκα να σημειώνω την ημερομηνία στην καρδιά μου. Περνάει ο χρόνος κι ο καιρός κι ακόμα να με ξαναβρείς.

   Ευτυχώς κρατάει το καλοκαίρι ακόμα φέτος. Και για καλή μου τύχη η σελήνη ανέτειλε πρωτομηνιά. Μπορεί και πάλι να μη φάνηκες αλλά το φεγγάρι την τρίτη μέρα του Σεπτέμβρη είναι τριών ημερών. Πάνω στην ώρα που μαρτυράει τις διαθέσεις του καιρού. Ο παππούς μου μ’ είχε μάθει να το κοιτάω κι ανάλογα ν’ αποφαίνομαι. «Πάνω το φεγγάρι κάτω ο καπετάνιος. Κάτω το φεγγάρι πάνω ο καπετάνιος» μου έλεγε. Και στο δικό μου το καράβι αυτή τη φορά πρέπει ν’ ανέβω στην κουβέρτα. Δύσκολα τα πράματα προμηνύονται. Δε θ’ αφήσω το τιμόνι λεπτό. Αλλά σάμπως τ’ άφησα και ποτέ; Δεν έχω ν’ αφήσω κανέναν στο πόδι μου. Άχρηστη γνώση η ρήση του παππού παραδομένη στους αιώνες; Αφύπνιση!

   Κάθε φεγγάρι με τη χάρη του. Και το μυστήριό του. Μετράει το δικό του χρόνο. Είκοσι οχτώ οι μέρες του. Οι νύχτες του; Εγώ τις νύχτες του το ψάχνω. Τότε μπορεί και σου μιλάει. Είναι το φως που μεγαλώνει χωρίς ποτέ στ’ αλήθεια να γίνει φως. Και πάνω που μπορεί το μπόι του να υψωθεί, αρχίζει και χάνεται. Σώνεται σωστό κεράκι.

  Ανιούσα και κατιούσα ορισμένη και κανονική. Αν το κοιτάς στο διάγραμμα. Γιατί δε συνταυτίζεται με γεγονότα και διαθέσεις. Επιρρεπές πάντα σε εκπλήξεις.

   Κι απόψε ανηφορίζοντας τα σκαλοπάτια της Ακτής του Ήλιου, με το Ζέφυρο να μου δροσίζει την ψυχή, μου θύμισε ότι οι μέρες, που χωράνε στην παλάμη μου, μένουν πίσω. Μία, δύο, τρεις οι μέρες του Σεπτέμβρη, που μυρίζει καλοκαίρι για καλή μου τύχη. Το φεγγαράκι το σοφό της τρίτης μέρας έτσι καθώς στεκόταν στο μενεξελί δειλινό, μου ψιθύρισε στην καρδιά: Σήκω! Έλα! Σήκω, καπετάνιο! Το καράβι σου σε περιμένει. Δεν πάει πουθενά χωρίς εσένα. Μόνο πέτα τ’ άχρηστα να μη βαραίνει. Βίρα τις άγκυρες γι’ άγνωστα μέρη!

Σοφία Δ. Νινιού

Bahtiyar Hidayet (Azerbaijan) "While Looking at Jennifer Lopez's Photo"

 While Looking at Jennifer Lopez's Photo

-

Your photo in underwear

Affects the human subconscious.

Your body is like an ancient hourglass,

And you are a modern lady.

Time itself grows old, but you do not.

-

Your body is like an hourglass,

And perhaps because of this,

You have as many admirers as grains of sand.

-

Your body is like an hourglass.

The wristwatches of those who are in love with you

Check their pulses like doctors.

They have found heart pain.

-

Your body is like an hourglass,

And

Wall clocks have grown old.

Now the hands of those clocks

Are like old people walking on three legs.

-

And

You, on two legs, are both

The most beautiful woman in this world

And the most beautiful in heaven.

-

You are also like wine.

As the years pass, your quality increases,

And you drive people out of their minds.

-

But your voice

Is melodious like the sound of a clock.

In what pleasant hour

Of God's good mood did you come into this world?

-

This is the most beautiful poem

Written for you.

Save its author

From this hell.

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Σπίτια-κουφάρια: Η Ελλάδα που αργοσβήνει…"

  *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"

        Περπατώντας τελευταία στα χωριά της ελληνικής υπαίθρου, στάθηκα μπροστά σε κάποια παλιά, εγκαταλειμμένα σπίτια. Οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, οι κλειστές πόρτες και οι χορταριασμένες αυλές με γέμισαν μελαγχολία. Δεν είδα μόνο ερείπια, αλλά αποτυπώματα ανθρώπων και μιας ζωής που κάποτε υπήρχε και σήμερα σιωπά. Η εικόνα αυτή έγινε αφορμή για σκέψη και προβληματισμό. Έτσι γεννήθηκε το κείμενο που ακολουθεί, ως ένας μικρός φόρος μνήμης σε μια Ελλάδα που αλλάζει.

               Μπροστά στο σπίτι-κουφάρι ένιωσα μια βαθιά μελαγχολία, όχι μόνο για την εικόνα της εγκατάλειψης, αλλά κυρίως για όσα αόρατα εξακολουθούσαν να κατοικούν μέσα του. Φαντάστηκα φωνές, πρόσωπα, παιδικά βήματα, γιορτές, αγωνίες και καθημερινές στιγμές που κάποτε γέμιζαν τους χώρους του. Ένιωσα πως οι ραγισμένοι τοίχοι δεν ήταν απλώς πέτρες, αλλά πληγωμένες σελίδες μιας ζωής που έφυγε, αφήνοντας πίσω της τη σιωπή, τη μνήμη και ένα αναπάντητο ερώτημα για το αύριο.

         Τα χωριά μας, τα ελληνικά χωριά, που άλλοτε έσφυζαν από ζωή, φωνές και από το ηχηρό «καλημέρα» του γείτονα ή του συγχωριανού μας, τώρα ολοένα και περισσότερο τα χαρακτηρίζουν η σιωπή, η ερημιά και η εγκατάλειψη. Εκεί όπου κάποτε υπήρχε η καθημερινή ανθρώπινη παρουσία, σήμερα κυριαρχεί μια παράξενη και βαριά σιωπή.

             Οι γειτονιές τείνουν να εκλείψουν και τα παλιά ασβεστωμένα σπίτια, κήρυκες της αισθητικής και της καθαριότητας της ελληνικής επαρχίας, τα αντικαθιστούν οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, οι διαλυμένες κεραμοσκεπές και οι χορταριασμένες αυλές. Είναι μια εικόνα που δεν πληγώνει μόνο το βλέμμα, αλλά και τη μνήμη.
                                            Είναι τα «Σπίτια-Κουφάρια».

         Φαίνεται πως, όταν φεύγουν οι άνθρωποι, γεράζουν και πεθαίνουν και τα σπίτια. Πόσο κοντά στην αλήθεια βρίσκεται και ο στίχος «Αχ! το σπιτάκι μου κι αυτό είχε ψυχή». Γιατί η ψυχή ενός σπιτιού δεν βρίσκεται μόνο στους τοίχους και στα αντικείμενά του, αλλά κυρίως στους ανθρώπους που κάποτε του έδωσαν ζωή.
      Ένα σπίτι στο χωριό δεν ήταν απλά ένας χώρος στέγασης της οικογένειας. Ήταν ταυτόχρονα κι ένας χώρος που κάποτε είχε φωνές, τραγούδια, αναστεναγμούς, τον καθημερινό μόχθο των ενοίκων, γιορτές, παιδιά, όνειρα, διαψεύσεις... Ήταν ένας μικρός κόσμος ζωής, ένα καταφύγιο μνήμης και ένα κομμάτι της προσωπικής και συλλογικής μας ιστορίας.

              Ένα σπίτι στο χωριό διασώζει τη μνήμη μιας άλλης ζωής, σε άλλη εποχή, και ταυτόχρονα μας καλεί σε έναν αναστοχασμό γι’ αυτά που χάνονται, για αυτά που ζούμε και για αυτά που έρχονται. Μέσα στους άδειους χώρους του μπορούμε ακόμη να «ακούσουμε» τον απόηχο μιας ζωής που πέρασε και να αναρωτηθούμε τι αφήνουμε εμείς πίσω μας.
          Τα σπίτια-κουφάρια μας παρακινούν να θυμηθούμε τους ανθρώπους που έζησαν σε αυτά και να συλλογιστούμε πως χώρος και άνθρωποι αλληλονοηματοδοτούνται και πως τα υλικά στοιχεία, χωρίς την ανθρώπινη πνοή και φροντίδα, εύκολα φθείρονται και ζουν τη δική τους «μοναξιά». Οι τοίχοι μένουν, αλλά χωρίς τους ανθρώπους που τους έδωσαν νόημα μοιάζουν ανήμποροι να αφηγηθούν ολόκληρη την ιστορία τους.

             Τα σπίτια-κουφάρια δηλώνουν με τον πιο εμφαντικό τρόπο την ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου. Μία ερήμωση που σ’ αυτήν δεν αντανακλάται μόνον η οικιστική υποβάθμιση (παλιά σπίτια-σκιάχτρα), αλλά και η οικονομική και κοινωνική κρίση.

         Τα σπίτια-κουφάρια λειτουργούν ως οι πρεσβευτές μιας στρεβλής ανάπτυξης του νεοελληνικού κράτους (αστυφιλία, υδροκεφαλισμός...),μιας ανάπτυξης που συγκέντρωσε ανθρώπους, ευκαιρίες και ελπίδες στα μεγάλα αστικά κέντρα και άφησε την ύπαιθρο να αδειάζει αργά και σταθερά.           Θα ήταν παράλειψη, όμως, να μην επισημάνουμε πως τα «σπίτια-κουφάρια» σηματοδοτούν και την πληθυσμιακή συρρίκνωση της χώρας μας. Το δημογραφικό ως εθνικό πρόβλημα είναι συνυφασμένο με την εγκατάλειψη της υπαίθρου. Τα σπίτια-κουφάρια προειδοποιούν πως οι πληθυσμιακές ασυνέχειες συνιστούν εθνικό πρόβλημα. Κάθε σπίτι που κλείνει οριστικά είναι, κατά μία έννοια, και ένας κρίκος της κοινωνικής συνέχειας που αποδυναμώνεται.

           Τα σπίτια-κουφάρια είναι τα σύμβολα μιας Ελλάδας που σταδιακά γερνά, αδειάζει και χάνει τη συνέχεια της ζωής της. Είναι μια σιωπηλή αποτύπωση της δημογραφικής, κοινωνικής και πολιτισμικής μας πραγματικότητας, αλλά και ένα καμπανάκι που καλεί την κοινωνία να ξανασκεφτεί το μέλλον της υπαίθρου.
             Τα σπίτια-κουφάρια δεν είναι μόνον τα ερείπια του χθες αλλά και μία προειδοποίηση για το αύριο. Η εικόνα τους δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους, γιατί μέσα από αυτήν καθρεφτίζεται ένα μέρος του δικού μας μέλλοντος.
          Είναι οι ενοχές μας και η αμνησία μας για το αύριο. Είναι η σιωπηλή υπενθύμιση ότι πολλές φορές αρκούμαστε να θρηνούμε ό,τι χάθηκε, χωρίς να αναρωτιόμαστε έγκαιρα για ό,τι ακόμη μπορεί να σωθεί.

                Κάποιοι, μπροστά σε αυτά τα σπίτια-κουφάρια, νοσταλγούν τη ζωή που χάθηκε, θυμούνται τους ανθρώπους που έφυγαν και αναπολούν την απλότητα ή τον μινιμαλισμό που σωριάστηκαν στην αγωνία και στη σπουδή της σύγχρονης εποχής να ξεχωρίσουμε και να νιώσουμε ευτυχισμένοι στο περιττό και στο φανταχτερό.

            Ίσως, τελικά, αυτά τα ερείπια να μας θυμίζουν πως η ευτυχία δεν ταυτίζεται πάντοτε με την αφθονία.
       Ωστόσο, μπροστά στα σπίτια-κουφάρια της ελληνικής υπαίθρου όλοι μας νιώθουμε κάποιο φόβο, όχι τόσο για την αισθητική των χωριών μας, αλλά για τη διάδοχη κατάσταση. Ο φόβος αυτός αφορά κυρίως το αν θα υπάρξουν άνθρωποι που θα ξαναγεμίσουν αυτούς τους χώρους με ζωή, φωνές, οικογένειες και δημιουργία.
        Μπροστά στα σπίτια-κουφάρια μπορεί η νοσταλγία και η μελαγχολία να είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα. Ωστόσο, εμείς οφείλουμε να υπερβούμε αυτά τα συναισθήματα και να δούμε την πραγματικότητα κατάματα και να μην τα αναγάγουμε όλα στη νομοτέλεια της ζωής και στην εξουσία του ολετήρα χρόνου. Γιατί δεν είναι όλα μοιραία. Πολλά εξαρτώνται από τις επιλογές, τις πολιτικές και τη συλλογική μας ευθύνη.

           Ακόμη και τα σπίτια-κουφάρια κάτι μπορούν να μας διδάξουν. Μας διδάσκουν ότι οι κοινωνίες, όπως και τα σπίτια, χρειάζονται ανθρώπους για να παραμένουν ζωντανές. Χρειάζονται μνήμη, φροντίδα και προοπτική. Και ίσως το σημαντικότερο μάθημά τους είναι αυτό: Ότι ένα σπίτι μπορεί να σωθεί, μια γειτονιά μπορεί να ξαναζωντανέψει και ένα χωριό μπορεί να αποκτήσει ξανά φωνή, αρκεί να μη θεωρήσουμε την εγκατάλειψη αναπόφευκτη. 

       Κι όμως, τα «σπίτια-κουφάρια» δεν πρέπει να τα βλέπουμε μόνο ως μνημεία μιας ζωής που έφυγε. Είναι κυρίως ένα σιωπηλό μήνυμα προς τη σημερινή Ελλάδα και μια προειδοποίηση για το αύριο.

         Μας θυμίζουν πως όταν αδειάζει η ύπαιθρος, αδειάζει ένα κομμάτι της ίδιας της χώρας. Γιατί η Ελλάδα δεν γεννιέται ούτε αναπνέει μόνο στις πόλεις. Τρέφεται από τη γη, τα χωριά, την παραγωγή, τη μνήμη και τους ανθρώπους της. Αν θέλουμε μια Ελλάδα ζωντανή και με συνέχεια, οφείλουμε να ξαναδώσουμε στην ύπαιθρο ζωή, ανθρώπους, ευκαιρίες και μέλλον.

                   Τα σπίτια-κουφάρια ας γίνουν αφετηρία αναγέννησης

 https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΜΟΛΑΡΗ "ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ"

 

Φωτογραφία : . Νίκος Μανωλίδης.

ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

Γλυκόπικρες οι Κυριακές

με αναμνήσεις χαρμολύπης

που σκαρφαλώνουν σκανταλιάρικα

στα γερμένα τα κλαδιά,

ενός κλαμένου ουρανού

σπουργίτια γκρίζα.

Σ’ ένα παράθυρο μισάνοιχτο

στέκομαι μπροστά,

τα μυστικά της θάλασσας

το κύμα μουρμουρίζει.

Μες στον αφρό σεντούκι ξύλινο

στάζει η σκουριά στην πλημμυρίδα των ονείρων μου.

Άραγε φως ή σκοτάδι θάβρω  αν σπάσω τα δεσμά του;

Λέω να περιμένω μήπως ηλιόφωτο κοράλλι ξεπηδήσει

να κάψει τ’ αγριόχορτα που στις πληγές μου φύτρωσαν.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΑΣ. ΜΟΛΑΡΗ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2026

H Παρασκευή Mόλαρη  είναι πτυχιούχος Αγγλικής και Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου πανεπιστημίου με ειδίκευση στη νομική, οικονομική, τεχνική και λογοτεχνική μετάφραση με μεταπτυχιακή εξειδίκευση MASTER 1 στα προαναφερθέντα πεδία μετάφρασης στο πανεπιστήμιο Paul Valery Montpelliet 3. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ΜΑSTER 2 στη Νεότερη ελληνική Ιστορία και Ιστορία της Εκπαίδευσης από το πανεπιστήμιο PAUL VALERY MONTPELLIER 3. 

Μιλάει άριστα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και πολύ καλά ισπανικά, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στα τουρκικά . Άρθρα και μεταφράσεις της για την Ιστορία της εκπαίδευσης  καθώς και μεταφράσεις ποιητών έχουν δημοσιευθεί στα επιστημονικά περιοδικά ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , ACADEMIA στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Πατρών , και σε πολλά έγκριτα περιοδικά λογοτεχνίας.

Είμαι μεταπτυχιακή ερευνήτρια του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών ΙΣΤΟΡΙΑ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ, στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έχει παρουσιάσει και μεταφράσει από τα ελληνικά στα γαλλικά , αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά πλήθος ποιημάτων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών.

Έχει εργαστεί στη δημόσια , ιδιωτική και φροντιστηριακή εκπαίδευση. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης, της Επιστημονικής Ένωσης ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Επαγγελματιών Μεταφραστών Ιονίου Πανεπιστημίου και της Αστρονομικής Εταιρείας της Κέρκυρας ως ερασιτέχνης αστρονόμος (2001-2010) και μελος της επιτροπής του διαγωνισμού ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ στο Δήμο Νίκαιας.

Από το 2019 μέχρι και σήμερα διευθύνει και διδάσκει στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ . Από το 2022 διοργανώνει και παρουσιάζει τις εκδηλώσεις ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΟΝ 21^ο αιώνα υπό την αιγίδα της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας. Από τον Δεκέμβριο του 2025 είναι παραγωγός της ραδιοφωνικής εκπομπής ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΓΝΩΣΗΣ στον σταθμό της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας. Έχει μεταφράσει στα γαλλικά οχτώ ποιητικές συλλογές νεοελλήνων ποιητών που έχουν εκδοθεί και κυκλοφορούν και δύο υπό έκδοση, και μία συλλογή διηγημάτων στα ιταλικά.Από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ, κυκλοφορούν οι  ποιητικές της συλλογές  ΛΟΓΟΣΤΑΛΙΔΕΣ  Ένα παρελθόν ένα παρόν και χίλια μέλλοντα (Μάρτιος 2023) και ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗΣ (Ιούλιος 2025).

 

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ " ΩΡΑ ΠΟΛΕΜΟΥ"

 ΩΡΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

​Πέτρωσε το γάλα

στο στήθος...

​Σείστηκε η γη

και υψώθηκε

μια παγωνιά καταμεσής

του κόσμου.

​Το σπλάχνο έψαχνε τη μάνα

και η μάνα το σπλάχνο.

​Ώρα πολέμου,

ησυχία θανάτου.

​Βούρκωσαν τα ορφανά,

βούρκωσαν και

οι δύσμοιρες οι μάνες.

​Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

29-8-2026

Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.

Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη. Δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κωτσόβολου, καθώς και στα Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη .

Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε αξιόλογες συλλογικές εκδόσεις, όπως στο «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και στο «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.

Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ"

 

ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Μετέωρη, αβέβαιη κι ασπούδαστη και η σημερινή ημέρα,
αχαρτογράφητη στο διάβα των καιρών και της ακολουθίας,
δρομάρισσα απ’ το ξέφωτο σε δρόμους λιοφωτισμένους
κι αναστενάρισσα στο σούρουπο, φευγάτη και διαγουμισμένη,
χωρίς γύρισμα και αυγή ,θα ξεχαστεί σε ισκιώματα και άπλες,
ομοίωμα γλυπτό με τη χθεσινή κι αδέσποτη στη σειρά της.

Ευδόκιμη για πολλούς με προσμονές και επιδιώξεις,
στόχοι, σκοποί και οράματα με πίστη ανηρτημένα
στον ερχομό και τη διάρκεια, στη σύμπτυξη του τέλους
με αισιόδοξο καρτέρεμα και αγαλλίαση ολοκλήρωσης
και βιώνουν την πλησμονή σε τρέχουσες πεθυμιές και ανάγκες
με αγωνία ορθόδοξη και ταύτιση ψυχικής ηρεμίας.

Και για άλλους στενάχωρη, ανέλπιδη και χωρίς αναστροφές,
αγχώδης η προσαρμογή και δυσοίωνη η αναμονή
στα τετριμμένα, τα κοινά της συνήθειας και της τάξης,
ανήμποροι σε προτάσεις και σχεδιασμούς να πρωτοτυπήσουν,
την ψυχική ευμάρεια ως στρατήγημα να επιδιώξουν
και την κόπωση της μέρας τους στα ευτυχήματα να εντάξουν.

Το συνταίριασμα των ενδιαφερόντων και των θελημάτων
με την ένταση και τη βάσανο των καθημερινών δοκιμασιών
για του νου το ημέρωμα και της ψυχής την ευφροσύνη ,
της νύχτας η σιγαλιά γίνεται καταφύγιο και ορμητήριο
για τις επιφυλάξεις, τις φοβίες και τις πρωτοβουλίες,
για την αυτοσυγκέντρωση, τις πεποιθήσεις και τις αναθεωρήσεις.

Της ημέρας οι μικρές χαρές, οι ανάγκες και οι συμβιβασμοί,
της ευτυχίας η ορατότητα και η γειτνίαση του άγχους
στης νύχτας τη διάφανη σιωπή βρίσκουν καταφύγιο και προσφυγή,
απ΄ τα γνωστά να λευτερωθούν στο άγνωστο να καθρεφτιστούν,
αλήθειες και πλάνες να ομολογήσουν και να παραδεχτούν,
για να ‘ναι η μέρα η αυριανή αναφορά, σπονδή και δημιουργία. 

 Γιώργος Αλεξανδρής

               

Carpe " Αγγελτήριο..."

 

Τα κοχύλια αναδύουν το αγγελτήριο,
μια ελπίδα περαστική
στα κορμιά τα φτιαγμένα από χώμα .
Ένα δάκρυ χύθηκε
στην άκρη της θάλασσας .
Αποθέσαμε την υπέρβαση
σε άμμο κινούμενη.
Οδεύει προς το θυσιαστήριο
το ανθρώπινο ποτάμι,
εκεί ξοδεύει τη δύναμη της ψυχής .
Μέσα στην δοκιμασία την πλάνης
ας μη παραιτηθούμε από τα φτερουγίσματα .
Στα φυλλοκάρδια κούρνιασαν
τα φωτεινά χαμόγελα .

Carpe

Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά "Πάλι τα ίδια;"

 

"Πάλι τα ίδια;" 

Πόσες φορές το σιγοψιθύρισες; Πολλές ,πάρα πολλές, γιατί ενώ κινδύνεψες να πνιγείς στην τρικυμία ,πάλι με δυνατούς ανέμους επιλέγεις να βάζεις το σκαρί στη θάλασσα. Δεν κουράστηκες να παλεύεις με τις αρνητικές σου σκέψεις; Τι είναι ,ποιες θεωρούνται αρνητικές; Αυτές που κάνουν την καρδιά να χτυπά δυνατά ,απανωτά σαν το τρένο που επιταχύνει στις παλιές ράγες, σαν το παλιό αυτοκίνητο που αποπειράται να κάνει προσπέραση στη στροφή. Οι μικρές αρνητικές σκέψεις ,γίνονται μεγάλες κι όταν δεν τις μοιράζεσαι, γιατί σίγουρα είναι λαθεμένες και πώς να τις ομολογήσεις, θεριεύουν και αργά ή γρήγορα το σώμα σου, με μια άρρωστη ψυχή, δεν θα σε ακολουθεί. Σε ποιον τάχα απευθύνομαι. Πρώτα σε εμένα και μετά σε όλους εσάς. Όλοι λίγο, πολύ υποφέρουμε από τον άλλον,

δίνουμε περισσότερη προσοχή εκεί που δεν πρέπει. Δεν σκάβω πληγές ,αλλά στάσου ,πριν λίγο ήσουν μια χαρά γιατί άλλαξες; Γιατί δεν αγαπάς τον εαυτό σου και ηθελημένα τον βασανίζεις; Βρες τον τρόπο λοιπόν να μη χαλάς τη μέρα σου.Κι όταν νιώθεις άσχημα πρόσεξε,δεν φταίνε πάντα οι άλλοι.Οι καταθλιπτικοί, που δεν συνέρχονται είναι γιατί δεν ρίχνουν νερό να σβήσουν τη φωτιά,ρίχνουν λάδι και τελειωμό δεν έχει το πρόβλημα.

Κάνε κάτι καλό για σένα επιτέλους, και σταμάτα να κρίνεις, να ζηλεύεις, να συγκρίνεσαι με εκείνους που τάχα έχουν χρήματα και όλα τα μπορούν. Όχι δεν είναι έτσι. .Δεν θέλεις να αλλάξεις; Θα υποφέρεις. Όλο το σώμα θα σου βγάζει προβλήματα. Νοιάζεσαι γιατί ο άλλος έχει μια άλφα ζωή που δεν σου αρέσει; Και ποιος σε ρώτησε; Πώς να εξουσιάζεις μια ζωή τους άλλους .Κλείνω. Κάνε μόνο τούτη την ερώτηση: "Ποιος είμαι;" Γιατί μάλλον δεν ξέρεις τον εαυτό σου και επιμένεις να μαθαίνεις για τους άλλους!

Με αγάπη 

Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Τα κίτρινα φύλλα του καλοκαιριού: Το μήνυμα της Φύσης."

 

&. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog ΙΔΕΟπολις     

                         *Τα κίτρινα φύλλα προειδοποιούν…

                          «φύσις κρύπτεσθαι φιλεῖ» (Ηράκλειτος)

         Υπάρχουν στιγμές που η Φύση, χωρίς να υψώνει τη φωνή της, μας μιλά με εικόνες. Δεν χρειάζονται πάντοτε οι μεγάλες καταστροφές, οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες ή οι ακραίες θερμοκρασίες για να αντιληφθούμε ότι κάτι αλλάζει. Καμιά φορά αρκούν μερικά φύλλα ενός δέντρου για να γεννηθεί μέσα μας η απορία, ο προβληματισμός και, ίσως, μια αίσθηση ανησυχίας. Γιατί η Φύση έχει τη δική της γλώσσα και τα δικά της «σημεία στίξης». Αρκεί να είμαστε σε θέση να τη διαβάζουμε.

           Τα κίτρινα φύλλα των δέντρων τα συνηθίσαμε το Φθινόπωρο και γι’ αυτό τραγουδήθηκαν τόσο πολύ. Τόσα, όμως, κίτρινα φύλλα σε ένα δέντρο, όπως η μουριά του σπιτιού στο χωριό μου (Πιάλεια Τρικάλων), στα μέσα Αυγούστου δεν το λες και σύνηθες φαινόμενο. Η εποχή τους δεν είναι ακόμη εδώ και η εικόνα αυτή μοιάζει σαν μια μικρή παραφωνία μέσα στη φυσική κανονικότητα.

        Βλέποντας τόσα κίτρινα φύλλα μεσοκαλόκαιρο, στοχάζεσαι πως κάτι περίεργο και, εκ πρώτης όψεως, αναιτιολόγητο συμβαίνει. Η Φύση δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες «παρατυπίες». Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε και τη γνωστή αριστοτελική ρήση: «οὐδὲν μάτην ἡ φύσις ποιεῖ». Δηλαδή, η Φύση δεν πράττει τίποτα μάταια, άσκοπα ή χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο.

       Όπερ σημαίνει πως, για τον Αριστοτέλη, στον φυσικό κόσμο κάθε ον, κάθε όργανο και κάθε φαινόμενο υπηρετεί έναν συγκεκριμένο ρόλο και σκοπό, μια εσωτερική λειτουργία και μια τελολογία που συνδέεται με τη φυσική ισορροπία, την τάξη και, τελικά, τη ζωή. Η Φύση λειτουργεί με αναγκαιότητες και σχέσεις που δεν είναι πάντοτε ορατές στον άνθρωπο, αλλά υπάρχουν και καθορίζουν την πορεία των πραγμάτων.

            Το σύμπαν, μέσα στην αριστοτελική σκέψη, δεν είναι ένα άμορφο και ασύνδετο σύνολο, αλλά μια οργανωμένη πραγματικότητα, όπου κάθε τι εντάσσεται σε μια τάξη και υπηρετεί έναν σκοπό. Όταν, παρ’ όλα αυτά, παρουσιάζονται φαινόμενα «κατά παρέκκλιση», όπως τα κίτρινα φύλλα μιας μουριάς στα μέσα του καλοκαιριού, αυτά δεν είναι υποχρεωτικό να μας φοβίσουν. Οφείλουν όμως να μας προβληματίσουν και, γιατί όχι, να μας αφυπνίσουν.

        Αν, λοιπόν, βλέποντας τα κίτρινα φύλλα, αποκλείσουμε την «εσωτερική αναγκαιότητα» της Φύσης, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε: Προς τι αυτή η βιασύνη των φύλλων της μουριάς να αποχαιρετήσουν τόσο πρόωρα τον κύριο κορμό του δέντρου; Τι είναι αυτό που διαταράσσει τη φυσική τάξη; Ποια εξήγηση μπορούμε να βρούμε που να είναι συμβατή με τη λογική και τους νόμους της φύσης;

        Ωστόσο, όπως προείπαμε, η Φύση δεν κάνει τίποτα τυχαία και το «παράδοξο» στη φύση πολλές φορές συνιστά ένδειξη μιας βαθύτερης αναγκαιότητας ή μιας μεταβολής που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η αξία της παρατήρησης: Να μη μένουμε στην εικόνα, αλλά να αναζητούμε το μήνυμα που κρύβεται πίσω από αυτήν.

          Μοιραία, λοιπόν, η προσοχή μας εστιάζεται στην παρατεταμένη ανομβρία, στην ξηρασία, στη ζέστη και, γενικότερα, στην κλιματική αλλαγή. Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν καταπονούν μόνο τον άνθρωπο αλλά και τα δέντρα, τη χλωρίδα και συνολικά το οικοσύστημα. Η Φύση μπορεί να αντέχει, αλλά η αντοχή δεν σημαίνει απεριόριστη ανοχή. Κάποτε οι πιέσεις συσσωρεύονται και αποτυπώνονται στα πιο απλά και καθημερινά σημάδια.

         Επειδή η Φύση δεν κάνει «λάθος» και επειδή η κανονικότητα είναι εκείνη που εξασφαλίζει τη λειτουργία των φυσικών νόμων, ας προβληματιστούμε ως ανθρωπότητα για το μερίδιο των δικών μας ευθυνών. Τα κίτρινα φύλλα του καλοκαιριού είναι, ίσως, ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες και πολλές αναγνώσεις. Μας αφορούν όλους, γιατί η διατάραξη της φυσικής ισορροπίας δεν γνωρίζει σύνορα, κοινωνικές τάξεις ή οικονομικές δυνατότητες.

       Κι αν θέλαμε να δώσουμε μια ακόμη βαθύτερη, φιλοσοφική διάσταση στο φαινόμενο των «κίτρινων φύλλων» του καλοκαιριού, θα μπορούσαμε να πούμε πως και στη ζωή μας, ενίοτε και λίγο παράκαιρα, εμφανίζονται τα δικά μας «κίτρινα φύλλα». Είναι τα σημάδια κόπωσης, φθοράς και αλλαγής που πολλές φορές αγνοούμε ή υποτιμούμε. Κι όμως, αυτά τα σημάδια, όταν θεωρούνται ασήμαντα, μπορούν να εξελιχθούν σε κρίση. Σε μια κρίση που ανατρέπει βεβαιότητες και επωάζει προβλήματα ικανά να υπονομεύσουν το μέλλον του πολιτισμού μας.

        Και αν αναζητήσουμε έναν ευρύτερο συμβολισμό στο μήνυμα των «κίτρινων φύλλων» και στον τρόπο με τον οποίο αντιδρά η ανθρωπότητα απέναντι σε αυτά, εύκολα οδηγούμαστε σε συμπεριφορές που περιγράφονται με το φαινόμενο του «Μαύρου Κύκνου», του «Γκρίζου Ρινόκερου» ή ακόμη και του «Ελέφαντα στο Δωμάτιο».   

              Άλλοτε, δηλαδή, εκπλησσόμαστε από κάτι που δεν περιμέναμε, άλλοτε αρνούμαστε να δούμε τον κίνδυνο που βρίσκεται μπροστά μας και άλλοτε επιλέγουμε να αγνοούμε μια πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε.

         Να, λοιπόν, που ακόμη και κάποια κίτρινα φύλλα του καλοκαιριού μπορούν να μας αφυπνίσουν και να μας διδάξουν. Η Φύση δεν μας στέλνει πάντοτε προειδοποιήσεις με σειρήνες. Συχνά τις γράφει αθόρυβα πάνω στα φύλλα, στους κορμούς, στο χώμα και στον αέρα. Το ζήτημα είναι αν εμείς διαθέτουμε την ευαισθησία και την προνοητικότητα  να τις διαβάσουμε.

       Γιατί το μεγαλύτερο λάθος του ανθρώπου δεν είναι ότι δεν βλέπει τα σημάδια. Είναι ότι τα βλέπει και επιλέγει να τα θεωρεί ασήμαντα. Τα κίτρινα φύλλα μπορεί να είναι μόνο φύλλα. Μπορεί όμως να είναι και ένας καθρέφτης του κόσμου που αλλάζει. Κι αν πράγματι η Φύση δεν κάνει τίποτα μάταια, τότε ίσως αυτά τα πρόωρα κίτρινα φύλλα να μας λένε κάτι πολύ απλό και πολύ σοβαρό: Το μέλλον δεν περιμένει να το προλάβουμε. Μας προειδοποιεί ήδη.

       Γι’ αυτό οφείλουμε να λειτουργούμε ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς: Να προνοούμε πριν από την καταστροφή και όχι να θρηνούμε αφού αυτή έχει συμβεί. Γιατί, όταν τα κίτρινα φύλλα πέσουν όλα, ίσως να είναι πια αργά για να ρωτήσουμε τι μας προειδοποιούσαν.

         Κι όλα αυτά γιατί η φυσική ισορροπία δεν είναι μια αμετάβλητη κατάσταση, αλλά ένας λεπτός διάλογος ανάμεσα στη ζωή και στις συνθήκες που την περιβάλλουν. Όταν ο άνθρωπος παρεμβαίνει βίαια στους φυσικούς ρυθμούς, ο διάλογος αυτός διαταράσσεται. Και τότε ακόμη κι ένα κίτρινο φύλλο μπορεί να γίνει η σιωπηλή φωνή μιας Φύσης που μας προειδοποιεί.

         Για όλα τα παραπάνω η αρχαία φιλοσοφική σκέψη μπορεί να μας φανεί χρήσιμη.

        Στο «Κατὰ φύσιν ζῆν» η αρχαία ελληνική σκέψη δεν έβλεπε τη Φύση ως αντίπαλο του ανθρώπου, αλλά ως μέτρο και τάξη μέσα στην οποία ο άνθρωπος καλείται να ενταχθεί.

           Ο Ηράκλειτος, με τη ρήση του «φύσις κρύπτεσθαι φιλεῖ», μας υπενθυμίζει πως η αλήθεια της Φύσης δεν αποκαλύπτεται πάντοτε άμεσα. Χρειάζεται παρατήρηση, εγρήγορση και φρόνηση για να διακρίνουμε τα σημάδια της.

          Ίσως, λοιπόν, τα κίτρινα φύλλα μιας μουριάς μέσα στον Αύγουστο να μην είναι απλώς ένα παράξενο φυσικό φαινόμενο. Ίσως να είναι ένα μικρό «σήμα» που μας καλεί να ξανασκεφτούμε τη σχέση μας με τη Φύση.

         Γιατί η πρόνοια αρχίζει από την ικανότητά μας να βλέπουμε εκείνο που οι άλλοι προσπερνούν.

 https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Ιωάννης Σιδηρόπουλος "Στο 2 Το Γενικό "

 

Στο 2 Το Γενικό . Ιωάννης Σιδηρόπουλος. 

Αφιερωμένο στην Αλησμόνητη Καθηγήτρια
μου που λατρεύω στην Κυρία Χρυσούλα Λόυρη Αρμπουνιώτη .

Όπου κι Αν Υπάρχεις
Εγώ θα Σ αγαπώ
Και όσα μου χεις χαρίσει
Με ένα χαμόγελο .
Όπου κι αν υπάρχεις
Εγώ θα σ αγαπώ
Σβησμένα όνειρα με Ελπίδες
Με ένα; φιλί σου
Ψεύτικο .
Όπου κι αν υπάρχεις
Εγώ θα Είμαι κει
Και θα αναπολώ την μέρα
Που θα μαστε αιώνια μαζί.
Ότι και αν μου χεις κάνει
Εγώ θα στο χρωστώ
Και θα συναντηθούμε στο
2 το Γενικό.
Εσύ να μου μιλάς
Για Πλάτωνα Σωκράτη
Και Αρχαία Ελληνικά
Και εγώ να σου χαρίζω 1000 τριαντάφυλλα

Ένας ταλαντούχος ποιητής από τη Βόρεια Ελλάδα καταφέρνει να ξεχωρίσει σε διεθνές επίπεδο. Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος, με καταγωγή από τη Βέροια, Δισέγγονος της Χατούνας Παναγιωτίδου, Και Εγγονός Της Αείμνηστης Μάρθας Ιακωβίδη,και εγγονός του Αξέχαστου Αείμνηστου Ηλία Πιπερίδη .το ποίημά του συμπεριλαμβάνεται σε διεθνή ανθολογία στο Μαρόκο, εκπροσωπώντας την Ελλάδα στον χώρο της σύγχρονης ποίησης.

Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στη Βέροια το 1991 και τα τελευταία χρόνια ακολουθεί με συνέπεια μια πορεία στο χώρο της σύγχρονης ελληνικής ποίησης και λογοτεχνίας, με σταθερές διακρίσεις.

Το 2023 συμμετείχε στις εκδόσεις «Παρέμβαση» με το ποίημά του «Χριστούγεννα σε ένα σπιτικό», το οποίο περιλήφθηκε στο συλλογικό έργο «Ο Χρόνος που περνά και χάνεται». Το 2024 απέσπασε Τιμητική Διάκριση για το διήγημά του στο συλλογικό βιβλίο «Φωτεινές Δροσοσταλίδες» των εκδόσεων Ηλιαχτίδα.

Η σημαντικότερη διάκριση ήρθε το καλοκαίρι του 2024, όταν το αγγλόφωνο ποίημά του «LOVE» ξεχώρισε στο Μαρόκο υπό την επιμέλεια του εκδότη Mohamed Ellaghafi, και εντάχθηκε στην παγκόσμια ποιητική ανθολογία A Global Poetic Anthology – The University of Moroccan Creators. Πρόκειται για μια συλλογή που συγκεντρώνει ποιητές από όλο τον κόσμο.

Επιπλέον, το 2025 συμμετέχει και στον νέο συλλογικό τόμο των εκδόσεων «Παρέμβαση» με τίτλο «Το Ταξίδι», με το ποίημά του «Το ταξίδι σου στο φως του Παραδείσου», που ήδη κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα νέου δημιουργού από τη Βόρεια Ελλάδα που επιμένει στην τέχνη του λόγου και καταφέρνει να ταξιδέψει την ελληνική γραφή πέρα από τα σύνορα.

Το Ποίημα του “Rooted Generation” διακρίθηκε στην Γαλλία στο Water anthology la fenetre de Paris” το 2026 και πωλείται  στο amazon το βιβλίο ..

Το 2026 Ελαβε Τιμητική διάκριση στης εκδόσεις ηλιαχτίδα για τον συλλογικό τόμο Ποίησης Ποιητική .Ψίθυροι Καρδιάς.

Στην Βαρκελώνη συμπεριλήφθηκε το ποίημα του I LOVED YOUR MORTAL BEAUTY - BARCELONA Literary Magazine - Issue 31- Hassane Yarti – το περιοδικό πωλείται στο amazon .

Σ την παγκόσμια ανθολογία «Peace for Palestine» 2026 - Συμπεριλήφθικε το ποίημα του «I Only See War» και «I Only Want Peace, What Am I Asking For?», τα οποία αποτυπώνουν την αγωνία του ανθρώπου απέναντι στη βία και εκφράζουν τη βαθιά επιθυμία για έναν κόσμο ειρηνικό. Το βιβλίο πωλείται  στο amazon . Την έκδοση επιμελήθηκαν ο διεθνώς αναγνωρισμένος Νιγηριανός ποιητής, συγγραφέας, ακτιβιστής και πρεσβευτής ειρήνης Aminu Femi Jamiu, ιδρυτής της λογοτεχνικής πλατφόρμας Home of Global Writers, και η Ελληνίδα συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και ποιήτρια Εύα Λιανού Πετροπούλου,

Οι  Παραμυθένιες πένες Του Συλλεκτικού τόμου 1ου φεστιβάλ παιδικής λογοτεχνίας Κέφαλος του 2026 έχει ποιήματά του από τις εκδόσεις Κέφαλος .

Ιωάννης Σιδηρόπουλος

Anna Zanidaki "Essay on what Philosophy is."

 

Essay on what Philosophy is.

Many times people, wanting to find solutions perhaps to their own unanswered questions, have accelerated their efforts.

Examining multifaceted issues, topics, reactions and perceptions, they have struggled to arrive at and consolidate concepts, even emotions.

Challenging even our fate, in seeing, recognizing and thus deciding to fill the baggage of our mind with supplies, will always make us responsible and that the world, throughout its duration, has wanted to know.

He sought since ancient times, to read behaviors, elements, actions, so that the questions that have troubled him for years now may or may not find the answers that they always wanted to yield.

Philosophy and in itself to declare, manifest and demonstrate its desires and motivations.

He who is a friend of wisdom, but who places it in the space-time that we are going through and who will perhaps be the most suitable to constitute a part or even a quorum of these thoughts and reflections.

I am growing old, always being taught, we learn from our school books and growing up there, we feel like putting it into practice and if nothing else, it should be a kind of food, spiritual, for thought and nourishment of the cells, the vessels, which are pregnant with knowledge and its learning, perhaps even this.

We supervise our words, we try to use expressions that are passable and completely understandable, but perhaps the philosophy of our own becoming is distant from its reality.

All of this concerns me completely and I do it, so, simply, effortlessly, as my love for the wisdom of my people, my own wisdom, had encouraged me to adore the ancients and make them a warm experience of my soul.

It is not that I was a Third Class, in my own school years at that time/

But it is the love of a philologist in middle school, in high school, that made me love them and want not only to learn them, but also to make them my own, wherever and however I found their formulation.

If we search for the good within ourselves, perhaps or certainly we will discover other people, besides us, who struggled to feel the wisdom of this world, so that they could find answers to their questions and not continue to pile them up in the time vault of their own history.

It is this term that we all want in the passage of this life, to respond to, to read, and even to want to facilitate our thoughts, to touch and approach everything that contains it and give it the corresponding credit that it deserves and deserves.

The human mind will always force its best cells to be activated and never leave them in a decline and inactivity.

It prefers to keep up with its needs and to design ways and concerns such that it can be freed from phobias, fears and superstitions, as long as it accomplishes its own work.

It is enough for him to present his own achievement, as far as the concepts, the ideas that adorn everything with their own meaning and their own behavior are concerned, in order to find these answers, which may or may not reassure his nature, with the certainty that he may have contributed in his own way, and to their investigation.

Never of crimes, but of that nature that resists everything new, so as to reconcile itself with it and touch its own sensitive strings, perhaps even its own.

The human mind has always been stimulated by desires for discoveries, for rebellions such as will bring it revolutionary and not only results.

It is the efforts of every person, when he wants and can, to see beyond his own borders, so that, open-minded as he will be, he will accept other concepts and promptings that will reassure him and make him explain many inexplicable phenomena.

Questions often arise, which may even have remained unanswered, but the essence is not their answer, I believe, as much as the way, the journey we travel to reach the culmination of our research.

You see, just as Odysseus patiently waited for his Ithaca, so too should we care about our journey, its duration, rather than that ephemeral, easily responsive sight.

Studies, planning, reflections, these are what we will pursue as our guides as well as as the most competent guiding tails of each of our paths.

This route that our being will chart, so that perhaps even at great risk, we can give soul and body to research, to the sequence of phenomena and to their subsequent explanation and function at the same time.

Whoever among us loves wisdom may not become a philosopher in the eyes of others, but it will also be that step, the leap that the agility of our brain takes, so that we do not make it a slave to an atrophy and a prolonged inactive cellular organism, with its related tools and centers, never dysfunctional.

He prefers to keep up with his needs and to design ways and concerns such that he can get rid of phobias, fears, and superstitions, as long as he accomplishes his own work.

It is enough for him to present his own achievement, as far as the concepts, the ideas that adorn everything with their own meaning and their own behavior are concerned, so that he can find those answers that may or may not reassure his nature, with the certainty that he may have contributed in his own way, and to their investigation.

Never crimes, but of that nature that resists everything new, so that it can reconcile itself with it and touch its own sensitive, perhaps even its own strings.

The human mind has always been stimulated by desires for discoveries, for rebellions such as these that will bring revolutionary and not only results.

They are the efforts of every person, when he wants and can, to see beyond his own borders, so that, open-minded as he will be, he will accept other concepts and promptings that will reassure him and make him explain many inexplicable phenomena.

Questions often arise, which may even have remained unanswered, but the essence is not their answer, I believe, as much as the way, the journey we take to reach the culmination of our research.

You see, just as Odysseus patiently waited for his Ithaca, so too should we care about our journey, its duration, rather than that ephemeral, easily responsive encounter.

Studies, planning, reflections, these are what we will pursue as our guides as well as the most competent guiding tails of each of our paths.

Of this route that our being will chart, so that perhaps even at great risk, we can give soul and body to research, to the sequence of phenomena and to their subsequent explanation and function at the same time.

Whoever among us loves wisdom may not become a philosopher in the eyes of the other, certainly, but it will also be that step, the leap that the agility of our brain makes, so that we do not make it a slave to an atrophy and a prolonged inactive cellular organism, with its related tools and centers, never its dysfunction.

Terms and terminologies, which we simultaneously want to explain, see and embrace, as if they were our own, so that over time we can feel familiar with them and, if nothing else, make them one with the thoughts and benefits of them.

Over the course of so many years, there have been many times when people have wanted to learn, to claim space and time from their own, the useful and not from that which they procrastinate on, so that it passes aimlessly and useless.

It is that period of time that we accelerate processes, urge for movements and above all want and pursue our own mental and not only aspirations.

Since we all possess our stature, whatever that may be.

But the stature of our soul will be what will make us stand out and excel.

At these levels of knowledge, awareness and that diagnosis, which will make us run, never in flight, but in flight, to defeat our wants and dreams, our aspirations and hopes!

It is possible that during the course of our lives, we may hold titles, which we either acquired through stubbornness, through sleepless nights, or were given to us on the basis of honors, those we offered.

Yes, but above all, we sought not to find ourselves, ever in obscurity, but in that foreground, where with our help, small or large, we too can contribute with our small stone, to the edifice of life that is called wisdom and its philosophy.

You see, to sit down, to immerse ourselves, to immerse ourselves in ideas, values, terminologies, is not something difficult, as long as we know what we want, what we seek and above all our most serious and important duty.

To feel, to sense and to improve as people, first ourselves and then everyone else.

Thus, philosophizing about our life, its values, its concepts and above all those components of ours that lead us and guide us not to our Golgotha, but to our Ascension.

Let us not become particularly selective, but rather giving and true, with the levels of our knowledge in expanded not provinces, but cultural traditions and values, so that our own can also touch the attractions of their discovery.

Above all and especially of that knowledge, its expansion and especially of their explanation, that concepts and terminologies, have found their place and their appropriate classification, in the places of our perception and their consolidation