Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

ΙΩΑΝΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ - ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ


ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ 


Όταν ηχήσουν κάποτε των αγγέλων τα κύμβαλα,
κι αντικρίσουμε τη μορφή μας∙
όταν τα μυστικά φανερώσουν την αλήθεια τους
κι η μοίρα λύσει το γρίφο των ημερών∙
όταν όλα θα γίνουν εύκολα κι απλά
κι απορήσουμε που υπήρξαμε τυφλοί∙
τότε μόνο θα περπατήσουμε πάνω απ’ την Αχερουσία,
χωρίς φόβο και δίχως μοναξιά
και το «τίποτα» θα ντυθεί το χρώμα της στάχτης.
Θα μπορούμε να το ψηλαφίζουμε στο μέσα της παλάμης μας
και θα συνειδητοποιήσουμε τότε την αθανασία.
Σαν χάρτινη βαρκούλα καμωμένη από άνεμο και ταπείνωση,
θα τη δούμε ν’ αρμενίζει αμέριμνη.
Ένα πέρασμα, ένα άγγιγμα,
ένας αθάνατος βασιλιάς.
Τα βότσαλά μας θα γεμίσουνε ψιθύρους,
τα βλέφαρά μας θα γίνουνε σπαθιά στου ήλιου το ζωνάρι,
ο ορίζοντας θα παρασύρει τα μικρά μας σώματα.
Και μεις μια χούφτα σκόνη,
άνεμος στην κατεβασιά των αιώνων,
ένα τίποτε, ένας ψεύτης βοριάς.
Θ’ ανοιχτούμε τότε στο πέλαγος,
ήσυχοι για τις προσευχές που ψιθυρίσαμε στη θάλασσα,
γαλήνιοι για τη στοργή που της χαρίσαμε.
Ξανθισμένο λουλούδι στα δάχτυλά μας ανάμεσα η μοίρα,
θα μας διηγείται παραμύθια,
το φεγγάρι θα ξαπλώνει στους ασφοδέλους.
Θα καταλάβουμε τότε πως το «τίποτε» είναι χρώμα του ονείρου,
η ζωή πουκάμισο στον άνεμο
και μεις, οι πρώτοι ταξιδευτές του θανάτου.
«Το νήμα της αιωνιότητας πλέκεται από ταπείνωση κι ανάσταση,
από σκόνη κι άγρια πουλιά» θα μας ψιθυρίσει το αγέρι,
και σιωπηλοί θα περιμένουμε να ξημερώσει το χρυσό φεγγάρι.

Βαδίζουμε αργά κάτω απ’ τις λεύκες.
Πώς αδειάσανε έτσι ξαφνικά οι μέρες μας όλες;
Πώς ακολούθησαν την αιωνιότητα;
Άσπρες πλάκες στα κοιμητήρια των μικρών χελιδονιών,
πώς αντέξαμε τον πόνο;
Οι παπαρούνες γέρνουν κουρασμένες στ’ ανυποψίαστα χέρια μας
και μεις παιδιά ξυπόλυτα δίπλα στα σκιάχτρα,
γυμνοί στα μαρμαρένια αλώνια.
Πόσα καλοκαίρια ξενύχτησαν στο παραθύρι μας;
Πόσες θάλασσες μας ταξίδεψαν στα δειλινά τους;
Κλείνουμε όλα τα όνειρα στις χούφτες μας.
Ζωγραφίζουμε φεγγάρια
και τα ρίχνουμε στα νερά της απεραντοσύνης μας.
Ένα απειροελάχιστο πέρασμα η ζήση μας.
Ο καπετάνιος ακόμη ψάχνει το στίγμα μας στον ορίζοντα. 



ΤΑΞΙΔΙ 


Ένα ταξίδι είν’ η ζωή, κι εμείς περαστικοί στους απάτητους δρόμους της…

Γεμίζουμε άγριες φράουλες την ποδιά μας,
μαζεύουμε γοργόνες απ’ τα κύματα,
κοιμόμαστε πλάι στα κοράλλια των βυθών.
Η σάρκα μας, φύλλα του φθινοπώρου,
η ψυχή μας, πρωτοβρόχι,
το τραγούδι μας, οι πρώτες καταιγίδες του χειμώνα.

Οι χιλιάδες μικρές στάλες της βροχής χορεύουν με τα κυπαρίσσια,
παραμερίζουν οι διαβάτες για να περάσει ο αέρας ο βιαστικός,
ξεροβήχουν τα καλντερίμια κάτω από τα πέλματα των αλόγων
που οδηγούν ωραίοι έφηβοι.

Τα ποτάμια ολοένα ταξιδεύουν,
τρέχουν ασταμάτητα των γλάρων οι φωνές πίσω από τα καράβια,
τα κορίτσια τραγουδούν στις γειτονιές
για ταξίδια που ποτέ δεν τελειώνουν.

Ταξίδια στα μάτια των αγαπημένων,
στα κοχύλια που ξεβράζει η θάλασσα,
στους επιτάφιους τους γεμάτους κεριά,
στις απέραντες ακρογιαλιές των πελαργών.
Κι οι κάμποι χρυσοί στο προσκεφάλι μας,
οι ονειροδείκτες γυρίζουν σαν τρελοί στα εξωκλήσια,
ζωντανεύουν των βράχων οι αγιογραφίες.

Οι δρόμοι ζεστές αγκαλιές γίνονται,
τα δέντρα γνώριμοι παλιοί,
τα μονοπάτια στοργικά.

Ένα περιστέρι μάς κοιτάζει κατάματα,
κλείνουμε το μικρό του σώμα στις χούφτες μας,
αφήνουμε τον άνεμο να μπει στην κάμαρή μας.

Ένα ταξίδι είν’ η ζωή,
κι εμείς περαστικοί στους απάτητους δρόμους της. 


ΤΟ ΝΥΦΙΚΟ

Προχωρούμε με το βάρος μιας ζωής ατιθάσευτης,
με την ευθύνη να ξετυλίγουμε ευλαβικά τις μέρες.
Αδράχνουμε το νήμα του ήλιου,
πλέκουμε τον χρόνο με τις πληγές.
Τα πουκάμισά μας κρεμασμένα στις μέρες
να μας θυμίζουν τα πουλιά
που ολοένα χάνονται στις χώρες τ’ ουρανού.
Πόσα σχήματα αλλάξαμε;
Πόσα δάκρυα ξεχάσαμε;
Ταξιδεύουμε σε θάλασσες άγνωστες,
η αρμύρα γίνεται νέο δέρμα μας.
Ξεχάσαμε το νυφικό μας στα βράχια της ακρογιαλιάς,
φορέσαμε το χρώμα του ανέμου.
Κλείσαμε στην παλάμη μας το μικρό περιστέρι του ωκεανού,
περπατήσαμε ξυπόλυτοι στην ερημιά.
Ωριμάσαμε μέσα στη μοναξιά του πελάγους,
προσευχηθήκαμε για λίγη γαλήνη.
Και η βροχή πάντα να μας βρίσκει στα μισά του δρόμου,
να τρέχουμε μουσκεμένοι στα μονοπάτια της αγωνίας...
Ευχηθήκαμε πολλές φορές να μη γνωρίζαμε την ευθύνη της ύπαρξης,
οι ώμοι μας κυρτώνουν απ’ τα φτερά των ονείρων.
Απροστάτευτοι στις καταιγίδες του χειμώνα,
αδύναμοι στα όρη του σεληνόφωτος.
Πώς ν’ αντέξουμε τον πόνο των ξανθών φεγγαριών…
Χάθηκε η νύχτα στα βάθη τ’ ουρανού,
ακόμη μια φορά μάς πήρε μαζί της
η ασπρόμαυρη φωτογραφία της περασμένης νιότης.
Αγγίζουμε το σώμα μας ν’ αναγνωρίσουμε τα σημάδια του,
καρφωμένες οι μέρες μας στα μοιρολόγια των δέντρων.
Διαρκώς ανταλλάσουμε τα δευτερόλεπτα με μια χούφτα σκόνη,
τα μάτια μας προσηλωμένα στην άγνωστη πορεία.
Και το πρόσωπό μας ν’ αντέχει τα καπρίτσια των ανέμων,
απρόσμενα νέο στη χάση των ημερών.
Πόσο χρόνο να χωρέσει η μικρή μας ύπαρξη;
Πόση αλήθεια να ζωγραφίσουμε στη διάφανη ψυχή μας;
Ταΐζουμε τα πουλιά που χτυπούν το παραθύρι μας,
σπέρνουμε φως στις αφέγγαρες νύχτες.
Ο μίτος της Αριάδνης αστέρι παρήγορο,
αρμενίζουμε με λευκά πανιά για τη χώρα του Μινώταυρου.
Αφήνουμε μαντιλάκια των ευχών
στα κλαδιά της βελανιδιάς με τον μεγάλο δράκο
κι ανεβαίνουμε στο άλογό μας
να προφτάσουμε τον Αϊ-Γιώργη στα βουνά του ήλιου….



Φωτογραφίες : Alla Tsank paintings






ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ " Σαν περπατάς στην Αθήνα "



Αθήνα Ζήσε… ! Ζήσε σ’ αυτήν την υπέροχη ζωή που υπάρχει μέσα σου. Σ’ αγάπησα γιατί ήσουν μαγική, γιατί είχες μεγαλοφυΐα και πνεύμα. Γιατί ενσάρκωνες τα όνειρα των μεγάλων ποιητών.Γιατί έδινες μορφή και ουσία στις σκιές της τέχνης. Σε όλη την πορεία της ζωής σου, έπαιξες ένα σπουδαίο ρόλο ξεθάβοντας το παρελθόν και ανασκαλεύοντας το μέλλον.


Αθήνα βγάλε φωνή στους ουρανούς
Πάψε ν’ ακούς τους χλευασμούς
Μην σπαταλάς τα δάκρυά σου με το βάρος της ντροπής και τον τρόμο της αιωνιότητας

Αθήνα έχεις μια τρομαχτική ομορφιά μιας ελληνικής τραγωδίας. Αθήνα της αιώνιας νιότης, του αστείρευτου πάθους, με τις λεπτές και μυστικές ηδονές, τις έξαλλες χαρές κι ακόμα τις πιο έξαλλες αμαρτίες, μην αφήνεις να σου ξεφύγει το ελληνικό ιδεώδες.

Για μας Αθήνα είσαι η γυναίκα των ταραγμένων μας αισθήσεων, μέσα σ’ ένα λαβύρινθο από σκοτεινά δρομάκια, καταθλιπτικές και φοβιστικές πλατείες. Ήσουν πάντα ένα όνειρο, μια οπτασία που φτερούγισε απαλά όπως ο ρομαντισμός, το πάθος και ο έρωτας.

Το πρώτο βράδυ Αθήνα φωτίζεσαι απ' το συναίσθημα. Το δεύτερο βράδυ Αθήνα φωτίζεσαι από το άπλετο φως των προβολέων του παραληρήματος. Την επόμενη νύχτα αναμνήσεις ξαναζούν, ελπίδες ξαναγεννιούνται, σε μια πόλη σύμβολο με ακτινοβολία μοναδική.

Σήμερα Αθήνα έχεις χάσει την αφηρημένη αίσθηση της ομορφιάς και είσαι πάντα σε αναζήτηση νέων αισθήσεων. Μη φοβάσαι τίποτα. Μια μέρα θα δείξω στον κόσμο ποια είσαι πραγματικά Αθήνα, στα πιο απίθανα μέρη, στις πιο απίθανες ώρες, στους πιο απίθανους ανθρώπους.

Πονεμένη και παραμελημένη Αθήνα σ’ αγαπάω. Θέλω να σε ανεβάσω στο ένδοξο βάθρο της λαμπρής ιστορίας και όλος ο κόσμος να σε λατρεύει, που κάποτε είχες ένα πολύ σοβαρό όνομα στο εφηβικό σου σώμα, γεμάτη από μυστικά άλλων εποχών.

Αυτή τη στιγμή βγαίνει το φεγγάρι πάνω από τον αττικό ουρανό. Η καρδιά κτυπά δυνατά και η σκιά δεν τρομάζει. Σκύβω και γράφω τ’ όνομα σου Αθήνα, με μακρόστενα γαλάζια γράμματα στην άκρη των τοίχων, μέχρι να λουστείς από ξανθό φως στο κύλισμα του χρόνου.

Αχ αυτή η αθηναϊκή μνήμη τι φοβερό πράγμα φανερώνει ! Καλείσαι να σχηματίσεις την πιο παραδεισένια Αθήνα που είχες σκεφτεί… αλλά ποτέ να μη θυμάσαι τις λεπτομέρειες.


Χρήστος Αθανασίου

Aπόφοιτος της Βαρβακείου Σχολής. Kάτοχος πτυχίων Υποκριτικής Θεάτρου – Κινηματογράφου του Υπουργείου Παιδείας και Υπουργείου Πολιτισμού καθώς και τίτλων Μεταπτυχιακών Σπουδών και Σεμιναρίων Υποκριτικής, Σωματικού Θεάτρου, Δημιουργίας Θεατρικού Λόγου, Κορυφωμένης και Επεισοδιακής Δραματικής Δομής - Γραφής και Σημειολογίας προς την παραστασιολογία, ως επιστήμη που αναλύει σε βάθος φαινόμενα της θεατρικής πράξεως.Ακροατής–Φοιτητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Αθηνών.

Συγγραφικό έργο:

«Λογοτεχνικές Αστραπές»
«Όταν ο ηλεκτρικός σπινθήρας φωτίζει την ζωή και το όνειρο»
«Aφιερώματα στους ταξιδευτές της υποκριτικής τέχνης» ( Υπό έκδοση )
«Η Δραματική αλήθεια και το κωμικό αθώο των Ελλήνων Ηθοποιών»
«Μίμηση Πράξεως στην 7η Τέχνη του Ουρανού»
[Επεξήγηση: Aφιερώματα των εκλιπόντων Ηθοποιών απ’ τον 19ο αιώνα
μέχρι σήμερα σε λογοτεχνική μορφή]









ΜΑΡΙΑ Κ. ΚΑΝΤΑΝΗ " Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ "


Quint Buchholz art

Σα βροχή θρυμματίζεται ο κρυστάλλινος ιστός.
Του ονείρου πλέκεται πάνινος ο ουρανός
με μύρια μυρωδάτα αστέρια.

Αερικά ! Σαν πούπουλα ανθίζουν συντροφιά
με το χαλάζι και κραυγάζουν πράξεις.
Κυρτούν κρατώντας μια καρδιά.

Σα στολή τινάζεται το κλάμα της χλιδής.
Κουτάλια, τ' ακουμπούν στην κλειδωμένη πλάκα.
Ξυράφι, το ξύλινο δοξάρι.

Ο κυκλών με προβοσκίδα ρουφά το ρήμα.
Πως να πιεις τη νηστική σου νύξη
μόνο από μια ομογενή ρουφήχτρα;

Η διδαχή θα τσακίσει το κακόβουλο τσιμέντο
με το τρένο που φωνάζει:
" Κι άλλους δρόμους συναντώ"

Ψυχή, σταμάτα !
Μη στέλνεις άλλο παγετό.


Μαρία Κων/νου Καντάνη












ΛΙΜΝΗ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑ & ΠΗΓΕΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΘΕΡΜΟΥ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΝΕΛΛΑΣ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ

Λίμνη Τριχωνίδα 




H φωτο είναι μέσα από το πούλμαν...

H Ιερά Μονή της Αγίας Ελεούσας στο φαράγγι της Κλεισούρας στην Αιτωλοακαρνανία.
Γιορτάζει την πρώτη Παρασκευή μετά την Ανάσταση.
«Κουρνιασμένη» ψηλά μέσα σε μιά εσοχή των βράχων,όπου σχεδόν αιωρείται,η Ιερά Μονή προκαλεί το δέος των πιστών που ανηφορίζουν τα σκαλοπάτια με σκοπό να προσκυνήσουν τη χάρη της Παναγίας μας αλλά και των διερχόμενων από την Εθνική οδό Αντιρρίου – Ιωαννίνων που δεν παραλείπουν να κάνουν το σταυρό τους.
Το ύψος των βράχων καθώς και η άγρια ομορφιά του τοπίου,που θυμίζει έντονα τα Μετέωρα,κάνουν επιβλητική την παρουσία του θρησκευτικού στοιχείου στο χώρο.
Ο μεγάλος Σταυρός,που διακρίνεται από μακριά,προϊδεάζει τον επισκέπτη για το μεγάλο συναπάντημα της ιστορίας μας με τη θρησκεία μας στην κάθετη πλαγιά του βουνού.
Στα μισά περίπου της διαδρομής Μεσολογγίου – Αγρινίου βρίσκεται το απίστευτου φυσικού κάλους φαράγγι της Κλεισούρας,που τέμνει κάθετα το όρος Αράκυνθος,ειδικά από την ανατολική πλευρά μοιάζει να το πελέκισε άνθρωπος.
Προς τη δυτική πλευρά του φαραγγιού και σε ύψος 150 μέτρων βρίσκεται η Ιερά μονή της Αγίας Ελεούσας,η οποία είναι συνδεδεμένη με ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα της νεώτερης ιστορίας μας.Παράλληλα όμως αποτελεί και σημείο αναφοράς στη θρησκευτική ζωή του τόπου. 



H φωτο είναι μέσα από το πούλμαν...

Η Λυσιμαχία είναι λίμνη νοτίως της πόλης του Αγρινίου με επιφάνεια 13,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίμετρο 17 περίπου χιλιόμετρα και μέγιστο βάθος μόλις 9 μέτρα. Ακριβώς δίπλα της στα ανατολικά βρίσκεται η άλλη λίμνη του μεγάλου Αιτωλικού Πεδίου η Τριχωνίδα, με την οποία αποτελεί ενιαίο οικοσύστημα.


H φωτο είναι μέσα από το πούλμαν...

Παλιότερα οι δύο λίμνες ήταν εντελώς ενωμένες και αποτελούσαν έναν πλούσιο υγροβιότοπο. Όπως μαρτυρούν και αρκετοί περιηγητές του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα η περιοχή γύρω από τις λίμνες ήταν γεμάτη με αδιαπέραστα σχεδόν δάση. Μετά την κατασκευή της εθνικής οδού που διέρχεται ανάμεσα στις δύο λίμνες και διάφορα αρδευτικά έργα που ακολούθησαν η επικοινωνία ανάμεσα τους γίνεται μόνο μέσω ενός ελεγχόμενου καναλιού.



Λίμνη Τριχωνίδα..


Η λίμνη της Τριχωνίδας είναι μια λίμνη γλυκού νερού στον νομό Αιτωλοακαρνανίας, 6 km Ν.Α. της πόλης του Αγρινίου. Η λεκάνη απορροής της έχει έκταση 421 km2 και περιβάλλεται από τα όρη Παναιτωλικό, Ναυπακτίας και Αράκυνθο.....
H φωτο είναι μέσα από το πούλμαν...




Η επιφάνειά της έχει έκταση 97 km2, πρόκειται για την μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας, το μέγιστο βάθος της φθάνει τα 58 m, το υπερθαλάσσιο ύψος της είναι στα 16 m. Τροφοδοτείται από τα νερά των επιφανειακών απορροών της υδρολογικής της λεκάνης, καθώς και από επιφανειακές και υπόγειες πηγές.....
H φωτο είναι μέσα από το πούλμαν...



Η λίμνη δημιουργήθηκε κατά το τέλος του Πλειστόκαινου και αποτελεί τμήμα μιας μεγαλύτερης τοπικής λίμνης. Η προέλευσή της οφείλεται σε διεργασίες από τεκτονικές κινήσεις, καρστικά φαινόμενα, την δράση των ποταμών και την ιζηματογένεση. ....
H φωτο είναι μέσα από το πούλμαν...







Διατηρεί τον φυσικό και υδατικό της πλούτο και παρά τις πιέσεις που δέχεται (γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες, αστικά απόβλητα) κατορθώνει να ανταπεξέρχεται, επειδή ανανεώνει γρήγορα τα νερά της, τα οποία είναι σημαντικά σε όγκο, έχουν μεγάλη διαφάνεια, καλή οξυγόνωση και περιορισμένες συγκεντρώσεις θρεπτικών....
H φωτο είναι μέσα από το πούλμαν...




Η λίμνη χαρακτηρίζεται ως ολιγοτροφική. Με τα νερά της αρδεύονται περί τα 200.000 στρέμματα. Καλλιεργούνται κυρίως καπνά, εσπεριδοειδή, ελαιόδενδρα, μηδική. Εχει σημαντική ιχθυοπαραγωγή.....




H λίμνη Τριχωνίδα τροφοδοτείται κυρίως από υπόγειες πηγές και 15 χειμάρρους, που κατεβαίνουν από το Παναιτωλικό όρος και τον Αράκυνθο. Είναι η μόνη λίμνη με αθερίνα, μεγάλες ποσότητες της οποίας καταναλώνονται σήμερα στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Στην Τριχωνίδα -και πουθενά αλλού στον κόσμο- ζει ο νανογωβιός, ένα ψαράκι μήκους μόλις δύο εκατοστών. Στα νερά της, τα οποία είναι ακόμα καλά οξυγονωμένα και γεμάτα τροφή, ζουν και άλλα ψάρια, όπως δρομίτσες, τσουρούκλες, κυπρίνια (γριβάδια), λουρογωβιοί, χέλια, γουρνάρες, τριχωβελονίτσες, σαλιάρες, κουνουπόψαρα, γλανίδια.



Στην περιοχή πετούν 140 διαφορετικά είδη πουλιών, μεταξύ των οποίων μπεκατσίνια, νεροκοτσέλες, αγριόπαπιες, ερωδιοί, φαλαρίδες, βοταλίδια, νερόκοτες, κατσούλες, αλκυόνες και φαλακροκόρακες. Τριάντα τουλάχιστον είδη πουλιών κινδυνεύουν με εξαφάνιση και προστατεύονται αυστηρά από τη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πάρα πολλά, αλλά ακίνδυνα, είναι τα νερόφιδα που κολυμπούν στα νερά της λίμνης...



Η λίμνη Τριχωνίδα έχει υπερχειλίσει και τα δένδρα βρίσκονται μέσα στα νερά της!










Ηλιοβασίλεμα από την βεράντα του ξενοδοχείου ¨"Αλθαία"...













Στον δρόμο για το Θέρμο η άνοιξη είναι εντυπωσιακή!... Η φωτο μέσα από το πούλμαν 


Η Αγία Σοφία Θέρμου,με τις πηγές της...Από εκεί ξεκινήσαμε την πεζοπορία μας για τους καταρράχτες  Μοκιστιάνου που δημιουργούνται από αυτά τα νερά!...Η φωτο μέσα από το πούλμαν 


Οι πηγές του Θέρμου....

Το Θέρμο είναι κωμόπολη της Αιτωλοακαρνανίας με μόνιμο πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 1.716 κατοίκους (ο καθαυτό οικισμός). Είναι έδρα του ομώνυμου δήμου, με πληθυσμό 8.242 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Το Θέρμο είναι χτισμένο στα ορεινά της Επαρχίας Τριχωνίδας και ο δήμος είναι πολύ εκτεταμένος και περιλαμβάνει πολλά ορεινά κυρίως χωριά.
Απέχει 32 χιλιόμετρα από το Αγρίνιο.


Η αρχαία πόλη του Θέρμου ήταν η σημαντικότερη σε ολόκληρη την Αιτωλία και διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο του Κοινού των Αιτωλών (Αιτωλική Συμπολιτεία). Μάρτυρας της ιστορίας της πόλης είναι ο αρχαιολογικός χώρος με το μεγάλο πλήθος από δημόσια κτίρια και ναούς. Σήμερα εκεί βρίσκεται και το Αρχαιολογικό μουσείο Θέρμου.
Σύμφωνα με τον Πολύβιο, η πόλη βρισκόταν σε οροπέδιο που το αποκαλεί "των θερμίων πεδίον", ενώ ονομάζει και την ίδια την πόλη ακρόπολη όλων των Αιτωλών. Κάθε χρόνο, τον Σεπτέμβριο, μαζεύονταν στην πόλη Αιτωλοί που είχαν δικαίωμα ψήφου, για να αποφασίσουν για θέματα πολέμου, ειρήνης και συμμαχιών και για να προβούν σε αρχαιρεσίες των οργάνων της Συμπολιτείας. Η πόλη δεν είχε τείχη. Καταστράφηκε δύο φορές το 218 και το 206 π.Χ, από τον Φίλιππο τον Ε'.


Στην πόλη υπήρχε ο μεγάλος ναός του "Θερμίου" Απόλλωνα. Ο ναός έχει διαστάσεις 12 μέτρα πλάτος επί 38 μέτρα ύψος. Είχε δύο κύριες αρχιτεκτονικές φάσεις: την αρχαϊκή, με σημαντικό κεραμοπλαστικό διάκοσμο και τη φάση του 3ου αιώνα π.Χ. Οι κίονές του ήταν ξύλινοι και οι βάσεις τους λίθινες. Επίσης, υπήρχαν άλλοι δύο ναοί, μικρότεροι, του "Λυσείου" Απόλλωνα και της "Λαφρίας" Αρτέμιδας. Άλλα κτίσματα που υπήρχαν στην πόλη είναι δύο στοές, ανατολικά και δυτικά, το "Βουλευτήριο" μία κρήνη καθώς έχουν βρεθεί και προϊστορικά ελλειψοειδή και τετράπλευρα κτήρια και δύο μέγαρα.




Το ξεκίνημα της πεζοπορίας μας....Πάμε να περπατήσουμε δίπλα στο Ρέμα της Αγίας Σοφίας και να δούμε τον δίδυμο καταρράχτη Μοκιστιάνου!









Το Ρέμα αγίας Σοφίας Μοκιστιάνου..









Το κάλλος που συναντά κανείς στο συνολικού μήκους 7 χμ. φαράγγι του Μοκιστιάνου, το οποίο ξεκινάει από τις Πηγές της Αγίας Σοφίας και καταλήγει στη λίμνη Τριχωνίδα κοντά στα Λουτρά Μυρτιάς, είναι ασυναγώνιστο, καθώς συνυπάρχει πληθώρα στοιχείων, φυσικά και ανθρωπογενή, που καθιστούν το φαράγγι αξιοζήλευτο τουριστικό προορισμό.







Η  ζούγκλα πάνω σε έναν κορμό δένδρου.


















Ανάμεσα από την οργιώδη φύση διακρίνεται ο καταρράχτης Μοκιστιάνου..


Καταρράκτες Μοκιστιάνου. Ο Μοκιστιάνος πηγάζει στην Αγία Σοφία. Δηλαδή στη Μόκιστα, όπως την έλεγαν οι παλιοί και όσοι ακόμα τους αρέσει να μένουν στα παλιά ονόματα. Η πρώτη πηγή του Μοκιστιάνου είναι δίπλα στο μέρος όπου βρισκόταν στην αρχαιότητα ο Ναός της Αρτέμιδος, στα ερείπια του οποίου χτίστηκε από παλιά η εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Στη Μόκιστα χορεύουν ακόμα το γαϊτανάκι το Πάσχα, έναν χορό που έρχεται από τα χρόνια της Αιτωλικής Συμπολιτείας. —





Εδώ απεικονίζονται οι περίφημοι «Δίδυμοι Καταρράκτες» στο φαράγγι του Μοκιστιάνου, ο κρυμμένος πολύτιμος θησαυρός του φαραγγιού, οι οποίοι βρίσκονται περίπου στο μέσον της διαδρομής κατά μήκος του φαραγγιού και προσεγγίζονται είτε από τη Μυρτιά είτε από την Αγία Σοφία ακολουθώντας μικρού μήκους μονοπάτι κατάβασης ως το κάτω μέρος των καταρρακτών σε συνέχεια αντίστοιχων αγροτικών δρόμων που καταλήγουν σε κοντινά στους καταρράκτες σημεία.






 Μυρτιά Αιτωλοακαρνανίας

Έχει ιστορία χιλίων χρόνων και αποτέλεσε ιστορικό αλλά και καλλιτεχνικό πυρήνα της ευρύτερης περιοχής, κατά τη μακραίωνη ιστορία του. Η Μονή είναι χτισμένη μέσα στη φύση, σε σημείο από όπου ο επισκέπτης έχει θέα προς τη Λίμνη της Τριχωνίδας.Η Μυρτιά είναι μια γραφική περιοχή της Tριχωνίδας με παραλίμνιες ταβέρνες (Παραλία Mυρτιάς), όπου μπορείτε να δοκιμάσετε την ονομαστή αθερίνα της λίμνης. Στο χωριό Mυρτιά θα δείτε την εκκλησία του Aγίου Iωάννη και το εκκλησάκι της Aγίας Eλεούσας σε σπηλιά («μπαλκόνι» με θέα σε όλη την περιοχή της Mυρτιάς και την Tριχωνίδα).


Στο βάθος η Μυρτιά....Εχει και λουτρά αλλά δεν είναι αξιοποιημένα!!





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΚΕΙΜΕΝΑ : ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ 

πηγές πληροφοριών