Μέμος Μακρής (1 Απριλίου 1913 - 26 Μαΐου 1993)

Ο Μέμος Μακρής (Αγαμέμνων Μακρής) (Πάτρα 1 Απριλίου 1913 - Αθήνα 26 Μαΐου 1993) ήταν Έλληνας γλύπτης του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα. Το 1919, η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα με δασκάλους τους Μιχάλη Τόμπρο, Επαμ. Θωμόπουλο και Κ. Δημητριάδη. Αναμίχθηκε γρήγορα στην καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή της δεκαετίας του '30.

Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Μακρής πήρε μέρος με έντονη δράση στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Απελάθηκε από τη Γαλλία το 1950, λόγω των αριστερών πολιτικών πεποιθήσεών του και βρήκε πολιτικό άσυλο στην Ουγγαρία. Στην Ουγγαρία δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην καλλιτεχνική, πολιτική και πολιτιστική κίνηση της χώρας, όπου καθιερώθηκε ως ένας από τους γλύπτες που εξέφραζαν την επίσημη αισθητική του κράτους με συνθέσεις μέσα στο πνεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.

Το 1964, του αφαιρέθηκε η ελληνική υπηκοότητα, την οποία επανέκτησε το 1975 μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Το 1978 στην Εθνική Πινακοθήκη, πραγματοποιήθηκε η πρώτη αναδρομική έκθεσή του στην Ελλάδα .

Έργα

Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνουν το μνημειώδες γλυπτό που αφιερώνεται στα θύματα του ναζιστικού στρατόπεδου συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν στην Αυστρία, το μνημείο στους Ούγγρους εθελοντές του Ισπανικού Εμφύλιου στη Βουδαπέστη, το μνημείο της απελευθέρωσης στο Πετς. Πολλά άλλα έργα του κοσμούν πλατείες και κτήρια σε όλη την Ουγγαρία.

Στην Κύπρο ξεχωρίζει για το εμβληματικό άγαλμα του Αρχιεπισκόπου Μακάριου φιλοτεχνημένο το 1987 στο προεδρικό μέγαρο στη Λευκωσία. Στην Ελλάδα είναι περισσότερο γνωστός για το γλυπτό του με τη μορφή του κεφαλιού του καθηγητή Νίκου Σβορώνου που βρίσκεται στο προαύλιο του Πολυτεχνείου, προς τιμήν των θυμάτων αγώνων απανταχού φοιτητών.

Το 2001, επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου, τοποθετήθηκε ανδριάντας του Αρχιεπισκόπου και Εθνάρχη Κύπρου Μακαρίου στην Αθήνα στην συνοικία των Αμπελοκήπων. Το γλυπτό, φιλοτεχνημένο σε ορείχαλκο και ύψους 3.13μ., είναι δωρεά της Ιεράς Μονής Κύκκου προς το δήμο Αθηναίων και αποτελεί αντίγραφο του ανδριάντα που βρίσκεται στο Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου.

Επίσης, μπροστά στο Δημαρχείο Αμαρουσίου Αττικής, έχει στηθεί ολόσωμο άγαλμα από ορείχαλκο του ζωγράφου Γιάννη Τσαρούχη (1910 - 1989), έργο του Μέμου Μακρή, όπου ο Τσαρούχης απεικονίζεται με φουλάρι στο λαιμό και παλέτα στο χέρι του.

Χάλκινο άγαλμα στρατιώτη με αλαβέρδα, 1986. Έγγερ, Ουγγαρία.

Στην Ιεράπετρα της Κρήτης στον πεζόδρομο της πόλης, βρίσκεται το γλυπτό του που απεικονίζει την κόρη του με τίτλο "Η κόρη μου η Κλειώ" (1972).Επίσης στην πλατεία των Γιάννη και Μέμου Μακρή στο νέο σχέδιο πόλης τοποθετήθηκε το άγαλμα <<οι τρεις Κόρες >>πάνω σε ψηφιδωτό της Ζιζής Λουίζας Μακρή σε αρχιτεκτονική μελέτη της Γεωργίας.Μετινίδου Τα δυο αγάλματα είναι προσφορά του Γιάννη Μακρή στην Ιεράπετρα.

Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στην Αθήνα στις 2 τα ξημερώματα της 25 προς 26 Μαΐου 1993 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

https://el.wikipedia.org/

Μνημείο για τους Ούγγρους Αγωνιστές στις Ισπανικές Διεθνείς Ταξιαρχίες, 1970, Βουδαπέστη.

Χάλκινο άγαλμα στρατιώτη με αλαβέρδα, 1986. Έγγερ, Ουγγαρία.

Ζευγάρι

, 1971

Σφυρήλατος χαλκός , 172 x 316 x 110 εκ.

Μνημείο Μαουτχάουζεν 

πηγή 

Άγαλμα του ζωγράφου Γιάννη Τσαρούχη, Μαρούσι.

(Φωτογράφηση του Δ. Σφήκα)

πηγή 

«Η Ελλάς ευγνωμονούσα» - Οι άγνωστες ιστορίες ενός πασίγνωστου πίνακα

 

Ο πίνακας «Η Ελλάς ευγνωμονούσα». Ζωγραφισμένος στο Μόναχο όπου έζησε ο Βρυζάκης στα χρόνια μετά την Επανάσταση, ο πίνακας παρουσιάζει την Ελλάδα σαν αρχαία κόρη, αλλά και Παναγιά της Αγίας Σκέπης, να υπερίπταται πάνω σε σύννεφο

Γράφει ο Παναγιώτης Πασπαλιάρης*

Μπορείς να κοιτάς έναν πίνακα για χρόνια, να βρίσκεται σε βιβλία Ιστορίας, στο Internet, ως φόντο πρωθυπουργικών συνεντεύξεων, αντικείμενο πολιτικής αντιδικίας, αλλά να μην έχεις καταφέρει να τον δεις όπως πρέπει. Να εννοήσεις τις ιστορίες που αυτός κρύβει, ιστορίες συνυφασμένες με την αξία του ζωγράφου και του πνεύματός του. Μιλάμε βέβαια για τον πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη, «Η Ελλάς ευγνωμονούσα». Ζωγραφισμένος στο Μόναχο όπου έζησε ο Βρυζάκης στα χρόνια μετά την Επανάσταση, ο πίνακας παρουσιάζει την Ελλάδα σαν αρχαία κόρη, αλλά και Παναγιά της Αγίας Σκέπης, να υπερίπταται πάνω σε σύννεφο. Τα χέρια της είναι απλωμένα και από κάτω της βρίσκονται οι μορφές της Ελληνικής Επανάστασης, με πιστά τα χαρακτηριστικά του προσώπου και της ενδυμασίας τους, όπως τα πήρε ο Βρυζάκης από τα έργα του Krazeisen και του Von Hess.

Είναι όλοι εκεί, ο Ρήγας, ο Υψηλάντης, ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος, προεστοί, ναυτικοί, η Μπουμπουλίνα. Κι όμως, μια προσεκτικότερη ματιά κρύβει ίσως ένα απροσδόκητο μήνυμα. Είκοσι μία μορφές και ένα παιδί βρίσκονται στα δεξιά της Ελλάδας και είκοσι μία στα αριστερά της. Ολοι κοιτούν ψηλά τη μορφή της. Ολοι εκτός από δύο άντρες που ξεχωρίζουν γιατί φαίνεται να κοιτούν εμάς, τον θεατή του πίνακα, και βρίσκονται ακριβώς πίσω από την Ελλάδα. Εξ αριστερών της ο Αδαμάντιος Κοραής, με ένα σοβαρό χαμόγελο. Δεν είναι περίεργο αυτό. Ο Βρυζάκης ήταν άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών. Αναγνώριζε ίσως τον Κοραή ως τον πνευματικό ταγό του έθνους. Αυτόν που δούλεψε ασταμάτητα πάνω σε μεταφράσεις και εκδόσεις αρχαίων συγγραφέων, συμπυκνώνοντας το έργο δεκάδων ευρωπαίων διαφωτιστών σε μια ζωή, με μια πένα, και με ένα όνειρο: την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων.

Θα ασχοληθούμε όμως με τη μορφή εκ δεξιών. Με ένα ελαφρώς πιο θλιμμένο χαμόγελο αναγνωρίζουμε τη μορφή του Ιωάννη Καποδίστρια. Είναι σαφές ότι ο Βρυζάκης γνωρίζει τις προεπαναστατικές ενέργειες του Καποδίστρια και γι’ αυτό τον βάζει στην ίδια θέση με τον Κοραή. Ο ένας προετοίμασε την πνευματική αναγέννηση του λαού και ο άλλος την πολιτική. Ο Βρυζάκης όμως γνώριζε και άλλη μία από τις ιστορίες του κερκυραίου πολιτικού. 

Ο Καποδίστριας εκλέχθηκε κυβερνήτης της Ελλάδας το 1827 ευρισκόμενος στην Ευρώπη. Υστερα από έναν γύρο επαφών σε όλη την ήπειρο, σε βασιλιάδες αλλά και σημαντικούς πολιτικούς, έφτασε πια στην Αγκώνα της Ιταλίας. Με αγωνία περπατούσε πάνω-κάτω, «οργυιομετρώντας» το λιμάνι της πόλης αυτής μέχρι να έρθει το αγγλικό πλοίο να τον μεταφέρει με τις προσήκουσες τιμές στην Ελλάδα.

Στην Αγκώνα ασχολήθηκε με το έργο που είχε αναλάβει για αρκετά χρόνια, τη μόρφωση δηλαδή ορφανών παιδιών του Αγώνα που η τύχη τα έφερε ασυνόδευτα στην Ευρώπη, για να γλιτώσουν από τις σφαγές του πολέμου. Πλήρωνε τα έξοδά τους, τη διατροφή και τα βιβλία τους, και ενημερωνόταν προσωπικά για το καθένα από αυτά, για τις δυνατότητες και την πρόοδό τους. Επιθυμούσε με αυτά τα παιδιά να στήσει την Ελλάδα, καθώς αυτά θα τελείωναν τις σπουδές τους. Εγραφε: «Τούτο είναι… το ροδόχρουν μέρος των ονειράτων μου, με το οποίον δεν ομοιάζουσι τα άλλα».

Τα παιδιά-υπηρέτες

Τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησής του μετέβη στο στρατόπεδο του Δαμαλά (Τροιζήνα) για να αναδιοργανώσει το στράτευμα. Εκεί είδε ένα θλιβερό θέαμα, που δεν προβλημάτιζε μάλλον κανέναν άλλο. Δεκάδες παιδιά 8, 10 ή 12 ετών δούλευαν ως υπηρέτες σε οπλαρχηγούς. Υποτίθεται ότι τους βοηθούσαν στη μάχη φέρνοντάς τους νερό και βόλια, αλλά η αλήθεια είναι ότι συνήθως υπόκειντο σε κάθε είδους εξευτελισμό.

Ο κυβερνήτης απαίτησε από τους οπλαρχηγούς την αποδέσμευση των παιδιών. Τον Μάρτη του 1828, λιγότερους από δύο μήνες μετά την ορκωμοσία, μεταφέρθηκαν 160 παιδιά στον Πόρο, όπου τελικά εγκαταστάθηκαν στη Μονή της Ζωοδόχου Πηγής. Αλλα 250 παιδιά από όλη την Πελοπόννησο μάζεψε ο κυβερνήτης στην πρωτεύουσα, το Ναύπλιο. Τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς είχαν ολοκληρωθεί στην πόλη κάποια υποτυπώδη κτίρια για να τα στεγάσουν. Παράλληλα λειτούργησε γι’ αυτά αλληλοδιδακτικό σχολείο, ώστε να μη χαθεί ούτε μία ώρα μάθησης.

Τον Φλεβάρη του 1829 όμως, στην προσωρινή έδρα της κυβέρνησης, στην Αίγινα, εγκαινιάστηκε το περίφημο Ορφανοτροφείο, το σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μας κτίριο της διακυβέρνησής του. Αιγινήτες αλλά και πρόσφυγες στο νησί εργάστηκαν εθελοντικά ή με ελάχιστα χρήματα για να οικοδομήσουν το κτίριο αυτό υπό την άμεση καθοδήγηση του μεγάλου αδελφού του κυβερνήτη, του Βιάρου Καποδίστρια, και κατόπιν του σπουδαίου Ανδρέα Μουστοξύδη. Στο Ορφανοτροφείο στεγάστηκαν τα παιδιά του Πόρου, του Ναυπλίου και 66 παιδιά που αγοράστηκαν από τους Αιγυπτίους με χρήματα του βασιλιά της Γαλλίας. Οι μαθητές έμεναν σε δωμάτια των 35 ατόμων και έφτασαν την πρώτη χρονιά τους 495 στο σύνολο. Ο κυβερνήτης έχτισε εκκλησία στο μεγάλο κτήμα που βρισκόταν το Ορφανοτροφείο, φύτεψε δέντρα και καλλιέργησε τη γη, αντιγράφοντας το σύστημα του Ελβετού Fellenberg, προσωπικού του φίλου που πίστευε ότι τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν μέσα στη φύση και να μεγαλώνουν ευτυχισμένα. 

Μαθήματα στο Ορφανοτροφείο

Για τη μόρφωση των παιδιών υπήρχαν 7 δάσκαλοι. Οι μαθητές μάθαιναν, εκτός από τα εγκύκλια γράμματα, ευρωπαϊκή μουσική, ζωγραφική, ενώ έκαναν και γυμναστική. Από τον ξυλουργό, τον ράφτη, τον βιβλιοδέτη μάθαιναν τέχνες. Υπήρχαν γιατρός και ιερέας στο Ορφανοτροφείο. Δεν ήταν μόνιμοι όμως οι δάσκαλοι. Οι της αριθμητικής, της ζωγραφικής και ο «παιδοτρίβης» απολύθηκαν. Τα αίτια πολλά, ίσως υποκρύπτονται σε μια έκθεση (28.5.1829) του Γρηγόριου Κωνσταντά, του γνωστού ιερωμένου και διαφωτιστή, που τότε υπηρετούσε ως οικονομικός διαχειριστής στη σχολή: «Οι διδάσκαλοι, οι παιδαγωγοί και οι άλλοι υπηρετούντες και εργαζόμενοι εις το ίδρυμα πρέπει να είναι νυμφευμένοι, πολλών ένεκα, και διότι οι τοιούτοι μάλλον φιλόπαιδες».

Τα ορφανά από την αιχμαλωσία της Αιγύπτου έφεραν μαζί τους τη φοβερή εκείνη την εποχή ασθένεια της «οφθαλμίας». Μέτρα ελήφθησαν, όμως η συμβίωση τόσων παιδιών σε έναν χώρο ήταν δύσκολο εγχείρημα. Κάποια τυφλώθηκαν, ενώ άλλα πέθαναν εξασθενημένα από τις κακουχίες και τις ασθένειες που είχαν σημαδέψει το σώμα τους πριν τα περιθάλψει ο κυβερνήτης στο ίδρυμα. Τα τυφλά παιδιά τα έστειλε ο κυβερνήτης σε μονές τις οποίες διάλεξε προσεκτικά.

Κανένα παιδί δεν άφησε στην τύχη του. Αυτά που δεν είχαν δυνατότητες στα γράμματα τα μάθαινε τέχνη. Τους μάζευε μάλιστα από 1 φοίνικα κάθε εβδομάδα, ώστε όταν φτάσουν στην ηλικία να φύγουν από το ίδρυμα να εξασκήσουν την τέχνη που έμαθαν αγοράζοντας τα αναγκαία εργαλεία. Τα πιο γερά στα γράμματα, 21 τον αριθμό, τα έστειλε στο Παρίσι, με πρόσκληση του γάλλου βασιλιά. Αλλα, στο Κεντρικό Σχολείο Πολέμου στο Ναύπλιο και σε έναν ακόμα λόχο που δημιούργησε ο κυβερνήτης στην πρωτεύουσα και που του έδωσε ο ίδιος το όνομα: «Ευέλπιδες» τους ονόμασε, για να μην ξεχνούν ποτέ την αποστολή που τους ανέθεσε η πατρίδα.

Είχε όμως ανθρώπους, θα πει ο σύγχρονος αναγνώστης. Ο αδελφός του και ο έμπιστος Μουστοξύδης έκαναν τη δουλειά ώστε αυτός να ασχοληθεί με τα πιο σημαντικά θέματα: τον στρατό, τη διπλωματία, τον Ιμπραήμ, την οικονομία, το χτίσιμο των πόλεων, τους πρόσφυγες, και, μην ξεχνάμε, βέβαια την πατάτα. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Και δεν υπάρχει τρόπος να την εννοήσει κανείς παρά συμμετέχοντας στην αγωνία του. Εγραφε στον διευθυντή του ιδρύματος στον Πόρο αρχές του 1828: «Στέλλω σοι ενδύματα διά τα υπό την διεύθυνσίν σου παιδία, ήτοι ανά μίαν φουστανέλαν, ανά δύο υποκάμισα, δύο βρακία, ζεύγος τσαρουχιών, φέσιον, κάπα και ζώνην. Πριν, όμως, ενδύσεις τα παιδιά, να κουρέψεις και λούσεις αυτά καλώς. Να αλλάζωσιν υποκάμισον και βρακίον κάθε εβδομάδα. Αι κλίναι των να είναι από άχυρον ή φύλλα ικανώς ξηρά. Το προσκεφάλειον μία πέτρα και σκέπασμα η κάπα…».

Και να μην τα πειράξει κανείς αυτά τα παιδιά. Να μην τα χτυπήσει κανείς. Το έτος 1828, ο κυβερνήτης της Ελλάδας απαγόρεψε στην εκπαίδευση τη σωματική τιμωρία. Ομως ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε την 27η Σεπτεμβρίου του 1831. Το «ροδόχρουν μέρος των ονειράτων» του έγινε ουσία αξεδιάλυτη από το αίμα του. Το 1834 υπήρχαν μόνο 100 παιδιά στο ίδρυμα, που μεταφέρθηκε στο Ναύπλιο. Δέκα χρόνια αργότερα μόνο 15, και το ίδρυμα έκλεισε οριστικά. Αποβάλλονταν τα παιδιά ως υπεράριθμα, ενώ τα πολλά φτωχά και τα καινούργια ορφανά αφήνονταν πια στην τύχη τους. Οι νέοι αυτής της χώρας σταμάτησαν να είναι προτεραιότητα από τη μέρα που έχασαν τον πατέρα τους.

Μουστοξύδης

Του πατέρα λοιπόν αυτού οι δολοφόνοι βρίσκονται επίσης στον πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη. Είναι οι τρεις υποπίπτοντες στα πόδια της Ελλάδας. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης έχει σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος και τα μάτια χαμηλά. Πίσω του, ο Κωνσταντίνος, ο αδελφός του. Και με την πλάτη γυρισμένη σε εμάς, μάλλον ο Γεώργιος ζωσμένος με τα ασημένια πατρόνια της διαθήκης του. Στην ορθόδοξη παράδοση η γονυκλισία έχει μόνο μία έννοια, αυτή της μετάνοιας. Τούτο κατά τη γνώμη μας είναι ένα ακόμα κύριο μήνυμα του πίνακα, ότι ο Βρυζάκης καταδίκασε τους δολοφόνους να ζητούν για πάντα συγχώρηση ενώπιον της πατρίδας για το έγκλημα που διέπραξαν.

Διακόσια χρόνια μετά και το έγκλημα αυτό δεν έχει βρει δικαίωση. Γιατί υπήρξαν πολλοί που υποστηρίξαν ότι ο κυβερνήτης ήταν ένας «δικτάτορας». Ιστορικοί, όπως ο Γιάνης Κορδάτος, αλλά και ιστορίζοντες στις μέρες μας. Ο Βελουχιώτης ξεκινούσε με αυτόν τους λόγους του στα βουνά, αποκαλώντας τον «καταστροφέα της Ελλάδας». Και οι της άλλης πλευράς ως «τύραννο» τον καταράστηκαν. Ο Μαυροκορδάτος και ο Πολυζωίδης, ο «φιλελεύθερος» υπουργός Παιδείας που καθιέρωσε τη βέργα και την καθαρεύουσα ως μέσα διαπαιδαγώγησης μιας ανελεύθερης παιδείας.

Δυστυχώς για όλους αυτούς, αρκεί να κοιτάξει ξανά κανείς τον πίνακα για να καταλάβει ότι η Ελλάς θα είναι πάντα ευγνωμονούσα. Φρόντισε γι’ αυτό και ο Θεόδωρος Βρυζάκης, ένα από εκείνα τα αναστημένα παιδιά του Ορφανοτροφείου της Αίγινας.

Ο Π. Πασπαλιάρης είναι ιστορικός. Αυτή την περίοδο ετοιμάζει μια διευρυμένη βιογραφία του Ι. Καποδίστρια

Βιβλιογραφία

Καποδίστριας, Ι.Α. Επιστολαί Διπλωματικαί, Διοικητικαί και Ιδιωτικαί. Μετάφραση Μιχαήλ Σχινά, τόμος Δ΄, Αθήνα, 1841.

Σ. Β. Κουγέα, Η Διαθήκη του Γεωργίου Μαυρομιχάλη, Πελοποννησιακά, Τόμος Α’, 1956

Μεντζαφού-Πολύζου, Ολγα. Η Ελλάς ευγνωμονούσα,1858 – Θεόδωρος Βρυζάκης 1821 Μορφές και Θέματα του Αγώνα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας στη Ζωγραφική του 19ου αιώνα. Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα, 2004.

Τόμπρος, Νικόλαος. Οι Τρόφιμοι, η Στελέχωση και η Διοίκηση του Ορφανοτροφείου της Αίγινας (1829-1834). Ανάτυπο Πρακτικών ΚΔ’ Πανελληνίου Ιστορικού Συνεδρίου, Θεσσαλονίκη, 2004.

Κυρού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου (Διασκευή Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Διον. Δράγα, δθ. Δφ) Γονυκλισία: Τι είναι, πόσα είδη υπάρχουν και πότε επιτρέπεται; (29.9.2016) Ανακτήθηκε από www.dogma.gr (2.5,2021)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://www.in.gr/

ΙΩΑΝΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ "Αγίνωτες λέξεις" Ποιητική Συλλογή

 

Εκδόσεις Βεργίνα: Απρίλιος 2021

Διαστάσεις: 17x24, 

Σελίδες: 120, 

Βάρος: 276 Gr

ISBN: 978-960-651-025-0

Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι της εικαστικού ποιήτριας ΣΤΕΛΛΑΣ ΧΑΒΙΑΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟΥ

ΣΚΙΕΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΕΣ

Σκιές αγκαλιασμένες με τον άνεμο

μεγαλώνουν περίεργα τις νύχτες,

ανασταίνονται από έναν κόσμο μακρινό.

Μορφές σιωπηλές

περπατούν ανάλαφρες,

ψιθυρίζουν καημούς,

σκαρφαλώνουν στους έρημους τοίχους.

Φωνές άλαλες,

με όρια ασαφή,

πρόσωπο ανύπαρκτο.

Η υγρασία τις τρυπάει,

τρίζουν τα κόκαλά τους,

τα χέρια τους παγωμένα,

τα βλέφαρά τους ακίνητα.

Μανδύες σκοτεινοί

έρχονται από το πουθενά,

βαδίζουν στη σειρά,

μπαίνουν στα έρημα δωμάτια,

κάθονται στη διπλανή καρέκλα.

Πελώριες πέφτουν πάνω μας,

σκεπάζουν τις φωτογραφίες που αγαπήσαμε.

Με το αμίλητο νερό

στο βαθύ πηγάδι της ύπαρξής τους.

Πιο ζωντανές από ποτέ,

πιο τυραννικές από ποτέ.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 

ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΩΝ ΔΕΚΑΟΧΤΩ ΧΡΟΝΩΝ

Αστράφτει η φλέβα τ’ ουρανού,

τα ρόδια σφίγγουν τον καρπό τους,

ακούγονται τα τύμπανα του ανέμου.

Ένα κορίτσι στα δεκαοκτώ

χορεύει στον πανάρχαιο ρυθμό τους.

Σ’ απόκρημνα φαράγγια και θύελλες οι ρίζες της.

Σταλαγματιά κόκκινου κρασιού το βλέμμα της!

Το φως λυγερό στο κορμί της.

Όψη γλυκιά,

με την αρμύρα και τον ίσκιο της θάλασσας,

τις πλεξούδες του ήλιου

και τα μύρα της πρώτης νιότης!

Με τ’ αντίδωρα του Χριστού στις παλάμες

και τις μυρτιές στα ματόκλαδα!

Στο πρόσωπό σου φέγγει της δικαιοσύνης ο σταυρός.

Της νίκης το σημάδι στο μέτωπό σου.

Πανιά λευκά τα όνειρά σου.

Τ’ όνομα της αγάπης ζωγραφίζεις στις βαρκούλες

και στις πλώρες τον Αϊ-Νικόλα.

Δροσοσταλίδα σε χλόη απάτητη!

Στα χέρια σου κλαδάκια από δυόσμο και βασιλικό,

τα μάτια σου πέλαγος και φωτιά.

Στο σακίδιό σου τραγούδια με ευχές

και ο ήλιος που μπαρκάρει με τους πελαργούς.

Τα ταξίδια όλα ξεκινημένα στα πελάγη σου,

καράβια τρικάταρτα στους ουρανούς σου.

Κορίτσι των δεκαοχτώ χρονών,

χιλιοφιλημένο των αστεριών,

λατρεμένο του ανέμου!

🍁

ΑΓΟΥΡΟ ΦΩΣ

Ονειρευόταν κύματα να χτυπούν

τ’ αλαφροΐσκιωτα παγκάκια παραλίας ερημικής

κι έπειτα μεγάλα πουλιά να φτερουγίζουν

πάνω απ’ το ξαπλωμένο κορμί της.

Η μισή από άχυρο και αίμα,

η άλλη μισή από πέτρα και νερό.

Έμπαινε η θάλασσα λεύτερη στους κόρφους της

κι ένα ανέγγιχτο ουράνιο τόξο ανέτειλε

καταμεσής μιας νύχτας φωτεινής.

Στο ένα της χέρι ο σφυγμός του περασμένου καλοκαιριού,

στο άλλο μια ζωγραφιά

με πανηγύρια κι οργανοπαίκτες χαμένους στη μνήμη.

Στο φουστάνι της ένα μεγάλο μπλε σημάδι από άγουρο φως,

στο στήθος της δύο αρχαίοι πολεμιστές

μονομαχούσαν οδεύοντας προς την αιωνιότητα.

Κι αυτή, μικρό κορίτσι στα όνειρά της,

μ’ ένα ηλιοτρόπιο στο χέρι να μετράει τον χρόνο.

Και πλήθος άλογα

που κινούσαν να προλάβουν τον μεγάλο ξεσηκωμό,

γιατί η ώρα για το ταξίδι στα σταροχώραφα

με τα σκιάχτρα και τους αναστατωμένους αετούς έφτασε.

Μεγάλο αδιάβατο ποτάμι

κατέβαζε πέτρες και ξύλα και μνήμες,

και σταυροί πολλοί αγαπημένων

κάτω απ’ το κόκκινο φεγγάρι.

Ανήσυχα βήματα όλο πλησίαζαν

και ράγιζαν την καρδιά των αγαλμάτων

κι έπειτα απότομες κατηφόρες

με κάρα απ’ την Πατρίδα

φορτωμένα πόνο και πρόσωπα με τη μαχαιριά της προσφυγιάς.

Τόποι άγνωστοι στην ψυχή της,

ένα θολό σουρούπωμα έκανε τα δέντρα να λυγίζουν

και μια μεγάλη σιωπή στους λόφους με τους κεκοιμημένους.

Φόρεσε κατάσαρκα τη ζωή της

και ξεκίνησε για τόπους μακρινούς

κι έτσι τη βρήκε ο χρόνος να κείτεται στον κάμπο

με τα μπλε πουλιά

και τις καμπάνες να χτυπούν όλες μεσάνυχτα.

🍁

ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΕΤΟ ΘΥΜΗΣΕΣ

Ένα μπουκέτο θύμησες θα μας ενώνουν πάντα,

χρόνια πολλά πώς πέρασαν,

χρόνια λευκά πουλιά;

Κοράλλια μύρια οι ευχές που αφήσαμε στις μέρες

κι οι όρκοι πάντα μυστικοί,

χάντρες κεχριμπαρένιες.

Άκουσε την ψυχούλα μας άνεμος καβαλάρης

και ξεπεζεύει απ’ τ’ άλογο στης χαραυγής την πόρτα.

Και ήρθε η άνοιξη ξανά κρατώντας άσπρα κρίνα

κι έδειξε δρόμους μάλαμα

κι έτρεξε στο κατόπι.

Διάφανοι γινήκαμε κάτω απ’ το φως του ήλιου,

προσκέφαλό μας ζηλευτό ο ουρανός με τ’ άστρα.

🍁

ΝΗΣΙΑ

Κοραλλένια κύματα στις αμμουδιές των νησιών,

χρυσαφένιος ο ήλιος ο αντάρτης.

Μοσχοβολούν αγιόκλημα οι Αυγερινοί,

οι βοριάδες καβαλάρηδες πίσω απ’ τα καράβια.

Πλεγμένα με όνειρα τα καραβόσχοινα,

τα ναυτόπουλα μετρούν στο κομποσκοίνι τους

κάτασπρους γλάρους.

Κατηφορίζουν οι ελιές να πιουν νερό απ’ το πέλαγος,

ο αγέρας μυρωμένος απ’ την ανάσα τους.

Αγιασμένη η θάλασσα απ’ τους βασιλικούς και τ’ άγριο θυμάρι,

ο φλοίσβος της φέρνει τις ψαλμωδίες των δελφινιών.

Καταμεσής τ’ ουρανού ο Χριστός,

κεντημένες θάλασσες και στεριές στ’ άμφιά του.

Χερουβείμ καβάλα σε ιππόκαμπους,

οι αρχάγγελοι καπετάνιοι στις πλώρες.

Σκοντάφτουν οι φτερούγες τους στους αέρηδες,

ξυπνούν αγουροξυπνημένα τα μελτέμια.

Κορίτσια κι αγόρια χορεύουν στις ακρογιαλιές,

χτυπούν τα ντέφια τους τα χελιδόνια.

Ανεμόμυλοι περπατούν στους λόφους,

σμήνη πουλιών, ακροπατώντας στον άνεμο,

γυροφέρνουν στα φτερά τους.

Καμπουριαστά τα πεύκα

πάνω απ’ τους βράχους τους αιωνόβιους,

πέφτουν οι κουκουνάρες στα πόδια τους,

στροβιλίζονται τα όνειρά τους.

Ένα δεμάτι σύννεφα στη βαρκούλα τ’ ουρανού,

τα κλήματα πίνουν το κρασί του ήλιου.

Διάφανο το φως και αγγελικό

σαλπίζει ολόλευκο στους ανέμους.

🍁

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Ψιχάλες καφετιές τα φύλλα του φθινοπώρου,

ζεστά φιλιά και χρώματα δειλινά.

Κρυμμένοι αστερίες στους κόρφους τ' ουρανού,

απογεύματα αποδημητικά

και μια απρόσμενη συνάντηση με τα χελιδόνια.

Χρυσάνθεμα λευκά στις κάμαρες με τα ρολόγια

να δείχνουν πάντα τα περασμένα,

χάρτινες βαρκούλες αποχαιρετούν τις κοπέλες

με το φθινόπωρο στα μάτια.

Στο σταυροδρόμι με τα ξωκλήσια

καμπάνες κόκκινες χτυπούν τους εσπερινούς,

προσκυνητές οι πελαργοί

που θα ξεκινήσουν σε λίγο για το μεγάλο ταξίδι.

Κομποσχοίνια πλεγμένα με τις κοτσίδες της ιτιάς

στην όχθη της ακροποταμιάς,

μουσικές ακούγονται απ’ τον θίασο των δέντρων

που ξεκίνησαν τη νύχτα

να συναντήσουν τις ψυχές των περασμένων φθινόπωρων.

Πέρα μακριά ένας άγγελος μαζεύει τα φορέματα των πεύκων

που παρέσυραν οι άνεμοι,

ένα μικρό καράβι ταξιδεύει στην αλάνα

με τους βώλους των παιδιών.

Τα πέδιλα των ημερών σκεπασμένα από χρυσοπράσινα φύλλα,

ξυπόλυτες οι ώρες στο δρομάκι με τις μαργαρίτες.

Προσεκτικά τα βήματα της ανεμώνας

στο λιβάδι με τα παραμύθια,

ένα μανουάλι με αστέρια κάτω από τα μεγάλα πλατάνια.

Γερμένοι πάνω απ’ τα όνειρα πύργοι με φεγγάρια στις επάλξεις,

κίτρινο και μωβ το φόρεμα της νύχτας.

Αρώματα πολλά απ’ τη ραγισμένη μνήμη των λουλουδιών,

οι γειτονιές γεμάτες δειλινά και μια γνώση αγίνωτη.

Αντιμέτωπες με τον καιρό οι πεταλούδες

στην κοιλάδα με τις σκιές των ονείρων,

τ’ άλογα με τ’ αμυγδαλωτά μάτια

ψυχανεμίζονται ανήσυχα τις μοίρες.

Μαυροπούλια ανεβασμένα στα κατάρτια των κυπαρισσιών,

τα κυπαρισσόμηλα δεμένα στις ουρές των χαρταετών.

Το ασημένιο κουτί με τα μυστικά

στις κουπαστές με τα ονειροπαρμένα ναυτόπουλα,

γυρνούν οι ανεμοδείκτες στις σιωπηλές κάμαρες

πάνω απ’ το πρόσωπο του κοιμισμένου φθινόπωρου.

🍁

ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΑ ΟΡΗ

Στη μνήμη του παππού μου, Βασίλη Παγωνίδη,

που τον σκότωσαν οι Βούλγαροι στον Καλό Αγρό της Δράμας

τον Σεπτέμβρη του 1941 (σφαγή της Δράμας).

Προς τι ν’ ατενίσουμε της δόξας τα όρη;

Κλαυθμοί των ονείρων

στερέωσαν τους ανδριάντες των ηρώων.

Κυκλώνουν τη λάμψη τους

Άρπυιες ξυλοπόδαρες

και άφαντοι γίνονται

στα βάθη των αιώνων.

Στρατιές αδικαίωτες

στης θλίψης το κάτεργο

με μάτια πελώρια

στης μνήμης τα βότσαλα,

στης λήθης το ανέσπερο,

με δάκρυα πέτρινα,

με χέρια από μάρμαρο

κρατούνε τα όπλα τους

σε όρη πολύπαθα,

σε ηρώα ξεχασμένα

και πλάι στην καρδιά τους

θρηνεί ο Θεός.

---------------------------------------------------------------------------

Στην ελληνική μυθολογία οι Άρπυιες ήταν θηλυκά τέρατα, προσωποποιήσεις του θυελλώδους ανέμου που άρπαζαν τα παιδιά και τις ψυχές των ανθρώπων. Για τον λόγο αυτό τις απεικόνιζαν επάνω στους τάφους να κρατούν στα νύχια τους την ψυχή του νεκρού.

🍁

ΠΡΟΤΟΜΕΣ

Χρόνος διάφανος κι αγίνωτα φεγγάρια

φώτισαν φωτογραφίες

που τους έδειχναν προτομές ασάλευτες.

Μια μελωδία μαρτυρούσε

απολιθωμένα πουλιά στο στέρνο τους,

κι ένα παράσημο στο μέρος της καρδιάς

έσταζε αίμα μαύρο και ωκεανό.

Ξαφνικά ακούστηκαν χειροκροτήματα

από εποχές γεμάτες λάβαρα και σημαίες

και μια βροχή καταρρακτώδης

έδειχνε καθαρά το σχήμα τους

κάτω από υγρούς τάφους.

Κι αυτοί παρήλαυναν μπρος από μνημεία στεφανωμένα

και σωρός από σκελετωμένα κορμιά

φιλιόντουσαν παράφορα

απέναντι από ανθρώπους με μαύρες κουκούλες.

Ανταριασμένα κύματα τους πλεύρισαν,

τραγούδι θλιμμένο ακούστηκε

απ’ τους βράχους με τη βραχνή μιλιά,

ταράχτηκε η καρδιά

των κοιμισμένων δίπλα τους συμπολεμιστών.

Το τελευταίο πλοίο της γραμμής

έφυγε μέσα στην ομίχλη

να τους παραδώσει γράμματα πικρά

στην παγερή λησμονιά.

🍁

ΜΩΒ ΑΝΕΜΩΝΕΣ

Άδειασε η μέρα το δάκρυ της

στο ποτήρι με τις μωβ ανεμώνες,

κρύος άνεμος έγειρε στους ώμους της μοναξιάς.

Χρόνοι δίσεκτοι τυλίχτηκαν στους κισσούς

με τ’ αφρούρητα μυστικά,

άμμο θολή ξέβρασε το κύμα.

Αθώα σκιάχτρα μάς κοιτάζουν θλιμμένα,

χρόνος ψεύτικος περνά απ’ τον κάμπο

με τις αρχαίες σιωπές.

Πλάι στην ακροποταμιά τα φορέματά μας

στεγνώνουν από τη βροχή

που χρόνια σταλάζει μέσα μας,

απλώνουν ρίζες οι ώρες

στο έρημο πια σπίτι που γεννηθήκαμε.

Άσαρκες σκιές

κρατιόμαστε από κάτι ανέμους ξέθωρους.

Ένα κουρδιστό ρολόι μάς εκτροχιάζει.

Και ο καιρός πάντα ενάντιος.

Πάντα ενάντιος.

🍁

ΠΟΛΕΙΣ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ

Πόλεις μες στη σιωπή και τον αγέρα,

σύρματα σκουριασμένα, σπασμένα γυαλιά

κι ανάμεσά τους φωνές από ξεχασμένες φωτογραφίες,

ξύλινοι σταυροί στην παγωνιά.

Κατάδικοι καιροί σέρνουν τις αλυσίδες τους

στο σπίτι με τους μεγάλους ανεμόμυλους,

ένα αργόσυρτο μουρμουρητό κατεβαίνει με τις σκιές,

κάρτες γεμάτες πόνο σταλμένες από χώρες μακρινές.

Κι εμείς σώματα ξεθωριασμένα,

τριγυρίζουμε στον χρόνο που μας τυραννά,

ένα τρένο πάντα μας παίρνει μακριά,

αγάλματα δακρυσμένα, σπασμένα στην αγκαλιά μας.

Τόση βροχή πού χώρεσε μέσα μας;

Μεγάλα πουλιά στα όνειρά μας

και φόβοι αρχαίοι στον κήπο με τις μαργαρίτες.

Και η βουβή Μάρω της διπλανής κάμαρης

να κάνει νοήματα στους ανέμους,

ν’ ανεμίζουν τα κουρτινάκια του δωματίου

όπου κείτεται άφθαρτο το σώμα της,

να τρίζει το πάτωμα απ’ τις πατημασιές της,

να ξυπνά τρομαγμένος ο πατέρας της:

«πότε έμεινε το κοριτσάκι του μόνο μέσα στη σιωπή;»

Και το σπίτι της πνιγμένο στα λουλούδια και την ερημιά

και να κουτσαίνει μεθυσμένος ο μπόγιας της γειτονιάς

φωνάζοντας ξανά και ξανά ονόματα και πάλι ονόματα

να τ’ ανεβάσει στην κλούβα με τ’ αδέσποτα του δρόμου.

🍁

ΑΣΥΣΤΟΛΗ ΝΥΧΤΑ

Λόγια πικρά ακούγονται απ’ τη σιωπή των αιώνων,

ασύστολη νύχτα τυλίγει τα όνειρά μας,

ψεύδη και πόνος τα ιμάτιά μας.

Λίγη τύχη να ’χαν ακόμη οι Καρυάτιδες

και δε θα μαρμάρωναν στου χρόνου την κόψη.

Και τα θαύματα θα ζωντάνευαν τις βαλσαμωμένες πόλεις

και μια τελευταία χάρη μόνο

θα μας χρωστούσαν οι δήμιες μέρες

πριν μπούμε στο τραμ

πλάι στους ανθρώπους

με το μεγάλο πένθος στην καρδιά.

🍁

ΒΟΡΙΑΔΕΣ ΚΡΥΟΙ

Βοριάδες κρύοι μέσα μας

κι ο καιρός γεμάτος σκιές και λησμονιά.

Φαγωμένα απ’ τη βροχή τα πρόσωπά μας,

ο ουρανός ρυτίδα βαθιά.

Μέσα στα καλοκαίρια στήσαμε τους χειμώνες μας,

η θάλασσα πλημμύρισε τις άδειες κάμαρές μας.

Σε βράχους σκληρούς ξοδέψαμε τη ζωή μας,

γέμισαν τα λόγια μας άνεμο και κύμα αγριεμένο.

Τα σώματά μας χαλκός και σίδερο,

αίμα κι άγρια πουλιά.

Ο Δον Κιχώτης μας φτωχός στην ερημιά.

🍁

ΕΞΟΡΙΣΤΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Κορίτσια ράβουν το νυφικό της λήθης,

κρύο αγιάζι στην εξόριστη αιωνιότητα.

Οι κεραυνοί δεν πέφτουν πια

στο κατώφλι της θάλασσας,

ξέπνοος ο Δίας

στα χωράφια με την άγρια μέντα.

Η αλήθεια σπασμένη σιωπή,

γυμνές οι ψυχές στον καιρό.

Σταματημένοι οι άνεμοι

και πετρωμένα τα καράβια,

μάταιες θυσίες οι Ιφιγένειες.

Γέρασε ο ηνίοχος του Έκτορα

να τον περιμένει έξω από τα κάστρα,

στενάζει χαμένη η Τροία.

Το χώμα ζυμωμένο με αίμα και ζεστή σάρκα,

κωπηλατούν στον Αχέροντα

άγγελοι μ’ ακάνθινο στεφάνι στα μαλλιά.

Καγχάζει ο Άδης αφιλόξενος,

ο γάμος του με την Περσεφόνη ανίερος

στα σκοτεινά νερά.

Η Ιωάννα Μ. Αθανασιάδου, είναι φιλόλογος και γεννήθηκε στη Δράμα όπου και κατοικεί. Έχει εκδώσει 5 ποιητικές συλλογές. Ποιήματά της έχουν βραβευθεί σε ποιητικούς διαγωνισμούς και μεταφραστεί στα Iταλικά, ενώ ποιήματα και κριτικογραφίες της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικές σελίδες και περιοδικά.

Sandesh Ghimire - Writer& poet from Nepal

”’Sandesh Ghimire”’ (Nepali:सन्देशघिमिरे Born: 17 January ) is an Entrepreneur , Engineer, Writer& poet.

Early Life and Education

Sandesh Ghimire was born in Chitwan, Nepal, to a Brahmin family.His grandfather and father came from Burma and settled down in the Jyotinagar area, Nepal in the 70s. His grandfather was a priest in the local temple and his father worked as a government teacher later established a boarding School in Jyotinagar known today as Kalika Sanskarkulam Secondary School.He started his schooling at Kalika School, college in Chitwan Science college (CHISCOL) and his Engineering degree from Acharya Institute of Technology(AIT) in Visvesvaraya Technological University( VTU). As a writer he has written articles in international Newsletter “Srujan Panicle” , Stories & poems in “Kametsa Magazine” in Peru (South America), Articles in various Newspapers as well.He has served as the Chartered Member of Chitwan Central Leo and Lions Club. He is the former teacher of Kalika English Boarding School and worked as Exam Coordinator, Science And Maths Teacher. He has worked in ScienceForum as an International Coordinator member, Srujanothsava as an International Coordinator Member, National Service Scheme( NSS) as a Coordinator Member. He is also a life member of ARTDO International. He is currently an official convenor for the KalikaSchool International Advisory Board as well as the visionary behind the formation of the Kalika School International Advisory Board, which consists of various respected personalities from more than 13 different countries

Published works

Published in Researchgate

-Concrete block characteristics and its pros and cons to meet the requirement of building Material in the Nepalese region.

-Applicability of Concrete blocks as a Building Material in Nepal.

Published in Newspapers and Newsletters

– Stories in “Kametsa Magazine” in Peru (South America)

-Articles in International Newsletter Srujan Panicle.

-Articles in various Local Newspaper.

– Poems in “Kametsa Magazine” in Peru (South America)

Honours, decorations, awards and distinctions

• Awarded certificate for National Level Program on Application of Geology for civil and Mining engineers organized by Karnataka State Engineering Colleges Geology Teachers Association KSECGTA

• Awarded Certificates from Indian Concrete Institute (ICI)

• Awarded Certificate of participation in the program “Building Material and Construction practice” Conducted by Department of Civil Engineering, Maharaja Institute of Technology Mysore

• Awarded Certificate from QCRETE READYMIX( INDIA ) PVT LTD

• Awarded certificate of achievement for Participating in program on “Basic Chemistry” , “Basic English” , “ Basic Mathematics” , “Basic Physics” from Atria Institute of Technology

• Awarded certificates from National Service Scheme ( Narayan Health )

• Awarded certificate of participation ( Basic Civil Engineering ) from Trichy Engineering College

• Awarded Certificate of Appreciation for completing National Level Program on “Concept of Renewable Energy Technologies” from Mandsaur University

• Awarded Certificate of Quantitative Aptitude from Dayananda Sagar College of Engineering Awarded certificate from ScienceForun, AIT

• Certificate of Energy Literacy from Swaraj Foundation in association with AISSMS college of Engineering, Pune

• Certificate Of participation from Ministry of AYUSH & MYGov

• Certificate of Participation in the Covid-19 General Awareness from Acharya Institute of Technology

• Certificate of completion of 6 Days 20 hrs bootcamp on Structural design and Analysis Using STAAD Pro with Expertshub

• Certificate of Appreciation for COVID-19 Awareness Programme from Rajarshi Shahu College of Engineering, Tathawade, Pune

• Certificate of Participation in SUSTAINABLE CONSTRUCTION & NET ZERO ENERGY BUILDINGS from KKR & KSR Institute of Technology and Sciences

• Certificate of Participation for ROLE OF CHEMICAL ADMIXTURES IN ADVANCE CONSTRUCTION from Indian Concrete Institute

• Certificate of Excellence in program on STRENGTH OF MATERIALS from Jain Institute of Technology, Davangere

• Certificate of Participation on New Dimensional Approaches in Food Processing held at College of Horticultural Engineering and Food Technology, Devihosur

• Certificate of Excellence in Program Entitled “ SCOPE OF CIVIL ENGINEERING” organized by Jain Institute of Technology, Davangere

• Certificate of Participation in program on ‘Geotechnical Engineering’ from Rajarshi Shahu College of Engineering, Pune

• Certificate of Participation in National Level Engineering Workshop Organized by Bharat Institute of Engineering and Technology (BIET), Hyderabad, Telangana

• Certificate of Participation in technical program on “IS:456-2000 INDIAN STANDARD PLAIN AND REINFORCED CONCRETE – CODE OF PRACTICE” organized by NBA accredited Department of Civil Engineering, Sri Venkateshwara College of Engineering

• Certificate of Appreciation in Technical Program on “Structural Engineering” Organized by Department of Civil Engineering, East West Institute of Technology, Bengaluru

• Certificate of Participation in the program “Reinforced Concrete & Steel Structures” Organized by Civil Engineering Department, CIT Gubbi, Channabasaveshwara Institute of Technology

• Certificate of Participation on “ Wellness Through Fitness Conditioning and Rehabilitation” by Physical Education Department & In Association with Physical Foundation of India- Karnataka Chapter, Government First Grade College

• Certificate of Achievement for General Knowledge Program conducted by Civil department, Forum Srujan, Acharya Institute of Technology

• Certificate of Participation in Junk-it up, an event by Nature Watch, Acharya Institutes on Waste management and recycling

• Certificate of Participation in Completing the science program on “Stress Management” Organized by Department of Chemistry, Shankarrao Chavan Mahavidyalaya, Tq. Ardhapur, Dist. Nanded

• Certificate of participation in Program “ Interest & Time Value of Money in Construction” by Dr. Prathap B N, East West Institute of Technology, Bengaluru-91

• Certificate of Appreciation for completing the technical Program on Concrete Technology Organized by Civil Engineering Department, MGM’s Jawaharlal Nehru Engineering College

• Certificate for Participating on Unity in Diversity Of Indian Culture Conducted by UTKARSH, Acharya Institute, Bengaluru

• Certificate of Achievement for being recognized among the top scorers of Karnataka State level Environmental Engineering Program Organized on the occasion of World Environment Day By the Department of Civil Engineering, SECAB Institute of Engineering and Technology , Vijayapur

• Awarded certificate for National Level Program on Remote Sensing and GIS organized by Karnataka State Engineering Colleges Geology Teachers Association KSECGTA

• Certificate for the Course on “The Sustainable Development Goals- A global, transdisciplinary Vision for the future authorized by University Of Copenhagen

• Certificate of Participation in the interactive program conducted by Shree Shiv Khera and Organized by Digi Nurture( Venture of the Kriti Group of Companies)

• Certificate for the Course on “Water Resources Management and Policy” authorized by University of Geneve

• Certificate for the course on “ Mastering bitumen for better roads and innovative applications” authorized by Ecole des Ponys ParisTech

• Certificate for the Course on “Oil & Gas Industry Operations and Markets” authorized by Duke University

• Certificate for wining Consolation Prize in the Sustainable Environment program by Department of Basic Science, Acharya Institute of Technology

• Certificate of Participation on “ Cyber Ethics” conducted as part of the NAtional Cyber Security Awareness organized by ISEA project Phase-II, Program by Ministry of Electronics Information Technology (MeitY), Government of India

• Certificate of Participation in one Week Student Development Program on Quantum Geographic Information System (QGIS) in association with Spoken Tutorial Project, Indian Institute of Technology, Bombay funded by National Mission on Education through ICT, MHRD, Government of India

• Certificate of Participation in Poster making during Srujanothsava, a technical fest organized by the Civil Department, Forum “ Srujan”, Acharya Institute of Technology

• Certificate of Participation in the National Level Webinar on “UGC : TARGET 99+ PERCENTILE” organized by Research Centre in Commerce, K.L.E. Society’s S. Nijalingappa College

• Certificate fro Participating in the National Level Program on English Literature-Part-1 Organized by the Department of P.G. Studies in English, Department of English, Alva’s College, Moodbidri

• Certificate for attending the Program on “Achievement of Quality of Cement & concrete to meet Consumer Expectations” by QCRETE

• Certificate of Membership for Engineering Research and Publication IFERP

• Certificate of Participation on Severe Acute Respiratory Infection (SARI) Treatment Facility Design, Health Emergencies Programme, World Health Organization(WHO)

• Certificate of Individual Life Membership from ARTDO International

• Certificate for the Course “Corporate Governance” from #OpenCourseWare, E-Management

POEMS 

Fools Mind

what a misery what a demise
Can feel the pouring tears all day and night
Never seen these bad times
even the intelligent one can't fight

Thought we were at heights
No one could touch our might
How the scenariochanged
with the single virus microscopic type

Beginning a battle we can't win
we thought ourselves the boss of every kind
Nature is Hitting back hard and tight
our scientific research has come to a decline

Our fools mind our fools search
Brought us to the end this all
Closing ourselves between the walls
We are now the prisoners of our own

Oh Mighty O lord
Praying for you loud and clear
When its gonna end this all
Bess us with some luck
Bless us with some luck

MOTHER NATURE

I seldom find myself in times of sadness
neither do I remember the last time when I laugh
The breezes over my soil are always cool
It’s been the reason why I act like a fool

Dreams and desires are full of options and residues
What remains, at last, is the silence of virtue
Mother Nature you are so loving and kind
though human desires have ruined your surround

There was a time when the sky was wary
Your greenery was full of belle and spirit
But look mother what we have done
Our silly experiments have given you a lot of scars

Mother Earth, Mother Nature we want to rebuilt
What we have ruined we want to recreate
Give us one more chance one more day
We want to correct all what went wrong
We want to correct all what went wrong

SHORT STORIES 

A Child in Need is a Child Indeed

In the small village of Sonapur, Nawalparasi used to live a happy family. Hari and Meena were a very loving couple. They had two beautiful children, Sima and Suyog. The family was happy in all ways, even though poverty hit their life.

Over time, both the children were of the age of attending school. Suyog was sent to an expensive school and his elder sister in a small school. Sima also wanted to study in the very school where her brother was studying, but the family could not afford the cost. Sima used to dream of going to a school where all the big opportunities were available to supplement her big plans. Despite being in a small school, Sima was equally talented and scored A+ in every test and exam as Suyog.

After completing High school, Suyog was sent to the USA for higher studies, keeping the family home in mortgage, but Sima stayed at home and started taking care of the household works. Hari and Meena both were proud of their son and had big hopes for their son.

Time passed by and now it's been more than 6 years since Suyog had gone to the USA. He also married a foreign girl there. Hari and his wife, Meena, finally found out about their son’s marriage from Social Media. Meena was very sad and shed tears for what her son had done without informing the family.

Hari Sharma asked his son Suyog to come back home for her sister's wedding. Suyog made various excuses about his busy work schedule and he can’t come back at that instant of time. He said he would send money and gifts for the family. The family made the marriage arrangements of Sima without the presence of Suyog.

One day, Meena became very sick and the family took her to the hospital. The doctor gave very sad news that Meena has stage three cancer. All of a sudden, the family was in misery and had to deal with this unbearable news. Hari made a call to his son and to come back home as her mother is on the verge of a life-and-death situation. Suyog made various foolish excuses. He said that if he comes to Nepal, he would incur a big loss and would rather send money to take care of his mother. Hari cried a lot when he heard his son's words.

A few days later, Meena left the world. Hari called crying to his son that his mother is no more and insisted his son come back home for the mother's funeral. Suyog said he would come the very next day. The family waited along with the corpse for four days for Suyog to return for the funeral rites. Suyog did not arrive for the funeral. All the relatives, including Sima’s family, gathered together and discussions were held on how to perform the funeral rites. Hari sat next to his wife's body and shed tears.

No one could decide what to do or how to do it. All of a sudden, Sima came forward and hugged her mother’s body and said she is also her mother’s child, even tho she is not a son. Sima said she would do her duty and complete the funeral rites.

A voice came out of everyone's mouth, ‘Yes, yes, child! You are a true child of the family. A child in need is a child, indeed.

Father & Son

Rajeev Raj!s wife suddenly died of blood cancer, leaving her one-and-half- year-old son behind. Rajeev Raj was told by many to marry again. Not to mention, Rajeev Raj felt his son was more likely to be an orphan if he gets  married again.

He raised his one-and-half-year-old baby boy with patriarchal care. Really! Rohan was the child of the eye to his father, Rajeev Raj. Rohan did very well in his studies. He also did a doctorate on a scholarship from the top University in the country. Everyone started calling Rajeev Raj, Dr Rohan!s father.

One day, Rohan got married to a nurse who worked with him in the hospital. As Rajeev Raj got older, he was diagnosed with asthma and blood pressure. Rohan!s wife was very unkind and uncaring to Rajeev Raj.She used foul invective to her father-in-law, Rajeev Raj, all the time.

One Night While sleeping, Rajeev Raj heard Rohan!s wife whispering toRohan, "Instead of taking care of father at home, let us take him to an old age home—I will pay for it.’ The words of his daughter-in-law brought tears to his eyes. He could remember the past,” What to do? The old woman left soon.’ Rohan could not interrupt his wife. Rohan said to his wife, "I will take my father after a few days after searching for the old age home, don't worry. !After Some days, Rohan and his wife took their fatherto an old-age home.

Time passed and one winter of December, Rohan and his wife were riding towards the city. The car was parked in the parking lot. All of a sudden, an old  man in a ragged dress came, begging, "Sir, I am hungry for the last four days! Give me ten or twenty rupees "

Rohan was shocked, "Father! You.’