Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2026

" Nzinga: She Who Did Not Kneel" By Márcia Batista Ramos




Nzinga: She Who Did Not Kneel

By Márcia Batista Ramos


We are not what we were, but what we choose to remember. I learned that from her—the one who always refused to bow her head. I was but a child when her name began to drift through the air like an ancient drum: Nzinga Mbande, the Ginga Queen. Her name was Nzinga Mbande, but the Portuguese called her “Rainha Zinga”—the slavers feared her, and with a whisper distorted by time, they called her “Queen Ginga.”

Years later, already free, old, and with bones like wooden knots, I read a manuscript hidden in an abandoned monastery. A report by a defeated Portuguese captain. It did not say her name. It didn’t have to. His was the voice of those who, while subjugating, believed they brought order only to find disobedience in the form of a woman, beneath an African sun that showed no mercy to the mornings and fell heavily upon the red earth, as if the entire sky wished to incinerate memory.

This is the testimony of both: mine and hers. For history is not told with a single mouth.


I. The Slave

They called me “Bamba.” In Kimbundu, the tongue of my grandmothers, that meant “smoke,” because in those days, smoke was the only thing war left behind: smoke, ashes, and ghosts. I was thirteen when the Bangalas—allies of the Portuguese—surrounded our village. My village was sold with all its people; we were traded for two muskets and a barrel of rum by the enemies who besieged us and handed us over to the Portuguese.

I walked bound to other children toward Luanda, where the sun cast no shadow. Upon arrival, a soldier branded my thigh with a red-hot cross, a mark that burned hotter than the sun. To this day, the pain I felt in that moment stays with me—a pain that pierced through flesh, nerves, blood, and bone, settling in my soul like the weight of another world, like a tightening in my chest.

In the market square, in front of the São Miguel fortress, they paraded us like cattle. They kept us humiliated, amidst the pain and sorrow of our captive people, when suddenly the shouts of other enslaved groups were heard: she has arrived, they said. She came from the hill where the palms swayed, a woman seated upon a wooden throne carved with ancient symbols. She wore red, the color of war and power.

She wore necklaces of millenary beads and bracelets heavy with history. Her eyes were like knives that required no edge.

It was breathtaking to see her imposing figure. Her soldiers did not shout, for silence itself parted at her passing. Tall, brawny men carried the throne upon which she sat. It was clear she was born to rule in a world where a woman was expected to lift neither her voice nor her gaze. Yet, since childhood, Nzinga spoke like men and fought like the gods. Her father, Ngola Kiluanji, saw in her an ancestral spirit, and the elders of her village prophesied before her birth that she came to face the dizzying changes of her world. For Nzinga Mbande shall be more than a queen. She shall be the walking earth, the old ones predicted as they touched the future.

Her royalty was evident in her presence, her posture, and a certain je ne sais quoi that transcended her soul. Later, I learned she was a great military and political strategist, a diplomat, and a warrior.

Still, I was struck by the first sight of her dressed in red fabrics, necklaces dripping with history, her forehead held high like the mountains where rivers are born. No one dared speak to her or look her directly in the eye. Everyone knew that in the land of Ndongo, she was Ngola—the ancestral title of Ndongo. She was a living myth, a walking decree.

In truth, she was more than a queen: she was myth, law, and retribution.

II. The Captain

He wrote: “when I received her as an emissary of Ndongo. I expected a plea. I found a danger.” “She defends freedom as an inalienable right and condemns the territorial and human dominion of the Europeans.”

He said her presence filled the room like the smoke of an invisible fire. That she spoke Portuguese better than many knights of the Court. That she turned the audience into an inversion of power. He saw her turn a servant into her throne. He saw her sign a treaty without bowing her head. He heard her voice, soft yet implacable: —“I did not come to beg. I came to warn.”

And though they baptized her as Ana de Sousa, he knew it was a mask. “She took us for fools. While we pretended to evangelize her, she was organizing armies in the jungles.”

He, who possessed cannons, lost to her knives in the night. And even in defeat, he respected her: “Nzinga was a queen of absolute will. More than that: she was Africa in human form.”


III. The Freedwoman

Many years after being sold in the square by the Portuguese, I became free by accident. An epidemic killed my masters. I escaped among the bodies and walked north, toward Matamba. I sought the Kingdom of Nzinga Mbande, for since childhood I dreamed of being near her, even if only in her service.

When I arrived, I found her in her fortress. She did not recognize me. But I recognized her: she was the same. Older, yet still firm. Her soldiers greeted her with spears crossed over their chests. Women kissed her knees. Her enemies said she was a witch. But I knew she was only feared because she would not surrender.

To me, she gave another name. She called me Kiafika, which in our language means “she who returns.”

It was not easy to serve her. There were days when she spoke with the ancestors, days when she ordered the execution of traitors, and nights when she remained alone, writing letters in Portuguese and Latin, using ink made of sap and ash. She did not sleep much. She trusted almost no one. But she always looked at me with tenderness.

Once, I asked her if she was not afraid. She laughed. She stroked my head like a mother. —“Fear belongs to those who accept chains. I was born to break them.”

I saw her negotiate with bearded men dressed in gold. She forced them to kneel. She spoke to them in Portuguese better than they did. She offered them her hand, but never her soul.

I stayed there; I wove for her, I listened to her plans. I saw how she dealt with the Dutch, with Jesuits, with treacherous kings. I saw how she grew old, but never retreated.


IV. The Captain (Final Testimony)

“She died in 1663,” he wrote. “Not by iron nor by treason, but by time. Yet when she closed her eyes, all of Angola trembled.” And he added, as one writing a warning for the future: “No empire is safe as long as women like her exist.”

V. I

I still dream of her. Sometimes I wake to the echo of her footsteps on the dry earth. Sometimes, in dreams, I believe I am her when I refuse something, when I walk upright, when I do not accept an imposition as destiny.

Other times, I want to understand what Nzinga was in all her greatness, and I say: Nzinga was queen, she was sister, she was spear, she was diplomacy. Nzinga did not need a crown. Her voice was a decree. Her body was territory. Her story was a river that no one could contain. In the end, I believe she was both name and symbol.

And I, the smoke-girl, now a woman risen who one day returned, I write so they do not bury her twice. Even knowing that Nzinga is destined to remain alive in the prayers to the Gods who crossed the Atlantic in slave ships during the forced diaspora. Yes, she will live in the songs of women who deny the yoke. In the dances that celebrate victory over oblivion. In every drum that sounds when someone tries to chain history.

Nzinga was not a queen. She was an empire. And there will never be gunpowder, cross, or decree that can bury her.







ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ " Ελάχιστος ,οφειλόμενος φόρος τιμής προς την Φιλική Εταιρεία."


 Ελάχιστος ,οφειλόμενος φόρος τιμής προς την Φιλική Εταιρεία.

Ο Ελληνικός Λαός από την φύση του ελεύθερος και αγωνιστής και πατριώτης στο διάβα της ιστορικής διαδρομής δεν έσκυψε το κεφάλι και δεν λογάριαζε την  αριθμητική - υλική υπεροχή του αντιπάλου. Το μαρτυρεί η απάντηση προς τους Πέρσες ότι θα πολεμάμε υπό την σκιά των τόξων των πολυάριθμων Περσών . Ο πόθος της ελευθερίας του κατέκαιγε τα σωθικά, μιλάμε για τη σκλαβιά του την οθωμανική. Το όνειρο ότι μια μέρα θα γίνουν πάλι με χρόνους με καιρούς δικά μας του συντηρούσε την ελπίδα και του έδινε φτερά. Το κρυφό σχολειό του συντηρούσε τον πόθο. Το ιστορικό παρελθόν δρούσε πολλαπλασιαστικά. Δεν δέχτηκε την τουρκική σκλαβιά μοιρολατρικά. Έγιναν αρκετές προσπάθειες σε τοπικό επίπεδο, κυρίως, για λευτεριά. Δεν είχαν τα αναμενόμενα και ποθητά αποτελέσματα. Οι τοπικές εξεγέρσεις πνίγονταν στο αίμα και πότιζαν το δένδρο και την Ελπίδα της ευλογημένης ημέρας.

Έτσι, λοιπόν, το 1814 στην Οδησσό της Ρωσίας και συγκεκριμένα την 14η Σεπτεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η Ορθοδοξία εορτάζει και πανηγυρίζει την ύψωση του Τιμίου Σταυρού,  τρείς αγνοί Έλληνες πατριώτες ιδρύουν τη Φιλική Εταιρεία. Πρόκειται για τον Νικόλαο Σκουφά, 35 χρόνων, από το Κομπότι της Άρτας, τον Εμμανουήλ Ξάνθο, 42 χρόνων, από την Πάτμο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, 26 χρόνων, από τα Γιάννενα. Και οι τρεις έχουν ήδη γίνει κοινωνοί των επαναστατικών ιδεών. Η Φιλική Εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν για την προετοιμασία επανάστασης για την απελευθέρωση.

 Η επιλογή της ημέρας δεν είναι τυχαία. Θέλουν να σηματοδοτήσουν τον χαρακτήρα της σχεδιαζόμενης εξέγερσης, της προετοιμαζόμενης παλιγγενεσίας, την κήρυξη της επανάστασης για «την πίστη του Χριστού την Αγία και της Ελλάδος την Ελευθερία» όπως θα βροντοφωνάξουν οι επαναστατημένοι Έλληνες από την Αγία Λαύρα την 25η Μαρτίου  1821, άλλη μια πολύ σημαδιακή ημέρα για την Ορθοδοξία.

Η δράση της Φιλικής Εταιρείας, προφανώς, ήταν συνωμοτική και κρυφή. Ο δυνάστης Τούρκος καιροφυλακτούσε και πολύ εύκολα χρησιμοποιούσε τη χατζάρα και δεν αστειευότανε. Ήταν πολύ σκληρός και απάνθρωπος. Αυτό επέβαλε ώστε η οργάνωση να κινείται σε επίπεδα.: (Οι Βλάμηδες, οι Συστημένοι, οι Ιερείς, οι Ποιμένες, οι Αρχιερείς, οι Αφιερωμένοι και οι Αρχηγοί των Αφιερωμένων). Για αναγνωρίζονται μεταξύ τους οι φιλικοί είχαν σημεία αναγνωριστικά τα οποία μόνο αυτοί εγνώριζαν και απαγορευότανε να τα μαρτυρήσουν, έστω και αν εκινδύνευε η ίδια της η ζωή τους .Τα μέλη της ορκίζονταν στο ιερό ευαγγέλιο με όρκο σκληρό, μεταξύ των άλλων....: «Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των...».

Το 1818 η Αόρατη Αρχή μετονομάστηκε σε «Αρχή των Δώδεκα Αποστόλων» και κάθε Απόστολος επωμίστηκε την ευθύνη μιας μεγάλης περιφέρειας. Οι Aπόστολοι της Φιλικής Εταιρείας ήταν δώδεκα και ορίστηκαν από τον Σκουφά, όταν πήγε στην Κωνσταντινούπολη την άνοιξη του 1818. Αυτοί ήταν οι ακόλουθοι: Ο  Γεωργάκης Ολύμπιος για τη Σερβία, ο Βατικιώτης για τη Βουλγαρία, ο Πεντεδέκας για τη Ρουμανία, ο Λουριώτης για την Ιταλία, ο Αναγνωσταράς για τα νησιά του Σαρωνικού, ο Χρυσοσπάθης για τη Μεσσηνία, ο  Φαρμάκης για τη Μακεδονία και Θράκη, ο Κροκίδας για την Ήπειρο, ο Πελοπίδας για την Πελοπόννησο, ο Ίπατρος για την Αίγυπτο, ο Κατακάζης για τη Νότια Ρωσία και ο Κυρ. Καμαρηνός για τον Πετρόμπεη της Μάνης

Όλοι αυτοί, μετά τον θάνατο του Σκουφά, διασκορπίστηκαν στις περιφέρειες που τους ορίστηκαν και άρχισαν να μυούν τους Έλληνες στους σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας. Σκοπός της Φιλικής Εταιρείας ήταν η γενική επανάσταση των Ελλήνων για την «ανέγερσιν και απελευθέρωσιν του Ελληνικού Έθνους και της Πατρίδoς μας», όπως μας πληροφορεί ο ίδιος ο Ξάνθος. Και σημειώνει στα «Aπομνημονεύματά» του: «..δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό,τι ματαίως από πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων».

Η πορεία ανάπτυξης της Φιλικής είναι εντυπωσιακή. Το διάστημα 1814 - 1816 τα μέλη της αριθμούν περίπου 20. Ως τα μέσα του 1817 αναπτύσσεται κυρίως μεταξύ των Ελλήνων της Ρωσίας και της Μολδοβλαχίας, αλλά και πάλι τα μέλη της δεν υπερβαίνουν τα 30. Όμως, από το 1818 σημειώνονται αθρόες μυήσεις. Κατά το 1820 εξαπλώνεται σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ελλάδας και τις περισσότερες ελληνικές παροικίες του εξωτερικού. Χιλιάδες υπολογίζονται οι μυημένοι, μολονότι είναι γνωστά μόνο 1096 ονόματα. Τους πρώτους μήνες του 1821 τα μέλη της αριθμούν δεκάδες χιλιάδες. Η οργάνωση είχε υπερβεί τα ίδια της τα όρια.

Στις γραμμές της συσπειρώνονται κυρίως έμποροι και μικροαστοί, αλλά και Φαναριώτες και κοτζαμπάσηδες και κληρικοί, πρόσωπα που θα διαδραματίσουν αγωνιστικό ρόλο (θετικό ή αρνητικό) στον αγώνα για την ανεξαρτησία, όπως οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αναγνωσταράς, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), οι Φαναριώτες Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και Νέγρης, οι μεγαλοκαραβοκύρηδες Κουντουριώτηδες, οι μεγαλοκoτζαμπάσηδες Ζαΐμης, Λόντος, Νοταράς, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός κ.ά.

Για την Φιλική Εταιρεία πάρα πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς. Και πάλι λίγα θα ήταν. Θεωρείστε αυτά τα λίγα ως ελάχιστο φόρο τιμής και δόξης προς τους φλογερούς εκείνους Έλληνες πατριώτες που ίδρυσαν και λειτούργησαν στη συνέχεια την εταιρεία  που προετοίμασε την εξέγερση των υπόδουλων, τότε, Ελλήνων για την Ελευθερία των. Ένωσε και συντόνισε τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Της πρέπει τουλάχιστον ο σεβασμός και η υπόσχεση ότι αν χρειαστεί θα δημιουργηθεί και πάλι η Φιλική Εταιρεία.

Υ.Γ. Αόρατος αρχή :  ο ηγέτης της Φ.Ε.

Απόστολοι : συντονιστές

 

             Μυργιώτης  Παναγιώτης    Μαθηματικός








ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "ΕΡΩΤΗΣΙΣ 55 Προς τον Μέγα Βασίλειον"

 

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 55   Προς τον   Μέγα   Βασίλειον

Εάν είναι σύμφωνον με το ιδεώδες της ευσεβείας να χρησιμοποιούμεν τα φάρμακα της Ιατρικής.

 ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ 

Κάθε τέχνη μας έχει δοθή από τον Θεόν ως βοήθεια προς την ασθενή φύσιν μας. Παραδείγματος χάριν, η γεωργία μας έχει δοθή, επειδή τα αυτοφυή δεν επαρκούν προς ικανοποίησην των αναγκών μας, η υφαντική, επειδή χρειαζόμεθα κατ’ ανάγκην σκεπάσματα, διά να είμεθα κόσμιοι και να μη προσβαλλώμεθα από τον αέρα, και η οικοδομική διά παρόμοιον λόγον. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με την Ιατρικήν. Επειδή το σώμα μας, που υπόκειται εις την ασθένειαν, προσβάλλεται από διαφόρους βλάβας, προερχομένας από έξω και από μέσα (διά των τροφών), και καταπονείται και από την υπερβολήν και από τας ελλείψεις, η ιατρική παρεχωρήθη από τον Θεόν, που κανονίζει όλην την ζωήν μας, διά να μας υποδεικνύη, προτυπούσα την θεραπείαν της ψυχής, την απομάκρυνσιν του περιττού και την πρόσθεσιν του ελλείποντος. 

Λέγομεν δε ότι παρεχωρήθη, διότι, όπως δεν θα είχαμεν ανάγκην της εφευρετικότητος και του μόχθου της γεωργίας, εάν παρεμέναμεν εις τον παράδεισον της τρυφής, κατά τον ίδιον τρόπον δεν θα εχρειαζόμεθα καθόλου την βοήθειαν τής ιατρικής προς παρηγοριάν, εάν παρεμέναμεν άτρωτοι από την ασθένειαν, σύμφωνα με το χάρισμα πού μάς εδόθη κατά την δημιουργίαν προ της παρακοής. Αλλ’ όπως μετά την εξορίαν εις τον τόπον τούτον και αφού ηκούσαμεν το– «εν ιδρώτι τού προσώπου σου θα τρώγης τον άρτον σου», τότε, με την μακράν πείραν και την ταλαιπωρίαν εις την γην, επενοήσαμεν την τέχνην της γεωργίας προς μείωσιν των δυσχερείων αυτής της κατάρας, διότι ο Θεός μας εχάρισε την γνώσιν και κατανόησιν αυτής της τέχνης, έτσι, και επειδή διετάχθημεν να επιστρέψωμεν πάλιν εις την γην, από την οποίαν ελήφθημεν, και επειδή ηνώθημεν με την οδυνηράν σάρκα, που εξ αιτίας της αμαρτίας είναι καταδικασμένη εις θάνατον και υπόκειται διά τούτο εις τας ασθενείας αυτάς, μας εδόθη και η βοήθεια της ιατρικής, μικρά ή μεγάλη, που προσφέρεται εις τους ασθενούντας. 

Διότι τα βότανα, που είναι κατάλληλα διά κάθε ασθένειαν, δεν εβλάστησαν αυτομάτως από την γην, αλλ’ εφύτρωσαν βεβαίως με την θέλησιν τού Δημιουργού διά την ιδικήν μας ωφέλειαν. Αι φυσικαί δυνάμεις λοιπόν που ευρίσκονται εις τας ρίζας ή τα άνθη ή τα φύλλα ή τους καρπούς ή τους χυμούς, ή όσαι ευρέθησαν από μέταλλα ή από την θάλασσαν, κατάλληλοι διά την ανακούφισιν και θεραπείαν της σαρκός, είναι όμοιαι με εκείνα που ανεκαλύψαμεν διά να τρώγωμεν και να πίνωμεν. Ό,τι όμως επινοείται με επιπολαιότητα και είναι καρπός περιεργείας, απαιτεί δε πολλήν απασχόλησιν και στρέφει όλην σχεδόν την ζωήν μας εις την επιμέλειαν της σαρκός, πρέπει να αποφεύγεται από τούς Χριστιανούς. 

Οφείλομεν δε να φροντίζωμεν να χρησιμοποιούμεν την ιατρικήν τέχνην, εάν ποτέ χρειασθή, έτσι, ώστε να μη αποδίδωμεν εις αυτήν κάθε αιτίαν υγείας ή ασθενείας, αλλά να δεχώμεθα την χρήσιν των αγαθών της ως προοριζομένην εις δόξαν Θεού και ως πρότυπον της επιμελείας των ψυχών. 

Όταν όμως στερούμεθα της ιατρικής βοηθείας, να μη στηρίζωμεν όλην την ελπίδα μας διά την ανακούφισιν και θεραπείαν των ασθενειών εις την τέχνην αυτήν, αλλά να γνωρίζωμεν ότι ο Κύριος ή δεν θα μας αφήση να δοκιμασθώμεν περισσότερον από όσον δυνάμεθα να υποφέρωμεν , ή, όπως τότε ο Κύριος άλλοτε μεν έκαμνε πηλόν και επέχριε και επρόσταζε τον ασθενή να νιφθή εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ, άλλοτε δε ηρκείτο εις μόνην την θέλησίν του, λέγων «θέλω, καθαρίσθητι», άλλους δε τους άφησε να αγωνίζωνται προς τας ασθενείας των, διά να τους καταστήση δοκιμωτέρους διά του πειρασμού, έτσι συμβαίνει και με ημάς· άλλοτε μεν μας βοηθεί αοράτως και εκ του αφανούς, όταν γνωρίζη ότι τούτο συμφέρει εις τας ψυχάς μας, άλλοτε δε κρίνει καλόν να χρησιμοποιήση υλικήν βοήθειαν διά τα πάθη μας. 

Έτσι, με την παράτασιν της ασθενείας, καθιστά ισχυράν και διαρκή την μνήμην της ευεργεσίας ή, ακόμη, όπως είπα, μας παρέχει ένα πρότυπον προς μίμησιν διά την επιμέλειαν της ψυχής. Όπως δηλαδή εις την περίπτωσιν της σαρκός είναι αναγκαία η απομάκρυνσις του ξένου στοιχείου και η πρόσθεσις του ελλείποντος, έτσι και εις την περίπτωσιν της ψυχής μας είναι ανάγκη να απομακρύνωμεν το ξένον και να δεχώμεθα ό,τι είναι σύμφωνον με την φύσιν μας. Διότι ο Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπον όρθιον και έκτισεν ημάς δι’ έργα αγαθά, ώστε να περιπατήσωμεν εις αυτά.

Και όπως ακριβώς διά την θεραπείαν τού σώματος ανεχόμεθα εγχειρήσεις και καυτηριάσεις και την πόσιν πικρών φαρμάκων, έτσι και εις την περίπτωσίν μας πρέπει να δεχώμεθα διά την ψυχικήν μας θεραπείαν τον ελεχκτικόν λόγον, που τέμνει, και τα πικρά φάρμακα των επιτιμήσεων. Αυτό ακριβώς λέγει ο προφητικός λόγος κατά τρόπον επιτιμητικόν προς τους μη διορθωθέντας · «μήπως δεν υπάρχει βάλσαμον εν Γαλαάδ; ή δεν υπάρχει εκεί ιατρός; Διατί η θυγάτηρ τού λαού μου δεν ανέλαβε την υγείαν της;». 

Αυτό δε που συμβαίνει με τας χρονίας ασθενείας, ότι δηλαδή αναμένομεν την θεραπείαν επί μακράν χρόνον και με μεθόδους αλγεινάς και ποικίλας, μας διδάσκει ότι και τα αμαρτήματα της ψυχής οφείλομεν να επανορθώνωμεν με κοπιώδη προσευχήν και πολυχρόνιον μετάνοιαν και αυστηράν πειθαρχίαν, την οποίαν ο λόγος θα μας υποδείξη ως επαρκή διά την θεραπείαν. 

Δεν πρέπει όμως, επειδή μερικοί δεν χρησιμοποιούν καλώς την ιατρικήν, να αποφεύγωμεν κάθε ωφέλειαν που προέρχεται από αυτήν. Ούτε βέβαια πρέπει να καταδικάζωμεν όλας μαζί τας τέχνας, επειδή οι ακρατείς εις τας ηδονάς χρησιμοποιούν την μαγειρικήν ή την αρτοποιίαν ή την υφαντικήν με σκοπόν την απόλαυσιν, υπερβαίνοντες τα όρια των αναγκαίων διά την ζωήν. Τουναντίον, διά της ορθής χρήσεώς των πρέπει να αποδεικνύωμεν την κακήν χρήσιν των από εκείνους. 

Έτσι και εις την περίπτωσιν της ιατρικής δεν είναι ορθόν με την κακήν χρήσιν της να δυσφημούμεν την δωρεάν τού Θεού. Διότι και το να στηρίζωμεν την ελπίδα της υγείας μας εις τα χέρια των ιατρών είναι κτηνώδες, τούτο βλέπομεν να παθαίνουν μερικοί δύστυχοι, που δεν διστάζουν να ονομάζουν τους ιατρούς και σωτήρας, και το να αποφεύγωμεν εντελώς τας ωφελείας, που μας παρέχει, φανερώνει ισχυρογνωμοσύνην. Αλλ’ όπως ο Εζεκίας δεν εθεώρησε τον ορμαθόν των σύκων ως κύριον αίτιον της αναρρώσεώς του ούτε απέδωσεν εις αυτόν την θεραπείαν τού σώματός του, αλλά προσέθεσεν εις την δοξολογίαν τού Θεού και την ευχαριστίαν διά την δημιουργίαν των σύκων, έτσι κάμνομεν και ημείς· όταν δηλαδή δεχώμεθα τας πληγάς από τον Θεόν, πού διαχειρίζεται την ζωήν μας κατά τρόπον αγαθόν και σοφόν, ζητούμεν κατ’ αρχήν μεν να γνωρίσωμεν την αιτίαν, διά την οποίαν μας πλήττει με δοκιμασίας, έπειτα δε να απαλλαγώμεν από τα οδυνηρά και να έχωμεν υπομονήν, ώστε μαζί με τον πειρασμόν να φέρη και το τέλος του, διά να ημπορέσωμεν να τον υποφέρωμεν. 

Δεχόμεθα με ευγνωμοσύνην την χάριν της ιάσεως που μας δίδεται ή διά του οίνου και του ελαίου, όπως εις την περίπτωσιν του εμπεσόντος εις τους ληστάς, ή διά των σύκων, όπως εις την περίπτωσιν του Εζεκίου. Και θα έχη την αυτήν αξίαν δι’ ημάς, είτε ο Θεός μας θεραπεύση κατά τρόπον αφανή, είτε ενεργήση με κάποιον υλικόν τρόπον. Διότι οι υλικοί τρόποι μας οδηγούν πολλάκις αποτελεσματικώτερα εις την συναίσθησιν της ευεργεσίας τού Κυρίου. Πολλάκις δε, επειδή ασθενούμεν προς τιμωρίαν μας, καταδικαζόμεθα να υποστώμεν σκληράν και βαρείαν θεραπείαν ως μέρος της τιμωρίας.

  Η κοινή λογική λοιπόν δεν μας υποδεικνύει να αποφεύγωμεν ούτε τας εγχειρήσεις ούτε τας καυτηριάσεις ούτε τους πόνους που προκαλούνται από δυνατά και επίπονα φάρμακα ούτε τας ασιτίας ούτε την αυστηράν δίαιταν ούτε την αποχήν από επιβλαβή πράγματα. Εις όλα δε αυτά πρέπει, επαναλαμβάνω, να σώζεται ο σκοπός της ωφελείας της ψυχής, ώστε να διδάσκεται, έχουσα αυτόν ως πρότυπον, την επιμέλειαν του εαυτού της. 

Υπάρχει δε μεγάλος κίνδυνος να πλανηθή η σκέψις μας, υποθέτουσα ότι κάθε ασθένεια χρειάζεται ιατρικήν βοήθειαν. Διότι όλαι αι ασθένειαι δεν προέρχονται εις ημάς από την φύσιν ούτε από την εσφαλμένην δίαιταν ή από άλλας σωματικάς αιτίας, όπου βλέπομεν ενίοτε ότι η ιατρική είναι χρήσιμος. Διότι πολλάκις αι ασθένειαι είναι και τιμωρίαι διά τα αμαρτήματά μας, έρχονται δε διά την επιστροφήν. Διότι η Γραφή λέγει· «αυτόν τον οποίον αγαπά ο Κύριος τον παιδεύει» και· «διά τούτο ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι, και αποθνήσκουν αρκετοί. Διότι, εάν ανεκρίνομεν τους εαυτούς μας, δεν θα εκρινόμεθα. Κρινόμενοι δε υπό του Κυρίου, παιδευόμεθα, διά να μη κατακριθώμεν μετά του κόσμου». Διά τούτο οι άνθρωποι αυτού τού είδους, όταν αναγνωρίσωμεν τα παραπτώματά μας, οφείλουν να είναι ήσυχοι, να λησμονήσουν την ιατρικήν και να υπομένουν αυτά που έρχονται επ’ αυτών, σύμφωνα με τούς λόγους· «οργήν Κυρίου θα υποφέρω, διότι ημάρτησα εις αυτόν», και να δείξουν την διόρθωσίν των, δίδοντες καρπούς αξίους της μετανοίας, και να φέρουν εις την μνήμην των τον Κύριον, που είπεν «ίδε, έχεις γίνει υγιής, μηκέτι αμάρτανε, διά να μη γίνη εις σέ κάτι χειρότερον». 

Ενίοτε όμως έρχονται ασθένειαι, επειδή το ζητεί ο πονηρός. Διότι δέχεται και αποστέλλει ο φιλάνθρωπος Δεσπότης εις τον αγώνα ένα μεγάλον ανταγωνιστήν τού διαβόλου και καθαιρεί την μεγαλαυχίαν του διά της καρτερικής υπομονής των δούλων του· τούτο δε εδιδάχθημεν ότι συνέβη εις την περίπτωσιν του Ιώβ

Ή, αυτοί που ημπορούν να υποφέρουν με καρτερίαν μέχρι θανάτου τον πόνον, φέρονται από τον Θεόν και ως υπόδειγμα διά τους μη υπομονητικούς. Όπως ο Λάζαρος, διά τον οποίον, ενώ επιέζετο από τόσας πληγάς, πουθενά δεν αναφέρει η Γραφή ούτε ότι εζήτησε κάτι από τον πλούσιον ούτε ότι ήτο δυσηρέστημένος εξ αιτίας της καταστάσεώς του, διά τούτο δε εύρε την ανάπαυσιν εις τον κόλπον τού Αβραάμ, διότι απέλαβε τα κακά εις την ζωήν του. 

Εύρομεν όμως ότι υπάρχει και άλλη αιτία διά τας ασθενείας των αγίων, όπως εις την περίπτωσιν τού αποστόλου. Διότι, διά να μη φανή ότι υπερβαίνει τα όρια της ανθρωπίνης φύσεως και διά να μη σκεφθή κανείς ότι εκ φύσεως έχει κάτι ασύνηθες επάνω του (πράγμα το οποίον έπαθον οι κάτοικοι της Λυκαονίας που του προσέφεραν στέμματα και ταύρους), ήτο διαρκώς άρρωστος προς απόδειξιν ότι η φύσις του ήτο πράγματι ανθρωπίνη. 

Οι άνθρωποι λοιπόν αυτού του είδους τι κέρδος ημπορούν να έχουν από την ιατρικήν; Δεν διατρέχουν περισσότερον κίνδυνον, καθώς αποκλίνουν από την ορθήν αντιμετώπισιν και ασχολούνται με την φροντίδα τού σώματος; Εκείνοι πάντως που ησθένησαν από κακήν δίαιταν πρέπει να χρησιμοποιήσουν την θεραπείαν τού σώματος ως τύπον και παράδειγμα διά την φροντίδα τής ψυχής, όπως ελέχθη πρωτύτερα. Διότι η αποχή από τα βλαβερά, σύμφωνα με τας αρχάς της ιατρικής, είναι ωφέλιμος και δι’ ημάς, ως και η εκλογή των ωφελίμων πραγμάτων και η τήρησις των προς θεραπείαν οδηγιών. Και αύτη δε η μεταβολή τού σώματος από την ασθένειαν προς την ευεξίαν ας μας ενθαρρύνη, ώστε να μη απογοητευώμεθα διά την ψυχήν μας, ότι δήθεν δεν ημπορεί να επανέλθη πάλιν διά της μετάνοιας από τα αμαρτήματα εις την προσήκουσαν ακεραιότητά της. 

Ούτε πρέπει λοιπόν να αποφεύγωμεν παντελώς την ιατρικήν τέχνην ούτε αρμόζει να στηρίζωμεν εις αυτήν κάθε ελπίδα μας. Αλλ’ όπως χρησιμοποιούμεν μεν την γεωργικήν, ζητούμεν δε από τον Θεόν τους καρπούς, και όπως εμπιστευόμεθα το πηδάλιον εις τον κυβερνήτην, προσευχόμεθα δε εις τον Θεόν να διασωθώμεν από την θάλασσαν, έτσι, και όταν καλούμεν τον ιατρόν, εάν υπάρχη ανάγκη, δεν παύομεν να ελπίζωμεν εις τον Θεόν. 

Μου φαίνεται δε ότι η Ιατρική συντελεί πολύ εις την εγκράτειαν. Διότι βλέπω ότι και τας ηδονάς αποκόπτει και τον χορτασμόν καταδικάζει και την ποικιλίαν της τροφής και την περίεργον επινόησιν καρυκευμάτων αποδοκιμάζει ως βλαβεράν. Με ένα λόγον δε, αποκαλεί η ιατρική την λιτότητα των αγαθών μητέρα της υγείας· ώστε και ως προς αυτό αι οδηγίαι της μας είναι ωφέλιμοι. 

Είτε λοιπόν χρησιμοποιούμεν ενίοτε τας συστάσεις της ιατρικής είτε όχι, σύμφωνα με τους λόγους που εξεθέσαμεν, ας υπάρχη πάντοτε ο σκοπός της ευαρεστήσεως προς τον Θεόν και ας εξασφαλίζεται η ωφέλεια της ψυχής μας και ας εφαρμόζεται το πρόσταγμα του αποστόλου · «είτε λοιπόν εσθίετε, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε».

                              Μυργιώτης  Παναγιώτης     Μαθηματικός 

Πηγή   Μ. Βασιλείου  (ΟΡΟΙ ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΟΣ Β’ , ΕΠΕ 8, 394-408)  







ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ «Αχ, πού ‘σαι, νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!»

 

        
              *Γράφει ο Ηλίας ΓιαννακόπουλοςBlog "ΙΔΕΟπολις"
                   
    “Όταν είναι κανείς πολύ νέος, είναι πολύ νωρίς. Όταν είναι γέρος, είναι πολύ αργά” (Διογένης) 
 

            Κάθε τέλος του χρόνου πολλοί είναι αυτοί που συνηθίζουν να κοιτάζουν παλιές φωτογραφίες ορμώμενοι από μία μυστήρια και ακατανόητη δύναμη και στην οποία είναι δύσκολο να αντισταθούν. 
          Κι αν κάποιος προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτήν τη συνήθεια, είναι το Facebook που σου θυμίζει αυτό το “χρέος”.
               
                          Κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες 
          Χρέος, όμως, σε τι και προς τι; Ποια εσωτερική ανάγκη είναι αυτή που κανοναρχεί κάθε πράξη μας αυτές τις ημέρες του χρόνου και εστιάζουμε την προσοχή και το ενδιαφέρον μας στις παλιές φωτογραφίες; Αλήθεια, τι περιμένουμε από αυτές; Το μόνο που θα νιώσεις βλέποντάς τες είναι να μελαγχολήσεις και μοιραία στη μνήμη σου θα έλθει ο γνωστός αφορισμός του Κ. Βάρναλη: 
          «Αχ, πού ‘σαι, νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!»   
 

         Δεν μπορώ να ξέρω τι αισθανόταν εκείνη τη στιγμή ο ποιητής και εκφράστηκε με αυτούς τους στίχους. Οι περισσότεροι σίγουρα βλέποντας τις φωτογραφίες της νιότης τους κάπου κυριεύονται από ένα παράπονο, από μία πίκρα ή και από μία μελαγχολία. 
         Παράπονο, πίκρα και μελαγχολία για τις χαμένες προσδοκίες, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και τις φρούδες ελπίδες. Για τις ατέλειωτες διαψεύσεις και ματαιώσεις όλων εκείνων που αποτέλεσαν τον κινητήριο μοχλό της νιότης τους. 
           Στην πίκρα και στη μελαγχολία κάπου-κάπου προστίθεται και η οργή για τον χρόνο τον “ψεύτη” που άλλα μάς έταξε και άλλα μάς έδωσε. Τον χρόνο τον “κλέφτη” που μάς «κλέβει τη ζωή» και μάς ξεγελά λέγοντάς μας συνέχεια ή αφήνοντάς μας να πιστεύουμε πως “έχουμε κι άλλο χρόνο”. 
 
                        
                            Η Λογική, ο Καβάφης και ο Χρόνος 
            Τα ίδια, όμως, ψέματα φαίνεται πως ακούγαμε κι από τη λογική μας που πάντοτε στέκεται εμπόδιο να ζήσουμε ή και να διεκδικήσουμε αυτό που ποθεί κατάβαθα η ψυχή μας. Πάντοτε η Λογική και το Συναίσθημα, οι δύο αρχέγονες δυνάμεις της ανθρώπινης ύπαρξης, δεν μπόρεσαν να ισορροπήσουν στον χρόνο με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να αισθάνεται πως είναι ο αδικημένος και ο χαμένος της σύγκρουσής τους. 
            Κάπως έτσι ένιωθε και ο Καβάφης όταν στο ποίημά του «Ένας γέρος» έγραφε: 
        “Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα, / και πως την εμπιστευόταν πάντα- τι τρέλλα!-/ την ψεύτρα που έλεγε: Έχεις πολύν καιρό”. 

 
            Και τώρα που έφυγαν τα χρόνια και ζούμε μόνο με τη μνήμη και τη νοσταλγία - που άλλοτε είναι βάλσαμο για την ψυχή μας και άλλοτε μία ελπίδα και προσδοκία πως ίσως κάποια όνειρά μας θα δικαιωθούν. Κι αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα την ήττα του από τα ψεύδη και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του Χρόνου και της Λογικής. Ίσως ο Ελύτης αυτό να εννοούσε όταν έγραφε και προειδοποιούσε: 
                 “Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση” 
                        
                         Ο άνθρωπος απέναντι στον Χρόνο
          Βέβαια κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει πως ο καθένας μας πρέπει να συμβιβάζεται με την πραγματικότητα των γηρατειών και να μην αναλίσκεται σε μία μάταιη αντιμαχία με τον πανδαμάτορα και ολετήρα Χρόνο. Η νιότη είναι εγωιστική και ποτέ δεν μπορεί να καταλάβει ή να αποδεχτεί πως το ηλιοβασίλεμα, το σούρουπο και η νύχτα είναι μία νομοτέλεια της ζωής μας. 
               “Μέμνησο νέος ων, ως γέρων έση ποτέ” (Μένανδρος). 
 

 
      Αν κάποιος προσπαθήσει να καταγράψει με ακρίβεια τις διαψεύσεις και τις ματαιώσεις των ελπίδων και των ονείρων της νιότης του, ίσως να χαρακτηριζόταν και ως αιθεροβάμων ή και ως άτομο με υψηλή δόση οίησης και μεγαλαυχίας. Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος δεν κρίνεται από τα όνειρα και τις ελπίδες για τη ζωή του αλλά από αυτά που πέτυχε και κατάκτησε. Δεν αξιολογείται από ποιες κορυφές λαχτάρησε να φτάσει αλλά από εκείνες που κατάκτησε. 
            Στη ζωή μας πολλά περιμένουμε να έλθουν και πάνω σε αυτά χτίζουμε τις προσδοκίες μας για μια άλλη ζωή. Άλλοι βιάζονται να τα κατακτήσουν κι άλλοι αφήνονται στην μεγαθυμία του χρόνου ή στην εύνοια της τύχης. Υπάρχουν, όμως, και οι ακίνητοι και οι αδρανείς που αφήνονται μοιραίοι στην κλεψύδρα του χρόνου. 
            Ίσως στον τρόπο που αντιμετωπίζουν την κίνηση του χρόνου θα μπορούσε να προστεθεί και μία άλλη ομάδα ανθρώπων που δεν κάνουν τίποτε άλλο από να περιμένουν κάποιον που θα αλλάξει τη ζωή τους. Σε αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων ανήκουν οι απαισιόδοξοι και όσοι διακρίνονται από μειωμένη εκτίμηση για τον εαυτό τους και περιμένουν τα πάντα από κάποιον άλλον, έξω από αυτούς τους ίδιους.
 
                             «Περιμένοντας τον Γκοντό». 
 

 
      Αυτοί οι τύποι ανθρώπου μάς θυμίζουν τους δύο πρωταγωνιστές του έργου του Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό».
           Ο Βλαδιμίρ και ο Εστραγκόν κάτω από ένα δέντρο για πολύν-απροσδιόριστο χρόνο περιμένουν κάποιο Γκοντό, που θεωρούν πως θα αποτελέσει την ευκαιρία για την έναρξη της ζωής τους ή για μία, έστω άλλη πορεία. Το περίεργο είναι, όμως, πως αυτοί οι δύο άνθρωποι-ήρωες του έργου δεν γνωρίζουν το πρόσωπο του Γκοντό. Απλά τον π ε ρ ι μ έ ν ο υ ν. 
        Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε πολλούς από εμάς που αφήνουμε τον χρόνο να περνάει περιμένοντας να έρθει κάποιος ή κάτι που θα μας ξυπνήσει. Δεν είναι, βέβαια, λίγες οι φορές που ίσως αυτόν τον κάποιον όχι μόνον δεν τον γνωρίζουμε αλλά ίσως-ίσως και να μην θέλουμε να έρθει. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που αρέσκονται απλά στο να “περιμένουν”



                                  Ο  Όργουελ για το Χρόνο
       Όπως, όμως, προείπαμε η ενασχόληση με παλιές φωτογραφίες δεν προκαλεί μόνον μελαγχολία και δεν τροφοδοτεί μόνον τη νοσταλγία μας για εκείνα τα ωραία που πέρασαν ανεπιστρεπτί, αλλά διακονεί και την επιθυμία μας να προβλέψουμε ή τουλάχιστον να αποφύγουμε τα χειρότερα για το μέλλον. Γιατί σύμφωνα και με τον Όργουελ («1984»): 
         "Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν”.
 
                                   Η διδαχή του Χρόνου 
          Να, λοιπόν, που μια συνήθεια παλιά που την επιβάλλει ο χρόνος (αρχή του νέου έτους / παλιές φωτογραφίες) μπορεί να αποβεί πολλαπλά ωφέλιμη αφού ενεργοποιεί μία καταχρηστική λειτουργία της μνήμης και των συνειρμών. Αλλιώς πώς θα πετυχαίναμε μία απρόσμενη συνάντηση και συζήτηση για τον χρόνο μεταξύ ανθρώπων που το πιο πιθανόν (αν όχι βέβαιον) δεν γνωρίζονται μεταξύ τους . 
         Πώς αλλιώς, δηλαδή, ο Βάρναλης, ο Καβάφης, ο Μένανδρος, ο Μπέκετ και ο Όργουελ θα μάς δίδασκαν τον τρόπο διαχείρισης του χρόνου τώρα που αυτός περνά δίπλα μας αδιαφορώντας για τα δικά μας προβλήματα και συναισθήματα; 
 


            Έστω και τώρα, όμως, κοιτάζοντας τις παλιές φωτογραφίες μας μπορούμε ακόμη κάτι να πετύχουμε από όλα εκείνα που ονειρευτήκαμε στη νιότη μας. 
             Και το κυριότερο (και αυτό να διδάσκουμε στη νέα γενιά) πως για τις δικές μας διαψεύσεις, ματαιώσεις, αναβολές και αποτυχίες δεν φταίει μόνον ο χρόνος, αλλά και εμείς που τον αφήσαμε «να κλέβει τη ζωή μας», όπως μάς υπενθυμίζει πάντα ένα παλιό τραγούδι («Να μείνουμε πάντα παιδιά»)
           « Εκδιδάσκει πάνθ΄ ο γηράσκων χρόνος» (Αισχύλος).











" love the Teacher" by Dr. Debabrata Maji ( India )

 


love the Teacher


The teacher acts as a guide 
They are education backbone.

Help us to acquire knowledge
Respect the teacher with love.

Belief the knowledge essence 
Wish for everyone's presence.

Hardship may truly overcome 
By love everything is possible.

Dr. Debabrata Maji 
Country: India 








Teenagers and poetry project



  "Teenagers and Poetry Project". 

All the poems have obtained permission for publication from the students themselves, their parents, and their supervising teachers.
 
Teenagers and poetry 

Project directors
China 
Yu Chen 

EVA Petropoulou Lianou 
Greece 


.....


1. 风的家‖张天岳(毓秀小学)
风的家在田野里,
风一回家,
稻谷们就开心地左摇右摆。
 
风的家在森林里,
风一回家,
大树们就规规矩矩地鞠躬。

 1. The Wind's Home ‖ Zhang Tianyue (Yuxiu Primary School)
The wind's home is in the fields;
When the wind comes home,
The rice plants sway happily left and right.
 
The wind's home is in the forest;
When the wind comes home,
The big trees bow politely one by one.

**

2. 夜深了‖辛婉怡(毓秀小学)
夜深了
大地也安静下来了
听,虫儿在唱歌
看,星星在眨眼
闻,花儿在暗暗飘香
 
夜深了
小宝贝听着歌谣
沉沉地睡去了
只留下妈妈
在台灯下织毛衣的身影

 2. Night Falls ‖ Xin Wanyi (Yuxiu Primary School)
Night falls,
The earth calms down too.
Listen, the insects are singing;
Look, the stars are blinking;
Smell, the flowers are quietly fragrant.
 
Night falls,
The little baby listens to lullabies,
Falls into a deep sleep.
Only Mom remains,
Her figure knitting sweaters by the desk lamp.

**

3. 梦想‖侯峻熙(毓秀小学)
梦想在世界跑来跑去
像奔跑的运动员
一路来来回回穿梭
一直到成功的尽头

 3. Dream ‖ Hou Junxi (Yuxiu Primary School)
Dreams run around the world,
Like running athletes,
Shuttling back and forth all the way,
Until the end of success.

**

4. 风弟弟‖侯峻熙(毓秀小学)
顽皮的风弟弟
吹倒了妈妈的花瓶
里面满满的幸福和温暖
都洒满了整个世界

 4. Little Brother Wind ‖ Hou Junxi (Yuxiu Primary School)
Naughty Little Brother Wind
Knocked over Mom's vase.
The full happiness and warmth inside
Spilled all over the world.

**

5. 时间‖裴熙月(毓秀小学)
时间
是一只可爱的小白兔
它在岁月的长河里奔跑
我一回头
它已经跑远了
 
时间
是一列行驶的火车
我还没来得及看风景
它已经开到下一个站台

5. Time ‖ Pei Xiyue (Yuxiu Primary School)
Time
Is a cute little white rabbit.
It runs in the long river of years;
When I turn back,
It has already run far away.
 
Time
Is a moving train.
Before I can enjoy the scenery,
It has arrived at the next platform.

**

6. 星星的学校
河北省石家庄市藁城区贾市庄镇贯庄小学 吉柯冉 9岁
 
星星的学校
在月亮住的地方
他们有一群一群的伙伴
月亮老师有时教写字
有时教算数
有时教唱歌
他们拍拍小手放学了
太阳公公
把他们接回家
关上门做功课

 6. The Stars' School
Ji Keran, 9, Guanzhuang Primary School, Jiashizhuang Town, Gaocheng District, Shijiazhuang City, Hebei Province
 
The stars' school
is where the moon lives.
They have groups of friends.
Teacher Moon sometimes teaches writing,
sometimes math,
sometimes singing.
They clap their little hands and finish school.
Grandpa Sun
comes to take them home,
and they close the door to do their homework.

**

7. 翘起的头发
河北省石家庄市藁城区贾市庄镇贯庄小学 刘怡杉 9岁
 
头发和发圈吵架了
发圈一扎头发
头发就生气地跑开
生气了还不好哄
小嘴巴撅得高高的

 7. The Sticking-Up Hair
Liu Yishan, 9, Guanzhuang Primary School, Jiashizhuang Town, Gaocheng District, Shijiazhuang City, Hebei Province
 
Hair and the hair tie had a fight.
As soon as the hair tie tries to hold the hair,
the hair runs away in anger.
Once angry, it's hard to soothe—
it pouts its little "mouth" high up.


8. 雪的朋友
河北省石家庄市藁城区贾市庄镇贯庄小学 张家行 9岁
 
雪和北风
是一对好朋友
雪一下
风就吹
他们飘来飘去
闹着玩
小朋友也是
雪的好朋友
雪一下
小朋友就笑
打雪仗
堆雪人
扔雪球

 8. Snow's Friends
Zhang Jiaxing, 9, Guanzhuang Primary School, Jiashizhuang Town, Gaocheng District, Shijiazhuang City, Hebei Province
 
Snow and the north wind
are good friends.
When snow falls,
the wind blows.
They drift around,
playing tricks.
Children are also
snow's good friends.
When snow falls,
children laugh,
having snowball fights,
building snowmen,
throwing snowballs.

**

9. 小草的学校
河北省石家庄市藁城区贾市庄镇贯庄小学 薛若彤 9岁
 
春天教小草们长高
淋几滴春雨
他们长得更高了
春风走过
小草们开始跳舞、狂欢
春天老师躲在天空的云朵上
看着他们上自习

 9. The Grass's School
Xue Ruotong, 9, Guanzhuang Primary School, Jiashizhuang Town, Gaocheng District, Shijiazhuang City, Hebei Province
 
Spring teaches the grass to grow tall.
A few drops of spring rain,
and they grow even taller.
When the spring wind passes by,
the grass starts dancing and celebrating wildly.
Teacher Spring hides in the clouds in the sky,
watching them study on their own.

**

10. 春天的闹钟
河北省石家庄市藁城区贾市庄镇贯庄小学 薛家硕 9岁
 
春天来了
我还在梦中
美丽的花悄悄地开了
小蜜蜂飞到花上
用它的小手拨弄着花钟
滴答滴答
我被春天的闹钟吵醒了

 10. Spring's Alarm Clock
Xue Jiashuo, 9, Guanzhuang Primary School, Jiashizhuang Town, Gaocheng District, Shijiazhuang City, Hebei Province
 
Spring has come,
but I'm still in my dream.
Beautiful flowers bloom quietly.
Little bees fly to the flowers,
tinkering with the flower clocks with their little hands.
Tick-tock, tick-tock—
I'm woken up by spring's alarm clock.

**

11. 棉花糖
河北省石家庄市藁城区贾市庄镇贯庄小学 裴晨宇 9岁
 
冬天在吆喝
棉花糖,棉花糖
我跑出去
舔了一大口
凉凉的棉花糖在胃里
甜甜地抱住我

11. Cotton Candy
Pei Chenyu, 9, Guanzhuang Primary School, Jiashizhuang Town, Gaocheng District, Shijiazhuang City, Hebei Province
 
Winter is shouting,
"Cotton candy! Cotton candy!"
I run outside
and take a big lick.
The cold cotton candy is in my stomach,
hugging me sweetly.

**

12. 云朵
河北省石家庄市藁城区贾市庄镇贯庄小学 李忆佳 9岁
 
云朵伤心了
哗哗哗
眼泪直掉
太阳跑出来安慰它
给它变出一个彩虹
云朵开心地笑了

12. Clouds
Li Yijia, 9, Guanzhuang Primary School, Jiashizhuang Town, Gaocheng District, Shijiazhuang City, Hebei Province
 
The cloud is sad—
whoosh, whoosh, whoosh,
tears keep falling.
The sun runs out to comfort it,
making a rainbow for it.
The cloud smiles happily.













Taro Hokkyo (Japan) THE SILENCE OF TIME



 THE SILENCE OF TIME


In the morning light, a  platinum wristwatch, no longer useful, was discarded into a blue lake. The watch slowly danced in the water before sinking to the bottom. As it settled, it emitted a faint muddy smoke.

People coughed, and gray whispers hinted at malice toward one another. The vices of those who flatter the winners and abuse the losers never cease.

With invisible, black hatred in their hearts toward others, they went out with indifferent faces. In their haste to be on time, they had no choice but to slurp cold soup from a rusty iron spoon. Through the distant window, the pale scream of a mad horse echoed.

A few clam shells lingered in the soup, and the plate, left unwashed, sat on the white tablecloth. The battle itself was nearing its end—a futile fight. Without victory or defeat, the earth seemed stifled, and the dazzling azure sky folded in on itself.

Did we live our lives wrong? Or was it inevitable? Everyone fell silent and turned into ashes. Only the gears of the wristwatch, now buried in the lake's muddy depths, continued to spin.









Δελτίο Τύπου παράστασης Θανάση Λιούνη- Χώρος Τέχνης Ασωμάτων.



 

Κάνε μια ευχή!

Κωμωδία του Θανάση Λιούνη


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ:

Το ιδανικό πάρτι γενεθλίων, ένας παράξενος κύριος και μία… Ευχή! , έρχονται να ταράξουν την καθημερινή ρουτίνα ενός ζευγαριού!

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Ιωάννα Μαρία Μπατή, Δανάη Γλυκού, Σταμάτης Κακαβελάκης, Σταυρούλα Ρόιδου, Μανώλης Μοθωναίος και ο Θανάσης Λιούνης.


ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: Από Δευτέρα 26 Γενάρη και κάθε Δευτέρα, στον Χώρο Τέχνης Ασωμάτων.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Αγίων Ασωμάτων 6, Θησείο.

ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΚΡΑΤΗΣΗ ΘΕΣΕΩΝ ΣΤΟ: 6939238611


ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 21:00 μ.μ

ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ: Γενική Είσοδος: 12 ευρώ / Μειωμένο: 9 ευρώ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 80 λεπτά.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 16 ετών.