MAXHUN OSMANAJ - Ποιήματα μεταφρασμένα και στα Ελληνικά

MAXHUN OSMANAJ

VRASJA E ËNDRRËS

Mos m’i kallni fjalët
Që zgjojnë lindje në këngë.

Mos m’i vritni ëndrrat
Që zgjojnë dritë në terr.

Cilëndo këngë apo ëndërr të ma vritni
E drejta do t’u vretë
E nesërmja do t’u tallë!


ΤΟ ΣΚΟΤΩΜΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Μη μου σκοτώσετε τις λέξεις
Που ξυπνάνε γέννηση και τραγούδια.

Μη μου σκοτώσετε τα όνειρά μου
Που ξυπνάνε φως και σκοτάδι.

Ότι τραγούδι ή όνειρο που μου σκοτώσετε
Θα σας σκοτώσει το δίκιο
Θα σας κοροϊδεύει η αυριανή


🍁


KËSHILLË

Mos ma plagosni mëngjesin në nisje
Mesditën ma ruani për fushëbetejat e ashpra
Muzgun ma lini të qetë
Se ai s’mund të shtyhet
Asnjëherë me rrufetë...


ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Μη μου πληγώσετε το πρωί στο ξεκίνημα
Το μεσημέρι να μου το φυλάξετε για τις σκληρές μάχες
Το σούρουπο να μου το αφήσετε ήσυχο
Γιατί αυτό ποτέ δεν μπορεί
να σπρώχνεται με τις αστραπές.


🍁


KUR KËNDOJ

Kur këndoj në heshtje
Vras vetminë.

Kur këndoj me zë
Ringjalli historinë.

Kur këndoj me penë
Sikur e ngrit n’këmbë Atdheun.


ΟΤΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΩ

Όταν τραγουδώ σιωπηλά
Σκοτώνω τη μοναξιά.

Όταν τραγουδώ δυνατά
Αναστατώνω την ιστορία.

Όταν τραγουδώ με την πένα μου
Σαν να σηκώνω όρθια την Πατρίδα μου.


🍁

ZGJIMI I DHEMBJES

Mos ma zgjo dhembjen e fëmijërisë
Për fëmijërinë e kallur flakë
Se dhimbshëm mund tëqaj n’vaj.

Mos ma zgjo dhembjen e rinisë
Për rini eksploziv të trazuar
Se mund të qesh si i marrë.

Mos ma zgjo dhembjen
E një shpirti të plagosur n’udhëtim
Se s’mund të qesh as të qaj.

Mos m’i zgjo vitet e harbuara
Me jetën e mbështjellë
Me mantel dramatik
Me vaj e trishtim lemeritës
Se mund t’më shërosh me këtë terapi.

Më zgjo nga labirintet e jetës
Që duan të më fusin n’pafundësi
Më zgjo se ende mund të të kuptoj
Për këtë pakuptimësi...

1986

ΤΟ ΞΥΠΜΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

Μη μου ξυπνάς το πόνο των παιδικών χρόνων
Για τα αναμμένα παιδικά μου χρόνια
Γιατί ίσος να κλαίω με κλάμα.

Μη μου ξυπνάς το πόνο της νεότητας
Για τη νεολαία ταραγμένη εκρηκτική
Γιατί ίσος γελάω σαν τρελός.

Μη μου ξυπνάς τον πόνο
Μιας ψυχής πληγωμένη στο ταξίδι
Γιατί δεν μπορώ ούτε να κλαίω ούτε να γελάω.

Μη μου ξυπνάς τα λυσσασμένα χρόνια
Με τη ζωή τυλιγμένη
Με ένα δραματικό σκέπασμα
Με κλάμα και τρομακτική θλίψη
Γιατί ίσος να με γιατρεύεις με αυτή την θεραπεία.

Ξύπνησέ με από τους λαβύρινθους της ζωής
Που θέλουν να με σπρώχνουν στο άβυσσο
Ξύπνησέ με γιατί ακόμα ίσος να καταλαβαίνω
Γι αυτό το ακατανόητο.


🍁

VETËM NJË KËNGË

Nëse bën dasmë për popullin tim
Më thirr edhe mua në atë valle.

Nëse e përcjell atë arkivol me lot
Edhe unë dua të fus një copë dhembje
Në thellësinë e shpirtit të gjakosur.

Po Zoti, nëse harron të na falë
Atë çka duam, mos qaj!
Thyeje bjeshkën me zërin pushkë.

Vetëm një këngë do ta ruaj
Dritën e shpirtit deri n’amshim.


ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Εάν κάνεις γάμο για τον λαό μου
Κάλεσε και εμένα στο χορό

Εάν συνοδεύεις αυτό το φέρετρο με δάκρια
Θα βάλω και εγώ ένα κομμάτι πόνου
Στο βάθος της ματωμένης ψυχής .

Αλλά, αν ο Θεός ξεχνάει να μας δωρίζει
Αυτό που θέλουμε, μη κλαις!
Τσάκισε το βουνό με την φωνή σου σαν όπλο.

Μόνο ένα τραγούδι θα το προσέξω
Το φως της ψυχής ως τη αιωνιότητα.

Përktheu Iliaz Bobaj

ΙΣΜΑΗΛ ΚΑΝΤΑΡΕ' " ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΜΥΛΩΝΆ" ( ISMAIL KADARE - ΚËNGA E MILLONAIT) ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΥΤΈΡΗ ΣΙΏΜΟ

 ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΣΙΏΜΟΣ

ΙΣΜΑΗΛ ΚΑΝΤΑΡΕ'

ISMAIL KADARE

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΜΥΛΩΝΆ

( ΚËNGA E MILLONAIT)

Μυλόπετρας άσμα

Που δεν σταματά

Μουγκός στο κατώφλι

Οχ, ρε μυλωνά.

Της σκέψης ποτάμι

Δε λέει να κοπάσει Τσιγάρα " Diamanti " .

Φουμάρεις, φουμάρεις.

Άσπρη στεναχώρια,

Μια τ' αλεύρι μαύρο

Γεμίζουν με ζόρια

Ολάνοιχτο σάκο.

Μέσα στη γροθιά

Ακουμπάς κεφάλι

Γιατί μυλωνά

Τι σε βρήκε παλι;

Χάσικο τ' αλεύρι

Πως χύνεται, οχ

Η καλή που θέλεις

Νύφη στο χωριό.

Θα προετοιμάσουν

Πίτες, μπακλαβά

Βουβός στο κατώφλι

Στέκεις μυλωνά.

Εκεί στο Μ.Τ.Σ.

Σκότος κυανό

Κάθε της φιλί

Κι' ένα σ' αγαπώ.

Τη νύχτα σκοτώνει

Τ' άσμα των κροτάλων

Μες στο δημαρχείο

Θα γίνει ο γάμος.

Μέλος ολομέλειας

Προπόσεις θα ρίχνει

Δεν θα εισ' εκεί,

Μυλωνά θα λείπεις.

Μες στις κορασιές

Θα πας στη γιορτή

Καμιά σημασία

Θα δίνει κανείς.

Μουσικής τον ήχο

Θ' ακούει κανείς

Απόψε ο μύλος

Τη νύχτα πληρεί.

Θρήνος του κλαρίνου

Κρότος στα χαρβάλια

Πληγές θα ανοίγουν

Στο στήθος αυλάκια.

Ο γαμπρός κεφάτος

Αστεία πετά

Πεθεράς το γέλιο

Χα,χα,μαχαιριά.

Προξενητής μπροστά

Το χορό θα πιάσει

Θα ποδοπατά

Της καλής σου αγάπη.

Συμπεθέροι: "Γεια!"

"Χοπ" οι προξενήτριες

Πόδια τους θ' ανοίγουν

Μες στο στήθος τρύπες.

Για σε θα πονάει

Η νυφούλα μόνο

Στο στήθος κουβάρι

Ο δικός της πόνος

Χεράκια της τ' άσπρα

Θα ανοίγουν πίτα

Κι'η καρδιά σου ξάπλα

Στα δικά της φύλλα.

Στο σοφρά εκείνη

Δεν θα αμφιβάλλει

Φαρμάκι στ' αλεύρι

Μήπως έχεις βάλλει.

Αχ ,βρε μυλωνά

Την καρδιά σου ξέρει

Απ'το δηλητήριο

Πια φόβο δεν έχει.

Σιτάρι μασάνε

Πέτρινα σαγόνια

Σαν κι' αυτό τ' αλεύρι

Δεν άλεσες χρόνια

Την καρδιά σου εύκολα

Θα είχες αλέσει

Τα βαριά σου βλέφαρά

Χάμω έχουν πέσει.

Μια τ' αλεύρι μαύρο

Στεναχώρια άσπρη

Ο σάκος γεμίζει

Σκύβεις το κεφάλι.

Γαμήλιο αλεύρι

Ώμους πασπαλίζει

Σε σκεπάζει όλον

Όπως η ομίχλη

Νιάτα,μυλωνά .

Μετάφραση απι τα Αλβανικά:Λευτέρης ΣιώμοςΚ Σιώμος 712ι κ.g.

Μ.Τ.Σ- Μήχανο Τραχτερικός Σταθμός

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Νίκου Παπάνα σε Γαλλική μετάφραση από την Παρασκευή Μόλαρη.

Από το 1988 ο Νίκος Παπάνας έχει δημοσιεύσει ποιήματα, μεταφράσεις ποιημάτων και δοκίμια για την ποίηση σε έγκυρα λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. Το 2004 έλαβε τιμητική διάκριση από το Σύνδεσμο Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας. Έχουν εκδοθεί οι ποιητικές του συλλογές «Πρώτη δημοτικού και άλλα» (Εκδόσεις Ιωλκός, 2019), «Σε ανακηρύσσω νικήτρια» (Εκδόσεις Ιωλκός, 2021) και «Σας αρέσουν τα σονέτα;» (Εκδόσεις Ιωλκός, 2023).

Δύο ποιήματα του Νίκου Παπάνα από τη συλλογή "Σε ανακηρύσσω νικήτρια" (Εκδόσεις Ιωλκός) σε Γαλλική μετάφραση από την Παρασκευή Μόλαρη

J’AI APPRIS AVEC TOI

J’ai appris avec toi ce qu’est le dilemme indicible rôdant, dans toutes les chambres de mon âme, portant un drap affreux et déchiré, faisant entendre grincer ses dents jaunies, me perçant sans relâche de mille aiguilles invisibles.

J’ai appris avec toi à conserver pieusement, le butin de l’attente dans un vieux coffre de pirate finement sculpté.

J’ai appris avec toi que les mots que nous n’avons pas prononcés ne disparaissent jamais: ils s’obstinent, et se transforment en roses les plus pleines d’épines, mais aussi les plus rouges.

Μετάφραση στα γαλλικά: Παρασκευή Μόλαρη

ΕΜΑΘΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Έμαθα μαζί σου πώς είναι να περιφέρεται, φορώντας ένα φριχτό κουρελιασμένο σεντόνι, σ’ όλες τις κάμαρες της ψυχής μου, να μου τρίζει τα κίτρινα δόντια του, κι ασταμάτητα να με τρυπά με χιλιάδες καρφίτσες το ανομολόγητο δίλημμα.

Έμαθα μαζί σου να κρατώ ευλαβικά σ’ ένα σκαλιστό παλιό πειρατικό σεντούκι τα λάφυρα της προσμονής.

Έμαθα μαζί σου πως τα λόγια που δεν είπαμε δε χάνονται, πεισμώνουν, και μεταμορφώνονται στα πιο αγκαθωτά, μα και πιο κόκκινα, τριαντάφυλλα.

Νίκος Παπάνας, από την ποιητική συλλογή «Σε ανακηρύσσω νικήτρια» (Εκδόσεις Ιωλκός)

🌸

MONOLOGUE D’ARLEQUIN AU PREMIER RENDEZ-VOUS

«Quelle affaire triviale —

tu n’as pas honte?»

me lance mon autre moi,

habillé d’un costume à carreaux bariolé.

Alors j’obéis, docile,

et je m’installe sur le canapé.

Entretemps,

je veux assassiner le soleil

qui traîne paresseusement sa course.

Mes jambes déjà en marche,

mon cœur battant si fort

disputant un record universel.

Mes yeux s’exilent,

pour inspecter la place,

tandis qu’un vent venu de la fenêtre

fait irruption

déchiquetant

la carte routière du bon comportement.

Très bien, j’y serai, moi aussi.

Je l’ai dit: je vous joins, camarades insurgés.

Et si toi, tu ne viens pas, j’y reviendrai demain —

de peur de m’avoir été trompé de jour.

Et si tu viens, alors j’y reviendrai quand même,

pour revivre la rencontre.

Ce costume à carreaux me fait me sentir à l'étroit :

et si je le laissais sur le canapé?

Μετάφραση στα γαλλικά: Παρασκευή Μόλαρη

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ

«Τι τετριμμένο θέμα ─

δεν ντρέπεσαι;»

μου λέει ο εαυτός μου,

φορώντας ένα πολύχρωμο καρό κοστούμι.

Υπακούω, λοιπόν, και κάθομαι στον καναπέ.

Στο μεταξύ, θέλω να δολοφονήσω τον ήλιο

που κωλυσιεργεί στην πορεία του.

Τα πόδια μου έχουν ήδη ξεκινήσει,

το καρδιοχτύπι μου δηλώνει τη συμμετοχή του

για το παγκόσμιο ρεκόρ.

Τα μάτια μου ξενιτεύονται,

για να επιθεωρήσουν την πλατεία .

κι απ’ το παράθυρο ένας άνεμος

μπαίνει, και κουρελιάζει

τον οδικό χάρτη της συμπεριφοράς.

Εντάξει, θα έρθω κι εγώ.

Είπα, θα έρθω, επαναστάτες.

Κι αν δεν έρθεις εσύ, θα έρθω κι αύριο

μήπως έκανα λάθος στη μέρα.

Κι αν έρθεις εσύ, πάλι θα έρθω κι αύριο

να ξαναζήσω τη συνάντηση.

Λοιπόν, το καρό κοστούμι με στενεύει:

να το αφήσω στον καναπέ;

Νίκος Παπάνας, από την ποιητική συλλογή «Σε ανακηρύσσω νικήτρια» (Εκδόσεις Ιωλκός)

H Παρασκευή Mόλαρη είναι πτυχιούχος Αγγλικής και Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου πανεπιστημίου με ειδίκευση στη νομική, οικονομική, τεχνική και λογοτεχνική μετάφραση με μεταπτυχιακή εξειδίκευση MASTER 1 στα προαναφερθέντα πεδία μετάφρασης στο πανεπιστήμιο Paul Valery Montpellier 3. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ΜΑSTER 2 στη Νεότερη ελληνική Ιστορία και Ιστορία της Εκπαίδευσης από το πανεπιστήμιο PAUL VALERY MONTPELLIER 3. Μιλά άριστα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και πολύ καλά ισπανικά, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στα τουρκικά. Άρθρα και μεταφράσεις της για την Ιστορία της εκπαίδευσης καθώς και μεταφράσεις ποιητών έχουν δημοσιευθεί στα επιστημονικά περιοδικά ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, ACADEMIA στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Πατρών, και σε πολλά έγκριτα περιοδικά λογοτεχνίας.

Έχει παρουσιάσει και μεταφράσει από τα ελληνικά στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά πλήθος ποιημάτων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών.

Έχει εργαστεί στη δημόσια, ιδιωτική και φροντιστηριακή εκπαίδευση. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης, της Επιστημονικής Ένωσης ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ, της Πανελλήνιας Ένωσης Επαγγελματιών Μεταφραστών Ιονίου Πανεπιστημίου και της Αστρονομικής Εταιρείας της Κέρκυρας ως ερασιτέχνης αστρονόμος (2001-2010) και μέλος της επιτροπής του διαγωνισμού ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ στο Δήμο Νίκαιας.

Από το 2019 μέχρι και σήμερα διευθύνει και διδάσκει στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ στη σχολή Καλογεροπούλου. Από το 2022 διοργανώνει και παρουσιάζει τις εκδηλώσεις ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΟΝ 21ο αιώνα υπό την αιγίδα της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας. Έχει μεταφράσει στα γαλλικά 8 ποιητικές συλλογές νεοελλήνων ποιητών που έχουν εκδοθεί. Από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ, κυκλοφορεί η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «ΛΟΓΟΣΤΑΛΙΔΕΣ: Ένα παρελθόν ένα παρόν και χίλια μέλλοντα» (Μάρτιος 2023).

Υπό έκδοση είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο «ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗΣ» από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ.

Carpe "Αποκύημα φαντασίας..."

Απομακρυνθήκαμε τόσο πολύ
από τη συνείδηση ως άνθρωποι,
δέσμιοι πια στον κόσμο της παραπλάνησης .
Μείναμε εκτός συστήματος,
χωρίς ποτέ να δεχτούμε
την ενσάρκωση ρόλων
στον θίασο της κακοποίησης .
Κουράστηκα πια την απομίμηση του ανθρώπου .
Οι κρατούντες με ωραίους τρόπους
μας σκοτώνουν,μας κατάσχουν ,μας φυλακίζουν
μας ελέγχουν και εισβάλλουν στις ζωές μας,
ληστεύουν τα φεγγάρια μας.
Παλεύουμε καθημερινά με το σκοτάδι
που έχει κατακλύσει τα πάντα .
Αποκύημα της φαντασίας
μια ειρηνική μετάβαση
προς την ελευθερία .

Carpe .

Samar AlDeek: The Sun of Arabhood

 

The Sun of Arabhood

———————————

Tears welled and spilled from my eyes, again and again,
And the least of my suffering is this aching pain.

Oh, the children of Gaza—my heart cries for you,
Sleeping through terror, hungry and subdued.

Has the sun of Ya’rub vanished from our sky,
So that after our glory, our fortresses die?

The soul overflows with sorrow and despair,
And cries to those who sold Jerusalem without care.

By my life, this is our united plea:
That truth may one day set your shackles free.

May our slaughtered people taste peace at last,
Enough of fear, of yielding to the past.

Oh Arab conscience, awaken and arise!
A monster awaits to devour you, no disguise.

My heart yearns for a just and rightful dawn,
To restore a ray of light where hope’s long gone.

---Mon poème en grec

---

Ο Ήλιος της Αραβικότητας

Τα δάκρυα έτρεξαν απ’ τα μάτια μου ξανά και ξανά,
Κι ο πιο ελαφρύς μου πόνος είναι αυτός ο καημός.

Παιδιά της Γάζας – ω, καρδιά μου,
Κοιμούνται πεινασμένα με τρόμο βαθύ.

Έσβησε ο ήλιος του Γιαρούμπ από τον ουρανό,
Κι οι οχυρώσεις μας, μετά τη δόξα, καταρρέουν.

Η ψυχή ξεχειλίζει από πόνο και στεναγμό,
Και φωνάζει σε εκείνους που πούλησαν την Ιερουσαλήμ.

Μα την ψυχή μου, αυτός είναι ο κοινός μας πόθος:
Να ξεσκεπάσει η αλήθεια τα προσωπεία τους.

Να ανασάνει ο λαός μας, σφαγμένος αιώνες,
Φτάνει πια ο φόβος και η υποταγή.

Ω αραβική συνείδηση, ξύπνα, σήκω,
Ένα θηρίο σε κατατρώει σιγά-σιγά.

Η καρδιά μου ποθεί δικαιοσύνη και φως,
Να επιστρέψει μια αχτίδα στη νύχτα του δικαίου.

Samar Aldeek

Ενα ποίημα του Παλαιστίνιου ποιητή Ahmed Miqdad(Palestinian poet Activist)

Ahmed Miqdad

Palestinian poet

Activist

" A new Day"

After a long day

Full of burdens and responsibilities

Setting fire,

Collecting wood,

Carrying water

And searching for food.

Finally, the night comes for rest

I sit on my broken sofa

In my smashed balcony

With my cuctus and the little mints 

There is no light outside, and darkness is  like a black hole

So deep and hollow hearted

Fire flames arise from that destroyed home

Someone is preparing dinner 

And the  sound  of  a crying baby for milk

Comes from the horizon.

The gloom stars appear in the clear sky

As the souls of the martyrs fly so far

And the timid moon hides

Like the killed child drenched with his blood

The ghosts of the demolished homes scream, " Don't be afraid, we're not humans."

The sea waves play

melancholic tunes

Recalling my  absent reminiscence

My weary mind hallucinates

With absurd words to write a poem

My fatigued body whispers

With sorrow and pain

"Sweet dreams among the rubble and ghosts"

Then my eyes closed like a gate of a prison

It arrests my suffering, sorrow, distress, toil, oppression, and pain for a new day.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ "ΛΥΡΙΚΌ ΜΠΟΥΚΈΤΟ (81-90)"

 

ΜΕΓΆΛΑ ΠΆΘΗ Στης προσμονής τα άγχη, Στου χρόνου την τραμπάλα , Χάθηκαν μέτρια πάθη, Κυριάρχησαν μεγάλα.

ΕΠΙΘΥΜΙΑ .... Τι πόθο έχεις,ρώτησες -Φιλί σαν πιάνει η μπόρα, Σου είπα, εσύ τι θα'θελες; -Θεέ, ας βρέξει τώρα .

ΑΙΩΝΙΑ ΕΥΩΔΙΑ Πιάνω χαϊδεύω τα μαλλιά, Σου τα παραμερίζω Νιώθω την μόνη ευωδιά Που θέλω να μυρίζω.

ΧΑΔΑΚΙ Χαδακι άγγιγμα καρδιάς Διαρκώς σαν μεγαλώνει, Τεράστια γίνεται φωτιά, Τον έρωτα μεστώνει .

ΑΝΘΟΣ Τ' ΑΠΡΙΛΗ Βγήκες σε κήπους γειτονιάς Κόρη,άνθος τ' Απρίλη Βγήκαν μπουμπούκια τσαχπινιάς Στων αγοριών τα χείλη .

ΈΠΕΣΑ .. Έπεσα,ψήθηκα βαθιά Σε μάτια σαν καμίνι Μεμιάς μου κόπηκε η λαλιά, Μου χάθηκε η μνήμη.

ΣΤΊΧΟΙ ΘΆΛΑΣΣΑΣ Σ' ακτή μιας θάλασσας πλατιάς Πήγα ν' ακούσω ήχους Τα κύματα μου' παν κρυφά: -Εδώ θ' ακούσεις στίχους.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Στο πλοίο, πριν βασιλέψει , Έβλεπα της θάλασσας βυθό Έκρυβε μέσα τόσες σκέψεις, Που μ' άφησε βουβό.

ΜΟΝΗ ΤΗΣ... Αγάπη ψάχνουμε τρανή Μες στης ζωής λημέρι Μόνη της έρχεται αγνή Κι' η μοίρα βάζει χέρι.

ΠΛΗΜΜΎΡΑ ΧΑΔΙΩΝ Δεν βγάζεις αχνά και μιλιά Ή κομπασμούς με ναζιά.. Σ' όποιον καρδιάς ρίχνεις ματιά Τον πλημμυρίζεις χάδια. Λευτέρης Σιώμος Κ/09δ π.μ.