ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ " TI ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ; "

-‘’Γιατί επέτρεψα να συμβεί αυτό σε μένα;’’

Απολογισμό κραυγής, μεγάλης Ερμηνεύτριας, όταν αναφέρθηκε στο πρόβλημα της υγείας της με την ασθένεια του αιώνα.

‘’Τι δεν έκανα εγώ για μένα;’’

Τι δεν έκανες λοιπόν εσύ για σένα; Τι δεν κάναμε κι εμείς γα μας;

‘’Αγαπάτε αλλήλους, ως εαυτόν’’ μας διδάσκουν.

Μήπως… μέσα απ΄τις αναρίθμητες θυσίες, προσφέρθηκες πιότερο στους άλλους, απ΄ό,τι Εσύ, σε Εσένα;

Έκανες ποτέ κατάδυση στην εσωτερική φωνούλα, που έχεις φυλακίσει αβασάνιστα στην εξορία της ψυχής;

Σκύψε. Αφουγκράσου! Το δικό σου χειροκρότημα γυρεύει, για το Μοναδικό που είσαι, το Αναντικατάστατο, με όλες τις ατέλειες, τις αρετές, τις αμαρτίες, τις ενοχές, τα λάθη, 

για να πάψει να θρηνεί, με την αβάσταχτη απώλεια της Αγάπης!

‘’Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι συ,’’ 

μας ψιθυρίζει στους αιώνες ο μέγας Καζαντζάκης!

Όχι. Αγάπα τον Εαυτό σου, γιατί είσαι ΣΥ!

Μόνο, όταν με Αυτοσεβασμό συμφιλιωθείς εσύ, μ΄ Εσένα, 

τότε μόνο τον άνθρωπο θα αγαπήσεις κι απ΄αυτόν θ΄αγαπηθείς!

Τούτη την ώρα, βγες από τα κάτεργα της αυτοκατηγόριας, όρμα στην λεωφόρο της Αυτοεκτίμησης, για να κάνεις ένα βήμα πιο κοντά στην αποθεραπεία.

‘’Το σφάλλειν ανθρώπινον, το συγχωρείν θείον’’

Αλήθεια, ποιον δεν έχεις συγχωρήσει ακόμα; Αγκιστρώθηκες στην μνησικακία, κατηγορώντας τον εαυτό σου, που επέτρεψε να συμβεί αυτό σε σένα. Σωματοποίησες τις πληγωμένες σκέψεις, σαν τιμωρός στην συναισθηματική σου ευημερία!

Αν πάλι, δεν συγχώρεσες εκείνον που σε πλήγωσε βαθιά, φώναξέ το δυνατά.

‘’Σε συγχωρώ, γιατί αυτά είχες να μου δώσεις κι αυτά μου έδωσες’’

Δυνατάαααα, πιο δυνατά, ο αντίλαλος της άφεσης, θα γιατρέψει εσένα!

Η άρνηση της Συγχώρεσης, σαπίζει την ψυχή και συνθλίβει την υγεία.

Ξεκίνα από σένα! ΤΩΡΑ. 

Αγάπα και Συγχώρα Εσύ Εσένα κι εγώ εμένα,

με κορυφωμένη συνειδητοποίηση, ότι,

Τούτη την Καρδιά, 

τη σιαμαία αδελφή της Καλής Υγείας, 

Δεν την χρωστάμε σε κανέναν!

Σε ΚΑΝΕΝΑΝ.-

ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΟΥΝΑ ΜΕ ΘΕΜΑ " ΕΝΑ ΔΕΙΛΙΝΟ(ΜΠΑΤΗΣ) " - ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

"Βαμμένος ήλιος 

λάμπει στα χρώματα της δύσης 

Ζεστό πορτραίτο 

στον ουρανό μια ξαστεριά 

Καθένας μόνος 

μαζί και χώρια πώς να ζήσεις 

Βαμμένος ήλιος 

μια πινελιά 

γλυκιά παρηγοριά..."

: Άννα Ιωαννίδου

 "…και ο ήλιος,

που συντηρεί του κόσμου την ελπίδα,

δίχως να βγαίνει ρίχνει κάπου – κάπου

το φως του σαν αριές χιονονιφάδες

απάνω από τη θάλασσα…"

Νικ.Βρεττάκος

 "Πάμε μαζί ως την άκρη της Γης ν' αγγίξουμε Ουρανό...

Κι αν φωτιά πυρώσει τα πέλματά μας 

θ' ανοίξουμε φτερά ν' ανέβουμε ψηλά 

μ' αγέρα την ανάσα μας ,πυξίδα την καρδιά μας 

Θα λιγώσει το φεγγάρι στ' άγγιγμα μας. 

Κι αν μας διώξει ο ουρανός θα κρυφτούμε

σ' ένα σύννεφο

τον ήλιο ν' ανταμώσουμε στη δύση του

μια γουλιά αιωνιότητας να πιούμε απ' το ποτήρι του...."

Λυγερή Βασιλείου

 "Παρατήρησε με προσοχή

τα αντικείμενα που σε περιβάλλουν

(λουλούδια, βιβλία, φωτογραφίες),

παρατήρησε τα

καθώς αιωρούνται νωχελικά

μέσα στη μεταφυσική τους αθωότητα. 

Δεν είσαι βέβαιος ότι υπάρχουν

πρέπει ωστόσο να συνεχίσεις

να τα παρατηρείς

για όση ώρα σου απομένει.

«Είναι ζήτημα πίστης πλέον». 

Πότε ένα γνώριμο, βροχερό τοπίο,

μια συγκεκριμένη σκηνογραφία,

μεταμορφώνεται σε νέα σκέψη;

Πότε ένας οικείος ήχος

(κουπιών που κόβουν το ποτάμι στα δύο),

συνθέτει στον νου μια ξένη μελωδία; 

Κάποιος ανάβει το φως.

Κάποιος φοβάται το σκοτάδι,

τον αναστεναγμό των φθινοπωρινών φύλλων—

τα κατοπτρικά παιχνίδια της μνήμης. 

Ό,τι χάνεται

διασώζεται μέσα μας

ως αυτό που χάνεται. 

Τα χρυσάνθεμα που κρατάς στα χέρια

δεν είναι τα χρυσάνθεμα που στα χέρια κρατάς.

Είναι σκόνη.

Λέξεις που προσπαθούν να ερμηνεύσουν το νόημα

αυτής της προσχεδιασμένης χειρονομίας. 

Αναγκαίας αλλά μάταιης. 

Εσύ θα κλείσεις τα μάτια

και θ’ αρχίσεις να ονειρεύεσαι το εξωτικό σου καταφύγιο: 

τον τόπο όπου μια καινούργια, πολύτιμη ζωή

βρίσκεται θησαυρισμένη για σένα. 

Μπορείς ν’ αντέξεις τέτοια ανταμοιβή;

Τόση γενναιοδωρία; 

Τ’ όνομά της διαγράφεται ακόμη στον άνεμο..."

Χάρης Βλαβιανός

"Είσαι συ, που με βοήθησες ν’ ανακαλύψω λοιπόν

πως ο κόσμος γυρίζει έξω απ’ τη νύχτα.

Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου. Πως όλα

τα κύτταρά μου είναι λίμνες που αναδίνουνε φως…"

Νικ.Βρεττάκος

 " Το γέλιο σου,

σπιθίζει στον ήλιο σαν φώσφορο αγάπης."

Νικ.Βρεττάκος

"Ηλιοβασίλεμα.. η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας για τον ήλιο .

Η στιγμή που περιμένει καθώς περιπλανιέται ολομόναχος γύρω από τη γη για ώρες ..

Ηλιοβασίλεμα.. ξαφνικά φαίνεται στον ουρανό και κάτι άλλο

Ο ήλιος παίρνει ένα κόκκινο χρώμα, ίσως γιατί ντρέπεται, 

απέναντι του στέκεται η σελήνη .

Ηλιοβασίλεμα.. η σελήνη φαίνεται ακόμη θολή καθώς ξεπροβάλλει, 

μα τόσο όμορφη που ο ήλιος κοκκινίζει ακόμη περισσότερο 

και αρχίζει να υποχωρεί !

Ηλιοβασίλεμα.. ο ήλιος φοβάται, κρύβεται σιγά σιγά πίσω από τα βουνά, 

αλλά συνεχίζει να φωτίζει τη θάλασσα μπροστά του, σχηματίζοντας 

ένα μονοπάτι στο οποίο δειλά μέσα του εύχεται να βαδίσει η σελήνη ..

Ηλιοβασίλεμα.. ο ήλιος για άλλη μια φορά χάνεται, 

μαζεύει όλα τα κομμάτια του και το μονοπάτι σιγοσβήνει 

"Αύριο πάλι!" λέει μέσα του και χαμογελά "..αρκεί που την είδα και είναι καλά"

(κ)

"Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις

και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –

αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα

ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα

και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα

κι έτρεχα να τη σώσω.

Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον."

Τάσος Λειβαδίτης

 "Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα δίχτυα μου τα θλιμμένα

σ’ αυτή τη θάλασσα που αναταράζει τα ωκεάνεια μάτια σου.

Τα νυχτοπούλια ραμφίζουν τα πρώτα αστέρια

που σπινθηρίζουν όπως η ψυχή μου όταν σ’ αγαπώ.

Καλπάζει η νύχτα στη φοράδα της τη σκοτεινή

σκορπίζοντας γαλάζια στάχυα πάνω στους αγρούς.»

Pablo Neruda

 "Απόγευµα.

Ο ήλιος προς τη δύση.

Χαράζω κύκλους γύρω µου

Να µε ξανάβρω

Τώρα που γαληνεύει.

Λάθος πυξίδες

Και δωρεάν αισθήµατα αφειδώς.

Χίµαιρες,

Κατά παραγγελίαν όνειρα

Και αυταπάτες.

Μεγάλες επενδύσεις σε ανθρώπους

Και επτώχευσα.

Ούτε η εξοµολόγηση

Με φίλεψε µε θαύµα.

Και χάθηκα

Και µ’έχασα.

Απόγευµα.

Αρχίζει η παράσταση για δύο

Καλησπερίζω τη µοναξιά..."

Χρήστος Κ. Λορέντζος

 "Και τις αχτίδες σου, ήλιε, θα στις επιστρέψω.

Στου σύμπαντος τον οργασμό θα ζεσταθώ…"

Νικ.Βρεττάκος

 "Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί

έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα..."

Jean Paul Sartre

"Υψηλή η μαιευτική τέχνη τ’ απογεύματα...

Έτσι ωριμάζουν οι ώρες

μέχρι τα βαθύτερα σκοτάδια

μέχρι οι σκέψεις να πέσουν ανάσκελες

εξαντλημένες απ’ το γνέσιμο

ως τη γόνιμη στιγμή,

υπερχειλισμένη από φως,

τσιμπάει ο σπίνος το λεμονάκι

και γεννιέται άρωμα."

Γεσθημανή Σιδερίδη

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΕΠΙΛΟΓΗ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ : ΖΩΗ ΔΟΥΝΑ 

ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΣΠΟΝΤΗ ΛΟΥΛΕΛΗ. " Συνείδηση,η πολεμοχαρής "

Κι εσείς,
που με ταΐζετε έγχρωμες αυταπάτες,
σεις, οι πνευματώδεις και ιδεοληπτικοί,
που με τις ψευδαισθήσεις σας
ανακατανέμετε τη δόξα,
σεις οι ταλαίπωροι επιβάτες
της κάλπικης ταχείας σας,
υποτελείς πως είσαστε να ξέρετε.
Εντάξει, εγώ είμαι
μια ανόητη ρομαντική,
μια τροφός της ουτοπίας,
έχω έναν αλύτρωτο καημό
κι ένα παράφορο γινάτι
πως ακόμα δε σακατευτήκαν
οι φυλές ολοσχερώς
και πως ακόμα η ποίηση ρεμβάζει,
εντάξει, εγώ είμαι μια αλλεργική
του λούστρου
και των κοσμικών,
μπορεί να είμαι και μια ιδέα
παρανοϊκή, ναι,
άλλα εγώ γράφω,κύριοι,αναίμακτα.......
Κι εσείς οι ξοδεμένοι στους
καθρέφτες σας,
εξοπλισμένοι με μπόλικους
αφορισμούς
διεγερμένοι με ανίερες θωπείες
παρασυρμένοι από ηχηρούς
αντίλαλους
και φίλαυτες τυμπανοκρουσίες,
εσείς,λοιπόν, γιατί καυχιέστε,
όταν θα γδύνετε τους πνιγηρούς εαυτούς σας
αργά το βράδυ
απ τα ματωμένα ρούχα των λαών
όταν θα ξεπλένετε το υπέρβαρο κορμί σας
από τη δυσωδία των νεκρών,
σαν θα μασάτε την τροφή της απουσίας
χορτασμένοι από νάρκες
από σεξ
κι από τη ντόπα του άκρατου εγωισμού,
εσείς,λοιπόν,
πού τα παιδιά σας θα κοιμίζετε
πού άραγε θα κοιμάστε,
πάνω σε πόσα πτώματα
νανουρίζεται η συνείδηση,
μέσα σε πόσους τάφους
παζαρεύεται η γαλήνη..........
Πείτε μου,όλοι εσείς
οι ευγενείς πουτάνες,
σε ποια τιμή πωλείται
η αλητεία
και σε ποια η ζωή,
πού πώς αποκοιμιούνται
τόσα αναθέματα; -

ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΣΠΟΝΤΗ ΛΟΥΛΕΛΗ.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΔΕΚΟΥΛΟΥ - ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ' Στα χνάρια του Μάρτη '

Ξεπλένω τη γύρη
που τα βράδια γλυκά σκεπάζει την προσμονή μου,
με δυο μυρωμένες στάλες βροχής 
που γέννησαν τούτη την άνοιξη τα μάτια σου.
Ξεδιψώ στο γέλιο σου
που θυμίζει ξαστεριά μετά από καταιγίδα
και με δυο χείλη πετροκέρασα
ζωγραφίζω υποσχέσεις του αύριο
στον καιρό που μαρτυρούν οι γραμμές του προσώπου σου.
Ξεχνιέμαι στο πέταγμα των γλάρων,
που θωρώ να ξεκινούν απ' το βλέμμα σου,
σαν χαράζει
και με δυόσμο κι αγιόκλημα ραντίζω τα σύννεφα
σαν βρέχει, να μυρίζει η πλάση Παράδεισο.
Κι αφήνομαι Μάρτη μου,
τώρα πια που κατάφερα
να λιώσω τα χιόνια που σε στοιχειώναν
να μου κοινωνήσεις την άνοιξη
που έσπειρα στο διάβα σου.

Μάρτη μου...
Ρότα από γιασεμί μου.

1/3/16
Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

http://st-dekouloupapadimitriou.blogspot.gr/

ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΚΗ ΨΥΧΟΓΥΙΟΥ " Σταυραετός θα γίνω "

Κάποτε, σώμα της άνοιξης θα ταξιδέψω,
τους χυμούς της θα πιώ σε τάσι σφυρήλατο,
να γευτώ, να χορτάσω.
Με φτερούγες πουλιών θ’ απλωθώ
στ’ ασύνορα σύννεφα,
μ’ ανέμου σήμαντρο θα μελώνω
του χρόνου το κρίμα.
Μαντήλι γαλάζιο σε παλτό θαλασσί,
αγριόκρινο θάλασσας, ν’ αγναντεύει της πλάσης
το σπέρμα.
Σταυραετός θα γίνω, λιοσπόρια να φυτεύω
στων βουνών τα ακρόκλωνα,
σώμα ροδιού αφθονία να φέρνει.
Κάποτε… ουρανός θα ντυθώ.

1/3/2016

ΠΟΔΑΡΑΣ ΣΠΥΡΟΣ " Η θυσία "

Και αν με κυνηγήσουν πεινασμένα μυαλά
θα σταματήσω για να με φάνε
Ίσως χορτάσουν την πείνα τους
και σταματήσουν το κυνήγι

Θα νιώσω ικανοποίηση
που θα ταΐσω ανόητους εγκέφαλους
'Ίσως πάψουν να ψάχνουν
για να χορτάσουν την ανοησία τους
και σκεφτούν
Ότι η πείνα του νου
θέλει μόνο σκέψη

Αν τραφούν με σκέψη
θα πάψουν να τρέχουν 
και ίσως σωθείς άνθρωπε

Σπύρος Ποδαράς - 29/02/2016 

ΧΕΛΙΔΟΝΙΣΜΑΤΑ

«Χελιδόνισμα» στο Σιτοχώρι Σερρών το 1967 sitochori-serron

Πανάρχαιο έθιμο, ζωντανό μέχρι σήμερα σε αρκετά χωριά της Ελλάδας.

Οι Λαογράφοι τα συνδέουν με τα Αρχαία χελιδονίσματα. Το τραγούδι, μάλιστα, ξεκινάει με τον ίδιο στίχο: 

«ήλθε ήλθε χελιδών καλάς ώρας άγουσα, καλούς ενιαυτούς, επί γαστέρα λευκά, επί νώτα μέλιανα…» 

Το έθιμο πέρασε στους Βυζαντινούς χρόνους, διασώθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, όπως περιγράφει η Άννα Τριανταφυλλίδου στα Μακεδονικά ηθογραφήματα «Άλλοι καιροί» στην πόλη των Σερρών και έφτασαν στις μέρες μας. 

Το πρωί της 1ης Μαρτίου τα παιδιά (αγόρια και κορίτσια),κρατώντας ένα ξύλινο ομοίωμα της χελιδόνας πλημμυρίζουν τους δρόμους τραγουδώντας: «Χελιδόνα έρχεται απ’την Μαύρη θάλασσα….» και μοιράζουν τους γνωστούς «Mάρτηδες» (στριφτό νήμα από κόκκινη και άσπρη κλωστή) για να μη μας «πιάνει» ο Μάρτης. Που σημαίνει ότι οι αχτίδες του Μαρτιάτικου ήλιου είναι τόσο καυτές που κινδυνεύουμε να μαυρίσουμε. Και δεδομένου στην παράδοση ότι οι γυναίκες έπρεπε να είναι «αφράτες» και «άσπρες» σαν το γάλα, έπρεπε να φυλαχθούν. 

Η συνήθεια να δένουμε στο χέρι μας την ασπροκόκκινη κλωστή «για να μη μας κάψει ο Μάρτης», οι λαογράφοι την συνδέουν με την «κρόκη» που οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν στο πόδι ή στο χέρι τους. 

Τον «Μάρτη»τον βγάζουμε από το χέρι μας, όταν δούμε το πρώτο χελιδόνι ή πελαργό, τον βάζουμε κάτω από μία πέτρα κάνοντας συγχρόνως και μία ευχή ή πάλι τον κρεμάμε στον φράχτη της αυλής, να τον πάρουν τα χελιδόνια και να χτίσουν τη φωλιά τους. 

http://www.les.gr/

O Γεώργιος Μέγας («Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας») καταγράφει ένα τραγούδι από τα «χελιδονίσματα» στις Μέτρες της Θράκης όπου δύο παιδιά παίρνουν ένα καλάθι, το γεμίζουν φύλλα κισσού και περνούν μέσα από αυτό ένα ραβδί’ στην άκρη του ραβδιού προσαρμόζουν τη χελιδόνα, ένα ξύλινο ομοίωμα πτηνού. Γύρω στον λαιμό της χελιδόνας υπάρχουν κουδουνάκια, που ηχούν, καθώς κινείται το ραβδί από το οποίο αυτή κρέμεται. Τα παιδιά με το καλάθι της χελιδόνας πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν:

Ήρθε, ήρθε χελιδόνα

ήρθε κι άλλη μελιηδόνα, 

κάθισε και λάλησε, 

και γλυκά κελάδησε: 

Μάρτη, Μάρτη μου καλέ, 

και Φλεβάρη φοβερέ, 

κι αν φλεγίσεις κι αν τσικνίσεις, 

καλοκαίρι θα μυρίσεις. 

Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις, 

πάλιν άνοιξιν θ’ανθίσεις. 

Θάλασσαν επέρασα 

και στεριάν δεν ξέχασα, 

κύματα κι αν έσχισα, 

έσπειρα, ‘κονόμησα. 

Έφυγα κι αφήκα σύκα, 

και σταυρόν και θημωνίτσα, 

κι ήρθα τώρα κιηύρα φύτρα, 

κι ηύρα χόρτα, σπάρτα, βλίτρα, 

βλίτρα, βλίτρα, φύτρα, φύτρα. 

Συ, καλή νοικοκυρά, 

έμπα στο κελάρι σου, 

φέρ’ αυγά περδικωτά, 

και πουλιά σαρακοστά, 

δώσε και μιαν ορνιθίτσα, 

φέρε και μια κουλουρίτσα… 

Μέσα ‘δω πού’ρθαμε τώρα, 

μέσα γεια, μέσα χαρά, 

στον αφέντη, στην κυρά, 

στα παιδιά και στους γονείς 

σ’όλους τους τους συγγενείς. 

Μέσα Μάρτης, έξω ψύλλοι, 

έξ’ οχτροί, σας τρών’ οι σκύλοι. 

Μέσα φίλοι, μέσα φτήνεια, 

και χαρές, χοροί, παιγνίδια. 

Η νοικοκυρά παίρνει λίγα φύλλα κισσού από το καλάθι της χελιδόνας, τα τοποθετεί στο κοτέτσι, για να γεννούν πολλά αυγά οι κότες, και δίνει ένα ή δυο αυγά στα παιδιά που ξεκινούν για άλλο σπίτι. Όπως είναι γνωστό, ο βαθυπράσινος κισσός είναι σύμβολο της αειθαλούς βλαστήσεως και θεωρείται μέσο ικανό να μεταδώσει τη θαλερότητα και τη γονιμότητα στις όρνιθες και τα άλλα ζώα. Έπαιρναν για αμοιβή γλυκίσματα και χρήματα, κάτι ανάλογο με την αμοιβή από τα κάλαντα, δίνοντας ευχές για ευημερία και ευγονία. Πρόκειται για έθιμο που κατάγεται από την αρχαιότητα, όπως αποδεικνύει το «χελιδόνισμα», δηλαδή το τραγούδι της χελιδόνας, που μας παρέδωσε ο Αθήναιος γύρω στα 200 μ.Χ., αλλά ανάγεται σε πολύ παλιότερα χρόνια.

Στο σημερινό «χελιδόνισμα» συνεχίζεται το αρχαίο τραγούδι αγερμού, που έλεγαν ομάδες παιδιών στην αρχή της άνοιξης. Η ομοιότητα του σημερινού τραγουδιού με το αρχαίο είναι πραγματικά εντυπωσιακή, τόσο στο λεκτικό ύφος όσο και στα επιμέρους θεματικά στοιχεία και την οικονομία της σύνθεσης τους (μήνυμα του ερχομού της άνοιξης με την επάνοδο του χελιδονιού, χαιρετισμός του φτερωτού αυτού προπομπού της χαρούμενης εποχής, επωδική αποδίωξη του κακού από το σπίτι, ευχή υπέρ των ενοικούντων, αίτηση δώρων):

Ἦλθε, ἦλθε χελιδών,

καλάς ὥρας ἄγουσα 

καλούς ἐνιαυτούς… 

https://ilovethrace.wordpress.com/