NJË UDHËTIM ME TRENIN E NOSTALGJISË
"Migel Flor" POEZIA – MARISSA ASHIKU Biletë në duar. Dritaret e trenit heshtin. Puthja mbi xham s’e njeh stacionin. Marissa Ashiku ****** KOMENT POETIK Jam në një tren tani… Nuk e di për ku, por jam… Lexova këta katër rreshta dhe porosita një biletë për udhëtim. Më pyetën: për ku? Thashë: për ku të jetë… veç të jetë tren. M’u kujtuan ata trenat e vjetër romantikë, ku dashuroheshin njerëzit, sepse kishin kohë dhe ditë për njëri-tjetrin. Trena që përshkonin Europën e vjetër me një fishkëllimë të çuditshme, të cilët punonin me zjarr e qymyr. M’u kujtuan filmat e vjetër, ku luheshin role në kohërat e dashurisë… Trenat që bashkonin njerëzit, që transportonin shpirtra të malluar, ushtarë lufte, lajme dhe letra dashurie të ardhura nga kohët e vjetra. Atëherë njerëzit i përmblidhte nëpër stacione fërshëllima e trenave… Po tani? Tani kemi një fërshëllimë të vdekur telefoni. E përbashkëta janë dritaret e xhamit, në të cilat malli vizatohet me buzë. Atëherë kishte një stacion, një ndalesë… Po tani, a ka? Le të iki, vetëm të iki… Ku të iki? Kudoqoftë. Përse të iki? Të shpëtoj nga rrenësia e kësaj bote të gënjeshtërt… Më duhet një tren i vjetër, të më fishkëllejë dashurinë si dikur, të punojë me zjarr e qymyr shpirti dhe të fluturojë në udhëtimin e vjetër… Marissa… Sa mall, sa trishtim të bukur kanë këto vargje! Për herë të parë dua të udhëtoj me një tren si ky i yti… Të shkruaj me buzë në xham: «Të dua» dhe ta fshij avullin me gishta, si në kohën kur nuk duhej bërë pis shalli. Larg kohës së mandilave prej letre, që fshijnë gjithçka të pistë dhe përfundojnë nëpër kosha… U ktheva në kohën e Brigitte Bardot-së. Më duhet treni që fishkëllen mes një shtëllunge tymi dhe rrezikon të shembë urat e vjetra. Migel Flor ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ "Migel Flor" ΠΟΙΗΜΑ – MARISSA ASHIKU Εισιτήριο στο χέρι. Τα παράθυρα του τρένου σωπαίνουν. Το φιλί πάνω στο τζάμι δεν γνωρίζει σταθμό. "Απόδοση στα ελληνικά: Migel Flor" ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ Είμαι τώρα μέσα σ’ ένα τρένο… Δεν ξέρω για πού, μα είμαι εδώ… Διάβασα αυτούς τους τέσσερις στίχους και έκλεισα ένα εισιτήριο για ένα ταξίδι. Με ρώτησαν: για πού; Απάντησα: όπου να ’ναι… αρκεί να είναι τρένο. Μου ήρθαν στον νου εκείνα τα παλιά, ρομαντικά τρένα, όπου οι άνθρωποι ερωτεύονταν, γιατί είχαν χρόνο και ολόκληρες μέρες ο ένας για τον άλλον. Τρένα που διέσχιζαν την παλιά Ευρώπη με ένα παράξενο σφύριγμα, κινούνταν με φωτιά και κάρβουνο. Θυμήθηκα τις παλιές ταινίες, εκείνες που οι ρόλοι τους παίχτηκαν στις εποχές του έρωτα… Τα τρένα που ένωναν τους ανθρώπους, που μετέφεραν ψυχές γεμάτες νοσταλγία, στρατιώτες του πολέμου, ειδήσεις και ερωτικά γράμματα από άλλες, μακρινές εποχές. Τότε, στους σταθμούς, οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν στο σφύριγμα των τρένων… Μα τώρα; Τώρα έχουμε ένα νεκρό σφύριγμα τηλεφώνου. Κοινό μας σημείο είναι τα γυάλινα παράθυρα, πάνω στα οποία η νοσταλγία ζωγραφίζεται με τα χείλη. Τότε υπήρχε ένας σταθμός, μια στάση… Μα τώρα, υπάρχει άραγε; Ας φύγω, μόνο να φύγω… Πού να πάω; Οπουδήποτε. Γιατί να φύγω; Για να γλιτώσω από τη σαθρότητα αυτού του ψεύτικου κόσμου… Χρειάζομαι ένα παλιό τρένο, να μου σφυρίξει τον έρωτα όπως άλλοτε, να κινείται με φωτιά και κάρβουνο ψυχής και να πετάξει στο παλιό ταξίδι… Marissa… Πόση νοσταλγία, πόση όμορφη θλίψη κρύβουν αυτοί οι στίχοι! Για πρώτη φορά θέλω να ταξιδέψω μ’ ένα τρένο σαν το δικό σου… Να γράψω με τα χείλη πάνω στο τζάμι: «Σ’ αγαπώ» και να σβήσω την υγρασία με τα δάχτυλά μου, όπως τότε που δεν έπρεπε να λερώσεις το κασκόλ σου. Μακριά από την εποχή των χάρτινων μαντιλιών, που σκουπίζουν καθετί βρόμικο και καταλήγουν στους κάδους… Γύρισα πίσω στην εποχή της Μπριζίτ Μπαρντό. Χρειάζομαι εκείνο το τρένο που σφυρίζει μέσα από ένα σύννεφο καπνού και κινδυνεύει να γκρεμίσει τις παλιές γέφυρες. Migel Flor Përshtati në gjuhën Greke Migel Flor

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου