Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2020

ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΠΕΛΙΤΣΟΣ "Rock-style Christmas, in a sheep-fold"



An den Freund aus Deutschland
Klaus Schwartz (Nikolaos Mavros)


Hooded with two blankets, with the air heater in full and with the rain bombarding the paved yard, found himself on Christmas Eve; rural doctor in the small town of the island. In their need, everyone was looking for him. As darkness fell, he was forgotten in the icy bachelor room he was renting. Even some bad-married women who were looking for something different, something exotic, even if they didn’t knew exactly what they were asking for and had become a tick, today they had left him to his fate and were celebrating safe in their houses.

He pressed the play button on the cassette player. Pete Townshend's harsh notes briefly covered the thunderbolt, without being able to warm him. Meanwhile Roger Daltrey hurled the age-old question into the air:

“Who are you? Who, who, who, who?”

“Who am I, really?” he wondered and got up to take a sip of cognac from the bottle he had leaned on the floor. He took a little red rooster and started sucking it voluptuously. The sweet little rooster lollipop matched perfectly with the Metaxa brandy in his tongue taste. He took another sip. He felt the burning go down nicely to his stomach, then gently diffuse into his bowels, spreading and warming his whole body. He tossed the blankets and angrily started playing drums in the air, accompanied by the late Keith Moon who had already started torturing the percussions on the cassette player. Daltrey insisted on bombarding him with the unanswered question.

“Well, who are you? I really want to know, who are you? Who, who, who, who?”

The streams continued to drain water from the tubes.

"Who am I, really and where am I going?" Dionysis Savopoulos, the Greek songwriter, somehow jumped out of a closet of his mind, as soon as ‘The Who’ stopped screaming on the tape. He lay down relaxed. The rain seems to have stopped a bit.

“What am I looking for in this hell place?” he murmured and fell asleep. But he didn’t relaxed; he had a tortured sleep. On the one hand the church bell that rang, on the other hand the loudspeakers of the Municipality with the “Jingle Bells” and the other Christmas songs, found him in the afternoon in a blackened mood, over a cup of coffee.

The taps of the sky did not stop. Lightning struck the walls. The rain had “rushed” into the room and the noise from the streams was piercing his brain. It was getting dark outside but also inside his soul. The bottle of brandy on the floor was waiting for him for the sequel. He ate an apple and grabbed the bottle, ready to grab the thread from where he had left it the day before. He took a sip and pressed the play button. ‘The Who’ was there, but they had changed song. Now they reminded him that he had lost something:

“And Tommy doesn't know what day it is. He doesn't know who Jesus was or what praying is”.

Damn it! All he needed now was to sing rock songs for Christmas! He pressed the stop button and picked up the bottle. There was not a single sip left. He threw it angrily and lay down. The song went on in his mind.

“Tommy can you hear me?”
He turned nervously to the cassette player. It was closed. But the song did not stop:
“See me, feel me, touch me, heal me!”
What the hell is going on here? he screamed and closed his ears with his palms.

“Tommy can you hear me?”

He got all nervous. Someone was knocking on the door. He opened it furiously, ready for a fight.

“Doctor help! My mother is giving birth”, two bright eyes, blurred by agony, begged.
He took his bag, put on his raincoat and followed the boy. Soon they left the town and took the path to the mountain. Their galoshes were sinking in the mud. The rain continued but calmer now. He realized that they were approaching a sheep-fold. He could not see it, the darkness was already too deep, but the woman’s voices from the pangs of childbirth were cracking the around rocks. The mom was already there but the childbirth was difficult. The Shepherd was smoking on the terrace, trembling with fear and cold.

“The mother, Doctor, save the mother first” he begged.

For three hours the Doctor struggled with the ladle to bring the fetus into place, to unroll it from the cord. It was dawn, when he freed the woman from the baby.

“It’s a boy!” he shouted at the Shepherd.

He went out to get some air. The rain had stopped and the wet soil smelled of life.

“And the lady is fine” he reassured him.

A little girl brought cool cheese-paste with sweet must and raki. The Shepherd was shining. He did not know how to thank him. He forcibly put two dry cheeses in his bag. “I will bring you some feta in brine”, he promised.

The Doctor drank a raki for good, wished and left. As he descended, he turned to the sheep-fold. It was a cave built in front. The sky was already clear and the moon, full moon, was shining like day. Two or three animals in the yard bathed in its light. It looked like the manger itself with the Bethlehem star on the sky. He made his cross, in tears.

“I'll baptize the baby!” shouted at the Shepherd.

“I shall name him Thomas” he added, “but I’m going to call him Tommy” he whispered and continued downhill whistling happily the Roger Daltrey’s song.

Theodore Belitsos, December 2020

-o-o-o-

*Photo: Maria Kateina "Ag. Nikolaos, Naxos" (2019)








Δημήτρης Κανελλόπουλος (Domenica) – νέο single «Σκάλα»

 

Δημήτρης Κανελλόπουλος - Σκάλα (Official Lyric Video)

(Δείτε το εδώ)



Στο τέλος της πιο αναπάντεχης χρονιάς και στον ερχομό της νέας που φέρνει ελπίδα στον κόσμο, ο Δημήτρης Κανελλόπουλος παρουσιάζει το νέο του τραγούδι με τίτλο «Σκάλα», σε μουσική και στίχους δικούς του.

Ένα τραγούδι του δημιουργού των Domenica που περιγράφει τα πάνω και τα κάτω που συμβαίνουν σε όλους μας αυτή την ιδιαίτερη χρονική στιγμή.

“ Η ζωή μου είναι μια σκάλα κι όλο πάει πάνω κάτω, 
Μια με πάει στα ουράνια μια βυθίζομαι στον πάτο…..”

To be continued…




















Carpe "Προσφέρω ανθοδέσμες..."

Irina Vitalievna Karkabi - Νight dream 

Ζωή παραδομένη στα αδιέξοδα

δάκρυα θάβει

σ' ένα σωρό νεκρών κυττάρων,

λάθη που κρύβουν την ανατολή.

Ένα κορμί καταλύεται

ανατριχίλες χώνονται βαθιά

στη σάρκα.

Περπατώ πάνω στις στάχτες της έκστασης,

προσφέρω ανθοδέσμες

σε μια καρδιά που καταδύεται στο έρωτα.

Ξαλαφρώνει η ψυχή

τεμαχίζοντας το θρήνο,

ένα φιλί καλύπτει την ανυπαρξία.

Μια ησυχία αλλόκοτη

φιμώνει τα χείλη,

το σπαρτάρισμα της σάρκας.

Μπροστά στο αδηφάγο βλέμμα

της αμαρτίας

η νύχτα απογυμνώθηκε.

Carpe.











ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΒΑΘΗ - ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ


Φωτογραφία @ Kostas Orologas

Άστρα πυγολαμπίδες

Άστρα πυγολαμπίδες 
στον διαμαντόμαυρο καμβά της νύχτας.
Ένα φεγγάρι ξελογιαστής του νου, ολόγιομο, 
αλλά κρυμμένο να φωτίζει το έρεβος. 

Ένα μικρό παιδί τηρούσε το σκοτάδι,  
κάνοντας σχέδια για το μέλλον, αέρινες ιστορίες.
Με την φαντασία του να απλώνει τα ελαφροΐσκιωτα φτερά της πάνω του και σε όλο το μισοσκότεινο τοπίο.

Άραγε να γίνει άνθρωπος θαλασσινός
που με την σκούνα του να διασχίζει πέλαγα;
Άραγε πολεμιστής, με θεό τον Αρη,
να πολεμάει για κεκτημένα και χαμένες πατρίδες;

Άραγε τον ουρανό να σκίζει τον γεμάτο σύννεφα, 
γητευτής του άυλου και των ψυχών, 
ανεμοχαράκτης ερευνητής του Σύμπαντος, 
αναζητητής της ουσίας και της αλήθειας; 

Τα μάτια,  πύρινα κάρβουνα, 
με την σκέψη των αέρινων ταξιδιών της φαντασίας. 
Η παιδικότητα και η ομορφιά της καθάριας ψυχής
να αστραποφέγγει στο βραδινό τοπίο!!!
21-3-2016

Φωτογραφία : Kostas Orologas

Ο ουρανός ήταν έναστρος..

Ο ουρανός ήταν έναστρος,
χάιδευε γλυκά το νέο φεγγάρι.
Το  σκούνταγε πονηρά,
το χάιδευε με τα πεφταστέρια,
του τραγούδαγε με τον ρυθμό της σιωπηλής ανάσας όλο χάρη.

Σαν κρόταλα που ακούγονταν μακριά,
εξαϋλωμένα από τα φύλλα, τα κλαδιά και τους ήχους
άκουγες τα πλάσματα της νύχτας να λένε πολλά,
ψιθύρους και συνωμοσίες,
μυστικά και στίχους.

Λύρες και βοές, υπόκωφες χορδές
και δυό ζευγάρια χείλη, δυο καρδιές,
να λένε για αγάπη, για του  πόθου το βαθύ κόκκινο,
για δώσιμο ψυχής και όρκο ζωής,
μέσα από την σταγόνα του έρωτα,
αχόρταγες φλόγες και φωτιές.

Χείλη πλάνα και γλώσσες φλογερές,
σάρκες να τυλίγονται, φονικές από πόθο ματιές
και αυτές να ανταγωνίζονται τις σιωπές,
να γίνονται της σάρκας όλο και πιο απαιτητικές.

Ο αγέρας είχε κρυφτεί και το νεογέννητο φεγγάρι έκλεινε τα μάτια από ντροπή.
Άτια αχαλίνωτα οι αισθήσεις, μόνο οι ψίθυροι, τα χάδια,
τα σώματα κατάχαμα και τα φύλλα που θρόιζαν σαν να χάιδευαν την σάρκα.

Αυτή είχε αναψοκοκκινήσει λες και ήταν ξύλα αναμμένα πάνω στην θράκα,
από το πάθος είχε θεριέψει,
είχε  εκρηκτικά φουντώσει,
είχε ανταρτέψει.
Έλαμπε από ιδρώτα,
αστερένια και γυμνή,
πρόστυχη παρθένα, θεϊκή. 

Το μυαλό είχε ταξιδέψει,
δεν υπήρχε πουθενά,
μόνο ο αγέρας που και που ακουγόταν λες και το είχε πάρει μακριά.
Και η καρδιά χτυπούσε ακατάστατα και έδινε ατίθασο ρυθμό,
πείραζε μια το φεγγάρι, μια τον έναστρο ουρανό.
12-11-2018

Η φωτογραφία από το διαδίκτυο 

 Κάνει κρύο...
Κάνει κρύο, ξύλα στο τζακι,
κρασί γλυκό στο ποτηράκι.
Φλόγα στα ξύλα,
να βγάζουν σπίθες,
να χορεύουν σαν νύμφες,
καυτές ελπίδες.
Να μυρίζει ξύλο,
να τρίζει γλυκά,
να φέρνει μνήμες,
στίχοι, τραγούδια παλιά.
Κάτι από αντίκα, διαχρονικό,
παρέα στην σκέψη, φλογερό.
Από το παράθυρο μικρές φιγούρες,
λευκές αγάπες , του βοριά μινιατούρες.
Να στροβιλίζονται ονειρικά,
να ξεκουράζονται στις σκεπές,
στα φύλλα, στο δρόμο, στα δέντρα σαν ξωτικά.
Να χορεύουν ρυθμικά.
Σπίθες στην καρδιά,
φλόγα και παραμύθι παιδικό,
να σου τριβελίζει το μυαλό.
Και οι λευκές νεράιδες από μακριά,
να κάνουν παρέα με τα ξωτικά.
Μέσα και έξω μια συγχορδία διαφορετικιά.
Σκοτεινιάζει.
Φως από το φεγγάρι.
Κάνει τις χιονονιφάδες πιο φανταστικές
και τις σπίθες από το τζάκι λάβες μικρές.
Χιόνι δροσερό, κρασί γλυκό,
να ρέει σαν μέλι, άφθονο,ζεστό.
Σε αγαπώ.
9-12-2016

Φωτογραφία : Drops of dreams

Ζέση και ψυχή...

Ζέση και ψυχή,
φως και τρυφερό φιλί. 
Αλυχτούσε η καρδιά,
από έναν άσπλαχνο επισκέπτη που είχε χτυπήσει όλο τον κόσμο, άτεγκτα και δυνατά.

Όμως αυτό το κακό,
ήρθε ξαφνικά κάποια στιγμή,
χτύπησε τη ζεστή αγκαλιά,
το χάδι το γλυκό,
το γαρυφαλλένιο φιλί πάνω στο μάγουλο,
στο δέρμα το καυτό.
Και πυροβολούσε τη χαρά,
την οικειότητα, τη συντροφιά...
Και η μοναξιά καραδοκούσε την τρυφερότητα να την κάνει πλεονεκτικά μια ολάκερη χαψιά.

Να χαθεί...
Να αφανιστεί...
Το άγγιγμα μέσα στα τάρταρα να πάει να φυλακισθεί...
Και πονούσε η ψυχή...
Και η καρδιά...
Τα πνευμόνια δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν από τον αόρατο φονιά...
Είχαν αλλοτριωθεί... 
Πού σκότωνε ψυχές,
ελπίδες,
τους έκανε όλους ατομιστές χωρίς ηλιαχτίδες...

Φλόγα, φλόγα φωτεινή,
να λάμπει όπως τα λαμπιόνια στο δέντρο,
καθένα και από μια παιδική ευχή.
Όπως ο Χριστός γεννήθηκε,
η ζωή να ξαναγεννηθεί...
Άσπιλη και ζωντανή...
Με καθαρό αγέρα και φλόγα τρυφερή.

Έλα μπαμπά να σε φιλήσω.
Σε αγαπώ...
Έλα δώσε μου μια αγκαλιά,
ένα ολάκερο φιλί που σου χρωστώ.
Για την κάθε ημέρα,
το κάθε λεπτό,
που πρόσεχα με κάθε τι αόρατο να μην παραδωθώ.
Είναι γλυκιά η ζωή,
το χάδι πιο γλυκό...
Να γίνω ένα με τον κόσμο,
μέσα σε κοσμοσυρροή να χαθώ.
Μήπως αυτό ζητάμε τελικά??
Την αγάπη, το χάδι,
την επικοινωνία την πραγματικιά...?!!
Την ενσυναίσθηση ποιοι είμαστε, που πάμε τελικά??!! 

Τι να πατήσω??!!
Τι να αγοράσω???
Ένα μηχάνημα χωρίς ψυχή,
πού να αποδράσω??!!!
Θέλω αγάπη αληθινή,
οικειότητα, ζεστό φιλί.
Μήπως έχω χαθεί??
Μήπως έχεις χαθεί???
Μήπως όλοι πρέπει να βρούμε τον μίτο της Αριάδνης,
την έξοδο διαφυγής??!!

Κάνε μια ευχή,
λαμπιόνια και φλόγες στο δέντρο της ζωής.
Ηλιοστάσι και προσευχή,
ανοιχτό βλέμμα και καθάρια η ψυχή.
Θέλω να βλέπω αληθινά,
θέλω να γευτώ την αλήθεια με την τρυφερή ματιά.
Θέλω να λάμπω σαν αστέρι στον χειμερινό ουρανό,
σαν καλοκαιρινό φεγγάρι στο μονοπάτι το θαλασσινό...

Ζέση και ψυχή,
φως και τρυφερό φιλί...
Χάδι αγέρινο και ζεστό,
γη στέρεα,
υδάτινο καράβι και πλουμιστό.
Να ταξιδεύω με ανοιχτά τα πανιά,
με αγέρα πύρινο και φεγγάρια φωτεινά...
Και αγκαλιά...
Ναι...
Αγκαλιά. 
26-12-2020


Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο 

Έλαμπε και έγλυφε το μάγουλο...

Έλαμπε και έγλειφε το μάγουλο γλυκά,
ηταν ένα άστρο όπως έπεφτε από ψηλά.
Μικρό κορίτσι κάνε μια ευχή,
να λάμψει και να αγκαλιάσει την ανθρωπιά πάνω στη γη.
Τι??
Η αγάπη, η Ειρήνη, της καρδιάς και της ψυχής η ουράνια γαλήνη.
Ηταν ένα άστρο, μια ευχή, μια υπόσχεση για ζέση αληθινή...
Που??
Στην ψυχή...
Στην ψυχή μικρό κορίτσι.
Βλέπω την φλόγα πως τρεμοπαίζει,
μπαλαρίνα που φοβάται και ξαφνικά θεριεύει.
Δεν θέλω να βλέπω πόνο στην ματιά,
θέλω μόνο χαμόγελα και ελπίδες, θάλασσα πλατιά.
Η φλόγα να ζεστάνει την καρδιά.
Σε αγαπώ. Φιλιά.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !!!
25-12-2018













ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ "ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ…"



Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και ένιωσα την ανάγκη να γράψω λίγες αράδες για το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων, της μεγαλύτερης αυτής γιορτής από όλες, ανεξαρτήτου θρησκευτικού δόγματος. 

Θεωρώ πως το μήνυμα της μέγιστης αυτής γιορτής είναι πάντα ζωντανό και επίκαιρο. Δεν έχει χρόνο αλλά ούτε οριοθετείται μέσα σε αυτόν. Είναι επομένως, άχρονο και άξιο λόγου όχι μόνο την περίοδο αυτή του χρόνου αλλά και σε όλη τη διάρκεια αυτού, ενός χρόνου που κανείς μας δεν γνωρίζει τι επακριβώς φέρνει τόσο σε εμάς τους ίδιους όσο και στη Χώρα μας καθώς και σε ολόκληρη την Οικουμένη. Χωρίς καμιά αμφιβολία διερχόμαστε ως άτομα και ως Χώρα τον δικό μας Γολγοθά, είτε με αιτία, είτε χωρίς δεν έχει σημασία, που το άμεσο μέλλον συνεπεία και της τωρινής υγειονομικής κατάστασης προκαλεί απαισιοδοξία, ανασφάλεια ή και φόβο και ένα τοπίο κατ’ ελάχιστον θα μπορούσα να πω ομιχλώδες, όμως...... 

Πλην της εμπορικής διάστασης αυτής της περιόδου (στολισμοί, αγορές, λουκούλλεια γεύματα, διασκεδάσεις κλπ), που κατά κανόνα είναι πιο ελκυστική διότι δεν απαιτεί από εμάς να κοιτάξουμε εκεί όπου είμαστε γυμνοί και ανασφαλείς, δηλαδή στη καρδιά μας, στη ψυχή μας, μη λησμονούμε πως υπάρχει και η θρησκευτική διάσταση των Χριστουγέννων που είναι το ουσιώδες και το σημαντικό. Γνωρίζουμε όλοι ή οι περισσότεροι από εμάς, ποια είναι η σημασία αυτής της περιόδου του έτους, και τώρα και πάντοτε; Έχουμε συνειδητοποιήσει ποιο είναι το πραγματικό νόημα της γιορτής της γέννησης του Χριστού μας, τόσο για εμάς τους ίδιους ξεχωριστά όσο και για το κοινωνικό αντίστοιχο; Όσο περισσότερο καταφεύγουμε στην ύλη γιατί φοβόμαστε να κοιτάξουμε καλύτερα στα εσώτερα του εαυτού μας, τόσο η αληθινή μαγεία των Χριστουγέννων δεν θα μας αγγίζει όσα δέντρα και αν στολίσουμε, όσα λαμπιόνια και αν ανάψουμε, όσα υπέροχα φαγητά και γλυκά ετοιμάσουμε και «διαφημίσουμε» στα μέσα δικτύωσης πως φτιάξαμε. 

Η γιορτή των Χριστουγέννων είναι αφιερωμένη στον Χριστό. Είναι όμως αφιερωμένη και σε εμάς, την ανθρώπινη αδύναμη φύση, η οποία όμως έχοντας συνοδοιπόρο την πίστη θεριεύει και βρίσκει το σθένος και χωράει ολοκληρωτικά στον στενό και γεμάτο εμπόδια μονοπάτι της ζωής που δεν είναι τίποτα άλλο από μία μικρή, ταπεινή και σκοτεινή φάτνη που ανάβει όμως το φως, το φως της ελπίδας και φωτίζει με αυτήν τον σκοτεινό δρόμο της ζωής που είναι γεμάτος από αβεβαιότητες, αμφιβολίες και πολλά δεινά. Το φως αυτό της ελπίδας είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός ο οποίος με την ενανθρώπισή του τίμησε το σκοτεινό σπήλαιο της Βηθλεέμ και με την Αγάπη του μας φίλεψε θέριεμα και δύναμη. 

Τα Χριστούγεννα, και τώρα και πάντοτε, θα πρέπει επιτέλους να προσπεράσουμε τον στενό κύκλο της συνήθειας και η περίοδος αυτή να καταστεί για τον κάθε έναν μας ξεχωριστά, περίοδος περισυλλογής. Είναι μία μεγάλη ευκαιρία να ανακτήσουμε τον χαμένο μας ανθρωπισμό, στοιχείο που δεν έχει χρόνο και τόπο, και να καταστήσουμε αυτόν, τρόπο δράσης σε όλον μας τον βίο στη ζωή. Έτσι θα καταπολεμήσουμε και την κρίση αξιών που διερχόμαστε. 

Τα Χριστούγεννα, και τώρα και πάντοτε, να φωτίσουμε την καρδιά μας με τα πιο φωτεινά λαμπιόνια και να αγοράσουμε λίγο ποιοτικό χρόνο για τον ίδιο μας τον εαυτό αλλά και για τους άλλους, να φιλέψουμε τη ψυχή μας με καλοσύνη και να την ζεσταίνουμε με την αιώνια φλόγα της αγάπης και να βιώνουμε μίαν νέα ζωή μακριά από μικρότητες, εγωϊσμούς, μικροψυχίες και μισαλλοδοξίες. 

Η ελπίδα επομένως, η αγάπη και η υπέρβαση του «εγώ και του εσύ» χάριν του «εμείς» ας αποτελέσουν τη βάση της σκέψης μας και της δράσης μας στις οποιεσδήποτε δύσκολες συγκυρίες και ας οδηγήσουν όλους μας και τον καθένα ξεχωριστά στην οικοδόμηση νέων σχέσεων κοινωνικής συμπεριφοράς…. 

Το μήνυμα των Χριστουγέννων παραμένει πάντα ισχυρό και ακούγεται δυνατά σε κάθε ανοιχτή καρδιά. Απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, είτε αυτός είναι πλούσιος είτε φτωχός, είτε είναι υγιής είτε άρρωστος, σε όποια μήκη και πλάτη του κόσμου και αν κατοικεί και σε όποιον θεό και αν πιστεύει. Η γέννηση του Χριστού αποτελεί διαχρονικά το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα στην ιστορία της ανθρωπότητας και τον πιο φωτεινό φόρο στις δυσκολίες και τις αγωνίες όλων μας. 

Ας αφουγκρασθούμε πλήρως το βαθύ νόημα του μηνύματος των Χριστουγέννων και να ευχηθούμε να φωλιάσει σε κάθε καρδιά και να γίνει μία ταπεινή φάτνη για να υποδεχθεί την αγάπη και την ελπίδα που μεταφέρει η γέννηση του Σωτήρα Χριστού. 

Εύχομαι εκ βαθέων ψυχής γαλήνιες γιορτές πλημμυρισμένες με χαρά, με υγεία και με το λιβάνι της πίστης, τα σμύρνα της ελπίδας και το χρυσάφι της αγάπης!!!











Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2020

ΝΑΝΣΥ ΔΑΝΕΛΗ " Στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι."


Συνδαιτυμόνες στο τραπέζι της αγάπης
με σερβίτσια φινετσάτης πορσελάνης
γεύονταν εδέσματα ποικίλα
με κρασιά λευκά και κόκκινα
και με επιφωνήματα θαυμασμού
για την οικοδέσποινα.
Για την εξαίσια σκηνοθεσία της γιορτής.

Όμως οι λέξεις του έργου
ασυνταίριαστα φτωχές και σκόρπιες
αγκομαχούσανε στριμωγμένες στη σιωπή.

Ο καθένας έτρωγε μόνος του
καταπίνοντας βαθιά μέσα του τα όνειρα
όπως μόνος του γεννήθηκε
και μόνος του πεθαίνει.

Συνδαιτυμόνες στο τραπέζι της ανάγκης
χουχούλιαζαν τους φόβους τους
ο ένας με την ανάσα του αλλουνού.

Αλλά τα μάτια τους καρφωμένα στο παράθυρο
ταξίδευαν κάθε τόσο
πέρα στο σκοτεινό ουρανό
μήπως και δουν να λάμπει απρόσμενα
εκείνο το υπέλαμπρο άστρο
που φώτιζε τις χριστουγεννιάτικες νύχτες
της παιδικής τους αθωότητας.











ΕΛΕΝΗ Θ.Π. ΛΟΥΚΑ "Ψυχές"



Ψυχές που μένουν για πάντα κοντά μας
νιώθουν και μένουν βαθιά στην καρδιά μας
τον κόσμο βλέπουν και στέκουν μπροστά μας
φύλακες Άγγελοι συχνά στα όνειρά μας

Στους ουρανούς κατοικούν και αισθάνονται
περιπλανώνται παντού και δεν χάνονται
σμήνη ιπταμένων αρμάτων
στις γειτονιές των χρωμάτων

Προσωρινοί στη ζωή
άνθρωποι φεύγουν τραβάνε
σε άλλους κόσμους περνάνε
εγκαταλείπουν τη γη κάποιο κρύο πρωί

Το σύμπαν μόνο κρατά
τα μυστικά των θαυμάτων
σε ποια μορφή μεταβαίνει κυλά
κάθε κορμί αθανάτων