Πέμπτη 6 Ιουλίου 2023

Poems by Ma Yongbo /China

 


Ma Yongbo was born in Yichun, Heilongjiang, in 1964, Ph.D. Since 1986 Ma has publishedover seventy original works and translations.He is an professor in the Faculty of Arts and Literature, Nanjing University of Science and Technology, and a leading scholar in Anglo-American postmodernist poetry. His studies center around modern poetics, post-modern literature, eco-criticism.

Ma Yongbo
Art and literature department
Nanjing University Of Science & Technology
Xiaolingwei 200#
Nanjing, Jiangsu Province
China 


Ode to Mother: Litany of Fire 

My mother is cold flame
My mother is flame from sea bottom
My mother is flame of pure white lily of the valley 
broken/smashed miner light, my mother is 
flame of clay

My mother lies lower than death
My mother walks an extra length beyond the end
My mother fails to find her own flame
My mother gave birth of me
Like a big flame
Shivers and isolated a branch
My mother crosses the threshing ground of tyrant burning 

My mother is flame of hair 
Flame of clothes, flame of crystal sound of ankles 
Flame of smile with eyes tightly closed 
Flame of bones delicate like birds
Flame of transparent finger nails, skin and fine collar bones
My mother filter down wicker basket like circles 
From hollow of pure silver ring, from wedding carpet of tongue
Filter down holy grail formed by both hands, secret auricle 
Filter down chamber of furnace of black grills

I push her lost grace with my own hands 
In the heavy dark iron carriage    
Into the blazing fire
Watch her sleeves blown full with flames
She is charging holding the shield of her knees
Flames rise puff from every leak between the bones 
Like a furious baby late for birth 
I see my mother climbing in the flames
Steep path, leaving behind countless herself 
My mother is burgundy cello bent and stiff
My mother is canoe of cedar 
is a memoryless young girl, rippling in her forefather’s sky

Early morning of April 14, 2017  


母亲颂:火的连祷

我的母亲是冰冷的火焰
我的母亲是海底的火焰
我的母亲是洁白的铃兰花的火焰
是摔碎的矿灯,我的母亲
是黏土的火焰

我的母亲躺在比死亡更低的地方
我的母亲在终点之外又走出了一段
我的母亲找不到自己的火焰
我的母亲每生下一个我
就像一支大的火焰
又颤抖着分出一支
我的母亲燃烧着穿过暴君的打谷场

我的母亲是头发的火焰
衣服的火焰,清脆的脚踝的火焰
是眼帘紧闭的微笑的火焰
是鸟儿一样轻盈的骨头的火焰
是透明的指甲,皮肤,细小的锁骨的火焰
我的母亲从筐状肋圈中漏下去漏下去
从纯银的戒指的空洞,从舌头的结婚地毯
从双手的圣杯,从秘密的耳廓
漏下去,从她黑格栅的炉膛漏下去

我亲手用沉重黝黑的铁车
把她迷失的优雅送入熊熊众火
我看着她的袖子灌满了火焰
她擎着膝盖的盾牌冲锋
火焰从她每一条骨缝里冒出来
像愤怒的来不及诞生的婴儿
我看见我的母亲在火焰中攀登
陡峭的狭径,把无数个自己一一剥离
我的母亲是暗红色的大提琴变得弯曲而坚硬
我的母亲是香柏木的独木舟
是没有记忆的少女,荡漾在她父辈的天空

20170414凌晨

🌼


Man in red reading

Man in red is reading
Leaves are falling
He lifts his eyes from the book
and looks about blankly

As he reads on
So the leaves will keep falling
Sounded by messy background
Where streets  benches
Houses
Grey or brown
makes slight difference

He is reading all the time
Growing taller and taller
like the mountains
till no leaf is left on the tree
till the first snow begins to fall
but if you pat him on the shoulder now
he will melt 
like the snow


红衣人读书

树叶在落
红衣人在读书
他知道树叶会越来越快
他时而从书页上抬头
茫然四顾

而只要他阅读
树叶就会继续落下
周围凌乱的背景中
就会逐渐呈现出街道、长椅、建筑
用褐色统一起种种微小的差异

他一直在阅读
他像不断长高的山越来越巨大了
他一直读到树叶落光
一直到雪开始落下
而如果这时你拍拍他的肩膀
他就会雪花一样融化


🌼


Father 

Maxianheng马显恒(19290113--19900717)

He who dedicated his life to light
Has now immersed himself in darkness 
With his body heavy like 
A decaying kingdom
I stay by his bed, he
My father, seriously ill
Infusion tube is murmuring 
The passing of father’s life 
Or returning
I’m not sure
I turn to the rain outside
My other family keep starting on the way
But they never arrived
Mother is sitting opposite me
murmuring, or hurrying to open the door
I stare at the bed, at this man
When I was young he was a caring father
As I grow up he became my slating distance
Now he’s turned into one of my children
With a peaceful face, lips moving slightly
Keeping indulging in past dreams
(war time, muddy rainwater in hoof marks
And stone burning inside the body)
Perhaps his own father, another place
I wonder if there is another himself there
Dreaming of this very moment
At night it’s raining heavier 
I’m taking water to father
With a white kettle like a little pigeon
crooning coo,coo
I have to keep crooning
Like a little pigeon. In the rain
Passing those specimens like empty shops
With their insides taken out by rain, showing their teeth 
Showing their teeth, I can find neither my childhood
Nor my father
I’ve to keep crooning
While the raincoat is crouching on my back like a bear
I don’t know where to go
The same rain leaves two generations of us homeless

June 9, 1990














Έλενα Καραγιάννη "Απώλειες..."


Ο καιρός με τα παραπούλια του ερχόταν δίκαια .
Τα παραβλάσταρα ανθηρά
εξιδανίκευαν ψυχικές ευφορίες και στοργές αφόρετες ακόμα.
Γυρνώντας στα χρόνια με τ' άλλο μου μάτι
λυγίζανε οι ώμοι απ'των στιγμών το φόρτωμα .
Το αντίτιμο βαρύ πάντα για έναν μόνο..
Στα βλέμματα η αλήθεια γραπωμένη
με προσμετρούσε στις απώλειες.
Κρύος σερβίρονταν ο σφυγμός.
Να ζήσω ,να ζήσω για να το θυμάμαι .
Θηρεύει ο χρόνος παραμύθια για κουκλόσπιτα
και η Αλίκη των θαυμάτων επιμένει
πως κάπως έτσι συνεχίζεται η ζωή και συνεχίζει...

Έλενα Καραγιάννη


...Η φωτογραφία είναι από https://health4u.gr/





Τετάρτη 5 Ιουλίου 2023

Γρηγορία Πελεκούδα "Ο αθέατος ο κόσμος μας."




Δεν ξέρουν τα μάτια να κλαίνε
για ένα χθες για ένα σήμερα
γιατί η μνήμη πίσω από πόρτες
σφαλιστές με το χέρι κόβει
πάντα τις λέξεις που χάνονται
στο τώρα ή στο ποτέ.

Το <ας περιμένουμε είναι
αυτό που μας σκοτώνει>
και οι παύσεις να μας θυμίζουν
τις παύσεις τις άλαλες λέξεις
που για σταύρωση προορίζονται
το πλησίον που χάνεται
για όσους αγρυπνούν
και ονειρεύονται.

Ο στοχασμός εκπνέει αργά
πολύ αργά για δάκρυα,
σφίγγω την γροθιά μου
ακόμη κι όταν ανώφελα
δακρύζει η ματιά μου
ένας λόγος για το τίποτα
εδώ μέσα μπαίνει η αυθαιρεσία
και μας λέει ότι δεν πρόκειται
για ένα οποιοδήποτε βίωμα.

Το ποιο σημαντικό είναι να μάθεις
να υψώνεσαι πάνω από τις λέξεις
στο κάτι που ξεφεύγει και γλιστράει
μέσα από τα χέρια μας
όταν ο λόγος τραυλίζει την ύπαρξη
του κενού πόση είναι η απόσταση;
Γρηγορία Πελεκούδα


H φωτογραφία είναι από https://blogs.sch.gr/







Τρίτη 4 Ιουλίου 2023

ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΒΑΘΗ - ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Φωτογραφία:Makis Bitos

 

1, Στάχυ στο απάντεμα του ήλιου 

Στάχυ στο απάντεμα του ήλιου,
να προσμετρά τις ώρες, 
στου απαλού αέρα τις νότες. 
Χρυσίζουν τον ορίζοντα πέρα έως πέρα,
οι ηλιαχτίδες του με φοβέρα και ανάγκη, 
να ανανεώσουν τους όρκους τους,
με της γης την ευωδιαστή αγάπη. 
Να μιλούν για δύο σώματα,  
μες του σύμπαντος την πόρτα.

Δύο κορμιά με τόσες αντιθέσεις, 
αλλά αν το δεις με τα μάτια τα αληθινά, 
είναι δύο μεγάλοι εραστές ψυχής. 
Ένας ήλιος και ένα φεγγάρι, 
στου μικρόκοσμου της γης, 
γείτονες μιας ζωής,  
αντίπαλοι και εχθροί φαινομενικοί,
αλλά μοιραίο το να βρεθούν κάποτε μαζί.
Είναι ταγμένοι εραστές, μοιραίες, ενωτικές καρδιές. 

Στάχυ και εσύ,  
πιστός και σιωπηλός μάρτυρας της ζωής,
βλέπεις και εσύ τους εραστές, 
που παιδεύονται εδώ και πολλές ζωές. 
Είναι γραφτό να συναντηθούν, 
ένα στενό τους χωρίζει για να αναγεννηθούν. 
Μέρα την μέρα θα την αποζητά και πιο πολύ. 
Μιλούν με το βλέμμα της ψυχής, 
της αναντικατάστατης δίδυμης αναπνοής.

Μέλισσες θα ξεκινήσουν να βουίζουν,
θα του πιλατευουν τα αυτιά του,
θα του την θυμίζουν. 
Θα αποζητά το χαμόγελό της,
θα τον καλεί στο όνειρο της.
Θα θέλει απεγνωσμένα να την συναντήσει, 
θα καταλάβει ότι ήταν η μορφή της,
που είχε στο παρελθόν αγαπήσει.
Τότε τον είχε πονέσει, τώρα ήρθε να τον γιατρέψει. 

9-8-2016

Φωτογραφία: Beate Behnke

2 Σε φανταστικά μονοπάτια 

Σε φανταστικά μονοπάτια, μέσα στου κόσμου τα μεγάλα ταξίδια, 
μέσα στης αγάπης τα ονειρικά φιλιά και στου μίσους τα καταστροφικά γνωμικά, 
πήγα ένα ταξίδι του νου, της αυτογνωσίας και του διαλογισμού. 

Μεγάλες ιστορίες ζωής, αναγέννησης και καταστροφής, μαθήματα για νεύρα δυνατά και ψυχές της υπομονής. 
Πάνω σε αστερένιους ουρανούς πολύχρωμους και εκτυφλωτικούς,  
να πάλλεται η πονεμένη ψυχή, πότε από εδώ και πότε από εκεί. 

Μαθήματα να παίρνει πολλά, αλλά την ουσία της ζωής να μην την βρίσκει πουθενά, 
να κάθεται και να μονολογεί για ποιο σκοπό ήρθε στη γη.
Αν δεν ορίζει αυτή το τι ποθεί και το τι θέλει να συμβεί, μήπως είναι έρμαιο τελικά, των συγκυριών και των σωστών ή λάθος επιλογών γενικά; 

Ένα βλέμμα φυγής με μια καθαρή ματιά, στον ουρανό που είναι ψηλά, 
μήπως άραγε κρύβεται εκεί το μυστικό και θα αποκαλυφθεί.
Δεν θέλει μόνο λογική, ο άνθρωπος δεν είναι μόνο νους.
Είναι κάτι διαφορετικό, κάτι το υπερβατικό και δεν είναι για μοναχούς. 
Θέλει εμπειρία, θέλει συναναστροφή, να μάθεις και να παραδειγματιστείς.
Ένα αστέρι μέσα στα πολλά, αυτόνομος αλλά και ομαδικά. 
Είναι για γερούς μύστες η ζωή!!!!! 
26-6-2016

Φωτογραφία: Μυκονος Ελλαδα-Στελιος

3 Αέρα μου Θεέ

Αέρα μου Θεέ, φύσα τα πανιά,  
να δω μια αγκαλιά, 
δυο μαύρα μάτια,  
σαν διαμάντια μες του ουρανού την απλοχεριά.
Θάλασσά μου δυνατή, με του ανέμου την πνοή στείλε την αγάπη μου στα πέρατα του νου και της γης.

Σύννεφα χρυσά, με του Ήλιου την μπογιά, 
κρατείστε του συντροφιά και χαϊδέψτε του τα μαλλιά. 
Ρυτιδούλες στην ψυχή, από της ζωής την πυγμή, τον αγώνα, την αγάπη, μες του Ήλιου το κρεβάτι.
Δύο σώματα σμιλεμένα από όνειρα και σύννεφα ανταμωμένα.

Χρυσαφένιες πινελιές, μες της ψυχής τις βροντές, 
την ανάγκη, την ελπίδα ,
την ακραία του πόθου σφραγίδα. 
Στόμα με στόμα, σώμα με σώμα, στου ανέμου το χρυσαφένιο στρώμα. 
Μες στα σύννεφα του πάθους, του ακραίου ίσως λάθους. 

Η αγάπη είναι ένα παιχνίδι, πότε χάνει πότε κερδίζει.
Είναι για γενναίους και μοιραίους, τολμηρούς και ακραίους. 
Είναι Φλόγα, που θερίζει, που σε καίει και σε εκσφεδονίζει, στου ουρανού τα μονοπάτια, στης λατρείας την στράτα.
Είναι δώσιμο ψυχής αλλά και μεγάλης ανταμοιβής!!!
9-6-2016

Φωτογραφία: Ifigenia Krikeli

4 Το σύννεφο παίζει κρυφτό 

Το σύννεφο παίζει κρυφτό, σε ένα αγέρωχο γαλάζιο ουρανό.
Λέει αστεία με τις ηλιαχτίδες, στου κάμπου τις υπέροχες βοκαμβίλιες. 
Αγριολούλουδα, μυρτιά, άγρια μέντα, μεθυστικά αρώματα και γλέντια. 
Δύο σώματα στην ένταση του ανέμου, σε ένα χορό των αισθήσεων να κλέβουν.
Να παίρνουν αρώματα από την φύση, χρώματα, αναμίξεις από την ανατολή και την δύση.

Μια θάλασσα να ατενίζω, να ψάχνω στα κύματα του ονείρου, να αρμενίζω.
Βαρκούλες τα μάτια που κλαίνε, δάκρυα, νερό θαλασσινό που για εσένα μου λένε.
Να γυρίζω, να στροβιλίζω με του αέρα τα κέφια να πηγαίνω.
Να ψιθυρίζω στου ωκεανού τα βάθη για των ματιών σου τα ολόγλυκα πάθη.
Πότε αγέρας, πότε βροχή, πότε Κεραυνός, πότε αστραπή,
δυό θεριά αντριωμένα με τα φτερά του έρωτα πιασμένα.

Να πιω νερό από της βροχής το μετερίζι, με τον άνεμο το θαλασσινό, την Πούλια και τον Αυγερινό.
Με τα άστρα των ματιών σου, και τα φεγγάρια των χειλιών σου.
Να τα αγγίξω, να τα ποτίσω με των δακρύων μου το αλάτι,
 να με αποζητάς πιο πολύ, να είμαι υπαρκτή και όχι μια οφθαλμαπάτη. 
Δύο σώματα σε καιρό ειρήνης, που πολεμούν για του πόθου και του πάθους το συμφέρον,
σε χορό που δεν έχει ούτε αρχή, ούτε τέλος. 
3-7-2016

Photo: Χρυσούλα Τσολάκη

5 Σύννεφα μακρινά (Και είναι να απορώ)

Και είναι να απορώ 
και να λέω γιατί εγώ ?
Μια ψυχή να αιμορραγεί.
Ένα στόμα χωρίς φιλί. 

Κύματα να με παρασύρουν μακριά, 
σε άλλη γη, σε άλλη αγκαλιά 
και μια καρδιά να σιγοτραγουδά,
με μια πνοή, μια ματιά. 

Μαύρο διαμάντι κοφτερό, 
λόγια χωρίς αξία, ψεύτικο σε αγαπώ
Και ένας λόγος, μια μαχαιριά,
ένα στιλέτο βαθύ να με διαπερνά.

Φούσκωσε η θάλασσα, 
παρέσυρε τα γιατί. 
Πήγαν στα ανοιχτά χωρίς θέλω, χωρίς αφορμή 
και μια γοργόνα τα καράβια να ρωτά 
" είδατε δύο μάτια που με αγαπούν αληθινά ?"
Και η φλόγα να αναπηδά. 

Είναι ψηλά της καρδιάς τα μυστικά, 
σε απάτητες κορυφές, 
σε σύννεφα μακρινά. 
Ένα είναι σίγουρο " δεν με ξέρεις πραγματικά ".

30-6-2017







Carpe "Τροφή..."




Φυτά αναρριχώμενα κάλυψαν
τις ρωγμές των σωμάτων.
Αποκαΐδια ψεύτικων εικόνων
έκρυψαν τα ηλιοβασιλέματα.
Ένα φιλί πικρό
σφράγισε την προδοσία των πόθων.
Αναγνωρίζω τα γυμνά σου πέλματα,
φτεροκοπούν αδέσποτα
στη μουσική που ανεμίζει.
Η νοσηρή σιωπή με παρασύρει,
καθώς απομακρύνεσαι
η μονοτονία κυριαρχεί.
Αναζητώ την όψη σου.
Χωρίς τροφή,
εξαντλημένος απ' την οδύνη
η ανάσα εξασθενεί.
Έχω διανύσει χιλιόμετρα
για να παραδοθώ στην ένταση
ενός κορμιού που θέλει 
να με θρέψει με τη σάρκα του.

Carpe.

Η φωτογραφία είναι από https://www.diaforetiko.gr/






ΓΙΑΝΝΑ ΒΛΑΧΟΥ "ΙΟΥΛΙΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ"



Στον κάμπο, με τέτοιον καιρό το άνυδρο καλοκαίρι καυχιέται, την άνοδο θερμοκρασίας ομολογεί. Ιούλης μήνας, στην ατμόσφαιρα διάχυτες προσευχές' Κώνωπες ανωφελείς στιγματίζουν την χαλαρή ζωή βασανίζοντας τις νύχτες δίχως οίκτο' Ορυζώνες αποδοτικοί , μιλιούνια κουνούπια , -κάποτε θα αμειφθούν οι κόποι. Κουρασμένα βήματα, νωχελικές παρουσίες κάτι απρόσμενο να έρθει καρτερούν τον Ιούλιο στον κάμπο. Στον σιτοβολώνα ιδρωμένα χέρια, αεικίνητα δουλεύουν , μάτια θλιμμένα αγωνιούν. Δεν έχουν ωράριο , δεν έχουν διακοπές όσοι στη γη σκλαβώθηκαν. Βυθίζουν τα χέρια σε αβέβαια χώματα, προσβλέποντας σε λίγη δροσιά οι αναγκεμένοι. Και να ναι αυτός ο Ιούλιος της απόκρυψης τόσο εξωστρεφής κάπου αλλού; Η ζέστη υγρή κολλάει στην επιδερμίδα. κι η θλίψη επιβιώνει στους ήχους της σιωπής. Τα καροτσάκια έπαψαν να πωλούν κασάτο παγωτό. Ο πραγματευτής δε φέρνει πια κορδέλες να δροσίσει, να θεραπεύσει τους ιδρωμένους λαιμούς των κοριτσιών. Μονο ξεθωριασμένες αναμνήσεις παρελθόντων εποχών χαράχτηκαν σε ετοιμόρροπους τοίχους και ξεραμένες αυλές. Γεράνια ανθεκτικά,αυτάρκη παρέα κάνουν στην μοναξιά των θερινών ημερών. Μελαγχολικές παρτίδες τάβλι στα καφενεία των χωριών σκορπίζουν επίφαση συντροφιάς στο χώρο. Μετριούνται και βγαίνουν κάθε χρόνο και λιγότεροι οι παίκτες. Οι λυπημένες νοικοκυρές συλλέγουν στις στέρνες το νερό πριν συμβεί εκτάκτη διακοπή υδροδότησης. Προφυλάσσονται από την αστάθεια του θέρους Κάτι γριές αλείφουν τα μέλη των εγγονών τους με κουνουπέλαιο και μονολογούν: -Επικίνδυνες οι νύχτες στον κάμπο. Παιδιά με σημάδια στα χερια και τα πόδια αγγίζουν τη μέρα με πληγωμένες λέξεις. Δυσκολο καλοκαίρι στου κάμπου την πυρόξανθη έκρηξη. Όμως κάποια μέρα, κάποιο καλοκαίρι θα ξαναβρεθούν μαζί οι αθώες ψυχές. Όσο τα άστρα συνοδεύουν τις ζεστές πανσέληνες βραδιές, όσο τα μάτια επικαλούνται μια χαμένη ομορφιά, όλο κάτι απρόσμενο να έρθει θα καρτερούν τον Ιούλιο στον κάμπο. ® Γιάννα Βλάχου


Η φωτογραφία είναι από https://gr.pinterest.com/













Σάββατο 1 Ιουλίου 2023

Εύα Πετροπουλου Λιανού " Φως" και μετάφρασή του στα ρωσικά (Τατιάνα Τεράμπινοβα)




Φως

Ερχόμαστε με κλάματα, γιατί φοβήθηκαμε το φως....
Φευγουμε με δάκρυα, γιατί αυτό το φως το αγαπήσαμε βαθιά, το αναλύσαμε, το μάθαμε, το ερωτευτήκαμε...
Ερχόμαστε μόνοι μας..
Φεύγουμε μόνοι μας..
Ενδιάμεσα έχουμε ευκαιρίες να συγχωρεσουμε, να ανακαλύψουμε τα ταλέντα μας, να μείνουμε ευγενικοί, και να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

©®Εύα Πετροπουλου Λιανού
Μετάφραση στα ρωσικά Τατιάνα Τεράμπινοβα

❤

"Мы плачем, рождаясь"
.
Мы плачем, рождаясь, нас пугает сиянье света...
Уходим в слезах, любя этот свет, давно разгадав его -
познав его зов, влюбились в любовь...
Мы приходим одни...
Мы уходим одни...
Прекрасно прощать, открывать в себе крылья талантов и доброты,
и стремиться быть в лучах лучшего - быть людьми!

Перевод-Татьяна Теребинова, Россия
Eva Petropoylou Lianoy- "Мы плачем, рождаясь"