Ο κόσμος
Κόσμος ήταν ολάκερος
καμωμένος με γιρλάντες
Κόσμος ήταν και για αυτούς
Κόσμος ήταν και για εκείνους
Ατενίζοντας το θόλο
γιόμισα την ψυχή μου
Με λουλούδια κι ευχές
ως άλλος Ιππότης με πανοπλία κίνησα
Να δω πόλεις χωριά
Κι ευλογημένους τόπους
Εκεί που σταύρωσαν
Τον Εναν τον Αθώο
Εύα Πετρόπουλου Λιανου
.........
Σαν
Δυο ήταν τα μάτια
Κι ένα μοναχά απέμεινε
Ενα το αστέρι μόνο του
Και χάθηκε και η Σελήνη..
Σαν τα παιδιά σταμάτησαν
να παίζουν στις γειτονιές
Και το σκοτάδι κάλυψε
τα πάντα..
Ηρθε η αγάπη
να φυσήξει νεα αναπνοή
Ηρθε η άνοιξη
Ηρθε η αλλαγή
σ ένα παιδί αμούστακο
με πληγές στο σώμα.
Εύα Πετρόπουλου Λιανου
.......
Ευχές
Θα είναι μια μέρα γιορτινή
Που θα ρθει η Αυγή
Θα είναι Ηλιος και Χαρά
Θα χει και πανηγύρι
Στη βεράντα θα έχει λουλούδια κόκκινα
Βασιλικούς και μύρο
Όλα αγαπημένα
Θα ναι μακρυά από το μάτι, το κακό
Φόρα ματόχαντρο μπλε
Θα γελάσει και ο γείτονας
και ο νοικοκύρης
Θα είναι μεγάλη η αγάπη
Θα γιομίζει σπίτια δυο και άλλα δυο
Ας είναι η Αγάπη δυνατή
Ας είναι το καλό, γρήγορα να
συμβεί.
Εύα Πετρόπουλου Λιανου
Παρθένα
Πήρα το όπλο μου
μα το θωρώ
μήτε σημάδι ξέρω.
Παρθένα
Πήρα το μαχαίρι μου
το πιο κοφτερό
κι ένα θηκάρι για να το κρύψω
μήτε να κόβω ξέρω
Παρθένα
Μου είπαν για πολέμους,
για εχθρούς,
για πειρατές που θα ρθουν με καράβια
Μα εγώ είδα να φτάνουν στο νησί
με ρούχα σκισμένα
και με μπαλόνια πορτοκάλι
άνθρωποι με μάτια γιομάτα ελπίδα και πείνα.
Εύα Πετρόπουλου Λιανου
.......
Στο νου
Ενας άγγελος κινεί τα νήματα
Να κάνει τα όνειρα αληθινα.
Οταν εσυ την ιδέα ετοιμάζεις
συλλογισου ελευθερία
συλλογίσου αγαπημένα
Στο νού,
Οταν η ιδέα γεννιέται
δεν είναι εφταμηννητικο
ούτε παιδί εννιά μηνων
Την ιδέα
να την στολισεις με αγαπη
με λουλουδια
να την μοιραστεις
Οσο ομορφη κι εαν ειναι
τοσο μακρυα να φτασει
Να χαμογελάσουν οι Αγγελοι και οι Αρχαγγελοι.
Εύα Πετρόπουλου Λιανου
.........
Χωρίς μαντάτα
Χωρις γράμμα
Ούτε λέξη.
Πόσο να αντέξει ένα τζιτζίκι
την κάψα του καλοκαιριού
Οσο κι αν τραγουδάει
Οσο κι αν το γλενταει
Ερχεται στο τέλος
Η απογνωσις του χειμωνα
Και του πρωτου χιονιου
Χωρις πληροφορία
Ουτε κακά ουτε καλα
Χωρις γειτονες
Χωρις κουτσομπολιά
Η αναμονή μας παιδευέι
γιατι δεν εχει τελειωμό
Σαν τον ουρανό απέραντη ειναι..
Ενα τζιτζίκι τραγουδάει
το απογευμα
συντροφιά με το λίλιουμ.
Εύα Πετρόπουλου Λιανου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου