Τετάρτη 3 Ιουνίου 2020

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΥΦΤΑΚΗ-ΜΠΕΚ : ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΓΟ

Η Κατερίνα Γυφτάκη-Μπεκ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Για 12 χρόνια δίδαξε την Αγγλική Γλώσσα ενώ παράλληλα γράφει ιστορίες και παραμύθια. 
Το 2003 διακόπτει την διδασκαλία και ασχολείται αποκλειστικά με το παραμύθι και την συγγραφή. Έχει συνεργαστεί με τις τοπικές εφημερίδες ως δημοσιογράφος με άρθρα κοινωνικού περιεχομένου, με το περιοδικό ΦΛΑΣ Μεσσηνίας και με την ΕΡΑ 2 Καλαμάτας ως παραγωγός λόγου. Επίσης έχει συνεργαστεί με την Αγγλική Τηλεόραση, Channel 4, ως υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων. 
Το 2007 -2008 παρακολουθεί σεμινάρια αφήγησης με την Σάσα Βούλγαρη και τα δύο επόμενα χρόνια, 2009 – 2011, παρακολουθεί σεμινάρια αφήγησης με τον Δημήτρη Προύσαλη. 
Έχει αφηγηθεί παραμύθια για μεγάλους και μικρούς στην Αθήνα, Τζιά, Άργος, Καλάβρυτα, στην Καλαμάτα, σε πολλά χωριά της Μεσσηνίας και της Μάνης. 
Επίσης, από το 2008, μια φορά την εβδομάδα αφηγείται εθελοντικά, στο ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, σε παιδιά με ειδικές ικανότητες, με τα οποία παρουσίασε σε θέατρο σκιών το μελοποιημένο παραμύθι της με τίτλο “Το Χρυσό Βεργί”. 
Έχει εκδώσει πέντε βιβλία, και ένα audiobook. Το 2003 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Μαγικές Ιστορίες της Φωτιάς» (Εκδόσεις Πατάκη), βασισμένο στους Ινδιάνικους μύθους, το 2009 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ιστορίες του Ανέμου» (Εκδόσεις Φυτράκη) και το τρίτο της βιβλίο «Αργκάνταελ» (Εκδόσεις Παπαδόπουλος), βασισμένο σε Κέλτικους μύθους, κυκλοφόρησε τον Απρίλη του 2013. To παραμύθι της ''Χρυσό Βεργί'', και το CD με τη μουσική του D. John Forrow και αφήγηση του παραμυθιού κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οσελότος. Το μυθιστόρημα της ''Η χαμένη πολιτεία'', κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σιδέρη.  
Σύντομα θα κυκλοφορήσει το τελευταίο μυθιστόρημα με τον τίτλο "Πρώτα ο Λύκος". 
Το εφηβικό της μυθιστόρημα ΑΡΓΚΑΝΤΑΕΛ, προτάθηκε δύο φορές για βράβευση ανάμεσα στα 10 καλύτερα μυθιστορήματα για νέους το 2014.

ΒΙΒΛΙΑ 

Μαγικές ιστορίες της φωτιάς (2003)



Εκδότης : ΠΑΤΑΚΗΣ
Χρονολογία Έκδοσης : Μάιος 2003
Αριθμός σελίδων : 128
Διαστάσεις : 21x14
ΙSBN :139789601607290
Πρόλογος : ΓΥΦΤΑΚΗ - ΜΠΕΚ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
Επιμέλεια : ΚΥΡΙΑΖΗ ΕΒΙΤΑ
Εικονογράφηση : ΙΒΑΝΟΒΑ ΚΙΤΣΚΑ (ΚΙΚΑ)
ΣειράΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


Οι «Μαγικές ιστορίες της φωτιάς» βασίζονται σε θρύλους που ήταν πολύ διαδεδομένοι ανάμεσα στους Ινδιάνους πριν από την άφιξη του «λευκού ανθρώπου». Πολλοί από αυτούς τους θρύλους κλείνουν μέσα τους μια μαγεία που ακόμα και σήμερα κατορθώνει να συναρπάσει τη φαντασία και να ξυπνήσει τις αισθήσεις μικρών και μεγάλων. Νέοι που μεταμορφώνονται σε αετούς, βουβάλια που μιλούν, πολεμιστές που βασανίζουν αλύπητα και άλλοι που ερωτεύονται παράφορα είναι οι χαρακτήρες που ζουν μέσα σ' αυτές τις ιστορίες και μεταφέρουν τον αναγνώστη σ' ένα μακρινό πολιτισμό που έχει πια σβήσει, αλλά που το πνεύμα του θα εξακολουθεί να ζει όσο εμείς οι άνθρωποι θυμόμαστε ότι η φύση δε μας ανήκει, αλλά εμείς ανήκουμε σ' αυτήν. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)


Ιστορίες του ανέμου (2009)


Εκδότης : ΦΥΤΡΑΚΗΣ
Χρονολογία Έκδοσης : Οκτώβριος 2009
Αριθμός σελίδων : 62
Διαστάσεις : 29x24
ISBN : 139789605356149
Επιμέλεια : ΠΑΠΑΔΟΜΙΧΕΛΑΚΗ ΡΟΔΑΝΘΗ
Εικονογράφηση : ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΜΙΜΙΚΑ



Από τη μαγική Σανχάρα, τη χώρα της ζωντανής φωτιάς, έως τα βάθη του ωκεανού και τα απόκρημνα βουνά, οι τέσσερις "Ιστορίες του Ανέμου" πατούν στην πραγματικότητα και απογειώνονται με τη φαντασία. Η φιλία, οι αναμνήσεις, ο έρωτας, η αναζήτηση του προσωπικού και συχνά μακρινού ονείρου, όλα υφαίνουν συναρπαστικές ιστορίες που ενθαρρύνουν τον καθένα από εμάς να κυνηγήσει το δικό του όνειρο, όσο άπιαστο κι αν φαίνεται. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΑΡΓΚΑΝΤΑΕΛ (2013)

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΓΗ





Εκδότης : ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Χρονολογία Έκδοσης : Απρίλιος 2013
Αριθμός σελίδων : 288
Διαστάσεις : 21x15
ISBN : 139789604843978
Επιμέλεια : ΚΑΤΣΑΜΑ ΕΛΕΝΗ

Η Βέρα έχει κατακόκκινα μαλλιά και λαμπερά μάτια. Είναι μικροκαμωμένη κι ευκίνητη σαν μικρή γαζέλα. Η Βέρα αγαπά τον Μέλαν πριν ακόμη τον δει, τον αγαπά όταν ακούει τη μουσική του. Κι όταν τον δει, με τα φθαρμένα και τριμμένα ρούχα του, με τα μακριά μαύρα μαλλιά του και τα έντονα μαύρα του μάτια, υπηρέτη στο κάστρο των Μαγκουάιρ, τον αγαπά ακόμα πιο πολύ.
Τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες που οι κάτοικοι του Γκόλγουεϊ μαζεύονται γύρω από το αναμμένο τζάκι, πιάνουν τη μια ιστορία μετά την άλλη. Όταν η Βέρα, άθελα της, ανοίξει την Πύλη για το άγνωστο, ξετυλίγοντας το κουβάρι του σκοτεινού της παρελθόντος, τότε θα ξεκαθαριστεί ο θρύλος από την αλήθεια. Τότε ο Μέλαν, αψηφώντας τους κινδύνους, αψηφώντας την ίδια του τη ζωή, θα ξεκινήσει ένα επικίνδυνο ταξίδι στην Άλλη Γη, διασχίζοντας βουνά και πολιτείες, όνειρα και εφιάλτες, μέχρι να βρει τη φίλη του. Και μαζί θα κατορθώσουν αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή έμοιαζε αδύνατο: να νικήσουν τις σκοτεινές δυνάμεις, να αντιμετωπίσουν τους χειρότερους εφιάλτες τους και να ελευθερώσουν όχι μόνο την Άλλη Γη, αλλά και ο ένας τον άλλον.
Το Αργκάνταελ είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα που θα οδηγήσει τον αναγνώστη στα μονοπάτια της περιπέτειας και στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΒΕΡΓΙ (2017)


ISBN : 13 9789605645076
Εκδότης  : ΟΣΕΛΟΤΟΣ
Χρονολογία Έκδοσης : Μάιος 2017
Σειρά : ΝΕΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Αριθμός σελίδων  : 32
Διαστάσεις  : 21x14
Επιμέλεια : ΠΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΣΑ
Εικονογράφηση : ΧΑΜΠΙ ΠΙΤΕΡ

Πίσω από ένα βελούδινο παραπέτασμα, κρύβεται η ζωγραφιά μιας πεντάμορφης.
Η ιστορία της κοπέλας αυτής ξετυλίγεται αργά και μυστηριακά, αποκαλύπτοντας ταξίδια σε μακρινές θάλασσες, μαγεμένα καράβια, εξωτικά παζάρια της Ανατολής, άπληστες μάγισσες, ζηλιάρες σκλάβες, παλάτια, μα πάνω από όλα, μια υπέροχη ιστορία αγάπης για δυο πλάσματα που ήταν γραφτό τους να συναντηθούν.

Το Χρυσό Βεργί κυκλοφορεί και ως Audio Book διάρκειας 55 λεπτών που περιλαμβάνει την αφήγηση όλου του
παραμυθιού καθώς και μουσικές συνθέσεις, που έχουν γίνει ειδικά για το παραμύθι από τον D. John Forrow. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Η ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ (2017)


ISBN : 13 9789604681846
Εκδότης  : ΣΙΔΕΡΗΣ Μ.
Χρονολογία Έκδοσης : Δεκέμβριος 2017
Αριθμός σελίδων : 272
Διαστάσεις : 21x14
Επιμέλεια : ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΕΝΥ

Το παράξενο γράμμα ενός εξερευνητή από το 1925 αναστατώνει τη ζωή της Ίζαμπελ Μακ Ένζυ, μιας νεαρής τραγουδίστριας της όπερας που μετά από ένα ατύχημα πάσχει από αμνησία.
Για κάποιον άγνωστο λόγο εκείνη πιστεύει πως κάτι τη συνδέει με την ιστορία του εξερευνητή και τη χαμένη πόλη Ζ. Έτσι, αποφασίζει να διερευνήσει τι κρύβεται πίσω από εκείνο το γράμμα. Κατάπληκτη διαπιστώνει πως ένας ολόκληρος κόσμος, γεμάτος από μια παραισθητική σχεδόν γοητεία, την καλεί σε ένα ταξίδι με αμφίβολο προορισμό.
Η γνωριμία της Ίζαμπελ με την Αλίσια, την ηλικιωμένη πλέον αγαπημένη του εξερευνητή, τη φέρνει τελικά στη ζούγκλα του Αμαζονίου σε ένα περιβάλλον γεμάτο παγίδες, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, αλήθειες και άλυτα μυστήρια.
Η Ίζαμπελ τα αντιμετωπίζει όλα ξεπερνώντας τον ίδιο της τον εαυτό και ανακαλύπτοντας πως το μοναδικό αληθινό κομμάτι μιας ιστορίας είναι εκείνο που διαλέγει ο καθένας μας να πιστέψει. (Από την έκδοση)

Η ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ Ο ΛΗΣΤΗΣ (2019)


Εκδότης : ΣΙΔΕΡΗΣ Μ.
Χρονολογία Έκδοσης  : Μάρτιος 2019
Αριθμός σελίδων  : 320
Διαστάσεις  : 21x14
ISBN : 13 9789604682348
Επιμέλεια  : ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

Αρκαδία, 1911. Σε ένα ερημοκκλήσι στις χαράδρες των βουνών, η δεκαεννιάχρονη Ειρήνη, κρυμμένη πίσω από το παραπέτασμα του ιερού, γίνεται άθελά της μάρτυρας μιας αποκαλυπτικής συνομιλίας ανάμεσα σε έναν μοναχό και έναν ληστή.
Παραξενεμένη από το απρόσμενο ξέσπασμα του νεαρού ληστή, αλλά περισσότερο γοητευμένη από την ομορφιά του, αποφασίζει να ακολουθήσει τα ίχνη του, στη σκιά του Ταϋγέτου. Για να το πετύχει αυτό, εμπλέκεται σε μια άγρια περιπέτεια γεμάτη κίνδυνο, πάθος, έρωτα αλλά και θάνατο.
Μια ιστορία γεμάτη ανατροπές, που μας θυμίζει πως η μεγαλύτερη φιλοδοξία μιας γυναίκας είναι να εμπνεύσει έρωτα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

https://www.politeianet.gr/





ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΡΓΑ ΤΗΣ 

i.ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ "Η ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ Ο ΛΗΣΤΗΣ"

Κεφάλαιο 1

Καλαμάτα 1882

Η Ειρήνη Χρυσοσπάθη άνοιξε τα μάτια της σ'αυτόν το κόσμο, τη νύχτα που η ουρά ενός κομήτη πέρασε ξυστά πάνω από τη γη. 

Η Νιόβη Χρυσοσπάθη η εκπληκτική γιαγιά της, θεώρησε το συμβάν σαν εξαιρετικό οιωνό για το νεογέννητο κοριτσάκι. Είχε ακουμπήσει το στηθοσκόπιο της πάνω στην καρδιά της Ειρήνης για να ανακαλύψει ανακουφισμένη πως οι χτύποι της ήταν ήρεμοι και ρυθμικοί. Την είχε σκεπάσει με μια κασμιρένια κουβέρτα και μετά την είχε εξετάσει με μεγάλη προσοχή αναστενάζοντας με στεναχώρια στη σκέψη πως η μικρή δεν θα γνώριζε ποτέ τον πατέρα της. Χρόνια αργότερα σε μια από εκείνες τις ατέλειωτες κουβέντες τους η Νιόβη της είχε εξομολογηθεί πως μάλλον ήταν κόρη ενός Ρώσου ακροβάτη, αν και δεν απέκλεισε το γεγονός ότι υπήρχε περίπτωση ο πατέρας της να ήταν κάποιος Γάλλος περιηγητής. Η μικρή την άκουγε κρατώντας και την ανάσα της κάθε φορά που η γιαγιά της αναφερόταν στο μυστήριο της γέννησης της, κάτι εξάλλου που η Νιόβη δεν είχε ποτέ προσπαθήσει να κρύψει μιας και εκείνο που τη χαρακτήριζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν η απόλυτη ειλικρίνεια, ενώ αντίθετα απεχθανόταν κάθε ψέμα γιατί έλεγε πως τα ψέματα φέρνουν κακή ενέργεια στις ζωές των ανθρώπων και πως ήταν σίγουρο πως τίποτα δεν δύναται να μείνει κρυφό κάτω από το φως του ήλιου. 

Όπως ήταν φυσικό η Ειρήνη ονειρευόταν πως ο αληθινός της πατέρας θα ερχόταν μια μέρα να τη βρει καβάλα σε ένα άσπρο άλογο φορτωμένο με δώρα για κείνη. Η γιαγιά της την άφηνε να ονειρεύεται γιατί τίποτα δεν ήταν απίθανο σ΄αυτή τη ζωή. 

Ο Μάρκος Χρυσοσπάθης ο άντρας της ανησυχούσε καθώς αφουγκραζόταν τα όνειρα της εγγόνας του, μα η Νιόβη τον καθησύχαζε με ένα χαμόγελο σιγουριάς λέγοντας του πως η αγαπημένη τους εγγονή ήταν ένα πλάσμα τόσο δυνατό και μεγαλωμένο με τόση λατρεία που δεν κινδύνευε από τίποτα.

Η Νιόβη εκείνη τη νύχτα, είχε διαισθανθεί, όπως ήταν φυσικό, τι θα σήμαινε για την κόρη της την Δανάη η γέννηση του νόθου παιδιού της, σε εκείνη τη μικρή κοινωνία της όμορφης πόλης του νότου, όπου ζούσαν. Ένιωσε πως έπρεπε να προστατέψει το παιδί της, και να του συγχωρέσει το λάθος του. Άλλωστε από τη στιγμή που μια καινούργια καρδιά χτυπούσε στο σπίτι τους, δεν θα έπρεπε να το βλέπει σαν λάθος, παρά σαν μια απροσδόκητη παρεμβολή της μοίρας. Ορκίστηκε λοιπόν πεισματικά, ατενίζοντας έξω από το παράθυρο την χρυσή βροχή των αστεριών που δεν είχαν σταματήσει να ξετρελαίνουν θεούς και ανθρώπους, να βοηθήσει κόρη και εγγονή να ζήσουν όπως οφείλουν να ζουν όλοι οι άνθρωποι σε αυτόν τον υπέροχο σκληρό κόσμο. Ήρεμοι και ευτυχισμένοι απολαμβάνοντας όσα και όσο μπορούσαν.  Προσωρινά υπήρχε μόνο ένας τρόπος.... 

Πλησίασε τη Δανάη που είχε ανασηκωθεί και ακούμπησε το μωρό στην αγκαλιά της. Η κοπέλα, μόλις δεκαεννιά χρονών, το έσφιξε στο στήθος της. “Μοιάζει με γατάκι που κοιμάται δεν είναι;” Και πρόσθεσε ταραγμένη, “Τι θα το κάνω τώρα Νιόβη?” Η Νιόβη την είχε μάθει να τη λέει με το όνομα της από μικρή. Χάιδεψε τα πλούσια κατάμαυρα μαλλιά της Δανάης και της χαμογέλασε αχνά. 

”Άκουσε Δανάη μου. Τώρα ότι έγινε έγινε, και πίσω δε γυρνάει. Σημασία έχει το πως θα το αντιμετωπίσουμε και να μην το αφήσουμε να καταστρέψει τη ζωή κανενός! Τόνισε τα τελευταία της λόγια. Σκέφτηκα λοιπόν την καλύτερη λύση. Όπως μπορείς να φανταστείς ,στην Καλαμάτα δεν χωράει κάτι τέτοιο, και παρ όλη σου την ομορφιά θα ήσουν απαγορευμένη για τους άντρες. Επειδή ξέρω πως είσαι πλασμένη για να αγαπηθείς ,δεν πρέπει να μείνεις εδώ. Όταν συνέρθεις και είσαι έτοιμη να ταξιδέψεις να ξαναγυρίσεις στις σπουδές σου στο Παρίσι. Ξέρεις η Υψηλή Ραπτική έχει ανέβει εξαιρετικά στην εποχή μας. Δεν χρειάζεται όμως να βγάζεις χρήματα κάνοντας το μοντέλο στους γλύπτες, Θα σου στέλνω ότι χρειαστείς. Να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά να γνωρίσεις κάποιον που να αξίζει τον κόπο. Ο άντρας πρέπει να έχει τη γυναίκα σαν πριγκίπισσα κατάλαβες; Δανάη, είσαι μια πεντάμορφη κοπέλα. Οι άντρες δεν θα σε αφήνουν σε ησυχία αλλά αυτό δε σημαίνει πως πρέπει πάντα να τους εμπιστεύεσαι... Πες μου τώρα αν υπάρχει περίπτωση να βρεις τον πατέρα αυτού του μωρού.” 

Η Δανάη είχε κουνήσει αρνητικά το κεφάλι της. Τα δάκρυα της κυλούσαν ασταμάτητα, “Και τι θα γίνει το μωρό μου Νιόβη μου?” Εκείνη παίρνοντας ένα μεγαλόπρεπο ύφος Βασίλισσας της είχε απαντήσει πως το μωρό θα έμενε με εκείνη και τον Μάρκο για λίγο καιρό και στη συνέχεια θα βλέπανε ανάλογα με τι τροπή θα είχε πάρει η ζωή όλων τους και ιδιαίτερα της Δανάης. “Πόσο σπουδαία γυναίκα είσαι.... με τίποτα δεν το βάζεις κάτω... συγχώρησε με που σου έφερα τόσα προβλήματα.." είχε ψιθυρίσει η Δανάη μαγεμένη από την ικανότητα της μάνας της να στρέφει τα πράγματα από το κακό στο καλό. "Γιατί να σε συγχωρήσω δεν έκανες δα και κανένα έγκλημα. Έφερες στον κόσμο ένα διαμαντάκι... κοίτα πόσο όμορφη και γαλήνια είναι αυτή τη στιγμή. Θα σου γράφω μέρα τα νέα της και θα της μιλάω για σένα ώσπου να βρεθείτε ξανά. Ξεκουράσου τώρα μικρή μου και μη σε νοιάζει όλα θα τα φτιάξουμε μια χαρά. Ελπίζω πάντως να έβαλες μυαλό και να μην ξαναμπλέξεις τους έρωτες σου." 

Δίο μήνες αργότερα η Δανάη ντυμένη με ένα κρεμ ταξιδιωτικό κοστούμι και καπέλο εκκεντρικά μεγάλο για τις απαιτήσεις της μόδας- η Νιόβη δεκάρα δεν έδινε για το τι έλεγαν οι Καλαματιανοί για τα έξαλλα ντυσίματα τους και έτσι είχε μεγαλώσει και την κόρη της- αποχαιρετούσε τους γονείς της με δάκρυα και αγκαλιές , ενώ το μωρό βρισκόταν ήδη στη φροντίδα της Λητώς , της αδερφής της Νιόβης. 

Μπαίνοντας στο τρένο για την Αθήνα η Δανάη είχε ρίξει μια τελευταία ματιά στην πόλη της που και πάλι εγκατέλειπε... Ατένισε τις κορυφές του Ταυγέτου καθώς βυθίζονταν πίσω από γαλάζια σχεδόν άυλα σύννεφα κάνοντας το αγαπημένο της βουνό να μοιάζει μυθικό.

❀          ❀          ❀          ❀

ii.ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ "ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ"

«Ποτέ μη γυρίσεις πίσω σου μετά τις 12 εδώ κάτω, σ’ αυτά τα μέρη. Όσο κι’ αν το επιθυμήσεις. Μ’ ακούς, μικρέ; Δεν θα σου βγει σε καλό!» Θυμόταν πάντα τον παππού του να του λέει, ο Φιόν, ενώ διέσχιζαν την κοίτη του ποταμού μέσα στο δάσος για να μαζέψουν καρύδια και κάστανα. 

Ο μικρός συχνά αναρωτιόταν με ποιους μιλούσε ψιθυριστά ο παππούς του, μα εκείνος δεν έδειχνε διατεθειμένος να του εξηγήσει. 

Ο Φιόν ποτέ δεν έβλεπε κανέναν άλλον κάτω στο ποτάμι εκτός από τις δικές τους σκιές, κι αυτό το μυστήριο απογείωνε την φαντασία του και τον γέμιζε ερωτηματικά……… Αλλά ο παππούς ήταν αυστηρός και λιγομίλητος. Πάντως του Φιόν δεν του ξέφευγε η παράξενη έκφραση στο πρόσωπό του καθώς έστηνε αυτί για ν’ ακούσει τις αόρατες απαντήσεις. Απαντήσεις που έμοιαζαν με το χρώμα του αγέρα. Άυλες, άγνωστες.

Όλα τούτα ήταν αργά για να τα σκεφθεί απόψε τη νύχτα που είχε, επιτέλους ενδώσει σ’ αυτή την παιδική τρέλα – αν και δεν ήταν πια παιδί – να κατέβει νύχτα σ’ αυτά τα μέρη. Είχε μάλιστα διαλέξει ποια νύχτα λέτε; Του Αι Γιάννη, που λέγαν πως βγαίνουν οι νεράιδες στα ξέφωτα, δηλαδή την χειρότερη που θα μπορούσε να έχει επιλέξει. Ή την καλύτερη…………. Ποιος το ξέρει;

Θα’ χε δε θα’ χε διασχίσει καμιά τρακοσάρια βήματα όταν βρέθηκε κοντά σε έναν στρογγυλό καταρράχτη, κρυμμένο πίσω από σκίνα και λυγαριές. Το νερό έπεφτε βαρύ σαν κουρτίνα από κρύσταλλο ενώ η σελήνη γλίστραγε στο μοναχικό ταξίδι της στον ουρανό. Τότε ακριβώς, άκουσε ένα γάργαρο γυναικείο γέλιο και παρευθύς το αισθάνθηκε να σκαρφαλώνει στη ραχοκοκαλιά του. 

«Μην γυρίσεις πίσω ότι κι’ αν ακούσεις……» ήρθε στο νου του η ηχώ από τα λόγια του παππού του. Κι’ όμως…….. εκείνος ήξερε ότι κάποια στιγμή θα γυρνούσε, γιατί δεν θα άντεχε να αντισταθεί στον πειρασμό της αυθόρμητης παρόρμησης – έτσι ήταν ο Φιόν – όσο κι’ αν διέτρεχε έναν άγνωστο, ωστόσο παράξενα προκλητικό κίνδυνο………

«Γύρνα……..τώωωρα» άκουσε μια σιγανή και λίγο κοροϊδευτική γυναικεία φωνή. 

Ένα δευτερόλεπτο, που φάνηκε αιώνιο, μόνο κοντοστάθηκε και μετά……..γύρισε να κοιτάξει…….

Ήταν εκεί, κρυμμένη πίσω από τα παχιά φυλλώματα, ξεχώριζε την άκρη του φουστανιού της, την άκουσε να γουργουρίζει καθώς εκείνος πλησίασε επικίνδυνα κοντά. Νάσου, ξάφνου πετάχτηκε μπροστά του ολοζώντανη, μια κοπέλα με κατακόκκινα μαλλιά που ξέφευγαν κάτω από έναν πράσινο κεντημένο σκούφο. Από σμαραγδί μετάξι ήταν το φουστάνι της, που τύλιγε απαλά το λυγερό κορμί της, και είχε μάτια μεγάλα κι’ ανεξιχνίαστα, που άστραφταν στο φεγγαρόφωτο.

«Ακολούθησέ με» τον διέταξε και του άπλωσε ένα χέρι με μακριά κατακόκκινα νύχια. 

«Πού θα με πάς;» τη ρώτησε ο Φιόν σαν μαγνητισμένος.

«Θα δεις! Μην είσαι ανυπόμονος»

Εκείνη πήγαινε τόσο γρήγορα που τα πόδια της φαίνονταν να μην αγγίζουν τη γη. Ένα κύμα αγωνίας και βαθιάς χαράς μαζί τον έλουσε ολόκληρο. 

Κατέβηκαν μια υπόγεια σκάλα, καλά κρυμμένη κάτω από ένα χαλί από χλόη. Πυρσοί αναμμένοι φώτιζαν το διάβα τους. Μόνο ο ήχος από τα πόδια τους και τις ανάσες τους ακουγότανε μέσα σ’ αυτό το υπόγειο τούνελ που έμοιαζε να ελίσσεται απρόσμενα, να στενεύει επικίνδυνα και να μην έχει τελειωμό. Όμως είχε. Όπως το κάθε τι.

Κάποτε έφθασαν μπροστά σε μια δρύινη πόρτα. Εκείνη την έσπρωξε και βρέθηκαν σ’ έναν άγνωστο κόσμο, γεμάτο χρώμα και ήχους. Μουσική από βιόλα και λύρα και μπερδεμένες φωνές, όλες μαζί που τραγουδούσαν μα ήταν σα να βγαίνουν από ένα στόμα! Είχαν τέτοια γλύκα που ο Φιόν ένοιωσε την καρδιά του να λειώνει σα να ήταν από σοκολάτα.

«Τι μέρος είναι αυτό;» τόλμησε να τη ρωτήσει, και κείνη γύρισε άξαφνα, βγάζοντας από το μπούστο της ένα μαχαίρι. 

«Γρήγορα!» του φώναξε. «Γύρνα κόψε τη σκιά σου και μετά άφησέ την να γλιστρήσει ως την είσοδο της πύλης. Βρίσκεσαι στην Τιρ Να Νογκ, τη γη της νιότης. Εσύ το θέλησες έτσι».

Ο Φιόν έκανε ότι τον διέταξε η νεράιδα. Με μιάς έκοψε τη σκιά του και την χώρισε από το σώμα του. Εκείνη γλίστρησε αθόρυβα ως την πύλη της Τιρ Να Νογκ. 

«Εκείνος που κατορθώνει να φτάσει ως εδώ κάτω, κάτι ψάχνει. Αυτό το γνωρίζω καλά» του είπε η κοκκινομάλλα χαμογελώντας αινιγματικά

❀          ❀          ❀          ❀

iii. ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ "Η ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΑΜΠΑ "

“.....Όλα ξεκίνησαν στο χωριό Νταόλ. Εκεί ζούσαν τότε δυο πολύ αγαπημένα αδέρφια. Ο Άρντεν και ο Νις. Ήσυχα παιδιά, σκληροί δουλευταράδες. Είχαν ανακαλύψει στο Μπαλιασένουγκ, βράχια γεμάτα από πετρώματα Μαλαχίτη. Τα έβγαζαν μέσα από το βουνό, και τα πούλαγαν στις γύρω κομητείες. 

Ο μικρότερος αδερφός ο Άρντεν ήταν πολύ ωραίο αγόρι. Όλες ήμασταν τότε ερωτευμένες μαζί του. Είχε κάτι γαλάζια λυπημένα μάτια, πυκνές μπούκλες, δυνατά χέρια... λιγομίλητο παιδί βέβαια. 

Παρά την ανθεκτικότητα που είχε στην δύσκολη δουλειά, ήταν τόσο αρχοντικός, σα να είχε γεννηθεί για μια διαφορετική ζωή... τι να πεις... 

Όπως φάνηκε πάντως μεγαλώνοντας, διαμόρφωσε έναν εντελώς αδάμαστο χαρακτήρα. Ένιωθες πως δεν το είχε σε τίποτα, να προκαλέσει τη μοίρα.” 

“Και ο Νις, τι τύπος ήταν;” ζήτησα να μάθω. 

“Ω! Ο γλυκός Νις. Ήταν εντελώς διαφορετικός εκείνος. Πράος σαν ένα πρόβατο. Πρόθυμος για όλα, προστατευτικός με όλους, ιδιαίτερα με τον μικρό του αδερφό, τον οποίον λάτρευε. 

Ήταν ορφανά βλέπεις. Ο πατέρας τους είχε σκοτωθεί στο λατομείο και η μητέρα τους πέθανε από φυματίωση ένα χρόνο αργότερα. Τα βγάζαν πέρα μόνοι τους. 

Ξυπνούσαν τα χαράματα και ξεκινούσαν την ανάβαση στο Μπαλιασένουνγκ, με σακιά περασμένα στους ώμους. Κουβαλούσαν αξίνες, σφυριά, σκοινιά και μαχαίρια. Δεν ήταν καθόλου εύκολη δουλειά να ξεκολλήσουν τα πετρώματα του μαλαχίτη, έτσι όπως ήταν σφηνωμένα στο βουνό. Έτυχε συχνά, να γυρνούν κατάκοποι με άδεια χέρια, νηστικοί και απογοητευμένοι. 

Σου είπα προ ολίγου πως όλες μας είχαμε ξετρελαθεί με την ομορφιά του Άρντεν έτσι;” 

Κούνησα το κεφάλι μου, προσπαθώντας να ζωγραφίσω με τη φαντασία μου ένα ένα τα χαρακτηριστικά του. 

“Ε, λοιπόν κορίτσι μου, εκείνος πια δεν είχε μάτια για καμμιά άλλη πέρα από την Ρόουζ. Και τον καταλαβαίνω. Η Ρόουζ είχε μια μεγάλη δύναμη μέσα της. Του ήταν αφοσιωμένη. Θυμάμαι με θλίψη, πόσο έλαμπε το πρόσωπό της τότε που μου είχε εκμυστηρευτεί πως είχαν αποφασίσει να παντρευτούν. Θυμάμαι πόσο είχα ζηλέψει... Το μεσοκαλόκαιρο θα γινόταν ο γάμος τους. 

Συνέβη όμως εκείνο που ήρθε σαν στρόβιλος που κατεβαίνει από τα βουνά, και τα σάρωσε όλα. Τα πάντα ξεκίνησαν εκείνη τη συννεφιασμένη μέρα, που το βουνό ήταν τυλιγμένο σε μια πυκνή ομίχλη. Τα δυο αδέρφια έκαναν την καθημερινή τους ανάβαση, και καθώς η διαδρομή ήταν επικίνδυνη, χρησιμοποιούσαν τις αξίνες τους για να βλέπουν που πατούσαν. Οι γκρεμοί καιροφυλακτούσαν γύρω τους σε κάθε βήμα. 

Ξαφνικά, ο Νις στάθηκε και είπε στον Άρντεν, τουλάχιστον έτσι φαντάστηκε η Ρόουζ πως πρέπει να έγινε, και του είπε, 'Αδερφέ, μπορείς να κρατήσεις ένα μυστικό;' 

Παραξενευμένος ο Άρντεν απάντησε. 'Φυσικά και μπορώ! Γιατί ρωτάς; Τι τρέχει;' 

'Για να σε ρωτάω υπάρχει σοβαρός λόγος. Ξέρεις πως μια φορά το μήνα ανεβαίνω εδώ πάνω ολομόναχος. Έτσι δεν είναι;' 

'Εννοείς όταν κατεβαίνω στην πόλη με τη Ρόουζ ε;' 

'Ναι, ακριβώς. Ε, λοιπόν μια από εκείνες τις φορές μου συνέβη κάτι εδώ πάνω για το οποίο δε σου έχω μιλήσει ποτέ!' 

'Μα.. Νις, νόμιζα πως δεν έχουμε μυστικά ο ένας από τον άλλον. Τι συνέβη, και γιατί στην ευχή δε μου το είπες τότε.' 

'Αδερφέ μου, αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο μυστικό, είναι ένα θαύμα της φύσης, και δεν λέγεται εύκολα.' Ο Άρντεν κούνησε ανυπόμονα το κεφάλι του. 

'Πες μου τι τρέχει Νις; Τι είναι όλα αυτά; Τι μπορεί να σου συνέβη εδώ πάνω που να είναι θαύμα.' Ο Νις άφησε κατάχαμα την αξίνα του και έπιασε τον μικρό του αδερφό από τους ώμους. Τα μάτια του πήραν μια πολύ απόκοσμη έκφραση καθώς του είπε, 'Θυμάσαι εκείνο το μονοπάτι που όλοι έλεγαν στο χωριό πως ήταν στοιχειωμένο και είχαν απαγορεύσει σε όλους, να περάσουν από εκεί;' 

'Ξέρω. Εννοείς το μονοπάτι του Σληβ-Κουλιόν, που οδηγεί στο Πορφυρό βουνό. Όσοι είχαν πάει εκεί τα παλιά τα χρόνια, η πέθαναν η τρελάθηκαν. Είχαμε ακούσει από τη γιαγιά κάτι τρομαχτικές ιστορίες για ένα φοβερό πλάσμα που στοίχειωνε το βουνό.' 

'Μας έλεγε να μην τολμήσουμε ποτέ και για κανένα λόγο να ανέβουμε εκεί. Ε, λοιπόν εγώ μια μέρα το έκανα!' 

'Νις! Ανέβηκες το μονοπάτι του Σληβ Κούλιον; Χωρίς εμένα; Γιατί; Θα είχα έρθει μαζί σου αν το είχαμε συζητήσει.' Τα μάτια του Άρντεν πέταγαν σπίθες, καθώς μιλούσε φωναχτά, 'Ήρεμα αδερφέ μου. Θα σου τα πω τώρα όλα. Δε φαντάζεσαι τι βρήκα εκεί πάνω. Αν δεν το δεις με τα ίδια σου τα μάτια, δεν πρόκειται να το πιστέψεις. 

'Θέλω να μου πεις τα πάντα!' 

'Πρώτα να μου ορκιστείς πως δεν θα μιλήσεις για ότι δεις απόψε σε κανέναν άλλον. Ούτε καν στη Ρόουζ. Θα το κρατήσεις για τον εαυτό σου. Έχω το λόγο σου Άρντεν;' 

'Τον έχεις.' Έδωσαν τα χέρια. 

'Πάμε λοιπόν!' πρόσταξε ο Νις. 

Σε λίγο βρέθηκαν να διασχίζουν το απαγορευμένο μονοπάτι, που ήταν φιδογυριστό και στένευε σε κάθε τους βήμα. Το μονοπάτι οδηγούσε στον πυρήνα του Πορφυρού βουνού. Του Σληβ-Κουλιον. 

Η ομίχλη πύκνωνε καθώς ανέβαιναν, γινόταν αδιαπέραστη και σχεδόν στέρεη. Μπορούσες να την κόψεις με το μαχαίρι. Δυο κοράκια φτερούγισαν πάνω από τα κεφάλια τους, κρώζοντας ανατριχιαστικά. Το κρύο έγινε τσουχτερό και τους χτυπούσε καταπρόσωπο, κάνοντας τα αυτιά τους να πονούν. 

Είχε έρθει η ώρα το βουνό να τους καταπιεί μέσα στις κρύπτες του. Να τους φανερώσει τα σκοτεινά του πρόσωπα. 




ΚΡΙΤΙΚΗ 

i.''Η ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ'' της Κατερίνας Γυφτάκη, 

γράφει η Φαίη Δεληγιώργη

Εξαιρετικό το νέο μυθιστόρημα της κα. Κατερίνας Γυφτάκη ''Η ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ''.
'Ενα βιβλίο που σε συνεπαίρνει από τις πρώτες του σελίδες . Η συγγραφέας ζωγραφίζει με την πένα της .Ζωντανεύει τόπους και χρόνους και μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι περιήγησης ,περιπέτειας και αναζήτησης . 

Με γοητευτική λιτή αλλά γεμάτη δράση γραφή και με κυρίαρχο φόντο το τροπικό δάσος του Αμαζονίου ,μας γνωρίζει τους ήρωες της ,σκιαγραφεί με επιτυχία τους χαρακτήρες τους και μεταδίδει με άμεσο τρόπο τα συναισθήματα τους στον αναγνώστη, κάνοντας τον να συμμετέχει και κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του για την εξέλιξη τους .

Τα πρόσωπα απολύτως συμπαθή, δοκιμάζουν και δοκιμάζονται καθώς ξεπερνούν τα όρια τους και τον ίδιο τους τον εαυτό .Ακολουθούμε τους ήρωες του βιβλίου και συνυπάρχουμε μαζί τους, σε μία περιπλάνηση εσωτερικών και εξωτερικών συγκρούσεων σε ένα κόσμο άβατο ,άγριο , γεμάτο μυστήρια και ανατροπές .

Ανάμεσα σε ένα Κρεσέντο ήχων και εικόνων , η συγγραφέας δένει με επιτυχία το σήμερα με το χθες , το πραγματικό με το φανταστικό και με μοναδικές περιγραφές μας φέρνει σε επαφή με άγνωστους πολιτισμούς ,ενώ μοιράζεται μαζί μας την κουλτούρα και την σοφία ενός απροσπέλαστου κόσμου κάνοντας μας γνώστες των ανθρώπινων ορίων και της εσωτερικής αναζήτησης τους .

Ενα υπέροχο βιβλίο,ένα γοητευτικό ανάγνωσμα με ενδιαφέροντα λαογραφικά πολιτιστικά στοιχεία και αναφορές . 'Ενα ταξίδι στα δύσβατα μονοπάτια της ζούγκλας μα και της ανθρώπινης ψυχής !!!!!

Λίγα λόγια για το εξώφυλλο. 

Η πρώτη επαφή του αναγνώστη με το βιβλίο είναι το εξώφυλλο του και η φωτογραφία που κοσμεί το βιβλίο η 'ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή. Ψάχνοντας τις πηγές που αναγράφονται στο πίσω μέρος διαπίστωσα ότι είναι ένα πρόσωπο πραγματικό από τη φυλή Dessana, Βραζιλία Η περιοχή όπου ζει η φυλή απέχει αρκέτα χιλιάδες χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας και είναι προσβάσιμη μόνο με βάρκα από το Manaus!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο "Η χαμένη πολιτεία"

Το παράξενο γράμμα ενός εξερευνητή από το 1925 αναστατώνει τη ζωή της Ίζαμπελ Μακ Ένζυ, μιας νεαρής τραγουδίστριας της όπερας που μετά από ένα ατύχημα πάσχει από αμνησία.
Για κάποιον άγνωστο λόγο εκείνη πιστεύει πως κάτι τη συνδέει με την ιστορία του εξερευνητή και τη χαμένη πόλη Ζ. Έτσι, αποφασίζει να διερευνήσει τι κρύβεται πίσω από εκείνο το γράμμα. Κατάπληκτη διαπιστώνει πως ένας ολόκληρος κόσμος, γεμάτος από μια παραισθητική σχεδόν γοητεία, την καλεί σε ένα ταξίδι με αμφίβολο προορισμό.
Η γνωριμία της Ίζαμπελ με την Αλίσια, την ηλικιωμένη πλέον αγαπημένη του εξερευνητή, τη φέρνει τελικά στη ζούγκλα του Αμαζονίου σε ένα περιβάλλον γεμάτο παγίδες, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, αλήθειες και άλυτα μυστήρια.
Η Ίζαμπελ τα αντιμετωπίζει όλα ξεπερνώντας τον ίδιο της τον εαυτό και ανακαλύπτοντας πως το μοναδικό αληθινό κομμάτι μιας ιστορίας είναι εκείνο που διαλέγει ο καθένας μας να πιστέψει! https://www.vivlionorizontes.gr/

❀          ❀          ❀          ❀


ii.ELSA PAZOLIDOU - Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Όπως βλέπετε και μόνοι σας, δεν μπορείς να μη σταθείς στο εξώφυλλο. Ένα πρόσωπο με έντονο βλέμμα, διεισδυτικό. Κυριαρχεί το πράσινο χρώμα με το μαύρο να συμπληρώνει το μήνυμα, ένα μήνυμα που μέσα στο βιβλίο φανερώνεται.
Προχωρώντας στην ανάγνωση, αντιλαμβάνομαι ότι με κέρδισε και παραδόθηκα σ αυτό άνευ όρων.
Η συγγραφέας εξιστορεί δύο ιστορίες. Η μία εξελίσσεται εκεί γύρω στο 1925 και αναφέρεται σ έναν εξερευνητή, τον Ράλλεϋ. Ο ήρωας ψάχνει μαζί με τους συνοδοιπόρους του, επίσης εξερευνητές, τη χαμένη πολιτεία Ζ. στη ζούγκλα του Αμαζονίου.
Η άλλη ιστορία λαμβάνει χώρα στη Σκωτία του 1980.Η Ίζαμπελ, τραγουδίστρια της όπερας, αισθάνεται ότι κάτι την συνδέει με αυτήν την πολιτεία.
Ξεκινάει λοιπόν μαζί με την Αλίσια, την αγαπημένη του Ράλλεϋ, ένα ταξίδι στη ζούγκλα, έχοντας στο πλευρό τους τρεις ακόμη άντρες. Ο σκοπός; η εύρεση της χαμένης πολιτείας Ζ.
Στο ταξίδι αυτό λαμβάνουμε γεωγραφικές πληροφορίες, γνωρίζουμε ήθη και έθιμα, άλλοτε φιλικά κι άλλοτε εχθρικά, περπατάμε μέσα από δύσβατα μονοπάτια, αντικρύζουμε κίτρινα μάτια να μας κοιτούν μέσα στις νύχτες και ο φόβος ξεπερνάει όλη την ύπαρξη μας όταν ερχόμαστε τετ α τετ με ανθρωποφάγες φυλές. Θεόρατα δέντρα, τύμπανα που ηχούν σε όλη τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας στέλνοντας μηνύματα, σφυρίγματα μέσα στο πυκνό σκοτάδι, τοπικές δεισιδαιμονίες που σε αφήνουν άφωνο και τρομαγμένο.
Μια αξιέπαινη δουλειά με μια καθηλωτική μυθιστορία που φτάνοντας στο τέλος της αντιλήφθηκα ότι η προσωπική λύτρωση ήταν το ζητούμενο του κάθε ήρωα.
Ένας εξωτικός προορισμός άγνωστος για μένα, ένα ταξίδι στα πλαίσια μιας κινηματογραφικής ταινίας, εικόνες μαγικές που σε παρασύρουν και γίνεσαι αβίαστα μέλος αυτής της παρέας.
Μια εξαιρετική μουσική γραφή , μια όαση μέσα στη δική μας προσωπική ζούγκλα.
Διαφορετικοί και ιδιαίτεροι χαρακτήρες, ο καθένας με ξεχωριστή προσωπικότητα, δεν μπορείς πάρα να τους συμπαθήσεις.Αφηγούνται αυτό που τους πονάει, αυτό που τους στιγμάτισε στο παρελθόν τους και αναζητούν τη λύτρωση που θα τους επαναφέρει στη ζωή.
Επίσης, θα ήθελα να πω ένα μπράβο και στις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη καθώς μας προσέφερε ένα βιβλίο προσεγμένο σε σχέση με το εξώφυλλο και την επιμέλεια του κειμένου, κάτι που δεν το συναντάς συχνά.
Σας προτρέπω να ταξιδέψετε μαζί του, θα γυρίσετε πλουσιότεροι σε γνώσεις και πληροφορίες που δύσκολα θα τις ψάξετε μόνοι σας!
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα! http://vivlioaromata.blogspot.com/


❀          ❀          ❀          ❀


iii.Η Κριτική μου για το Βιβλίο "Η Χαμένη Πολιτεία" Κατερίνα Γυφτάκη

Γράφει η Γεωργία Ρετετάκου


   Συνήθως οι αναγνώστες που έχουν διαβάσει πολλά βιβλία, ψάχνουν ένα βιβλίο με κάτι το διαφορετικό. Τόσο στην θεματολογία, όσο και στο ύφος και την εξέλιξη της ιστορίας. Όλοι οι αναγνώστες έχουμε ανάγκη από κάτι φρέσκο, από κάτι ξεχωριστό, από κάτι αλλιώτικο. Με ιδιαίτερη χαρά λοιπόν σας παρουσιάζω το Νέο Βιβλίο της Κατερίνας Γυφτάκη " Η Χαμένη Πολιτεία " που καταφέρνει να συνδυάσει πολύπλευρα μια άκρως ενδιαφέρουσα υπόθεση, με το μυστήριο, την περιπέτεια και την απρόσμενη πορεία των εξελίξεων στις ζωές των πρωταγωνιστών της. Δυνατό κείμενο, χωρίς περιττές λέξεις. Με έντονες περιγραφές που αφήνουν όμως και την φαντασία του αναγνώστη να έχει την συμμετοχή του σε ένα αλλιώτικο ταξίδι από την Σκωτία, στην Βραζιλία και απο κεί στα άγνωστα, αχαρτογράφητα αλλά και επικίνδυνα δάση του Αμαζονίου.

1980 Σκωτία

Η Ιζαμπέλ Μακ Ένζυ μετά από ένα ατύχημα που έχει, εγκαταλείπει την σπουδαία καριέρα που είχε σαν τραγουδίστρια της Όπερας και προσπαθεί να συνέλθει από την αμνησία που πάσχει. Μια επιλεκτική αμνησία που της στερεί να θυμηθεί τα γεγονότα που συνέβησαν εκείνο το μοιραίο βράδυ του ατυχήματος. Εκείνη την δαιμονισμένη νύχτα που μέσα στην καταιγίδα έχασαν την ζωή τους οι δύο φίλοι της. Για να συνέλθει και να μπορέσει να ξαναβρεί τον εαυτό της, θα φύγει απο το Εδιμβούργο για το Νησί Σκάι στην Βόρεια Σκωτία. Εκεί ζει η δεύτερη γυναίκα του πατέρα της με την οποία διατηρεί άψογες σχέσεις. Προσπαθώντας να ηρεμήσει και να βρεί τους ρυθμούς της. Μέσα στους πολλούς περιπάτους της θα ανακαλύψει "Το θαλάσσιο μονοπάτι των Αγίων" έτσι γράφει η επιγραφή που της τραβά την προσοχή. Ακολουθώντας το χορταριασμένο μονοπάτι θα βρεθεί μπροστά σε ένα σπίτι. " Το σπιτάκι της Αλίσια ". Μια πρωτόγνωρη έλξη, μια ακατανόητη περιέργεια, αλλά και μια ανεξερεύνητη πρόκληση, θα την κάνουν να θέλει να μπει σε αυτό το σπίτι και να το εξερευνήσει. Πόρτες και παράθυρα ερμητικά κλειστά, θα την αφήσουν μόνο για λίγο μακριά απο την αρχή της πιο μεγάλης και της πιο ανατρεπτικής περιπέτειας της ζωής της. Γιατί μέσα στο σπιτάκι θα βρει κάποια γράμματα που χρονολογούνται απο το 1925. Μέσα σε αυτά αχνοφαίνεται ο μεγάλος έρωτας της Αλίσια και του Ράλλεϋ ενός εξερευνητή που ετοιμάζεται για μια αποστολή στον Αμαζόνιο και την ανακάλυψη της Χαμένης πόλης του Ζ. Μιας αρχαίας πόλης που πιθανολογείται ότι βρίσκεται μέσα στην ζούγκλα του Αμαζονίου. Η υπόθεση τραβάει την Ιζαμπέλ σαν μαγνήτης. Μέσα στο υποσυνείδητο της υπάρχει μια ανεξήγητη ταύτιση. Η διαίσθηση της την συνδέει ασυναίσθητα με την ιστορία του εξερευνητή. Και ένα περίεργο όνειρο που ταιριάζει απόλυτα με το όνειρο που περιγράφει ο Ράλλεϋ στο τελευταίο του γράμμα πριν εξαφανιστεί. Όλη αυτή η ταύτιση, αλλά και η περίεργη σύμπτωση του ονείρου ωθούν την Ιζαμπέλ να πάει να βρεί την Αλίσια και να μάθει τί είχε συμβεί στην συνέχεια. Να μάθει απο την ίδια την αγαπημένη του εξερευνητή, την ηλικιωμένη πλέον Αλίσια όλες τις λεπτομέρειες αυτή της περίεργης ιστορίας. Έτσι θα βρεθεί απο την Σκοτία στο Ριο Ντε Τζανέιρο για να αναζητήσει μια αλήθεια που είναι τόσο ξένη μα ταυτόχρονα και τόσο οικεία. Η συνάντηση των δυο γυναικών καταλυτική και καθοριστική. Θα γίνει η μια για την άλλη ο συνδετικός κρίκος για να ανακαλύψουν την κρυφή τους δύναμη, αλλά και την ανεξάντλητη αντοχή τους μπροστά στην αναζήτηση των πολυπόθητων απαντήσεων.

Η ανακάλυψη της Χαμένης Πολιτείας είναι ένα ανεκπλήρωτο όνειρο για την Αλίσια. Ένα φάντασμα του Παρελθόντος που όμως έχει γίνει αυτοσκοπός για την ηλικιωμένη γυναίκα. Γιατί η ανακάλυψη αυτής της Πόλης είναι η μόνη ελπίδα για να μάθει για την τύχη του αγαπημένου της Ράλλεϋ, έστω και αν έχουν περάσει τόσα χρόνια. Έστω και αν η ανεύρεση του είναι τόσο αμυδρή και στην ουσία είναι μια άκυρη ελπίδα. Με την προσθήκη της Ιζαμπέλ το ταξίδι της αναζήτησης μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Έχοντας ένα καλά προετοιμασμένο σχέδιο. Ένα σχέδιο που προετοίμαζε με κάθε λεπτομέρεια η Αλίσια περιμένωντας την κατάλληλη στιγμή για να το βάλει σε εφαρμογή. 

Έχοντας μαζί τους τρεις έμπειρους άντρες. Τον Καπετάνιο Ραούλ Φελίπε. Τον γιατρό Εστέμπαν Κοριέντε, ειδικό στις τροπικές ασθένειες. Και τον Ανθρωπολόγο Ντανέζ Χόφμαν, είναι πανέτοιμοι να ξεκινήσουν το περιπετειώδες ταξίδι που στην ουσία θα τους οδηγήσει στην ανάγνωση και στην αναγνώριση του ίδιου τους του εαυτού. Γιατί όλα τα μέλη της Περίεργης αυτής Αποστολής, ανεξάρτητα απο το αποτέλεσμα της, θα βιώσουν ένα απίστευτο ταξίδι αυτογνωσίας και διαχείρισης ενός άγνωστου εαυτού που θα εμφανιστεί κάτω απο τις σκληρές και απαιτητικές συνθήκες της ζούγκλας. Κάτω απο τους κινδύνους που κρύβουν οι άγνωστοι πολιτισμοί. Οι απροσπέλαστες φυλές των Ιθαγενών και οι κλιματικές συνθήκες.

Η περιπέτεια απογειώνεται και για την Ιζαμπέλ που μέσα απο μια άγνωστη ιστορία θα ξαναβρεί τα χνάρια του πραγματικού της εαυτού. Οι έντονες στιγμές. Ο φόβος, η πειθαρχία σε μια τόσο απαιτητική αποστολή που πρέπει να ακολουθεί συγκεκριμένους κανόνες. Όλο το σύνολο των καταιγιστικών συναισθημάτων της, θα χαράξουν νέα σύνορα στους στόχους της και στις προσδοκίες της. Θα αλλάξουν εντελώς τις προτεραιότητες της. Θα την κάνουν να αναμετρηθεί με τα ίδια τα θέλω της. Που θα την φέρουν κατά πρόσωπο με τις ίδιες τις επιλεκτικά ξεχασμένες αναμνήσεις της, υποσκιάζοντας στην ουσία την σημασία τους μπροστά στις νέες προκλήσεις και στις νέες αξίες που θα αναγεννηθούν μέσα απο αυτό το παράξενο ταξίδι σε έναν άγνωστο πολιτισμό. 
Το δέος του αγνώστου που αποκαλύπτεται σιγά σιγά για κάποιον μυστηριακό λόγο. Τα απρόοπτα και οι καινούργιες εμπειρίες σε έναν τόπο που λίγοι έχουν τολμήσει να πατήσουν. Σε έναν τόπο που είναι πότε αφιλόξενος και πότε επικίνδυνος. Και όμως όλος αυτός ο καμβάς των δυσκολιών και των εμποδίων, θα δέσουν με ισχυρούς δεσμούς τους παράξενους συνοδοιπόρους. Θα τους οδηγήσουν στην κατανόηση και στην συγχώρεση. Μετά απο αυτό το ταξίδι κανείς δεν θα είναι ξανά ο ίδιος.
Μια αλλιώτικη περιπέτεια αναζήτησης μέσα στην ζούγκλα του Αμαζονίου. Μια απίστευτη ιστορία Επιβίωσης, μέσα στα άγνωστα δάση και τις άγνωστες φυλές της Περιοχής. Μέσα στην αχανή βλάστηση, σε ποτάμια, λίμνες, καταρράκτες. Σε πλωτά περάσματα και σκοτεινές σπηλιές. Οι εικόνες φυλακίζονται στο μυαλό του αναγνώστη. Αλλά και οι σκέψεις που γεννιούνται μέσα μας απο τις περιπέτειες αλλά και την ξεχωριστή αποδοχή τους απο τον κάθε ήρωα αναδεικνύουν την εσωτερική δύναμη του κάθε ανθρώπου, αυτή που βρίσκεται καλά θαμμένη μέσα του. Μέσα απο το χρονικό της αναζήτησης θα αναδειχτεί επίσης η δύναμη της συνεννόησης με την γλώσσα της καρδιάς και της αγάπης. Της μουσικής, του χορού, του τραγουδιού.
Η περιπέτεια, η αγωνία, το σασπένς. Ο έρωτας. Η αφοσίωση σε κάτι που μοιάζει χαμένο. Η πίστη, η Ελπίδα. Το πείσμα. Το ταξίδι για ένα στόχο που τονίζει και υπενθυμίζει διαρκώς την ουσία του ταξιδιού και όχι τόσο του στόχου. Όλη αυτή η διαρκής εναλλαγή των εικόνων και των συναισθημάτων που κατευθύνει με απλότητα και ωριμότητα η συγγραφέας οδηγούν τον αναγνώστη στην τελική πρόθεση αυτού του Βιβλίου που δεν είναι άλλη από την ανακάλυψη της τεράστιας δύναμης που κρύβουμε μέσα μας. Αλλά και την ανακάλυψης της ξεχωριστής αλήθειας που για τον καθένα είναι διαφορετική. Γιατί δεν βλέπουμε μόνο την αλήθεια με τα μάτια, αλλά κυρίως την βλέπουμε με την δύναμη της Ψυχής μας. Όπως λέει λοιπόν και στο Βιβλίο "Το Μοναδικό αληθινό κομμάτι μιας ιστορίας, είναι εκείνο που διαλέγει ο καθένας μας να πιστέψει." Γιατί πραγματικά για τους ήρωες η αλήθεια που θα διεκδικήσουν από αυτή την ιστορία είναι εντελώς διαφορετική για τον καθένα και εντελώς άλλη από αυτή που πίστευαν καθώς ξεκινούσαν,
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΧΑΛΗ ΣΙΔΕΡΗ

❀          ❀          ❀          ❀


iv.Παρουσίαση από Φιλαναγνώστης Αυγερινού του βιβλίου «Η Ειρήνη και ο ληστής» της Κατερίνας Γυφτάκη από τις Εκδόσεις Σιδέρης


Το 2003 η Κατερίνα Γυφτάκη εμφανίστηκε στα εκδοτικά δρώμενα με το βιβλίο της «Μαγικές ιστορίες της φωτιάς» για νέους αναγνώστες ηλικίας από 8 έως 15 ετών. Έκτοτε εκδόθηκαν απευθυνόμενα στην ίδια σχεδόν ηλικιακή ομάδα, τα βιβλία της «Το χρυσό βεργί», «Αργκάνταελ» και «Ιστορίες του ανέμου».

Το 2017 οι εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη εκδίδουν την πρώτη της συγγραφική προσπάθεια στο μυθιστόρημα ενηλίκων με τίτλο «Η χαμένη πολιτεία». Το βιβλίο απέσπασε θετικές κριτικές από το αναγνωστικό κοινό αφού το μυθιστόρημα συνδύαζε την αγωνία, το μυστήριο, την περιπέτεια και τις απρόβλεπτες εξελίξεις στην ζωή των ηρώων του.

Δύο χρόνια αργότερα, στις 18/3/2019 και πάλι οι εκδόσεις Σιδέρη εκδίδουν το νέο της έργο «Η Ειρήνη και ο ληστής». Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου την περίληψη του έργου που δικαιολογεί και το αντιπροσωπευτικό εξώφυλλο που έχει επιλεγεί.

«Αρκαδία 1911. Σε ένα ερημοκκλήσι στις χαράδρες των βουνών, η δεκαεννιάχρονη Ειρήνη, κρυμμένη πίσω από το παραπέτασμα του ιερού, γίνεται άθελά της μάρτυρας μιας αποκαλυπτικής συνομηλίας ανάμεσα σε έναν μοναχό και ένα ληστή.
Παραξενεμένη από το απρόσμενο ξέσπασμα του νεαρού ληστή, αλλά περισσότερο γοητευμένη από την ομορφιά του, αποφασίζει να ακολουθήσει τα ίχνη του, στη σκιά του Ταυγέτου. Για να το πετύχει αυτό, εμπλέκεται σε μια άγρια περιπέτεια γεμάτη κίνδυνο, πάθος, έρωτα αλλά και θάνατο.
Μια ιστορία, γεμάτη ανατροπές, που μας θυμίζει πως η μεγαλύτερη φιλοδοξία μιας γυναίκας είναι να εμπνεύσει έρωτα.»

Το μυθιστόρημα, μια παράξενη, παλιάς κοπής ιστορία αγάπης ανάμεσα σε μια κοπέλα κι έναν άγριο και αιμοβόρο ληστή, είναι τοποθετημένο στην Αρκαδία, στην Καλαμάτα και την Μάνη και χρονικά καλύπτει κυρίως την περίοδο γύρω από το 1911 – 1912 και φτάνει έως το 1965 όπου και ο επίλογος και το τέλος του βιβλίου. Είναι Χωρισμένο σε 2 μέρη και τον επίλογο με συνολικά 47 κεφάλαια. Γραμμένο με απλή και κινηματογραφική γραφή με ζωντανές περιγραφές της Καλαμάτας του 1912. Η συγγραφέας φαίνεται να έχει μελετήσει καλά τόσο την περιοχή όσο και την εποχή εκείνη, το πώς ήταν ο κόσμος τότε καθώς και τις ληστρικές συμμορίες εκείνης της περιόδου, έχοντας στήσει ένα σκηνικό εποχής για τους καλοδουλεμένους ήρωες της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μέσα στο έργο υπάρχουν και στοιχεία παραδοσιακά όπως ο υπαρκτός Πύργος του Κιτρινιάρη που ακόμη στέκει στο Εξωχώρι της Μεσσηνιακής Μάνης, το κάστρο του Κελεφά κ.ά
«… Ειρήνη μου, φρόντισε να μη σκλαβώσουν ποτέ! Αν μια μέρα βρεθείς σε κλουβί, να ξέρεις πως σίγουρα θα υπάρξει κάποιος τρόπος να ξεφύγεις, να το σκάσεις, αρκεί να βάλεις τον νου σου να τον βρει. Ποτέ να μην αποδεχθείς την σκλαβιά. Η ελευθερία είναι το ομορφότερο πράγμα πάνω στη γη…»
Η θέση της γυναίκας σε ανδροκρατούμενα επαγγέλματα της εποχής εκείνης, η έλλειψη της μητρικής φροντίδας ,οι φιλοδοξίες, ο έρωτας και η αγάπη, ο φόβος, ο αγώνας ζωής, ο πόλεμος και η ελευθερία και άλλα ακόμα στοιχεία περνούν από τις σελίδες του βιβλίου.
[… « Τι φοβάσαι περισσότερο, τη ζωή ή τον θάνατο;»
« Παράξενη ερώτηση… Τον θάνατο φυσικά. Εσύ;»
« Και τα δύο» της απάντησε εκείνος. …]
Πώς ήταν τα παιδικά χρόνια της ηρωίδας; Η σχέση της με την γιαγιά της, αφού η απόρριψη της μητέρας της υπήρξε από την πρώτη στιγμή της γέννησης της; Ποια η σχέση της νεαρής Ειρήνης με τον ληστή; Ο Ηλίας και τα παλληκάρια του; Ποιος ο ρόλος του Πέτρου στην ζωή της Ειρήνης; Είναι ερωτήματα στα οποία βασίζεται το θέμα του βιβλίου.
Κλείνουμε την παρουσίαση του βιβλίου με τα λόγια του ποιητή Ουίλιαμ Μπλέικ που η συγγραφέας συμπεριέλαβε στο έργο της.
[«Κάθε αυγή, κάθε νύχτα, στη γλυκιά απόλαυση γεννιούνται κάποιοι…
Κάθε νύχτα, κάθε αυγή, κάποιοι γεννιούνται στο ατελείωτο σκοτάδι…»]

❀          ❀          ❀          ❀

v.Βαλάντης Δοξάκιερ's Reviews  - Αργκάνταελ: Ταξίδι στην Άλλη Γη


Εκθαμβωτικό, Μαγευτικό, Πολύχρωμο, Πολυδιάστατο, Μυστηριώδες, Χαρούμενο, Συγκινητικό, Ολίγον Τρομακτικό, και με πολύ μα παρα πολύ δράση, φαντασία, χαρακτήρες και γεγονότα, μαγεία, ρομαντισμό και αλληγορικά μηνύματα και συναισθήματα όπως η ελπίδα, υπομονή και πολλά αλλά αλλά κυρίως μουσική, πολύ μουσική, κλασσική μουσική με βιολί!!! Με κέρδισε από την πρώτη σελίδα και με έκανε να το λατρεύω για πάντα!!!! Αγαπάω για πάντα την Αργκανταελ και τις περιπέτειες της!!! Ο Μέλαν, η Βέρα, η Κίβα, η Αίσα, ο Τζάκι και η Νιάβ θα είναι για πάντα οι αγαπημένοι μου χαρακτήρες από όλους!!!! Μακάρι να υπήρχαν και άλλα αστεράκια να βάλω για βαθμολογία!!!! Απεριόριστα αστέρια θα του έβαζα!!! Η Αργκάνταελ είναι το αγαπημένο μου βιβλίο και παραμύθι από εδώ και πέρα για πάντα!!!!! Διαβάστε οπωσδήποτε μικροί και μεγάλοι το βιβλίο της Αργκανταελ, θα το υπερλατρέψετε εντελώς!!! Δεσποινίς Κατερίνα Γυφτάκη Μπέκ σε παρακαλώ και σε εκλιπαρώ, γράψε πολλά βιβλία συνέχειες για την Αργκανταελ και άλλα τέτοια βιβλία παραμύθια σαν την Αργκανταελ!!!! Επίσης δεσποινίς Κατερίνα Γυφτάκη Μπέκ σε υπερευχαριστώ πάρα, μα πάρα πολύ για το πιο κομψό και αστραφτερότατο και υπέροχο βιβλίο που έγραψες , θα υπερλατρεύω με όλη μου την ζωή και αγάπη αυτό το καταπληκτικό τα το βιβλίο με την Αργκανταελ, την ιστορία της, τους χαρακτήρες και τα τοπία της για πάντα!!!!  https://www.goodreads.com/
















ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΤΣΟΒΟΛΟΥ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

1. Συνέντευξη της Γεωργίας Κοτσόβολου στην Μαντλίν (Homo Universalis)





– Έχετε ένα από τις πιο επιτυχημένες ιστοσελίδες της Λογοτεχνίας και της Τέχνης. Από τι οδηγηθήκατε στην δημιουργίας αυτής της ιστοσελίδας;

Δημιούργησα αυτό το μπλογκ όταν συνταξιοδοτήθηκα .Είχα πλέον αρκετό ελεύθερο χρόνο να ασχοληθώ πρώτα απ όλα με τη μεγάλη μου αγάπη – που είναι η Λογοτεχνία και ακολούθως με την Τέχνη γενικότερα. Φυσικά μια ζωή ασχολούμαι με τη Λογοτεχνία και επαγγελματικά αλλά και σαν προσωπική απόλαυση, το μπλογκ όμως θα μου έδινε τη δυνατότητα να συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα πάντα στην εργασία μου : Να μεταδίδω τη Γνώση σε όσο περισσότερους ανθρώπους το επιθυμούν. Να μου καλύπτει δηλαδή κατά κάποιο τρόπο το διδακτικό κενό που δημιουργήθηκε με την συνταξιοδότησή μου. Να τονίσω επίσης ότι παράλληλα και εγώ κερδίζω άπειρες πραγματικά γνώσεις .

– Ποια είναι η γνώμη σας για την Τέχνη και τη Λογοτεχνία, αυτή την εποχή, στη χώρα μας αλλά και γενικότερα σε όλο τον κόσμο.

Εγώ πιστεύω ότι βρίσκονται σε άνθηση . Τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας : οικονομική κρίση , πόλεμοι, μετανάστες , φανατισμός και τώρα τελευταία και ο κορωνοϊός ώθησαν όλο και περισσότερους ανθρώπους να αποτυπώσουν άλλοι στο χαρτί και άλλοι στον καμβά τα τραυματισμένα τους συναισθήματα , τις διαψεύσεις τους ,τις αγωνίες τους και τις ελπίδες τους. Ειδικά στη Λογοτεχνία γράφονται πολλά , αμέτρητοι νέοι ποιητές εμφανίζονται , άπειρα βιβλία εκδίδονται, πολλοί εκδοτικοί οίκοι εμφανίζονται. Δεν υποστηρίζω βέβαια ότι η ποιότητα συμβαδίζει με την ποσότητα, αλλά είναι σίγουρο ότι στα πολλά γραπτά βρίσκονται και περισσότερα καλά.

– Πόσο έχει επηρεάσει την Λογοτεχνία και την Τέχνη, η εντεινόμενη πτώση αξιών και η παραλογοτεχνία, που ανθεί στις μέρες μας;

Είναι λογικό ότι μαζί με την οικονομικοπολιτική κρίση εμφανίζεται και η ηθική κρίση : Η Ηθική κρίση μαστίζει ολόκληρη την κοινωνία μας – δεν είναι δυνατόν οι λεγόμενοι πνευματικοί άνθρωποι να μην επηρεαστούν . Φυσικά αυτό δεν ισχύει για όλους – η κρίση απλά πολλαπλασιάζει αυτό που ο καθένας έχει μέσα του , αν είναι καλός γίνεται καλύτερος αν όμως διακατέχεται από εγωϊσμό και φιλαυτία ,γίνεται χειρότερος . Ετσι παρατηρείται δυστυχώς και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό το φαινόμενο της κλοπής της πνευματικής ιδιοκτησίας .

– Πώς αξιολογείτε τους νέους δημιουργούς και πόσο έχουν επηρεαστεί από την γενικότερη κατάσταση που ζούμε στη χώρα μας, αλλά και παγκοσμίως;

Υπάρχει και εδώ η γνωστή διαβάθμιση : Αριστοι, πολύ καλοί, καλοί ,μέτριοι , κακοί. Πιστεύω ότι στους άπειρους που υπάρχουν , θα βρούμε πολλούς καλούς !!! Εχουν επηρεαστεί δε σε πολύ μεγάλο βαθμό από την γενικότερη κατάσταση . Ελάχιστοι είναι αυτοί που λέμε κοινώς «στον κόσμο τους».

Έχω παρατηρήσει μια διαφορά ανάμεσα στους νέους – σε ηλικία εννοώ – και στους παλαιότερους δημιουργούς. Οι παλαιότεροι μέσα από τις δημιουργίες τους αφήνουν να αχνοφαίνεται η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον . Αυτό όμως το συναντάμε σπανιότατα στους νέους .

– Τι σχεδιάζετε για το μέλλον και ποια η συνεργασία σας, αν υπάρχει, στις παρόμοιες ιστοσελίδες στον χώρο μας;

Στόχος μου ήταν και είναι να φιλοξενήσω όσο το δυνατόν περισσότερους σύγχρονους δημιουργούς – πράγμα που δυστυχώς βλέπω ότι είναι πολύ δύσκολο . Εχουν μέχρι τώρα φιλοξενηθεί γύρω στους 700 – φαντάζεστε πόση δουλειά έχω ακόμα. 
Όσον αφορά τις συνεργασίες αντλώ αρκετές φορές στοιχεία – κυρίως για την κλασσική πλέον Λογοτεχνία και Τέχνη – από κάποιες πολύ καλές ιστοσελίδες και ευχαριστώ τους δημιουργούς τους πολύ γι αυτό .
Επίσης υπάρχει μια πολύ καλή συνεργασία και με αρκετές ιστοσελίδες της σύγχρονης Λογοτεχνίας .

-Τι θα απαντούσατε σε όσους μπορεί να σας επικρίνουν για την ποιότητα κάποιων αναρτήσεων, που κατά καιρούς έχετε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα σας;

Μου έχουν γίνει κατά καιρούς παρατηρήσεις από κάποιους ότι δεν φιλτράρω τα ποιήματα που δημοσιεύω και αρκετά είναι επιεικώς κακά . Θα ήθελα να πω πάνω σε αυτό ότι στόχος μου είναι μόνο να δώσω την δυνατότητα σε όποιον θελήσει να προβληθεί και να ακουστεί η φωνή του. Δεν θα ήθελα ποτέ να παίξω τον ρόλο του κριτή , εξάλλου ο πιο αξιόπιστος κριτής είναι ο Χρόνος .

Ευχαριστώ θερμά

Μαντλίν

ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΤΣΟΒΟΛΟΥ (φιλόλογος – ιδιοκτήτρια του εξαίρετου λογοτεχνικού μπλογκ @homo universalis

‘Ανθρωπος με το Α κεφαλαίο. Περίσσια η Αγάπη της για τον Άνθρωπο, τον Λόγο, την Τέχνη (στο ευρύτερο φάσμα της) και τον Πολιτισμό.
Οι Πράξεις της,ο γλυκόκαλος λόγος της για Όλους μας,η καλοπρόθετη διάθεση της, η στήριξη κι υποστήριξη της, προσπορίζει το αίσθημα της μεγαλοκαρδίας της.Οδηγεί, απλά και ήρεμα,δίνοντας το »χέρι» σ΄ όλους τους δημιουργούς,φτερώνοντας τους δημιουργικά κι ωφέλιμα,προσφέροντας μια μορφή πρωτογενούς ύλης, ψυχικής ανάδυσης.Ο κώδικας εντιμότητας που την χαρακτηρίζει,αποτελεί την αρχή της επιτυχημένης πορείας της στον χώρο των Γραμμάτων και των Τεχνών.Με σύνεση, φρόνηση κι ανιδιοτέλεια αγκαλιάζει όλες μας τις προσπάθειες,καθώς για πολλούς από εμάς υπήρξε η αφετηρία,το σημείο εκκίνησης της πνευματικής μας στράτας.Ξεχωριστή προσωπικότητα,ευρύ πνεύμα και μεγάλη καρδιά, ζεστή αγκαλιά, φορέας του »ιού» της Προσφοράς, μπορεί και χαρίζει »φτερά» σε όλους μας…για να ταξιδεύουν, μέσα από την καρδιά της,το φιλόξενο και πολύ επιτυχημένο »σπιτικό» της το πολυσήμαντο ΗΟΜΟ UNIVERSALIS.Με διακριτικότητα στις ψυχικές μας ανάγκες και με το προνόμιο της συνείδησης της να αποτελεί καθοριστικό συντελεστή του κεντρικού πυρήνα της Σύμπλευσης,της Αγάπης και του Μοιράσματος,εγκολπείται τις πνευματικές μας αναζητήσεις. Καινοτομεί…προσπερνώντας ότι την δυσαρεστεί,χωρίς ποτέ να παραπονεθεί (γέννημα της εμπειρίας της ) κι αυτό είναι το γνήσιο γνώρισμα, της ηθικής προσταγής της γενναιοψυχίας της και της επαινετικής πορείας της.
Η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής της,η πανέμορφη οικογένεια της.Σύζυγος του υπέροχου Ανθρώπου κ. Αντώνη και Μητέρα δυο αξιολάτρευτων γιων. Του Κωνσταντίνου και του Ηλία.
*
Προσωπικά χαίρομαι ιδιαίτερα, που μου δίνεται η ευκαιρία να την Ευχαριστήσω δημόσια για την στήριξη κι υποστήριξη της,στους πρώτους μου βηματισμούς,την σύμπλευση στην διάρκεια των χρόνων,την εμπιστοσύνη της και την Αγάπη που με αγκαλιάζει.Ευγνωμονώ..που είναι στην ζωή μου

Με Αγάπη

Μαντλίν




2 Γεωργία Κοτσόβολου : Η Εμπνεύστρια Του Homo Universalis



Επιμέλεια Lena Kyropoulos
Καλησπέρα από την όμορφη Ελλάδα μας…Ήλιος παντού και μία διάθεση για καλοκαιρινές αποΔΡΑΣΕΙΣ προ των πυλών! Η σημερινή καλεσμένη μου γεννήθηκε το 1960 στην Αβία, ένα παραθαλάσσιο χωρουδάκι δίπλα στην Καλαμάτα.

Το παραθαλάσσιο χωριουδάκι με το πανέμορφο εξωτικό όνομα Αβία

Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας και δίδαξε στη Δημόσια Εκπαίδευση για 27 χρόνια. Εγώ τη γνώρισα πριν πολλά χρόνια στα σοκάκια των λέξεων. Η αδερφή της και η αδερφή μου είναι φίλες… Η ιστορία μας ξεκινάει κάπου το 1995, τότε που βρήκαμε μαζί με την αδερφή μου ένα καταφύγιο να στραγγίζουμε λίγο την ψυχή μας από την υγρασία της ξενιτιάς …Μια στιχογειτονιά με ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη. Έτσι, η Μαρία μου γνωρίστηκε και ανέπτυξε φιλία με την Αθηνά της (την αδερφή της αποψινής μας καλεσμένης) και κάποια στιγμή, χρόνια αργότερα σμίξαμε. Η Γεωργία είναι ιδιαίτερα αγαπητή στο χώρο της Λογοτεχνίας, αφού η αγάπη της για αυτή ξεκίνησε επίσης πριν από αρκετά χρόνια, με αποτέλεσμα να έχει προβάλει αμέτρητους Έλληνες δημιουργούς και εκφραστές του λόγου σε ένα από τα πιο γνωστά μπλογκ Λογοτεχνίας που υπάρχει στην Ελλάδα, το : https://homouniversalisgr.blogspot.gr/

Λατρεύει τη Λογοτεχνία, το Θέατρο, την Τέχνη και τη Φύση. Στη σημερινή συνέντευξη το μουσικό χέρι που θα μας κρατάει η μελωδία ανήκει στον Αείμνηστο Μάνο Χατζιδάκι. Ξεκινάμε με το βαλς των χαμένων ονείρων με την ελπίδα να ξανακάνουμε όμορφα όνειρα! Κυρίες και κύριοι κοντά μας η Γεωργία Κοτσόβολου: Η εμπνεύστρια του ”Homo Universalis”.


Να πάμε λίγο πίσω; Πότε γεννήθηκε η ιδέα του ”Homo Universalis”; Καλησπέρα σας κ. Κοτσόβολου και σας ευχαριστούμε για αυτή τη συζήτηση, συνέντευξη.

Καλησπέρα Λένα μου. Είναι ωραίο να μιλάμε και να συνδέουμε ανθρώπους και ψυχές. Το μπλογκ δημιουργήθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 2012. Βέβαια η ιδέα προϋπήρχε αρκετό καιρό πριν.

Ποιος είναι ο νονός ή η νονά;

Εγώ είμαι η νονά. Ήθελα με αυτό το όνομα να δώσω και το στίγμα του μπλογκ.
“Homo Universalis” είναι ο χαρακτηρισμός ενός ανθρώπου που συμπύκνωνε όλα τα ιδανικά της εποχής της Αναγέννησης: ερευνητικό και κριτικό πνεύμα, φιλοπεριέργεια και κυρίως μία τάση για ενασχόληση με κάθε αντικείμενο της τέχνης και της επιστήμης. Ο όρος αναφέρεται στο εύρος ή την επιθυμητή “καθολικότητα” της πολυμάθειας που μπορούσε να αποκτήσει κανείς. Γι’ αυτό το λόγο και το μπλογκ έχει ενότητες Λογοτεχνίας, Τέχνης (σε όλες τις μορφές της Ζωγραφική – Γλυπτική – Φωτογραφία κλπ) , Ιστορίας, Επιστήμης και άλλες.

Είναι ένα από τα πιο πετυχημένα blog λογοτεχνικής έκφρασης στην Ελλάδα. Έχετε φτάσει αισίως τα 2.000.000 σε επισκεψιμότητα. Ποιος είναι ο στόχος; Βάλτε μας στο όραμά σας.

Βάλε μας. Προτιμώ τον ενικό ευγενείας. Τρία εκατομμύρια (3.000.000) είναι πλέον τώρα και όλοι όσοι είμαστε πίσω από το Homo Universalis χαιρόμαστε ιδιαίτερα πολύ! Μεγαλώνουμε σιγά σιγά κι αυτό έχει τη δική του ιδιαίτερη ανθρώπινη αξία. Στόχος μου -μας είναι αφ ενός μεν να “φιλοξενήσω” όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους του παρελθόντος, οι οποίοι έχουν βάλει ένα μικρό έστω λιθαράκι στον Πολιτισμό, αφ ετέρου δε να ” φιλοξενήσω” όσο το δυνατόν περισσότερους σύγχρονους, οι οποίοι ασχολούνται με την ίδια υπόθεση. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του μπλογκ καταλαμβάνει η σύγχρονη δημιουργία. Έχουν φιλοξενηθεί μέχρι τώρα 700 περίπου σύγχρονοι Λογοτέχνες (αλλά και απλοί άνθρωποι που σε κάποια στιγμή της ζωής τους αισθάνθηκαν την ανάγκη να γράψουν), Ζωγράφοι (επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες), Φωτογράφοι και άνθρωποι που ασχολούνται με πρωτότυπες μορφές Τέχνης. Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι γιατί πρέπει να ψάχνω συνέχεια. Το όραμά μου; Ένας διαδικτυακός χώρος Πολιτισμού με όσο το δυνατόν περισσότερους εκπροσώπους!

Τη στιγμή που γράφω τη συνέντευξη, περιπλανιέμαι για λίγο στο χρονολόγιο της Γεωργίας, μήπως δω και εντάξω και κάτι άλλο που ο προφορικός λόγος δε συγκράτησε. Χμμ, και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη για τη θέα της ψυχής της. Από την Επίδαυρο και τον Αριστοτέλη..μέχρι τους Βάνις της Σκανδιναβικής Μυθολογίας.

Η Γεωργία προβάλει ανθρώπους της Λογοτεχνίας μέσα από το μπλογκ της, που όταν το επισκεφτεί κανείς, έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται μέσα σε μία εγκυκλοπαίδεια σύγχρονης μορφής. Το ένα πεδίο διεπιστημονικότητας διαπερνά το άλλο με απόλυτο σεβασμό και ροή. Έτσι, έπεσα στα παρακάτω:Το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου : Φαός του ανθρώπινου πολιτισμού



Επίδαυρος

Αν ανάψεις ένα σπίρτο στην Επίδαυρο
Η ανάφλεξη ακούγεται στις πρώτες κερκίδες,
Οι άνθρωποι μοιάζουν ασαφείς πιθανότητες.
Αν χτυπήσεις στην Επίδαυρο,
Ο χτύπος ακούγεται πιο ψηλά, μέσα στα δέντρα
Στον αέρα. Αν τραγουδήσεις στην Επίδαυρο,
Το γνωρίζουν τα βουνά, τα σύννεφα, ο κόλπος
Τα νησιά στήνουν αυτί.
(Απόσπασμα : Roberto Fernández Retamar – Επίδαυρο

μετάφραση: Ρήγας Καππάτος)



Θα διατηρήσω και τη ζωή και την τέχνη μου …καθαρή και αγνή: Ιπποκράτης


Τι θα ήθελες να αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια στο χώρο της Λογοτεχνίας;

Η Λογοτεχνία στις ημέρες μας ανθεί!! Σε αυτό κυρίως συνέβαλε η οικονομική – και συνεπακόλουθα η πολιτικοκοινωνική – κρίση. Όσο ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με πολλά και ζωτικά προβλήματα, τόσο περισσότερο θέλει να εκφράσει την αγωνία του μέσω της Δημιουργίας.

Σε δεύτερη φάση το Facebook και άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έφεραν τη Λογοτεχνία και τους γράφοντες στις οθόνες μας, μπροστά στα μάτια μας. Μπορούμε πλέον να διαβάζουμε ποιήματα και ταυτόχρονα να συνομιλούμε με τους δημιουργούς τους, να έχουμε μια άμεση και εποικοδομητική (;) επαφή. Όμως οι γράφοντες αποτελούν μια κοινωνία, και σε αυτήν – όπως σε κάθε κοινωνική ομάδα – υπάρχουν κάποιοι (λίγοι ευτυχώς) που δε συνάδει η “Γραφή” τους και γενικά η ιδιότητά τους σαν πνευματικοί άνθρωποι με τη συμπεριφορά τους και τον τρόπο ζωής τους. Φαινόμενα παθογένειας παρατηρούνται: Έπαρση, υποτίμηση των υπόλοιπων, ζήλεια, λογοκλοπή κλπ. Και σε όλα αυτά μάρτυρες πολλές φορές είναι και οι αναγνώστες λόγω του Facebook, με συνέπεια να υποβιβάζονται στη συνείδησή τους και οι λογοτέχνες αλλά και η ίδια η Λογοτεχνία! Αν καταφέρναμε να εξαλείψουμε αυτά τα φαινόμενα θα ήμουν ευτυχής γιατί και οι αναγνώστες αμέσως θα άλλαζαν στάση απέναντί στη Λογοτεχνία.

Κατά τη γνώμη σου θα έπρεπε η ποίηση να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια, όπως γίνεται σε πολλές χώρες του εξωτερικού με καθαρά διαδραστικό χαρακτήρα, ζωντανά εργαστήρια, διασυνδέσεις, πολιτιστικά εκπαιδευτικά αντιδάνεια όπως το πρόγραμμα Erasmus;

Μα νομίζω ότι διδάσκεται. Στα Φιλολογικά τμήματα και στις Παιδαγωγικές Ακαδημίες. Αν με ρωτάτε αν πρέπει να επεκταθεί η διδασκαλία της και σε άλλες σχολές – νομίζω ότι μόνο σαν μάθημα επιλογής. Ο κάθε φοιτητής έχει το βάρος των ειδικών για τη Σχολή μαθημάτων, ας επιλέξει ο ίδιος αν θέλει να χαλαρώσει μέσω της Ποίησης. Αυτό το πολιτιστικό αντιδάνειο θα είναι ευχής έργον να συμβαίνει ανάμεσα στους λαούς και πιστεύω ότι θα είναι άκρως ωφέλιμο και αποτελεσματικό σε σχέση με τη γλώσσα, αλλά και τη συνεννόηση, την αποδοχή της διαφορετικότητας και την εδραίωση της ειρήνης.

«Βραβειοιός και έχει διασπαρθεί εδώ και πολλά χρόνια…Ποια είναι τα λογοτεχνικά αντισώματα;

Μετριοφροσύνη – συνέπεια – γνώση των δυνατοτήτων μας (γνώθι σ αυτόν) – σοβαρότητα εκ μέρους των ποιητών και αντικειμενικότητα, αμεροληψία, άριστη κριτική ικανότητα (η οποία είναι συνέπεια της βαθιάς γνώσης της Λογοτεχνίας και των κανόνων της) εκ μέρους των Κριτών.

Λογοτεχνοναρκισισμός, δείτε με θαυμάστε με, διαβάστε με. Δεν είναι βαρετό όλο αυτό; Δε μας λείπει η ουσιαστική διάδραση και ο συνεργατικός διάλογος; 

Είναι το σύγχρονο μοντέλο!! Δε μπορεί να λέγεσαι συγγραφέας ή ποιητής αν δεν έχεις εκδώσει βιβλίο!! Και ο τίτλος του Λογοτέχνη είναι γλυκός και προσθέτει κύρος!!! Βέβαια εμένα δε με ενοχλεί όλη αυτή η μεγάλη εκδοτική δραστηριότητα. Είναι δείγμα Πολιτισμού η έκδοση βιβλίων. Τώρα αν όλα αυτά αξίζει να διαβαστούν …αυτό έγκειται στην κρίση του αναγνωστικού κοινού. Αν και έχω παρατηρήσει κάποια – δυστυχώς σπάνια – φαινόμενα διάδρασης, δυστυχώς ναι …λείπει. Και είναι κρίμα γιατί με τη συνεργασία και την αλληλεπίδραση μπορούν να γίνουν θαύματα.

Θα ήθελες να συνεργαστείς με το αντίστοιχο homouniversalis των Βαλκανίων και να φιλοξενηθούν και αλλοεθνείς με τις δημιουργίες τους; (Αυτός είναι ένας από τους στόχους του Personalities…η διασύνδεση και η ανταλλαγή της πολιτιστικής διπλωματίας)

Μα ναι φυσικά, θα είναι μεγάλη μου χαρά!!

Ποίηση και Λογοτεχνία εφαρμογές ….Γνωρίζεις κάποιους ιστότοπους που θα καθοδηγούσαν έναν πρωτοεμφανιζόμενο δημιουργό;

Δεν το έχω ψάξει να πω την αλήθεια γιατί δεν γράφω. Φαντάζομαι ότι όλα τα σάιτ που έχουν σχέση με δημιουργική γραφή θα επιτελούν αυτόν το ρόλο.

Παίζουμε Ακροστιχίδα;

Π άθος

Ο μορφιά

Ι δέα

Η θος

Σ υνέπεια

Η ρεμία

Covid-19, “Κορώνα στο κεφάλι μας και στη ζωή μας”. Οι καλλιτέχνες είναι άκρως δημιουργικά πλάσματα με ευαίσθητες κεραίες…Πώς αντιστάθηκες σε όλο αυτό που βιώνουμε;

Πρώτα απ όλα επέδειξα ψυχραιμία και αισιοδοξία. Ύστερα τήρησα όλους σχεδόν τους κανόνες που μας επέβαλαν γιατί θεωρούσα ότι οι ειδικοί γνωρίζουν περισσότερα από εμάς. Κυρίως όμως έκλεισα τα μάτια μου και τα αυτιά μου σε όλα αυτά τα παραπλανητικά δημοσιεύματα που είχαν σκοπό να μας “αφυπνίσουν “. Κατόπιν βρήκα τρόπους να αξιοποιώ το χρόνο μου – εκτός από το μπλογκ (το οποίο έτσι κι αλλιώς με απασχολεί πολλές ώρες την ημέρα)- άρχισα να γυμνάζομαι κάθε μέρα, να απασχολούμαι λίγο περισσότερο με τα λουλούδια μου και να διαβάζω περισσότερα βιβλία.

Πώς ακριβώς μπορεί κάποιος να συμμετέχει στο μπλογκ;

Είναι πολύ απλή η διαδικασία. Θα μας στείλει τη δημιουργία του μαζί με μία δική του φωτογραφία (ένα τοπίο, κάτι που αγαπά και τον /την εκφράζει, και εμείς θα του δώσουμε την επικοινωνιακή ευκαιρία προβολής του έργου του. Στόχος μας είναι να αναδείξουμε κάθε άνθρωπο που θέλει να προσφέρει μέσα από τη δημιουργία στο πολύτιμο ιδεώδες που λέγεται πολιτισμός!

Θα ήθελα να μας πεις 5 αξίες από τον ηθικό σου κώδικα και κάπως έτσι να σε αποχαιρετήσουμε.

Μετριοπάθεια

Συνέπεια

Αγάπη

Αλήθεια

Ευγένεια

Η κ. Κοτσόβολου ανήκει στην κατηγορία των αθόρυβων πλασμάτων. Επενδύει καθημερινά πολλές ώρες από το είναι της ως προς την ανάδειξη του νέου συγγραφικού αίματος. Εκεί έξω υπάρχουν πολλοί, όπως η κ. Κοτσόβολου, η κ. Κατερίνα, ο κ. Καρούσος, ο κ. Πλούταρχος που έναν έναν, μία μία, θα τους γνωρίσουμε για να αντιληφθούμε τελικά ότι η ποίηση, όσο κρυφά μοναχική και αν φαίνεται …χμμ, ωστόσο παραμένει συλλογική υπόθεση. Η ποίηση είναι το βραβείο! Οι άνθρωποι που συμπορεύονται για να φτάσουν στη μέθεξη. Οι δυσκολίες, οι ανάσες της νύχτας όταν η έμπνευση έρχεται ακάλεστη και σε προσκαλεί στο δικό της χορό. Κλείνουμε με την καταπληκτική ερμηνεία της Γιώτα Νέγκα… Σβήσε το δάκρυ με το μαντήλι σου. Να πιω τον ήλιο μέσα από τα χείλη σου. Ο στόχος είναι να αγαπηθούμε παιδιά…μέσα από το ασυγκέραστο του χρόνου να συγχωρήσουμε τα «σκοτεινά σημεία» τόσο τα δικά μας, όσο και των άλλων και να συνεχίσουμε με όλη την αλήθεια της ψυχής μας…στα φωτεινά σημεία του ΜΑΖΙ. Άλλο ένα P.E.R.S.O.N.A.L.I.T.I.E.S σας αποχαιρετά με την ευχή…να επιστρέψουμε καλύτεροι!



Σε ευχαριστούμε Γεωργία Κοτσόβολου για την υπέροχη ξενάγηση στα μαγικά αξιοθέατα του ”Homo Universalis”.

Την αλήθεια μας,

Lena Kyropoulos and Personalities Team









ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΒΑΘΗ - ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ


Φωτογραφία: Makis Bitos

Μέσα σε δρόμους της φωτιάς...


Μέσα σε δρόμους της φωτιάς και μονοπάτια της μοναξιάς,
έβαλα σε πόλεμο τον νου και σε καταδίκη του ουρανού.
Κόκκινα του πάθους τα φιλιά, μα που είναι μακρινά,
σε καράβια αλαργινά και ακριβοθώρητα φευγιά.

Αχ ουρανέ μου πορφυρέ, λατρεμένε και ονειρικέ,
δώσε μου μια σκούνα με πανιά και άνεμο κάνε τα πουλιά.
Έχω μια αγάπη του παραμυθιού, πάνω στα αστέρια του Θεού,
ένα φεγγάρι να τραγουδά και η γη να με ταρακουνά.

Στην στράτα των ποιητών, των γαλαξιών και των θεών,
μέσα σε πορφυρόλαμπρα άτια και αετοπύρινα φιλιά,
είδα έναν ήλιο φωτεινό να μου γελά με την καρδιά,
να με αγκαλιάζει δυνατά, να με νανουρίζει θαλασσινά.

Τα κύματα να μου τραγουδούν για την αγάπη να μιλούν.
Η αστραπή στην ματιά και η βροντή στην μιλιά.
Ένας κόσμος μια ματιά όλη η ζωή για δύο φιλιά,
μέσα στου δικού μου την αγκαλιά.

Φεγγάρι την στράτα φώτισε, δώσε μου γλύκα στην ψυχή,
φτερά στους ώμους της ζωής και ονειρόσκονη φυγής.
Φλόγα και πάγος τρομερός, ο αναπάντεχος ξεσηκωμός,
στου ωκεανού την θωριά και του ουρανού την ομορφιά.
2-6-2016

Φωτογραφία: Sofia Orologa

Heart...

Sunbeams and moonbeams playing with my mind,sun of my soul,
moon of my heart.
How can we be through the era apart??
I am calling your name,
I am calling with flame
eyes looking in the future
we can't be troopers,
it's insane.
Sunbeams and moonbeams trickling with my kind.

Black hair, black lace,
in the dark night sky
and a candle is trembling
by the wind of your sight.
See, see, a woman is talking about her dream,
watching the stars, like diamonds in a golden ring,
moonbeams of my heart.
And your smile like an amazing sun,
so magic, so warm, flame in the sky.
Sunbeams of my soul we can't be apart
17-9-2017

Καρδιά...

Ηλιαχτίδες και φεγγαρόακτίνες παίζουν με το μυαλό μου,
ήλιος της ψυχής μου,
φεγγάρι της καρδιάς μου.
Πώς μπορούμε να είμαστε χώρια στην εποχή??
Φωνάζω το όνομά σου,
Καλώ με φλόγα
τα μάτια κοιτάζοντας στο μέλλον
δεν μπορούμε να είμαστε στρατιώτες,
Είναι τρελό.
Ηλιαχτίδες και φεγγαρόπαιδα με το είδος μου.

Μαύρα μαλλιά, μαύρη δαντέλα,
στον σκοτεινό νυχτερινό ουρανό
και ένα κερί τρέμει
από τον άνεμο της όρασης σου.
Βλέπετε, μια γυναίκα μιλάει για το όνειρό της,
βλέποντας τα αστέρια, σαν διαμάντια σε χρυσό δαχτυλίδι,
Φεγγαρόακτίνες της καρδιάς μου.
Και το χαμόγελό σου σαν καταπληκτικός ήλιος,
τόσο μαγική, τόσο ζεστή, φλόγα στον ουρανό.
Ηλιαχτίδες της ψυχής μου δεν μπορούμε να είμαστε χώρια.
17-9-2017

Φωτογραφία: Jigou Liu and Jane Chen

Ένα τραγούδι μου χαρίζει σήμερα το αεράκι...

Ένα τραγούδι μου χαρίζει σήμερα το αεράκι.
Μου χαϊδεύει γλυκά τα αυτιά, μου φέρνει νέα και δύο φιλιά.
Μου ανακατεύει τα μαλλιά, μου κάνει μια αγκαλιά.
Μου φέρνει νέα για μια αγάπη, για μια του ανέμου και της φωτιάς ψυχή.
Μια εκρηκτική του βάθους ματιά, μια καταιγίδα, μια ομορφιά.

Μου δίνει όλο το μωβ και το κόκκινο, το μπλε και το χρυσαφί.
Παίζει μαζί μου για να μου απαλύνει τον πόνο.
Να μην σκέφτομαι δύο μάτια που λατρεύω και για αυτά ζω και πιστεύω μόνο.
Έναν αέρα πολεμιστή, έναν μεγάλο πυρπολητή, έναν μαχητή του θανάτου, τον ίδιο τον Ήλιο της Ατράκτου.

Πόσο επίμονος και αγωνιστικός, πεισματάρης και γλυκός.
Πόσο σταθερός και ευγενικός, ένας αληθινός και Λατρευτός Θεός.
Χάνομαι μέσα στην σκέψη του, ανυπομονώ να βρεθώ στην τέρψη του.
Να γίνω ενα, να ολοκληρωθώ. Να τον θαυμάσω και να θαυμαστώ.

Τόσο διεκδικητικος, τόσο θαυμαστός.
Ένα σώμα σαν αρχαίος Ελληνας Θεός.
Ένας Αρης της ειρήνης. Ένας Απόλλωνας της φωτιάς.
Ένας λαξευτός άντρας της ομορφιάς.
Ένας ταξιδευτής του κόσμου, κάτω στα πόδια μου να κάθεται εμπρός μου.
Ένας Αετός, ένας τυφώνας, με πείσμα να πολεμάει για να είναι αυτός ο μοναδικός μου ηγεμόνας.

Σαν δέντρο με τα κλαδιά του να με τυλίγει.
Σαν λίμνη να μου δίνει το αθάνατο νερό, να με ξεδιψά, την καρδιά μου να γειάνει, να μην πονά.
Να υπομένει και επιμένει, σε κάθε λέξη μου, σε κάθε αμφιβολία μου να περιμένει.
Να είναι εκεί η σωτηρία μου.
Το γέλιο μου, η ανάσα μου, η καταιγιστική λιακάδα μου και λατρεία μου.
Η ανατολή της ζωής μου, η δύναμη της ύπαρξής μου.
26-7-2016

My translation of the poem....

There is a song I have been gifted
by the wind today.
Carrying the news,
softly caressing my ears,
mixing two kisses with my hair,
giving me a hug.
Whishpering news about a love,
about a wind and fire soul.
A blowing eyeshot from the deep,
a storm, a beauty, a true desire.

Gives me the purple,
gives me the red,
the blue, the golden.
Plays with me to ease the pain.
Stop me from thinking of two big eyes
that I love
that I adore
that I am only living for.
A wind of war,
a Firestarter battling with death,
carrying the sun like a charriot.

How persistent, a true warrior,
although stubborn, really sweet.
And how gentle, how stable
a true and caring loving God.
Lost in his thought
and so impatient
to be a part of his delight.
To be One, to be complete, to be amazed,
admiring Him.

So asserting and so admirable.
A body of an ancient Greek God.
A Mars of Peace.
Apollo of fire.
A sculptured man.
A whole world traveller,
standing in front of me.
An eagle, a hurricane,
a stubborn fierce warrior
fighting to be my only governor.

Like a tree
wrapping me with his brunches.
Like a lake
soaking me immortality
to take the thirst,
to heal the hurt.
Persistent and enduring
with my words and with my doubts.
Being there
my salvation.
My laughter and my breath,
so shiny adorable.
The sunshine of my life,
power of my existence.

Σταματίνα Βάθη
Stamatina Vathi


Φωτογραφία : Hung Ton

 Τέσσερις χιλιάδες χρόνια

Κορμός σκληρός, γεμάτος ρυτίδες.
Ανυδρος θεός, χτυπημένος από βροντές, καταιγίδες.
Χιλιάδες χρόνια εκεί, φρουρός,
να μετράει τα αστέρια,
να είναι οδηγός.

Τον έλεγαν σοφό,
με τα μακριά του δάχτυλα να ατενίζουν το σύμπαν,
να μιλάει με τους γαλαξίες,
να λέει για τα γεγονότα που ήρθαν,
για ότι έζησε,
τι τα κλαδιά του είδαν.
Είχε δει πολλά, είχε γευτεί,
είχε βουλιάξει βαθιά σε αυτό που έλεγαν ζωή.

Το νερό είχε απορροφηθεί από την κάθε στιγμή,
είχε ρουφήξει το παρελθόν, το είχε βαθιά γευτεί.
Φρουρός εκεί να συμβολίζει,
μέσα στα τέσσερις χιλιάδες χρόνια της ζωής του να σεργιανίζει.

Τι να πει?? Τι να θυμηθεί??
Μόνο άπλωνε τα χέρια του και έκανε μια ευχή.
Να δει πολλές φορές αυτό τον ουρανό,
να μετράει τα αστέρια, να ρουφάει το παρόν.
Δεν είχε κουραστεί ο σοφός!
Δεν είχε κουραστεί στην ψυχή.
Κοίταγε αχόρταγα, χόρευε στην κάθε φωτεινή σχισμή.

Ατρόμητος και δυνατός,
ρίζες χωμένες βαθιά, ένα με της αβύσσου το βιός.
Δεν φοβόταν τίποτα, κανέναν δεν είχε αφεντικό.
Μόνο αυτός. Αυτός, η γη και ο ουρανός.

Και τα χρόνια περνούσαν,
αγέρας και τυφώνας που σφυροκοπούσαν,
αυτός να ανθίσταται, να παλεύει,
Κύκλωπας της γης, να θεριεύει.
Και όσο γερνούσε γινόταν πιο προνοητικός,
χάιδευε την φύση, της ήταν θαυμαστής αληθινός.

Τραγούδαγε απογυμνωμένος από τα φύλλα τα νεανικά,
αλλά γινόταν φάρος, φάρος και συμβουλάτορας για κάθε οντότητα με ψυχή αλλά και φανταστικιά.
Αλλά και το χώμα τον αγαπούσε
και η βροχή, το χιόνι, ο πάγος και ότι άλλο μπορούσε να φανταστεί.
Ήταν ο Πατέρας που είχε ζήσει χρόνια πάνω στην γη.
14-7-2019


Φωτογραφία: Φίλιππος Τσαγάκης

 Πύρινα φιλιά....


Πύρινα φιλιά, λόγια αγάπης καυτά,
καράβι πλεούμενο η δική σου αγκαλιά.
Είναι η ώρα των μυστικών,
των όλο μέλι φιλιών.
Λόγια γλυκά, ψιθυριστά,
με οσμή από θάλασσα και της άνοιξης λουλούδια μοσχομυριστά.

Φωτίζει ρόδινα ο ουρανός,
είναι από το αίμα στις φλέβες όταν ο ένας τον άλλον βλέπει εμπρός.
Δύο ζευγάρια μάτια αστέρια, δύο χείλη ρόδινα, περιστέρια.
Το καράβι μας να αρμενίζει,
σε μαγευτικούς προορισμούς να σεργιανίζει.
Καπετάνιος εσύ,πάνω στο τιμόνι και εγώ ο ναύτης που με αγάπη σου θυμώνει.

Ο αγέρας να μας χαϊδέυει τα μαλλιά,
να μας συντροφεύει σε όλα τα ταξίδια με ξεγνοιασιά.
Κόκκινο χρώμα, κρασί του πάθους,
ρόδινο τριαντάφυλλο, φιλί του βάθους.
Αίσθηση δυνατή, πέρα έως πέρα αληθινή.
Σάρκα να καίει, χείλη της αλήθειας φρουροί,
καρδιά γεμάτη από της αγάπης την προσμονή.

Άτια κόκκινα του ουρανού τα λόγια,
δυο ψυχές σε ένα καράβι, μιας ζωής γεμάτης τα μποφόρια.
Ταξιδευτές του ονείρου σε λιμάνια ξένα,
ποτέ με κακοκαιρία, ποτέ με την πλήρη νηνεμία.
Δυο καρδιές, δυο ψυχές,
πορφυρά φιλιά, ενωμένες αγκαλιές.
Ένα ταξίδι, ένα τραγούδι,
ένα χρώμα κόκκινο σαν της αγάπης ουράνιο στολίδι.

Βάφεται πορτοκαλόχρυσος ο ουρανός,
δύο σώματα περιπλεγμένα, ένας ήλιος φωτεινός.
Κατάρτια τα χέρια, πανιά τα φιλιά,
στην πλώρη τα χείλη,
στην πρύμη η αγκαλιά.
Ταξίδι, λιμάνι, φευγάτο βλέμμα,
δύο καρδιές στων φιλιών το ανεξάντλητο ποτάμι.
Ανάσες, φιγούρες, αναψοκοκκινισμένες παρτιτούρες.
Μουσική ερωτική με της θάλασσας την ρυθμική μορφή.

10-10-2016




ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΤΑΜΑΝΙΔΗΣ "ΠΟΤΕ ΠΙΑ"



Να που ανταμωθήκαμε ξανά!
Νοέμβρης μήνας να ξεφλουδίζουμε τα σπόρια, σε ένα μικρό έρημο πάρκο.
Θυμάσαι έ;
Η διαδήλωση περνούσε κύματα μπροστά μου. ΄Ένα κύμα και εσύ! Μου φώναξες «έλα»! Ίσως να χαμογελούσες. ΄Ίσως πάλι να ήτανε αυτή η σκιά πίκρας που είχες πάντα στο πρόσωπό σου.
Κάπου χαθήκαμε. Κάπου ξεχαστήκαμε. Κάπου η κίνηση κόπηκε στη μέση.
Τα βράδια ο αέρας χτυπούσε μανιασμένα τα πρόσωπά μας. Ηλεκτρικοί ήχοι από συναυλίες «Rock» γέμιζαν τις τσέπες μας. Μου κούνησες το χέρι την ώρα που σε κατάπινε η κινούμενη μάζα των ανθρώπων. Μια φωτεινή επιγραφή άφησε δυο δάκρυα να κυλήσουν στον παγωμένο δρόμο!
Σου μίλησα για το θάνατο. Εσύ γέλασες-γέλασες, κι ύστερα πήρες να κλαις και να φωνάζεις ικετευτικά «όχι, όχι δε θέλω, δε θέλω»
Το λουλούδι που σου χάρισα από το λουλουδάδικο της γειτονιάς δεν μυρίζει.
Ποτέ του δεν είχε μυρωδιά!
Λοιπόν; Θυμάσαι έ; Αντισταθήκαμε στο θάνατο. ΄Ίσως να μας νίκησε στο τέλος, μα εμείς αντισταθήκαμε.
Το πρόσωπο σου είχε πάλι αυτή την έκφραση ανάμεσα σε χαμόγελο, ανάμεσα σε πίκρα.
Τελικά ποτέ δε θα καταλάβω τι από τα δυο είναι. ΄Ίσως όμως και τα δυο. Τι σημασία έχει; Φτάνει που το πρόσωπό σου έχει μια έκφραση.
Ο αστυνομικός στη γωνία έμενε ώρες ακίνητος. Το βλέμμα του έβλεπε μακριά, πολύ μακριά. Το κενό!
Έτσι λοιπόν. Μισώ τα ανέκφραστα πρόσωπα.
Ο αστυνόμος είχε πια χαθεί!

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ«ΣΚΟΡΠΙΑ ΟΝΕΙΡΑ»

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΑΜΑΛΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ