Female student was violently beaten one of their class fellows in private school in Lahore. The video footage was shared on social media in which three girls were torturing one of their class fellow. One was pinching her face, the other was sitting at her back with smile on her face as a sign of victory, and the third one was hitting her with her shows. While the others standing there watched and recorded the incident. The voices of boys could be heard laughing, and no one dared to help the helpless girl. This wasn’t the first video of this kind. Every day there are such stories on television screen and social media. In this video we need to explore what makes us human. Human behavior makes us different from the animals. Morality makes us human, making choices in life for right and wrong.
Humanity is the nature of humans. Humanity can simply be defined as the quality of being human. The nature of man by which he is distinguished from other beings. Humanity means avoiding cruelty and showing love and compassion towards others. Living good life. Mother Teresa once said that “a life not lived for others is not a life.” The world of we live in today, is losing the true essence of humanity. As technology and capitalism are evolving at a faster rate in this era, we must all spread humanity wherever possible.
When we say humanity, we can look at it from a lot of different perspectives. One of the most common ways of understanding is that it is a value of kindness and compassion towards others. If we look back at our history, we will find many acts of cruelty by humans but at the same time, there are also numerous acts of humanity. There are many great humanitarians who live among us and who were also in history. To name a few, we had Mother Teresa, Maulana Abdul Star Edi, Nelson Mandel, Martin Luther King and many others. These are just a few of the names which almost everyone knows. The acts and ways of these great humanitarians serve as a great example for us now to do better in our life. We must all indulge in good acts rather than in evil acts.
"Ήμουν περιπατητής μοναχικός στο δρόμο / που ξεκινά από την Αθήνα κι έχει / σημάδι του ιερό την Ελευσίνα / Τι ήταν για μένα αυτός ο δρόμος πάντα / σα δρόμος της Ψυχής...."( Άγγελος Σικελιανός,"Ιερά Οδός").
*Αφιέρωμα στην Ε Λ Ε Υ Σ Ι Ν Α, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2023.
ΕΛΕΥΣΙΝΑ< Έλευσις < Ελεύθω < Ελεύσομαι < Έρχομαι = Ο ερχομός κάτι σημαντικού...Ο ερχομός ενός σημαντικού γεγονότος.
ΕΛΕΥΣΙΝΑ: Η πόλη της περιπλανώμενης Θεάς Δήμητρας(Μητέρα Γη//Δα=Γη +Μήτηρ) και της κόρης της Περσεφόνης....Ο μύθος της αλλαγής των εποχών και της καρποφορίας της Γης.
ΕΛΕΥΣΙΝΑ: Η πόλη των Μυστηρίων και του εξαγνισμού.Το πέρασμα από το Σκοτάδι στο Φως.Από την μόλυνση στην ανάπτυξη χωρίς τις πληγές της βιομηχανικής παραγωγής.Από τα απόβλητα ενός σκληρού Καπιταλισμού στην ανθρώπινη ανάπτυξη...Κάποιοι την είπαν και Αειφόρο...
"Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα / κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο / τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα / και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην / υψικάμινο.../ Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της Γης / στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην / ξαναβγείς"( Νίκος Γκάτσος,"Ο εφιάλτης της Περσεφόνης").
ΕΛΕΥΣΙΝΑ: Η πατρίδα του Αισχύλου,που σημαίνει ο ντροπαλός.
Τα Ελευσίνια Μυστήρια
Στην εποχή της υπερέκθεσηςτης προσωπικής μας ζωής και της κενότητας των κοινωνικών μας σχέσεων και δεσμών κρίνεται αναγκαία η μύηση στις αφανείς ατραπούς της ζωής μας και στο πραγματικό νόημα και σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σαν σήμερα (16η μέρα του ΒΟΗΔΡΟΔΡΟΜΙΩΝΑ / Σεπτεμβρίου) οι αρχαίοι Έλληνες, μετά την Πανσέληνο, γιόρταζαν τα Ελευσίνια μυστήριαως μία προσπάθεια καταβύθισης στα μυστικά της φύσης και των ιερών δεσμών του ανθρώπου με αυτήν.
Η Περσεφόνη ετοιμαζόταν για το βασίλειο του Πλούτωνα, αφού αυτό προέβλεπε η συμφωνία και οι συμπαντικοί νόμοι της εναλλαγής των εποχών.
Σήμερα, χωρίς τις παγανιστικές λειτουργίες, φρόνιμο θεωρείται να απεγκλωβιστούμε από την δουλεία της ύλης και να βιώσουμε για λίγο την πνευματικότητά μας που συνιστά τον άλλο πόλο της βαθύτερης ουσίας μας.
Είναι ωφέλιμο σε μία μυστηριακή στιγμή να επικοινωνήσουμε με το βαθύτερο είναι μας και να διαλογιστούμε για το «πού πάμε» ως όντα και κοινωνία. Στο σκοτάδι ή στο ημίφως μπορούμε να ιχνηλατήσουμε εκείνα τα στοιχεία που διαμορφώνουν το νόημα της ζωής μας και τη σχέση μας με τις υπέρτερες δυνάμεις του σύμπαντος.
Είναι μία ευκαιρία για αυτογνωσία και ανθρωπογνωσία που τόσο μάς λείπουν. Η ρηχότητα της καθημερινότητας και το επίπλαστο των κοινωνικών μας σχέσεων μάς επιτάσσουν να απαρνηθούμε το επιφανειακό και το κίβδηλο και να διακινδυνεύσουμε την εμπειρία και τα πρωτόγνωρα βιώματα με την ανύψωσή μας σε άλλα πνευματικά ύψη.
Για όλα αυτά χρειάζεται μία εσωτερική αναγέννηση και μία αποκόλληση από το γήινο και το φθαρτό. Συνταγές δεν υπάρχουν και ο καθένας μπορεί να βρει και να χαράξει τον δικό του δρόμο για να φθάσει σε απάτητους και άγνωστους τόπους.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως τη ζωή μας δεν την καθορίζουν μόνον οι δικές μας επιλογές αλλά και κάποιες εξωγενείς συμπαντικές δυνάμεις. Αφού τις δεύτερες δεν μπορούμε να τις ελέγξουμε ή να τις γνωρίσουμε στο βάθος, ας διορθώσουμε τον εαυτό μας, αφού πρώτα τον ανακαλύψουμε. Αυτός είναι και ο ρόλος των μυστηρίων σήμερα.
Οι αρχαίοι μυθοποιούσαν ή θεοποιούσαν ό,τι δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν λογικά γιατί σε αυτές τις δυνάμεις έβλεπαν την κοσμοποιό δύναμη του σύμπαντος και τον ρυθμιστή της ειμαρμένης τους.
Στο πρόσωπο της Περσεφόνης ανίχνευαν την ανθρώπινη ψυχή που δεν χάνεται, αλλά αλλάζει μορφή και τόπο για να επιστρέψει και πάλι. Ο γνωστός κύκλος της ζωής.
Ας βρούμε κι εμείς σήμερα εκείνον τον μυστηριακό τρόπο για να μυηθούμε στα άδηλα της ανθρώπινης ύπαρξης και να κατακτήσουμε το «Ευ ζην», όπως ο καθένας το ορίζει και το βιώνει. Εύκολο δεν είναι, αλλά αξίζει τον κόπο σε ένα περιβάλλον που αλλοιώνει το νόημα της ζωής μας και μάς εθίζει στο ευτελές και στο ψευδεπίγραφο.
Τα Ελευσίνια μυστήρια ας αποτελέσουν την εκκίνηση της δικής μας δύναμης για κάτι αυθεντικότερον και πιο ανθρώπινο. Να ξαναβρούμε τον ιερό δεσμό με ό,τι μάς εξυψώνει και μάς εξανθρωπίζει.
Με τον τίτλο «Μωχάμετ-Μιχαήλ» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ακρίτας το πρώτο μυθιστόρημα της Σταυριανής Ατταλειώτη, ψευδώνυμο της δασκάλας και συγγραφέως Σταυρούλας Χατζηαθανασίου.
Θέμα του η ιστορία ενός παιδιού που ξεφεύγει από τον πόλεμο και την καταστροφή και μεγαλώνοντας μέσα στην αγάπη των ανθρώπων που συνάντησε,καταφέρνει να γίνει επιστήμονας και να γυρίσει στην πατρίδα του για να προσφέρει με όλες του τις δυνάμεις. Ο δρόμος που παίρνει είναι αυτός που άνοιξε ο Σωτήρας του, ο Χριστός.
Πρόκειται για μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι και αληθινή. Εκτυλίσσεται σε πραγματικό χώρο και χρόνο και βασίζεται σε ενδελεχή έρευνα της συγγραφέως, η οποία παρακολούθησε τα γεγονότα από τα ΜΜΕ με τη συνέπεια και τη σοβαρότητα του ιστορικού. Επίσης, μελέτησε την ιστορία τους και συγκέντρωσε πληροφορίες για τον πολιτισμό και τις συνήθειές τους. Εκτός των άλλων, έψαξε μέσω Υπουργείου Εξωτερικών και Εσωτερικών, βρήκε το Σύλλογο Αφγανών Ελλάδος, τους συνάντησε για να μάθει τη φράση «θέλω τη μαμά μου»στη γλώσσα τους προκειμένου να ενισχύσει ρεαλιστικά την υπόσταση του μυθιστορηματικού ήρωα.
Ο αναγνώστης παρακολουθεί από πολύ κοντά και με κομμένη την ανάσα τη ζωή απλών ανθρώπων του Αφγανιστάν στην καθημερινότητά τους εν καιρώ ειρήνης και πολέμου και ακολούθως στο δρόμο της προσφυγιάς και της επιβίωσης τους στην Ελλάδα.
Με λίγα λόγια, ο Μωχάμετ-Μιχαήλ, ένα παιδί που έφτασε στην Ελλάδα μέσα από τρομερά δύσκολες συνθήκες, δεν είναι παρά«Ένας άνθρωπος μέσα στο άπειρο σύμπαν… Απειροελάχιστος αυτός, πολεμώντας μέσα σε απρόβλεπτο ωκεανό δοκιμασιών, δυσκολιών, θλίψεων, πόνων, πληγμάτων και τραυμάτων…Άνθρωπος με αίμα και δάκρυα και βάθος απροσμέτρητο, μέσα στη μικρότητά του, την αδυναμία του, τη μοναδικότητά του, την ελευθερία του…».
Σε κάποιον που δικαίως θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί να επιλέξει ένα ακόμα μυθιστόρημα για το προσφυγικό στον 21ο αιώνα, θα έπρεπε να πληροφορηθεί πως η πένα της Σταυρούλας Ατταλειώτη θα ξεφυλλίσει τα φύλλα της καρδιάς του, θα συγκλονίσει την ψυχή του, θα αφυπνίσει το νου του και θα τον πλημμυρίσει Αγάπη για τον Άνθρωπο, καθώς θα ανακαλύπτει στις σελίδες του την Αλήθεια με όλη της τη σκληρότητα, με όλο το Φως της και τη Δϋναμή της. Θα έχει εν τέλει την εμπειρία να δει ένα παιδί να γίνεται άντρας, παρατηρώντας τις λεπτές πτυχές της ανάπτυξής του στην αγκαλιά των γονιών του και στην αγάπη των ξένων στην περίοδο της ορφάνειας του.
Η τρυφερότητα και η αγριότητα εναλλάσσονται, όπως και στην πραγματική ζωή μέσα από τον δυναμικό και ταυτόχρονα παρηγορητικό λογοτεχνικό λόγο της συγγραφέως, που χειρίζεται την ελληνική γλώσσα αφειδώλευτα και με τη μαεστρία του ειδήμονα, χωρίς να εκπίπτει σε επιτηδευμένες και βερμπαλιστικές προθέσεις επίδειξης.
Ο αναγνώστης θα αισθανθεί ευτυχής βιώνοντας την εμπειρία της ζωής, που ολοκληρώνεται σε διαστάσεις ρεαλιστικές και όχι ουτοπικές και ωραιοποιητικές, που ενισχύουν το αγωνιστικό του φρόνημα και τονώνουν την αισιοδοξία, την πίστη και την ελπίδα του.
Τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης και η ψυχογραφική, λαογραφική, κοινωνιολογική, θεολογική και φιλοσοφική διάσταση του έργου, δεν επιτρέπουν την κατάταξή του στα στενά όρια του ιστορικού μυθιστορήματος, αν και με το θέμα και το περιεχόμενό του καταγράφει και γνωστοποιεί με κάθε λεπτομέρεια το ιστορικό πλαίσιο του 21ου αιώνα από τον Νοέμβριο του 2001 ως σήμερα και το επεκτείνει δυνητικά και συνεκδοχικά ως το 2025, που ακόμα δεν έχει έρθει. Και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να ελευθερωθεί το μυθιστόρημα με τη δύναμη της λογοτεχνίας από κάθε όριο τυπικής κατάταξης και κλισέ, συνήθεια καθιερωμένη της εποχής μας, που για λόγους εμπορικής και άλλης προώθησης, ελαφρά τη καρδία πιέζει τα προϊόντα τέχνης και πολιτισμού να χωρέσουν σε «κουτάκια» τύπου κλουβάκια, κόβοντάς τους τα φτερά, που apriori διαθέτουν.
Σοφία Δ. Νινιού,
Φιλόλογος και Συγγραφέας
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
«AΓΚΑΜ: Μικρό χωριό κι ασήμαντο κι άγνωστο για τον κόσμο. Ένα από τα πολλά ασήμαντα κι άγνωστα χωριά του ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ. Ο ουρανός είναι καθαρός και διάφανος. Λάμπουν κι απόψε τ’ αστέρια. Κι είναι μαγεία να κοιτάς τούτον τον καθαρό ουρανό, το γεμάτο από ατέλειωτες ασημένιες λάμψεις, που απόψε έχουν κατεβεί τόσο μα τόσο χαμηλά. Λες κι αν απλώσεις το χέρι θα φτάσεις να τις πιάσεις, να τις κρατήσεις στη χούφτα σου κι ύστερα να τις ρίξεις πάνω σου, να λουστείς μέσ’ στο φως τους…»
«-Όταν μεγαλώσω κι εγώ δε θα παίζουμε;
-Θα είναι λίγο δύσκολο να παίζουμε έτσι, όταν μεγαλώσεις... Γιατί κατσούφιασες; Τι έχεις;
-Γίνεται να μη μεγαλώσω ποτέ;
-Όχι! Αυτό δε γίνεται! Θα μεγαλώσεις και θα γίνεις παλικάρι.
-Και τότε, θα βγαίνω πάλι μαζί σου τη νύχτα να παίζω, και θα με αφήνεις να λύνω την κοτσίδα σου, όπως τώρα;
-Τότε θα έχεις άλλα πράγματα στο μυαλό σου, και δε θα σε νοιάζει γι’ αυτά…
-Θα γίνει δηλαδή αυτό που λέει ο μπαμπάς;… Θα μεγαλώσω, θα γίνω άντρας, θα πάρω όπλα να πολεμάω;…
Χτύπησαν οι έξυπνες βόμβες των Αμερικανών. Στόχος τους; Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ποιους χτύπησαν; Αμάχους στο χωριό Αγκάμ. Ξυπόλητους ανθρώπους, ζυμωμένους με τη φτώχεια τους και την ανέχειά τους. Όπου χτύπησαν γκρέμισαν, έσκαψαν τάφους, έθαψαν.
Τι να μείνει όρθιο από τα πλινθόκτιστα κουτιά των σπιτιών τους;
Τρέχουν αλαφιασμένοι όσοι δε χτυπήθηκαν. Δεν ξέρουν πού να τρέξουν, δεν ξέρουν πού πρώτα να πάνε. Ανακατεύονται από δω κι από κει, όπου βλέπουν γκρεμισμένα, χτυπημένα από τις βόμβες. Ένας τραβάει ένα πληγωμένο, άλλος σκοντάφτει σ’ ένα κομμένο πόδι και φωνάζει και τραβάει τα μαλλιά του, άλλοι προσπαθούν να βαστήξουν μια μάννα που χτυπάει τα στήθια της κι ουρλιάζει…
Ουρλιαχτά πόνου φρικτού μαζί με κατάρες ανεβαίνουν προς τα πάνω - αστραπές και βροντές - αυτή τη φορά από τη γης προς τα ουράνια.»
« Σε λίγο δε μπορούσε πλέον να τους δει μέσα στο σκοτάδι. Τα βήματά τους κι οι κουβέντες τους πια δεν ακούγονταν. Κι εκείνος, έξω από το σπιτικό της αδελφής του, πιο άδειος από κάθε άλλη φορά, πιο δυστυχής από ποτέ άλλοτε, έστρεψε το βλέμμα του στο φως του αναμμένου λυχναριού, που τρεμόπαιζε στο άγγιγμα της παγωμένης πνοής του αέρα, που έμπαινε από την πόρτα. Μπήκε μέσα, πήρε ένα χαρτί κι έγραψε με μεγάλα κι ακατάστατα γράμματα:
«Η ΑΪΣΕ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΥΣ. ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΕΦΥΓΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ ΟΜΑΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. ΤΟΝ ΟΜΑΡ ΤΟΝ ΚΑΤΑΠΙΕ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.»
Άφησε το χαρτί πάνω στο τραπέζι. Έσβησε το λυχνάρι. Βγήκε αφήνοντας την πόρτα ξεκλείδωτη κι ύστερα, τραβώντας κατά την Αγκάμ, χάθηκε μες στο σκοτάδι.»
«Πέρασε ένας μήνας. Τα μικρά τώρα πια μπορούν και συνεννοούνται με την αδελφή Σιλουανή. Δεν έγινε όμως αυτό έτσι αυτόματα. Προηγήθηκε μια νύχτα προσευχής, σα συνέχεια ενός επεισοδιακού βραδινού. ‘Ηταν τότε που ο Μωχάμετ χτυπιόταν πάνω στο κρεβάτι της κλαίγοντας γοερά κι έλεγε στη δική του γλώσσα πράγματα, που εκείνη δεν καταλάβαινε. Ενδιάμεσα και ο Γκιούλ παρενέβαινε λέγοντας κι αυτός τα δικά του. Το βράδυ εκείνο, μέσα στο αδιέξοδό της, την ώρα που στεκόταν μπροστά στην ανοιχτή τους πόρτα χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι, ένιωσε την καρδιά της να κλαίει μυστικά. Κι ενώ το στόμα της παρέμενε κλειστό, τα μάτια ξεχείλισαν από δάκρυα. Ο Γκιουλ τα είδε να κυλούν πάνω στα μάγουλά της και μίλησε στο Μωχάμετ, που γύρισε και την κοίταξε. Μόλις εκείνο είδε την έκφρασή της και τα δάκρυά της να κυλούν, σα βολίδα έπεσε πάνω της και κρύφτηκε όσο μπορούσε πιο βαθιά στην αγκαλιά της. Ησύχασε και το δικό της κλάμα.»
«Εν τω μεταξύ η Εμμανουέλα, η γυναικολόγος, η πλούσια και αριστοκράτισσα, έφτασε στο Τσαλαλαμπάντ. Την υποδέχτηκε ο Γαβριήλ. Της πρότεινε να έρθει και να μείνει μαζί τους, ‘’στο πατρικό σπίτι του Μιχαήλ’’, όπως της είπε, αλλά εκείνη προτίμησε να κλείσει ένα δωμάτιο στο πλησιέστερο προς το νοσοκομείο ξενοδοχείο.
Από την επόμενη ημέρα στο νοσοκομείο ήταν τρεις οι γιατροί από την Ελλάδα, που γραμμένοι στους καταλόγους των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, πρόσφεραν εθελοντική υπηρεσία, ο καθένας στην ειδικότητά του.
Εκείνη την ημέρα ήρθε στο νοσοκομείο ένα περιστατικό που κίνησε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του παπα-Μιχάλη. Ένα αγόρι, γύρω στα 16, είχε δύο βδομάδες που δεν έτρωγε τίποτε, παρά τις προσπάθειες των δικών του, οι οποίοι αποφάσισαν τελικά να ζητήσουν τη βοήθεια των ιατρών, φοβούμενοι μήπως και χάσουν το παιδί τους. Η διεύθυνση του νοσοκομείου εμπιστεύθηκε τον ασθενή στα χέρια του παιδιάτρου από την Ελλάδα, χωρίς κανείς άλλος να ασχοληθεί με την περίπτωσή του. Ο πατήρ Μιχαήλ έσκυψε πάνω στο παιδί με πολύ ενδιαφέρον αλλά και αγωνία.»
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Στις 29/1/2022 στο Δουρούτειο Πνευματικό Κέντρο στον Κεραμεικό παρουσιάστηκε το μυθιστόρημα«Μωχάμετ-Μιχαήλ» της Σταυρούλας Ατταλειώτη.
Την παρουσίαση ανέλαβαν[με αλφαβητική σειρά] οι:
· Κωνσταντίνος Καφετζόπουλος, πρώην Πάρεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και νυν Συντονιστής Εκπαιδευτικού έργου
· Ελένη Λιντζαροπούλου, Θεολόγος, Ποιήτρια
· ΣοφίαΔ. Νινιού, Φιλόλογος, Συγγραφέας
· Σταυρούλα Χατζηαθανασίου, Δασκάλα και Συγγραφέας του βιβλίου
Συντόνισε η εκδότρια Μαρία Κοκκίνου.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ της συγγραφέως
H Σταυρούλα Χατζηαθανασίου σπούδασε στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία και την Σχολή Εθελοντριών Αδελφών Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Εργάστηκε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, ως δασκάλα, για 25 συναπτά έτη. Παράλληλα με το διδακτικό της έργο ασχολήθηκε με την εξατομικευμένη διδασκαλία σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, αλλά και με την εθελοντική παραγωγή της εκπομπής «Κοινωνικές διαδράσεις» στο Ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Έχει ασχοληθεί με την συγγραφή μυθιστορημάτων, διηγημάτων, αλλά και παιδικών παραμυθιών
Δεν σταματούν οι στράτες. Ο μόχθος δεν κονταίνει τις διαδρομές. Κι όσο προχωράς, έξω από σόλιδους και λέξεις, πάλι πίσω θα γυρνάς, και νέοι δρόμοι θα ξεκινούν στο μυαλό και το αίμα. Μόνο τα μάτια θα δακρύζουν, καθώς δεν θα βλέπουν τις φρυκτωρίες με τους γαλάζιους σταυρούς.
.jpg)
