ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Β. ΜΟΛΑΡΗ "ΑΝΟΙΞΗ"

 

Φωτογραφία από τον κ. Νίκο Μανωλίδη

ΑΝΟΙΞΗ

Η άνοιξη που ψάχνω

παίζει κρυφτό με των ματιών σου τις σκιές.

Χιλιάδες πεφταστέρια

καίνε τις άκρες των χειλιών σου.

Ποτέ σου δεν με φίλησες στα χέρια.

Έριξες χείμαρρο δακρύων

κι έκανες στάχτη τα όνειρα μου .

Σ’ αυτά που γέμιζε ο κόσμος σύννεφα βουβά,

πουλιά γαλάζια πάνω από καμμένους θάμνους,

κλαδάκια αδύναμα στον άνεμο φτερά.

Τρύπωσε μέσ’ απ’ το ουράνιο τόξο,

στύλωσε το βλέμμα σου ψηλά.

Είδες; Χοροπηδά η άνοιξη στο ξέφωτο.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Β. ΜΟΛΑΡΗ

ΜΑΡΤΙΟΣ 2026

H Παρασκευή Mόλαρη είναι πτυχιούχος Αγγλικής και Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου πανεπιστημίου με ειδίκευση στη νομική, οικονομική, τεχνική και λογοτεχνική μετάφραση με μεταπτυχιακή εξειδίκευση MASTER 1 στα προαναφερθέντα πεδία μετάφρασης στο πανεπιστήμιο Paul Valery Montpelliet 3. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ΜΑSTER 2 στη Νεότερη ελληνική Ιστορία και Ιστορία της Εκπαίδευσης από το πανεπιστήμιο PAUL VALERY MONTPELLIER 3. Μιλάει άριστα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και πολύ καλά ισπανικά, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στα τουρκικά . Άρθρα και μεταφράσεις της για την Ιστορία της εκπαίδευσης καθώς και μεταφράσεις ποιητών έχουν δημοσιευθεί στα επιστημονικά περιοδικά ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , ACADEMIA στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Πατρών , και σε πολλά έγκριτα περιοδικά λογοτεχνίας.

Έχει παρουσιάσει και μεταφράσει από τα ελληνικά στα γαλλικά , αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά πλήθος ποιημάτων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών.

Έχει εργαστεί στη δημόσια , ιδιωτική και φροντιστηριακή εκπαίδευση. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης, της Επιστημονικής Ένωσης ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Επαγγελματιών Μεταφραστών Ιονίου Πανεπιστημίου και της Αστρονομικής Εταιρείας της Κέρκυρας ως ερασιτέχνης αστρονόμος (2001-2010) και μελος της επιτροπής του διαγωνισμού ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ στο Δήμο Νίκαιας.

Από το 2019 μέχρι και σήμερα διευθύνει και διδάσκει στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ στη σχολή Καλογεροπούλου. Από το 2022 διοργανώνει και παρουσιάζει τις εκδηλώσεις ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΟΝ 21ο αιώνα υπό την αιγίδα της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας.Έχει μεταφράσει στα γαλλικά οχτώ ποιητικές συλλογές νεοελλήνων ποιητών που έχουν εκδοθεί και κυκλοφορούν .Από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ, κυκλοφορεί η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο ΛΟΓΟΣΤΑΛΙΔΕΣ Ένα παρελθόν ένα παρόν και χίλια μέλλοντα (Μάρτιος 2023) .

Υπό έκδοση η δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗΣ από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ.

Danijela Cuk "Poem dedicated to EVA Petropoulou Lianou"

 "For Dear Eva Lianou Petropoulou"

Dear Eva is a woman, a queen so rare,

the one who makes this world more rich and fair,

poetry is her everlasting flame,

and in her work, there is no end to claim.

She lifts up poets from all lands afar,

their verses shining bright like every star,

she knows no bounds, no borders to her art,

for love’s sweet fragrance flows from all her heart.

For poetry she lives, all souls unite,

her deeds reflect her spirit pure and bright,

for Eva is a woman strong and wise,

who conquers worlds through verses that arise.

She shares her peace across the world so wide,

through poets’ hearts where gentle dreams abide,

and so I thank her deeply, from my soul,

for through her, my own verses reach their goal.

Warm greetings now from Croatia I send,

with humble lines to you, both muse and friend,

may we remain, as we have been till now,

united by her poetic love somehow.

**Danijela Ćuk**

   Croatia

Sandra Fabac = Poetry

 

ELIXIR OF THE INVISIBLE EARTH

(Return)

We tear off pieces of the earth

we crush them beneath rough feet

as if we do not know

that we are stepping on our own beginnings

Forgive me for writing again

I sell dreams

to myself

and to you

In my mind I cook a dense transparent substance

a gelatin of memory and premonition

to carry to you

the bitterness of time

Are we ready

to look at life without a veil

are we ready

to offer it a hand

not as masters

but as passersby

We are particles

flickers within infinity

floating energy

that for a moment knows it breathes

Life does not ask for mystery

it does not ask for answers

it asks for bread in the hand

for water that remembers its source

and for a touch that does not give up

It asks us

to stitch the wounds

we have opened ourselves

On the stage of the world

the drums of time resound

light breaks returns disappears

a cycle that does not ask us

And at the edge of that cycle

stands Veles

in the roots of the world and the silence of the soil

listening to how we break our own earth

Above him Perun

in light and thunder

slashes the sky

seeking the balance we lose

And we

drained clouds

wander above ourselves

in a balance that threatens

Tomorrow

Let tomorrow be a silence

that does not hurt

Let thoughts calm

if only for a single breath

On the wall a painting

cherries bursting with life

red fragrant

almost real

That is it

that energy

the elixir

Reset

Perhaps then we will know how to choose

peace instead of noise

an embrace instead of distance

a morning at the table

where children breathe without fear

We will listen to flowers

speaking without words

We will join the torn earth

with hands soaked in tears

We will strengthen the light

where we once dimmed it

Because it is enough

to awaken

to stop

and to see

To offer our hands

to thank the invisible plan

that still holds us

And when one day

time stands still for all of us

when in a boundless flower garden

we dance lighter than ourselves

perhaps then

we will become human

You

and I

But before that

we must return life to life

for the child

for the human

for what is yet to come

Because after

only silence remains

if we have not known how to love

I awaken in the crown of light

and offer warmth

to the world

©® Sandra Fabac, poetessa i humanistica

Ri Hossain - Poetry

 

শামুক ও ঝিনুক

-রি হোসাইন

​সবকিছু খোলসের ভেতর ঢুকে যাচ্ছে,

বুকে ভর দিয়ে সহজে হাঁটা যায়—

সুরক্ষিত পিঠ হেলিয়ে-দুলিয়ে।

প্রত্যেকটা চেহারা একেকটা চতুর শামুক।

​স্রোতের অনুকূলে সময় ভেসে যাচ্ছে,

তবুও তো কিছু বিপরীত স্রোতে বয়ে যায়;

বুকের ভেতর পুষে রাখা মুক্তার কথা—

বেমালুম ভুলে গেছে বিব্রত ঝিনুক...

​English ---

​Snails and Oysters

by Ri  Hossain

​Everything is retreating inside a shell,

It is easy to walk, leaning on the chest—

With a protected back, swaying along.

Every face is a cunning snail.

​Time is drifting with the current,

Yet some things flow against the tide;

The pearl once nurtured deep within the heart—

The embarrassed oyster has utterly forgotten.

....

​Español ---

​Caracoles y Ostras

Poeta: Ri Hossain

​Todo se retrae en un caparazón,

Es fácil caminar, apoyándose en el pecho—

Con la espalda protegida, balanceándose al andar.

Cada rostro es un caracol astuto.

​El tiempo se desvanece a favor de la corriente,

Sin embargo, algo fluye contra la marea;

La perla que una vez nutrió en el corazón—

La ostra avergonzada la ha olvidado por completo.

​Shqip ---

​ Kërmijtë dhe Guaskat

Poet: Ri Hossain

​Gjithçka po tërhiqet brenda guaskës,

Është lehtë të ecësh, duke u mbështetur në gjoks—

Me shpinën e mbrojtur, duke u lëkundur gjatë rrugës.

Çdo fytyrë është një kërmill dinak.

​Koha po rrjedh sipas rrymës,

Megjithatë, diçka rrjedh kundër baticës;

Perlën që dikur ushqeu thellë në zemër—

Guaska e turpëruar e ka harruar plotësisht.

©Ri Hossain 

​

 "আমার এই পুরনো  (২০১৩ তে লেখা) কবিতাটি আজ চারটি ভাষায় আপনাদের সামনে তুলে ধরলাম।"

Manik Chakraborty's Anu Poem

 Manik Chakraborty's

Anu Poem

. 

1) Tear-soaked melody in the leaves falling in the spring wind,

The cuckoo's call is faded today

The spring afternoon.

2) I open the window of the clouds

And see the sky,

I open my eyes of dreams

And write poetry.

3) A garden of flowers filled with light

Let the heart dance happily,

Let the procession of light shine 

In the chest of darkness

Τάκης Χρονοπούλος «Ζήτω ο καταχραστής» - Takis Chronopoulos "Long live the embezzler"

«Ζήτω ο καταχραστής» — Τάκης Χρονοπούλος ©

Στέφεται σε σπασμένους καθρέφτες χαιρετά τη σκιά του· ένα έθνος μαζεύεται να χωρέσει στο χαμόγελό του.

Οι νόμοι γίνονται μετάξι μόλις ψιθυρίσει, κι η δικαιοσύνη τρέμει σαν σκυλί δεμένο στη νύχτα.

Υψώνει βασίλειο πάνω στον φόβο, το ονομάζει «μοίρα», το βαφτίζει «δικαίωση».

Ο πόνος μένει μακριά, σε ουρανούς ξένους, όπου μητέρες απελπισμένες μαθαίνουν την τέχνη της απώλειας.

Έτσι προχωρά, παντοδύναμος, θορυβώδης, τύραννος τυλιγμένος στο φως μιας πατριωτικής ψευδαίσθησης.

Κι εμείς αποσβολωμένοι, ή έτσι νομίζει· η ανθρώπινη σιωπή πουλήθηκε σε μια μοίρα που παραπατά για ένα ακόμη ψέμα.

25 Μαρτίου 2026

 "Long live the embezzler'' - Takis Chronopoulos ©

Crowned in mirrors,
salutes himself
a nation shrinks
to fit his grin.

Laws bend softly
when he speaks,
justice trembles
on its leash.

Builds his empires
out of fear,
calls it ''destiny,”
calls it “right.”

Pain is distant,
other skies,
desperate mothers
learning loss.

Still he marches,
golden‑loud,
a tyrant wrapped
in patriot light.

And we applaud ,
or so he thinks
human silence sold
in a wayward fate
for one more lie..

March,25,2026

Summary of the 2026 Inaugural Fu Lei Former Residence - Anna Keiko “Poetry and Beyond” Poetry Exhibition Series

 Press release

Summary of the 2026 Inaugural Fu Lei Former Residence Anna Keiko “Poetry and Beyond” Poetry Exhibition Series

On March 22, 2026, the inaugural Fu Lei Former Residence Anna Keiko “Poetry and Beyond” Poetry Exhibition concluded successfully in Zhoupu, Pudong. Lasting one and a half months, the exhibition attracted hundreds of visitors, paying tribute to the spirit of Fu Lei through poetry.

On February 10, the exhibition quietly opened at the Fu Lei Former Residence, beginning its poetic journey with simplicity. Chief Planner Guo Nankai and over ten guests attended the opening. Chinese and international poets, including Guo Yuefang and Zhao Lihong, sent video congratulations.

On March 1, the “Lixi Lantern Festival Poetry Gathering” was held at the Zhoupu Cultural Center, attended by nearly a hundred poetry enthusiasts. Notable guests included Qian Wenliang, Yang Binhua, Cao Xiaohang, Rui Xiao, and Zhai Yuxi with his wife. Anna Keiko shared her life philosophy and donated a signed poetry collection to the former residence. An initiative to establish the “Lixi Poetry Society” was announced during the gathering.

During the exhibition period, a poetry reading session organized by the Shuyuan Poetry Society involving 40 participants was held, along with four small-scale group poetry readings. Li Shuxi, former Vice President of the Chinese Poetry Society, visited by appointment.

On March 21, a “Tea Gathering Poetry Session” was held at the Fu Lei Former Residence, where dozens of poets and volunteers gathered to review achievements and areas for improvement. Guo Nankai emphasized the importance of trying and implementing ideas, and expressed commitment to advancing the Lixi Poetry Society. Anna Keiko shared her creative journey and her persistence in reaching an international audience.

This poetry exhibition served as a vivid example of Zhoupu’s efforts to deepen the “Fu Lei” cultural brand, advancing the “Fu Lei’s Hometown” identity and laying a foundation for the new “Lixi” cultural hallmark.

ACC Shanghai Huifeng International Literature

author Wang Xiang Lian Shanghai China

Lee Yeon-su - Poetry

1. Salar de Uyuni*


Lee Yeon-su


I turned the desert upside down

I part my lips and let salt bloom

I came face to face between desert and sky

The husks shed by salt-tree fruits on all sides

murmur their sentences


I roll in the salty garment the sea has taken off

Uyuni, in the traces of having collapsed,

gathered the sloughed skins the foam left behind

Forbidden tears ripened and burst — the salt

stacked its body, rising on the tips of pillars


It is an unknowable origin that resembles a mirror

You, who have not evaporated,

are crossing the desert you once swam through

on milk-white ice floes,

drifting, drifting, drifting

I lean my chest back — all night, white grains of sand

keep spilling out from my mouth

With the clouds the sky has spat out,

the loose space between us brings

a lengthened shadow trailing behind —

greetings and farewells in one

In every chest where white sand grains mutter,

a mirror flickers, and a saltiness keeps rising


Where has the face that hung in the sky gone —

even shattered beneath my feet,

I return again,

and even overturned, reflected,

it is a face that cannot be erased


* Salar de Uyuni: the world's largest salt flat, located in Bolivia




소금사막 우유니*


이연수



사막을 뒤집었다

입술을 열어 소금을 피운다

사막과 하늘 사이 마주했다

사방 소금나무 열매가 쏟아놓은 각질들이

문장을 웅얼거린다


바다가 벗어놓은 짠 기운 옷으로 뒹군다

우유니는 주저 앉은 흔적으로

포말이 내어놓은 허물을 모았다

금지된 눈물이 익어 터진 소금은

기둥으로 발끝을 세워 몸을 쌓았다


거울을 닮은 알 수 없는 기원이다

증발하지 않은 너는

헤엄친 사막을 우유빛 유빙으로

둥둥둥 건너고 있다

가슴 젖히니 밤새 하얀 모래알

자꾸만 입으로 흘러나온다

하늘이 뱉어 낸 구름으로

헐렁한 사이는 마중과 배웅으로

길어진 그림자 끌고 온다

하얀 모래알이 주절대는 가슴마다

거울이 반짝이고 간기가 자꾸만 솟아오른다


하늘에 걸린 얼굴은 어디로 가고

발아래에서 쪼개져도

내가 다시 돌아와

뒤집혀도 반사되어

지워지지 않는 얼굴이다

*소금사막 우유니 : 볼리비아 포토시주(州)의 우유니 서쪽 끝에 있는 소금으로 뒤덮인 사막.

****

​2. Blue Hole

Lee Yeon-su


Topaz sapphire pearl jewel-sea of the Red Sea

A blue hole is a cave filled with unusually blue seawater

Somewhere, endlessly — once you enter

A sinkhole in the sea begins, from which you cannot escape

A trap, on the day I must descend into the blue water?

Between the thinned surface, a computer's power light flickers

Shall I dip my ankle in — I hold my breath, bubbles rise gurgling

The breath I filled myself with swims, transparent ears drift

The diver steadies their breathing and turns toward the bottom

Cobalt-colored shallows and sea urchins blooming like red flowers


Lotte World Gyro Drop, spinning and dizzy

As I rise, the held breath floats up

The moment the crown of my head strikes the sky

A vertiginous 2 seconds of weightlessness on the way down

Gathering my whole body, hoping not to be discarded

I shut my eyes tight and grip my hands hard

The speed of falling


I had a dream — the days I laughed brightly as a child,

The playground seesaw creaking and groaning

I surrendered my body to the children's cheers and movement

A husky voice flowing from the radio

The film Begin Again, and the song

Lost Stars — guitar notes ringing out

Like a star that has lost its way

A blue sports car racing down the road

Hair streaming above my forehead

It was the day the wind blew and I left home


The underwater cave, like the cut cross-section of a bell pepper

Someone's hands and feet refracted, rippling

Lifted their head, wagged their tail toward the surface

A cursor blinks in the deep sea —

Click



블루홀

이연수


토파즈 사파이어 진주 홍해의 보석 바다

블루홀은 유난히 푸른 바닷물로 가득 찬 동굴이다

어디 한 부분 끝없이 한번 들어가면

헤어나지 못하는 바다 속 싱크홀 시작된다

푸른 물속으로 들어가야 하는 날 함정이라니?

얇아진 수면사이 컴퓨터 전원이 반짝거려

발목을 넣어볼까 숨을 참는다 기포가 뽀글뽀글 솟아오르고

가득 채운 숨은 헤엄쳐 투명한 귀는 떠다닌다

다이버 호흡을 고르고 바닥을 향하여

코발트 빛 여울과 붉은 꽃으로 피어난 성게들


롯데월드 자이로드롭 뱅글뱅글 어지럽다

올라가는 사이 참던 숨이 떠오른다

하늘에 정수리가 부딪힌 순간

아찔하다 내려오는 무중력 2초

온몸을 모아 버려지지 않기를

눈을 질끈 감고 손을 꽉 쥐었다

추락의 속도를


꿈을 꾸었다 어렸을 적 환하게 웃던 날,

놀이터 시소는 삐그덕 거린채

아이들 환호성 소리와 움직임에 따라 몸을 내맡겼다

라디오에서 흘러나오는 허스키한 목소리

영화 비긴 어게인과 노래 그리고

'Lost Stars' 기타소리 울려 퍼져

길을 잃어버린 별처럼

도로 위에 파란 스포츠카 질주하고

머리카락이 이마위에서 휘날리고

바람이 부는 방향으로 집을 떠난 날이었다

물속에 잠긴 동굴은 피망의 잘린 단면처럼

누군가 손과 발이 굴절되어 일렁인 채

고개를 쳐들어 수면을 향해 꼬리를 흔들었다

바다 속 커서는 깜박인다

클릭하기를

​

ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΠΕΛΙΤΣΟΣ "Το μανιάτικο λάβαρο του ’21 (μια παλιά μαρτυρία)"

 

Ο Πετρόμπεης ξεσηκώνει τη Μεσσηνία (P. Von Hess, 1852)

"Vincit omnia veritas"

Για τα λάβαρα (μπαϊράκια ή φλάμπουρα όπως τα αποκαλούσαν τότε) που κρατούσαν οι Μανιάτες καπετάνιοι στα χρόνια της Εθνεγερσίας υπάρχουν απειροελάχιστες πληροφορίες. Εννοείται πως το λάβαρο που προβάλλεται και τείνει να καθιερωθεί ως σημαία της Μάνης τα τελευταία χρόνια δεν έχει καμιά σχέση με το ’21 ούτε με τους Μανιάτες οπλαρχηγούς. Είναι νεόκοπο δημιούργημα που επινοήθηκε πριν από τρεις δεκαετίες περίπου. Πάνω στο κοινό μοτίβο που είχαν τα φλάμπουρα πολλών οπλαρχηγών, δηλαδή το γαλάζιο σταυρό σε λευκό πανί, προστέθηκαν τα συνθήματα «ή ταν ή επί τας» και «Νίκη ή Θάνατος»: αδόκιμα τελείως καθώς ούτε προκύπτουν από κάποια ιστορική μαρτυρία ούτε έχουν σχέση με το καθολικό σύνθημα της Φιλικής Εταιρείας «ΗΕΑ ΗΘΣ», δηλαδή «ή Ελευθερία ή Θάνατος». Το λάβαρο αυτό είναι λάθος να προβάλλεται ως η ιστορική σημαία της Μάνης στο σύνολό της.

Τι στοιχεία όμως υπάρχουν για τα αυθεντικά λάβαρα των Μανιατών του ’21;

Η μόνη γραπτή πληροφορία που έχουμε είναι λίγο μεταγενέστερη, του 1831. Αναφέρει πως τα μανιάτικα λάβαρα είχαν κεντημένες τις μορφές του Λυκούργου και του Λεωνίδα. Συγκεκριμένα ο ταγματάρχης Ιωάννης Σπ. Μπαϊρακτάρης, σε αναφορά του της 13ης Μαρτίου 1831 σχετικά με μια μανιάτικη διαμαρτυρία, έγραψε ότι ο Ηλίας Κατσάκος βάδισε κατά του Γυθείου: «…με αναπεπταμένας σημαίας, φερούσας τας εικόνας του Λυκούργου και Λεωνίδου…». Και ο Ηλίας Σαλαφατίνος επιβεβαιώνει στις 22/3/1831, απαντώντας στην κατηγορία ότι βαστούσαν ξένες σημαίες: «…βλέπομεν κάποιον Κανάρην να αρχίση τον πυροβολισμόν των κανονίων εναντίον μας, προφασίζοντας όμως ότι είδε ξένας σημαίας και δεν στοχάζεται ότι αύται αι σημαίαι επρωτοσήκωσαν την επανάστασιν, και ώστε πολεμούμεν με τον Σουλτάνον αυτάς είχομεν».

Προφανώς, αυτά τα λάβαρα δεν καθιερώθηκαν ως τοπικά σύμβολα. Άλλωστε η αρχειακή αυτή μαρτυρία ήταν άγνωστη ή λησμονημένη έως το 2015, οπότε την ανέσυρε από την αφάνεια ο έγκριτος ιστορικός ερευνητής Σταύρος Καπετανάκης, ο οποίος σημειώνει:

«Λανθασμένη είναι η επικρατούσα γνώμη ότι, η σημαία, την οποία έφεραν οι Μανιάτες με τον Μαυρομιχάλη στην πορεία τους προς την Καλαμάτα, ήταν λευκή με κυανό σταυρό» [Στ. Καπετανάκη, «Οι Μανιάτες στην Επανάσταση του 1821», 2015, σ. 61 και σημ. 158].

Την ίδια άποψη είχε και ο αείμνηστος Δικαίος Βαγιακάκος.

Από το 1947 που καθιερώθηκε με Β.Δ. η 23η Μαρτίου ως τοπική εθνική εορτή της Μεσσηνίας, την ημέρα της επετείου γίνεται μια αναπαράσταση της απελευθέρωσης της πόλης της Καλαμάτας από τους Μανιάτες και Μεσσήνιους οπλαρχηγούς, με τελετουργικά που διαφοροποιήθηκαν στην πορεία του χρόνου. Από φωτογραφίες και φιλμ που έχουν διασωθεί διαπιστώνουμε πως παλιά ο σημαιοστολισμός περιλάμβανε μόνο ελληνικές σημαίες. Οι δε οπλαρχηγοί ελευθερωτές της πόλης δεν κρατούσαν λάβαρα στις σχετικές εκδηλώσεις κατά τις δεκαετίες του ’50 και ’60.

Καλαμάτα, 23.3.1970. Παντού ελληνικές σημαίες κι ένα λάβαρο
με γαλάζιο σταυρό, απλό χωρίς συνθήματα 

Επί χούντας εμφανίζονται για πρώτη φορά λευκά λάβαρα με γαλάζιο σταυρό, χωρίς κάποιο σύνθημα. Είναι πολύ πιθανό η ιδέα να προήλθε από τους πίνακες του σημαντικού ντόπιου ζωγράφου Ευάγγελου Δράκου (1913-1972), στους οποίους απεικονίζει τους αγωνιστές που λευτέρωσαν την Καλαμάτα να ανεμίζουν λευκές σημαίες με γαλάζιο σταυρό. Αυτό δεν τεκμηριώνεται ιστορικά αλλά δεν είναι και άτοπο, μιας και τα πιο πολλά λάβαρα των αγωνιστών είχαν το σύμβολο του σταυρού, σε ποικίλους χρωματισμούς.

Από εικαστικής πλευράς πιο αυθεντικός πρέπει να θεωρείται ο πίνακας του Peter von Hess (1792-1871) «Ο Π. Μαυρομιχάλης ξεσηκώνει τη Μεσσηνία». Στον πίνακα αυτό ο Πετρόμπεης απεικονίζεται να βαστά λευκό λάβαρο με κόκκινο σταυρό. Ο Γερμανός ζωγράφος ήρθε στην Ελλάδα το 1832 μαζί με τον Όθωνα. Φιλοτέχνησε 39 μορφές και στιγμιότυπα από τον αγώνα της ανεξαρτησίας κατά παραγγελία του Βαυαρού μονάρχη Λουδοβίκου Α΄, πατέρα του νεαρού βασιλιά της Ελλάδας. Επίσης, έφτιαξε προσχέδια τοιχογραφιών που διακόσμησαν τη βασιλική στοά του Μονάχου (που καταστράφηκε από βομβαρδισμό κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, εφ. ΕΘΝΟΣ, 24.3.1962) και τα ανάκτορα του τσάρου Νικόλαου Α΄ της Ρωσίας στην Αγ. Πετρούπολη.

Οι εικόνες του Hess έχουν ηρωικό ύφος αλλά η γοητεία τους οφείλεται στη σημασία που δίνει στη λεπτομέρεια, κάτι που αφορά το σύνολο του έργου του. Για το λόγο αυτό έχουν αυθεντικότητα όσον αφορά τα αντικειμενικά στοιχεία: ενδυμασία, οπλισμό κλπ. Για να το πετύχει προφανώς πήρε πληροφορίες από τους πρωταγωνιστές του αγώνα, τους οποίους γνώρισε προσωπικά. Λογικά το ίδιο ισχύει και για τα λάβαρα που σχεδίασε, γι’ αυτό και διαφέρουν από αγωνιστή σε αγωνιστή. Ο Αγραφιώτης, ο Κεφάλας, ο Π.Π. Γερμανός κραδαίνουν λάβαρα με γαλάζιο σταυρό, ο Υψηλάντης με τον αναγεννώμενο φοίνικα, ο δε Γκούρας με λευκό σταυρό σε γαλάζιο πανί. Μόνο το λάβαρο που ανεμίζει στα χέρια του Πετρόμπεη είναι λευκό με κόκκινο σταυρό. Συνεπώς, είναι πολύ πιθανό να ήταν το γνήσιο.

Το Καργκέζε της Κορσικής το 1870

Μια ξεχασμένη μαρτυρία από την Κορσική

Την άποψη αυτή ενισχύει μια μαρτυρία που μας έρχεται από πολύ μακριά κι από πολύ παλιά. Από τους Μανιάτες της Κορσικής! Στο Καργκέζε επιβιώνει μέχρι σήμερα μια μικρή κοινότητα περίπου 300 ατόμων με μανιάτικες ρίζες, με συνδετικό κρίκο την ελληνόρυθμη ενορία του Αγ. Σπυρίδωνα. Κατά τις δυο πιο σημαντικές εορτές της κοινότητας, τη Δευτέρα του Πάσχα και στο καθολικό του ναού στις 12 Δεκεμβρίου, γίνεται περιφορά των εικόνων με επικεφαλής τον ιερέα που βαστά το λάβαρο της κοινότητας: λευκό με κόκκινο σταυρό (!) και μια γαλάζια λωρίδα κοντά στον ιστό. Τοπική παράδοση αναφέρει πως το λάβαρο έφεραν από το Οίτυλο οι πρώτοι Μανιάτες που εγκαταστάθηκαν στην Κορσική στα τέλη του 17ου αιώνα.

Το παλιό λάβαρο των Μανιατών του Καργκέζε με τον κόκκινο σταυρό (όπως του Πετρόμπεη) και τη γαλάζια λωρίδα κοντά στον ιστό (δεν διακρίνεται)

Αυτή δεν είναι μια παράδοση πρόσφατη, που θα μπορούσε να αμφισβητήσει κάποιος την αυθεντικότητά της. Την αναφέρει ο Νικόλαος Β. Φαρδύς (1853-1901), ο οποίος το 1885 μετέβη στις «Καρυαίς», όπως αποκαλεί εξελληνισμένα το Καργκέζε, όπου έμεινε 20 μήνες περίπου διδάσκοντας τα Ελληνικά. Το 1888 εξέδωσε εκτεταμένη μελέτη για την εκεί μανιάτικη αποικία. Μεταξύ άλλων κατέγραψε τα κειμήλια που υπήρχαν «εν τη Ελληνική Εκκλησία των Καρυών». Γράφει (σελ. 123-124):

«Ο κώδων της Εκκλησίας ταύτης, μικρού μεγέθους, λέγεται ότι μετηνέχθη εκ Πελοποννήσου υπό των πρώτων αποίκων Ελλήνων. Μια εικών του Επιταφίου επί κεκομμένου ξύλου κατά το σχήμα των εζωγραφισμένων προσώπων, μετρίας τέχνης, και μία εικών της Θεοτόκου, λέγεται επίσης ότι μετηνέχθησαν εξ Οιτύλου [σ.σ. μεταγενέστερα οι εικόνες χρονολογήθηκαν στα τέλη του 17ου αιώνα, επιβεβαιώνοντας την προφορική παράδοση]. Μία εκ μετάξης λευκή σημαία με μέγαν ερυθρόν σταυρόν εν τω μέσω και με μίαν πλατείαν κυανήν ταινίαν εκ του μέρους της αναρτήσεως λέγεται ότι είναι η σημαία των πρώτων αποίκων Ελλήνων. Το ξύλον της αναρτήσεως της σημαίας ταύτης φέρει εις το άνω άκρον μέγαν αργυρούν σταυρόν. Ομοιάζει δ’ εν συνόλω η σημαία αύτη προς βυζαντινόν λάβαρον, το οποίον άπαξ του ενιαυτού, τουτέστιν την Δευτέραν της Δικαινησίμου εβδομάδος, εκθέτουσι, κρατούντες προ των εικόνων, τας οποίας περιφέρουσι πέριξ του χωρίου…».

Μαρτυρία του Νικολάου Φαρδύ (1885)

Σε άλλο σημείο, όπου περιγράφει το τελετουργικό της Ανάστασης, γράφει (σελ. 100):

«Μετά ταύτα δε ο ιερεύς κρατών ανά χείρας την σημαίαν των αποίκων Ελλήνων, ήρχετο προ των θυρών της Εκκλησίας, αίτινες ήσαν κλεισταί, και έλεγεν: Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών…».

Παρόμοια περιγραφή έχουμε από τον έγκριτο Μανιάτη συγγραφέα και ερευνητή Πέτρο Π. Καλονάρο (1894-1959) από το χωριό Νόμια της Κοίτας, ο οποίος το 1921 που σπούδαζε στη Γαλλία, επισκέφθηκε την Κορσική με συμφοιτητές του Μανιάτες από το Καργκέζε. Έκανε εκτεταμένη επιτόπια έρευνα, την οποία δημοσίευσε το 1937. Μετά το θάνατό του, μαζί με άλλες μελέτες του, συμπεριλήφθηκε στον τόμο «Μάνη, κάστρο της παράδοσης», ο οποίος εκδόθηκε το 1981 με φροντίδα του γιου του, του Παναγιώτη Καλονάρου, και με επιμέλεια του Δικαίου Βαγιακάκου. Σχετικά με το θέμα μας αναφέρει (σελ. 180-181):

«Η ελληνική εκκλησία του Καργέζε, ο Άγ. Σπυρίδωνας έγινε μόλις στα 1873. Πριν υπήρχε κάποια άλλη που χάλασε. Η καμπάνα της εκκλησίας όμως είναι πολύ παλιά, φερμένη από το Οίτυλο, όπως παλιότατα και φερμένα απ’ τη Μάνη είναι μια λευκή σημαία με κόκκινο σταυρό, είδος λαβάρου, που την περιφέρουν στο χωριό την ημέρα της Διακαινησίμου, ο ξύλινος επιτάφιος παρόμοιος μ’ εκείνους που βρίσκονται στη Μάνη, ακόμα και μερικές εικόνες καλούτσικης τέχνης…». Και πιο κάτω, για την τελετή της Ανάστασης (σελ. 182):

Μαρτυρία Πέτρου Καλονάρου (1921)

«Ο ιερέας άναβε με ατσαλόπετρα τη φωτιά για να δώσει νέο φως και ύστερα διάβαζε το Ευαγγέλιο του όρθρου. Κατόπιν ο παππάς έλεγε το «Χριστός Ανέστη» και κρατώντας την παλιά σημαία της αποικίας με τον κόκκινο σταυρό, προσκαλούσε το πλήρωμα των εκκλησιαζομένων κι ένας-ένας φιλούσε το Ευαγγέλιο και το χέρι του ιερέα…».

Εν κατακλείδι: το λάβαρο που διατηρούν επί τρεις αιώνες ως ιερό κειμήλιο από την μακρινή πατρίδα τους οι Μανιάτες του Καργκέζε, είναι παρόμοιο με εκείνο το οποίο βαστά ο Πετρόμπεης στο ξεκίνημα της Επανάστασης, κατά τον πίνακα του Hess.

Θεωρώ πως η σύμπτωση είναι πολύ μεγάλη για να είναι τυχαία.

Θ. Μπελίτσος, Σεπτέμβρης 2025

Δημοσιεύτηκε στην εφ. Μανιάτικη Αλληλεγγύη, φ. 322, Ιανουάριος 2026.

Πηγές-Βοηθήματα

«Από την Επανάστασι του 1821», εφ. ΕΘΝΟΣ, 24.3.1962.

«Πανόραμα Ελληνικής Επαναστάσεως», εκδ. Κ. Κουμουνδουρέα, χ.χ. (ίσως 1992).

Peter von Hess, πίνακας “Petros Mavromichalis revolts Messenia” (1852).

Αναστασία Μηλίτση-Νίκα, Σταυρούλα Βερράρου, «Η Καλαμάτα μέσα από το φακό του Χρήστου Αλειφέρη (1937-1974)», ΓΑΚ Μεσσηνίας 2013.

Ευάγγελου Δράκου, πίνακες: «Απελευθέρωση της Καλαμάτας» και «Αναπαράσταση της δοξολογίας της 23ης Μαρτίου στην Καλαμάτα», Λαογραφικό Μουσείο Καλαμάτας.

Θεόδωρος Γρ. Μπελίτσος, «Ενστάσεις για ένα μνημείο», στον τόμο (e-book) «Είκοσι και μία Ιστορίες για το ’21», Φλεβάρης 2024, εκδ. “The strange quark: Καταφύγιο λόγου”, σελ. 12-14.

Ι.Λ. «Ο εορτασμός της τοπικής εθνικής εορτής εις Καλάμας», εφ. Η Φωνή του Μοριά, 15.3.1956.

Μίμη Ηλ. Φερέτου, «Η Καλαμάτα αφετηρία της επαναστάσεως του 1821», εφ. Μεσσηνιακά Νέα, 18.3.1961.

Νικολάου Φαρδύ, «Ύλη και σκαρίφημα Ιστορίας της εν Κορσική Ελληνικής Αποικίας», Αθήναι, 1888.

Πέτρου Π. Καλονάρου, «Μάνη, Κάστρο της παράδοσης», εκδ. Πέτρος Πατσιλινάκος, 1981.

Σταύρου Γ. Καπετανάκη, «Οι Μανιάτες στην Επανάσταση του 1821», Εταιρεία Λακωνικών Σπουδών, 2015.

Από https://belitsosquarks.blogspot.com/

Migel Flor "Filozofia ime pêr retë"

 

Filozofia ime pêr retë Retë mbajnë lot pa zë, pa faj. Qielli i lëshon kur s’mban më. Retë i njoh si gratë që mbajnë në kraharor ujë të ndenjur. Nuk qajnë si ne por rëndohen derisa u dorzohet qielli. Një re e bardhë më foli sot: “Lotët nuk bien gjithmonë nga sytë, ndonjëherë ngjiten lart e bëhen qiell.” Dhe pashë si u ça drita, në plagë të njomura shiu një dhimbje foli pa urdhër. Ne të poshtmit e quajtëm mot. Këta të lartmit zemër që nuk duron më. Migel Flor

CARPE "Αρτηρία..."

 

Η αρτηρία στο λαιμό πάσχει.
Πνίγομαι απ'την ρηχότητα της ψυχής,
σε τούτον το ζόφο
κάρφωσα στην πόρτα της καρδιά
τα κομμένα φτερά,
πόσο θ'αντέξουμε ακόμα ;
Κατάκοποι απ' τη ρέμβη της υποταγής
φορέσαμε κατάσαρκα τη γύμνια μας .
Τις στιγμές του αμοιβαίου οργασμού
ήρθαν στα χείλη λέξεις ζεστές,
στον καιάδα πετάχτηκαν
τ' απομεινάρια σώματος και ψυχής .
Να εξανθρωπίσουμε τον ουρανό
με όσα γλιστράνε μέσα από τα χέρια μας .

Carpe .

LEFTER SHOMO "HËNA BREDHAKE"

 

Ajo bredhake hënë që lart shëtitje dilte

Krekosur,hijerëndë orvatej drejt shtëpisë

Njëherë endej detesh,e herë lart në pyje

Si një kusare zemrash që hyn në dashuri.

Kur ish ajo e plotë,çdo

zemërndjerë rrëmbente

Dhuronte fërgëllitje në ndjenja, pa shpjegim

Si nuse mes dalldisë njëherë shëmbëllente

Tjetrën, si pamje gruaje zhytur në marrëzi.

Ajo me çehre joshjeje si zonjë lozonjare

Me ledha e me naze lodron me hijedritë

Në porta nuk troket e futet në dritare

Në zemra rindez zjarre që asnjë nuk mund t'i fikë.

Si një kusare mjeshtre që hyn pandjerë në zemra

Përpiqet të ngulitet ajo në ndjeshmëri,

Dhe hyn drejt pa trokitur mes grilave e brenda

Si hyjnë emocionet pa pyetur asnjeri.

Lefter ShomoK/53 p.i.sh.

JoyAnne O'Donnell " Poetry Daylight "

 

Poetry Daylight 

On this sunny day 

filled with blue skies array,

made of ink and white clouds of paper 

The words come closer,

To the gentle timepiece of words 

A poem where goodness rests

And Angels blest,

In a place of golden heartbeats

In a great embrace where peace beats

Shines many colors of the rainbow.

JoyAnne O'Donnell 

Ri Hossain " We Haven't Met Yet"

 

Ri Hossain 

We Haven't Met Yet

We haven't met yet,
We were supposed to go to war together;
Yet, you went to battle alone, becoming my very adversary.
Still, we haven't met yet,
Because I never went to war.

A black cat blocked my path,
Facing the movement of the parrots,
I have withdrawn my weapons.
The sissoo trees have welcomed me into their fold—
Whose shadows fall even in the sun, like a drizzling rain.
There is no wailing in the sound of the wind,
Only the eternal friendship of sunlight, breeze, and leaves.
I am now with the fish, we do not have to go to war...

Even then, we are marked for slaughter...
Since we haven't met yet,
You haven't been able to kill me.
To destroy me, you are building heavy missiles,
Warplanes, even nuclear bombs;
While I am weaving a net of sky-blue dreams.

If we ever meet, I will give you the messages of the birds,
I will take flight with you like wild geese,
I will build nests on new islands;
If we ever meet, I will give you love.

We haven't met yet;
You are searching for me to kill,
And I am searching for you to love.

© Ri Hossain

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ - Δύο Ποιήματα " ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΙ ΑΛΛΟΙ " και " ΠΟΙΗΣΗ"

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΙ ΑΛΛΟΙ

Να  σε σημαδεύει τ’ απλωμένο χέρι του ζητιάνου
και συ να πορεύεσαι άτρωτος το δρόμο της ευθύνης,
απρόσβλητος κάτω από την πανοπλία της ψευδαίσθησης
κι ευτυχής στης ψυχής σου τη μακάρια δεσποτεία,
πως έδειχνε και στιγμάτιζε της πολιτείας το χρέος,
μη θαρρείς πως πρωτοτύπησες που ξέφυγε της προσοχής σου
ούτε πως εξιλεώθηκες που υπέκυψες στην οργή σου.
Ανύποπτοι, πριν από σένα διαβήκαν κι άλλοι.

Να σε γυμνώνει το γυμνασμένο βλέμμα του τσιγγάνου
και συ να υποπτεύεσαι ως αγυρτεία τις δοκιμές του,
οχυρωμένος στην ασφαλή μικρότητα του νου
κι αλώβητος στην άστεγη  αλητεία της αλαζονείας,
πως ενίσχυε η εποπτεία του του κόσμου τη δυσπιστία,
μη νομίζεις πως απέφυγες στο δρόμο να δυστυχήσεις
ούτε και πως λυτρώθηκες με ειλικρινείς δεήσεις.
Αμύητοι, πριν από σένα  προσευχηθήκαν κι άλλοι.

Να σε καρφώνει η ασπούδαστη γλώσσα του μετανάστη
και συ ν’αντρειεύεσαι σε μια περιτειχισμένη πατρίδα
ανέγγιχτος απ’ την καθημερινή εγχώρια εξορία
και συνεπής στην απόκρυφη εθνική μονομανία,
πως διέρρηξε το φόβο σου και την ιστορία,
μην αισθάνεσαι πως κέρδισες του πολίτη τη γοητεία
ούτε και πως κατέθεσες στην υστεροφημία μνεία.
Ασπόνδυλοι, πριν από σένα το καυχηθήκαν  κι άλλοι.

Να σε διαβαίνει και να σε καθαιρεί η δόκιμη νιότη
και συ να στρατεύεσαι πιστός, μ’ αναφορές τυπολατρείας,
αυτόκλητος στην άρνηση, της τάξης συνταγμένος
και ευτυχής που πρόλαβες ασύμμετρες προκλήσεις,
πως ήταν επικίνδυνες κοινωνικές αναρριχήσεις,
μη νιώθεις πως δοκίμασες τις αντοχές της πίστης
ούτε και πως λειτούργησες στη συνοχή της φύσης.
Αυτόμολοι, πριν από σένα το αρνηθήκαν κι άλλοι.

Να σε μαυλίζουν οι μύστες του ήχου και της εικόνας
κι εσύ  να απογοητεύεσαι στην αίσθηση της ανάγκης,
ανήσυχος που γλίστρησε  η απορία στη σιωπή
και δυστυχής στην τυραννία της κοινής αποδοχής,
πως σε ρημάζουν και σου αδειάζουν την ψυχή,
να νιώθεις πως  δε χάθηκε το πείσμα του ονείρου
ούτε και πως χρεώθηκες μόνος τη μοναξιά.
Πριν από σένα, μαζί με σένα, ονειρευτήκαν κι άλλοι.

                  Γιώργος  Αλεξανδρής

****

        ΠΟΙΗΣΗ

Του  ’λεγε να καταφύγει  στην ποίηση,
γιατί μπορούσε ως μύστης να την υπηρετήσει,
στην τέχνη της να υψωθεί,
να λυτρωθεί στη δημιουργία
και να μεταλάβει της ζωής την ομορφιά,
στίχο το στίχο,
κι απ’ τη θεία τούτη μετάληψη
τόσοι πιστοί προσκυνητές και λειτουργοί να πιούνε.

Αρνήθηκε τη σιωπή, φοβήθηκε και τον ύμνο,
γιατί η ποίηση δεν είναι του λόγου σμίλεμα
ούτε έμπνευση του απείθαρχου μυαλού.
Απέχει από την τέχνη και τη σπουδή
και δε συνθέτει πανδαισία
ούτε  έκφραση είναι και επικοινωνία.

Είναι οργή και σπαραγμός,
άλγος και ορρωδία,
κατάβαση είναι στα σκοτεινά του θανάτου,
και μοίρασμα και σκόρπισμα της ψυχής.
Είναι κραυγή απ’ την άβυσσο,
ανάστασης πισωγύρισμα,
γεννησημιού το φύτρο,
φως αστραπής που φλογίζει των αδύτων
και φαίνονται στο μεγαλείο τους,
τ’ ανθρώπινα τα πάθη.

Του  ́λεγε ν ́ αρμενίζει της ζωής,
με θάλασσα το στοχασμό και άνεμο το λόγο.
Οι λέξεις κόκκινα πανιά,
οι στίχοι του κατάρτια,
μακριά απ ́ αβάσταχτα λιμάνια
κι ανυπόφορες στεριές.

Ανεπιτήδευτα της νύχτας αδελφοποιτοί,
το βιώσατε κι οι δυο
με ταυτισμένη σκέψη.
Δεν είναι η ποίηση διαφυγή
και γλίστρημα στο χρόνο,
ούτε καταφυγή κι  αρμένισμα ονείρου.
Οδύνη  είναι  στ’ αδιέξοδο
και παράδοση  στη μοναξιά  τ’ απείρου.
Γι αυτό και δεν διαβάζεται,
παρά ομολογείται.

Γιώργος  Αλεξανδρής