Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΔΕΚΟΥΛΟΥ - ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ " Αραιώνω με δάκρυ "


Απόκαμα ν' ανασκαλεύω τα χρώματα
τους τόνους να βρω 
του γκρι και του μωβ 
να σε ντύσω'
να σκουραίνω με πόνο, 
να ξανοίγω με θύμησες,
ν' αραιώνω με δάκρυ.

Ξεχάστηκα σε μια στιγμή
στον καμβά της ζωής,
που βαφτίσαμε οδύνη.
Μα κιοτεύει της γραφίδας το ίχνος 
και το χαμόγελο 
πώς να το περιγράψω;

Μισές οι γραμμές
και δεν έχω ούτε κίτρινο
να σου σιάξω έναν ήλιο
κι ούτ' ένα μπλε θαλασσινό 
να περιγράψω τον ουρανό σου.

Λιγοστό 'ναι το κάρβουνο'
ο πίνακας ημιτελής
κι η ύπαρξή μου ατελής
στης απουσίας σου τη μαρτυρία,
που ξεθωριάζει,
σαν κλαίω πάνω στην αγάπη
κι αραιώνω με δάκρυ. 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου 


http://st-dekouloupapadimitriou.blogspot.gr/










ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ " ΑΝΤΡΕΣ...ΜΗΠΩΣ ΦΤΑΙΤΕ ΚΑΙ ΣΕΙΣ; !!! "

Margarita Sikorskaia - art


Ναι, το είχε δηλώσει από καιρό. Φανατικός εργένης! Κάλλιο γεροντοπαλίκαρο, παρά παντρεμένος με παιδί. Το Ησαΐα χόρευε κι ύστερα ένα μωρό να σε χορεύει όλη νύχτα στο ταψί, είναι ιστορία μόνο για ανόητους, διακήρυττε αυτός ο αφελής.
Έλα όμως που η ζωή έχει πολλά γυρίσματα! Έλα που οι παροιμίες βρίσκουν επάνω σου την τέλεια εφαρμογή!
‘’Μην περιγελάς κανέναν γιατί, με ό,τι γέλασες θα έρθει η ώρα σου να το λουστείς’’
Αυτό…αυτό το σοφότατο ρητό, δεν το είχε υπολογίσει ό άσοφος αρσενικός.
Έτσι , μια βραδιά που τον περιγελούσε από πάνω το φεγγάρι, πιάστηκε στα δικά του δίχτυα, το άφτερο πουλί!
Αυτήν τη νύχτα, που η σελήνη έκλαιγε γονατιστή, στης μοίρας το γραμμένο! Όταν εκείνη, η ανεπίσημη για δέκα χρόνια συντρόφισσά του, πήρε το θάρρος να του πει:
-Άκου καλέ μου. Το πήρα απόφαση. Δεν θα  " ρίξω " και το έβδομο παιδί. Εγώ θα το γεννήσω, έστω κι αν δεν με παντρευτείς. Αρκεί το παιδί μας, να είναι ευλογημένο και με τους δυο γονείς!
Με μιας, τ΄αστέρια πέσαν όλα καταγής, να σαρώνουν την οργή του.
-Πάλι το μητρικό σου φίλτρο βγήκε στο σφυρί; Αν θες να το γεννήσεις, γέννα το, αλλά για σένα η πόρτα μου θα σφραγιστεί.
Και το γέννησε! Καθώς όμως   " η καλή μέρα φαίνεται πάντα απ΄το πρωί ", 
δοξασμένη μέρα, δεν της έμελλε της δόλιας να χαρεί. Θέλεις η σμπαραλιασμένη ψυχολογική της κατάσταση, θέλεις της κατάρας της η ειμαρμένη, η άτυχη γυναίκα, έσβησε πάνω στο χειρουργικό κρεββάτι, πριν ακούσει του παιδιού της την κραυγή.
-Είστε ο πατέρας; Ρώτησε με θλίψη ο γιατρός. Λυπάμαι, η επιστήμη έκανε τα ανθρωπίνως δυνατά! Παρηγορηθείτε τουλάχιστον με την κόρη σας, που απ΄ό,τι βλέπω, είναι ολόιδια εσείς!
Με την κόρη του; Αυτός ο ανυπότακτος ανήρ, είχε γίνει απ΄το πουθενά πατέρας; Τι να κάνει; Πού να τρέξει να κρυφτεί!
Άσε, θα το πάρω για λίγο στο σπίτι, μην γίνω ρεζίλι στον γιατρό, συλλογίστηκε κι ύστερα θα δω τι θα το κάνω…
Έτσι, η μια μέρα έφερε την άλλη, μα η λύση δεν έλεγε να΄ρθεί. Κόντευε να τρελαθεί ο έρμος, ως τη στιγμή που η πιτσιρίκα άρχισε να του χαμογελάει!
" Θεέ μου, τι αναπάντεχη γιορτή "!!! Αυτό το πλασματάκι τον κοιτούσε μες τα μάτια και του ψέλλιζε..μπα.μπά, σαν χάδι μέσα στο αυτί! 
Τρελός από χαρά το έσφιξε στην αγκαλιά του, το πότισε ροδόσταμο, με το μέλι της αγάπης και το γάλα της στοργής!!! 
Εκείνο το μητρικό φίλτρο που τόσο πολύ μισούσε, του είχε σφραγίσει τώρα το αίμα του και την ψυχή!
" Αχ, ανόητοι άντρες " έλεγε και ξανάλεγε στους φίλους του, " γιατί παρατάτε τα παιδιά στις μάνες, σαν να είναι δική τους κατοχή; "
Μωρέ ποιο μητρικό φίλτρο! Ένας σκηνοθετημένος αντρικός μύθος- για την βολεψιά μας- ήτανε κι αυτός. Τι νομίζετε, πως το πατρικό πέφτει παρακάτω; Αρκεί, να ξυπνήσει και να καλλιεργηθεί!
Έτσι,
με την βαθιά αγάπη σε τούτο το δώρο των θεών, αυτό το φίλτρο, μπορεί να γίνει προνόμιο αντρών και γυναικών!
Και τότε, ποιος ξέρει! Ίσως το συνταίριασμα των δύο φύλων, να γίνει πιο Ανθρώπινο, πιο Ευτυχισμένο και πιο Αληθινό, για την ψυχική Υγεία των Παιδιών!!!

ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ







ΕΛΕΝΗ ΒΑΦΕΙΑΔΟΥ " ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΛΩΤΟΥ "

Πίνακας: Ο λωτός και το πουλί. Του Huang Yongyu


Ευλογημένη η ματωμένη γη
σαν καρπίσει ανθούς αγάπης.

Αεράκι απαλό σκόρπισε τα πέταλα
στον λόφο με τις κερασιές,
σταγόνες αίμα σε βωμό αγάπης 
ράντισε θλιμμένος ο Πατέρας,
υποκλίθηκαν τότε
σε δυο σειρές αντικρυστές,  
οι βασανισμένοι   πρόγονοι,
μετανιωμένοι για τη θλίψη
που φώλιασε στα κύτταρα. 

Προσκυνούν τη γέννησή σου
ώ, κατάλευκο άνθος του Λωτού·

Μονάκριβε ανθέ,
 που δέχτηκες την ζεστή ηλιαχτίδα
σαν θεά για πάντα να υπηρετείς,
βήματα αγνής ιέρειας 
σε προορισμό μυστικό
σε οδηγούν,
σε σένα μόνο απολογήθηκε ο Σωκράτης
σαν σε υποδέχτηκε στην Πνύκα,
για την Ζωή,
όταν  τον ρώτησες ποια είσαι.

"Γνώθι σεαυτόν" 
σε ορμήνεψε ο Δάσκαλος
κι απόμεινες να τον κοιτάς 
μαύρα μάτια ,σκιστά, 
απορία γεμάτα,
για την μοίρα που έσβησε την Τροία.

Αθώε λευκέ Λωτέ
μ' αγάπη τιμημένε,
τα άσπρα σου πέταλα με γνώση σαν γεμίσουν
σε λεύτερα παιδιά να τη μοιράσεις
στη θλιμμένη χώρα.
Το ευλογημένο γέλιο τους 
τρανταχτά να ακουστεί 
πέρα ως πέρα.








ΑΓΓΕΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ " Πολιτισμός της ψυχής "


(Αν δεν τον διαλαλούν οι Ποιητές, ποιος δύναται;;)
Η Ποίηση
είναι δρόμος
σ' αφροντυμένο
με συναισθήματα
Ουρανό ...
Η ψυχή απλώνεται στις λέξεις
σαν ίαμα εαυτού και αλλήλων
και μόνη φιλοδοξία έχει
να σπρώξει τη στράτα
κάθε ανθρώπου
στο πολυπόθητο ΜΑΖΙ
και μέσα απ' την αλήθεια
και την συμπόρευση
να καρπίσουν γλυκιά Ζωή...
Μέσα απ' αυτή
παλεύουμε
να ενώσουμε
τις καρδιές
σ' ελκυστικούς τόπους
συνύπαρξης
και με σήμαντρο
την αγάπη και τον έρωτα
να ορθοπατούμε
στο καλπασμό
της ελεύθερης σκέψης,
δίνοντας
ξάστερη ματιά
στο βήμα μας
και σθένος Ψυχής
στην αυγή μας,
να κοντοζυγώνει
πάντα θαρρετά
το Όνειρο...
Άγγελος Δημητρόπουλος
22/10/2016




Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ - ΠΕΡΙΚΛΕΙΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Περίκλειστο στρατόπεδο ο κόσμος. Δίχως διαφυγή είναι οι στοχασμοί. Αργοπεθαίνουν σε νοσοκομεία και σαρκία . Και μέσα στις μαντρωμένες μέρες ο θάνατος και οι αριθμοί σκαρφαλώνουν στα γυάλινα παράθυρα. Δίνουν ρυθμό στις ώρες, μονότονο και συνηθισμένο. Έτσι όμως χαλούν (κάπως) τις διαθέσεις. Μα, αυτόματα επεμβαίνουν οι εικονικές αποτυπώσεις του μοιραίου, άθλια κατασκευάσματα τού χρόνου, για να μην λυπούνται οι κεκλεισμένοι που δεν δακρύζουν, όταν το φεγγάρι είναι κόκκινο.





ΑΡΣΙΝΟΗ ΒΗΤΑ " H ειδοποιός διαφορά "

Στέφανος Ρόκος - The Crowd, the Moon and the Rain, 2012

Διανύουμε μια δύσκολη, νεφελώδη εποχή. Στο νου και στο στόμα όλων υπάρχει η διαπίστωση ότι η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς ηθικής κρίσης. Η ηθική κρίση νοηματοδοτείται με την έλλειψη αρχών που διαπερνούσαν με τη σημαντικότητά τους τις γενιές πριν από μας. Είναι πιο διεφθαρμένος ο σημερινός άνθρωπος από άλλοτε; 

Τα σκάνδαλα,οι ιδιοτελείς συμπεριφορές των σύγχρονων πολιτικών ανδρών που βγαίνουν στο φως επιλεκτικά -είναι η αλήθεια- ένας ιδιότυπος φαρισαϊσμός , οι παρεκτροπές εν γένει της εξουσίας θεωρούνται πρωτοφανείς. Αν γνωρίζαμε όμως τους παλιότερους καιρούς, αν διαλύαμε την αχλύ της ωραιοποίησης του παρελθόντος θα βλέπαμε καθαρά ότι δεν είμαστε ούτε χειρότεροι ούτε καλύτεροι από τους μακρινούς μας προγόνους.
Ανατρέχουμε στην ήρεμη κι αντικειμενική κρίση του επιστήμονα ιστορικού Θουκυδίδη ο οποίος γράφει: " Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές που γίνονται και θα γίνωνται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανάλογα με τις περιστάσεις. Σε καιρό ειρήνης και όταν ευημερή ο κόσμος και οι πολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι γιατί δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές. Αλλ’ όταν έρθη ο πόλεμος που φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κι ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί."* Ηχηρή διαπίστωση ότι τα ανθρώπινα πάθη διατρέχουν τους αιώνες. 
Εύλογο το συμπέρασμα λοιπόν ότι οι άνθρωποι σήμερα δεν είναι ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο επιρρεπείς στη διαφθορά από άλλες εποχές κι άλλους πολιτισμούς. Ας δούμε όμως τι διαφοροποιεί αυτήν την εποχή από τις προηγούμενες. Χωρίς αμφιβολία η ειδοποιός διαφορά βρίσκεται στην έλλειψη της αιδούς, των τύψεων ενοχής του καθενός χωριστά ανθρώπου μετά την διάπραξη κάποιας κακής και ζημιογόνας για τον ίδιο και το κοινωνικό σύνολο πράξεως. Εκλείπει από τη σημερινή εποχή η αυτοκριτική, ο αυτοέλεγχος κι οδηγούμαστε σε μιαν κατάσταση ενός ιδιότυπου αμοραλισμού. Με κάποιο τρόπο φίμωσε ο σημερινός άνθρωπος τον έλεγχο της συνείδησής του. Στόμωσε η ευαισθησία του και κυρίως το συναίσθημα ευθύνης εντός του έχει ατροφήσει. Ευεπίφορο το περιβάλλον σε μια χωρίς έλεος δίκη και καταδίκη των άλλων για ό,τι ανήθικο συμβαίνει μα καμμιά ευθύνη δεν αφορά τον ίδιο.
Η ηθική του ελευθερία ξεκινά και τελειώνει με δικαιώματα μα χωρίς την εξισορρόπηση τους με τις ανάλογες υποχρεώσεις και καθήκοντα. Έφτιαξε δε και ανάλογες θεωρίες για να κρύψει σαν τη στρουθοκάμηλο το κεφάλι του στην άμμο : θεωρίες βιολογικού, ψυχολογικού, κοινωνικού ντετερμινισμού. Έννοιες όπως το δίκαιο με την έννοια του ελληνορωμαϊκού ήθους, η φιλανθρωπία με την έννοια της χριστιανικής αλληλεγγύης κινδυνεύουν να απολέσουν αν ήδη δεν έχουν απολέσει το ουσιαστικό τους περιεχόμενο. Τα αιτήματα της αργυρώνητης αγοράς έβαλαν σαν κριτήριο στις πράξεις την επιτυχία και δη την οικονομική επιτυχία. Η ποιότητα των μέσων για την επίτευξη της ανεξέλεγκτη .Αρκεί και μόνον το αποτέλεσμα. Όποιος διστάζει με άνομα μέσα να φτάσει σε αυτό, θεωρείται τουλάχιστον αφελής.Ένας εγώδουλος κυνισμός χαρακτηριστικό του amorality που κάνει τον άνθρωπο απάνθρωπο.Και σε αυτό το σημείο υπεισέρχονται δίνοντας άφεση αμαρτιών τα πολιτικά συνθήματα: "κινδυνεύει η πατρίδα ",  "κινδυνεύει ο πολιτισμός", "αυτό επιβάλλει ο ρεαλισμός ή ο διαλεκτικός τρόπος της ιστορίας". Επομένως τα πάντα με έναν τρόπο επιβάλλονται σαν μια νομοτέλεια ισοπεδωτική. Οι αμφιβολίες στα κατά καιρούς κριτήρια , η απροθυμία στην άνευ όρων συγκατάνευση, θεωρείται δυνάμει προδοσία.
Οι ηθικοί νόμοι, οι πανανθρώπινες αξίες του αυτοσεβασμού,του αλληλοσεβασμού, της άρσης της μισαλλοδοξίας ,της δικαιοσύνης, της ισότητας, του δικαιώματος στο διαφορετικό, υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Εκείνο που άλλαξε είναι η κραυγαλέα περιφρόνησή τους τόσο που σε καμμιά άλλη εποχή δεν τόλμησαν οι άνθρωποι να κάνουν. Αυτή η νέα αντίληψη είναι η σύγχρονη ηθική διαφθορά του καιρού μας με τις συνέπειες που εξόφθαλμα πλέον όλοι αντιλαμβανόμαστε.




Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

ΣΟΦΙΑ ΠΕΡΔΙΚΗ " Οι Απέναντι "


Μας καλούν συνέχεια 
οι Απέναντι 
στη βωβή τους ζωή.

Να πάμε
λέει η πρόσκληση
επισήμως γδυμένοι
ένα βράδυ
όταν θα 'χουν σβήσει τα αίματα
και θα 'χουνε λιώσει τα κεριά
ν' αφήσουμε τις φωνές μας
στην κρεμάστρα
μπαίνοντας στον χώρο υποδοχής
να βγάλουμε τα τακούνια
απ' τα παπούτσια
και τα δόντια μας με την τανάλια
τα κόκαλά μας να τυλίξουμε
προσεκτικά
να μην κροταλίζουνε στα γέλια
να εκπνέουμε αθόρυβα
αντί να παίρνουμε ανάσα.
Στη σάλα τη μεγάλη
ν'αφήσουμε τα συναισθήματά μας
στην άκρη
και να στρωθούμε στο τραπέζι
με φόβο μπουκωμένοι.

Μας εγκαλούν
από απέναντι συχνά
να κάνουμε ησυχία.

Σοφία Περδίκη









ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΘΑΡΗ " Έκτακτες πτήσεις "


Εξουθενωμένες
απ' της νύχτας
τα έκτακτα
περιστατικά,
στο πρώτο
αναμμένο
ψεύτικο φως,
ορμούν
οι μουντές
πεταλούδες.
Άτρωτες πια.....
Το δυστύχημα ξεκινά
σαν λοξεύοντας
από κήπους
ηλιόλουστους,
ξεχνιούνται
και νυχτώνονται
κι οι πολύχρωμες.......
~ελένη μαρθάρη~
19.6.2017






ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΕΥΘΥΜΙΟΥ - ΚΙ ΑΝ ΕΡΘΕΙΣ


Ποτέ δεν θα σε ρωτήσω
για ό,τι άγγιξε τη ζωή σου
πριν από εμένα. 
Για όσα χάδια σε εκτόξευσαν στα σύννεφα
ερώτων περαστικών
Για χείλη που στο σμίξιμο ορκίστηκαν
σε κάθε πράσινη φυλλωσιά
των ματιών σου
για κάθε χτύπο της καρδιάς
που τραγούδησε λόγια αγάπης
σε κάποια άλλη καρδιά
Ποτέ δεν θα ζητήσω να δείξεις σημάδια
που έμειναν στην ψυχή αγιάτρευτα,
ούτε θα μπορέσω ποτέ
τις πληγές ολότελα να γιάνω...
Αυτό το σαράκι δεν θα το αφήσω να τραφεί
από όσα όνειρα μας αγκαλιάζουν
Θα το φυλακίσω στα τάρταρα,
ελεύθερα να έρθεις ,
εκεί να μείνεις μέσα μου,
πάντα ανέγγιχτη και ανόθευτη
σαν το φρέσκο χιόνι
που βαραίνει
την κορυφή του κάστρου
που για σένα έχτισα βασίλισσα της σκέψης ,της νιότης , της ζωής...
Όνειρό μου απόκοσμο!
Κι αν έρθεις φορτωμένη ανεκπλήρωτες επιθυμίες
στους ώμους
κι αν στα ξέπλεκα μαλλιά
χορεύουν φιλιά αδοκίμαστα
κι ανάμεσα στα στήθη κουρνιάζουν
αδήλωτες τρυφερότητες
και τα πόδια σου γεμάτα δρόμους
ποτισμένους με δάκρυα
και πόνο
κι αν σε κάθε φουρτούνα μέσα σου
πνίγηκαν όλες οι εφήμερες αγάπες
στην αιώνια καταιγίδα
καθώς ρέει στου χρόνου
το αλόγιστο
Όλα να τα φέρεις μαζί σου,
γιατί όλα αυτά είσαι εσύ
Χωρίς αυτά θα είμαι μόνος
έχοντας απαρνηθεί τα κομμάτια σου
Έτσι εσύ κι εγώ αγκαλιασμένοι
με κάθε φορτίο
θα ξεκινήσουμε
αυτό το καινούργιο ταξίδι
σαν το πρώτο μας...
σαν δυο άμαθα παιδιά
που τρέχουν στο κατάστρωμα
ενάντια στον άνεμο,
να κατακτήσουν
όσα το βλέμμα δεν φτάνει
και όσα η αγάπη συγχωρεί...----
Κωνσταντίνα Ευθυμίου







ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ ¨Ατιτλο "


Δεν την ρώτησε ο έρωτας,
απρόσμενα ήρθε και φώλιασε στην καρδιά της.
Κάθε χτύπος και τραγούδι,
κάθε ανάσα και πόθος, 
κάθε ματιά και πάθος.
Σημάδια στην ψυχή αγιάτρευτα
και ανεκπλήρωτες επιθυμιές την βάραιναν.
Στα χνάρια του... Τα βήματα της
έχτιζαν όνειρα τρυφερά με φιλιά πρωτόγνωρα.
Ήρθε ο έρωτα, δεν την ρώτησε,
παράσταση δείνει στην καρδιά και στην ψυχή της.
Μια όαση δροσιάς της χορτένει τα χείλη,
φωτιά το πέρασμα του, ταξίδι άμαθο... Στο κορμί της.
Κλείνει τα μάτια, με χίλια χρώματα ντίνει το σώμα της,
μαθένει στα βήματα του να χορεύει.
Λύνει τα χέρια να γεμίσει το κορμί αγκαλιές,
αφήνει το σώμα να διασπάται,
στον πανικό του οργασμού...
Το ταξίδι ξεκίνησε για την ένδοξη ιθάκη,
χοροπηδά στα κύματα του έρωτα
και τα κατάξανθα μαλιά της κουπιά στο υπέροχο άγνωστο.
Ήρθε ο έρωτας... Στην λάμψη του χαμογελά,
νιώθει νικήτρια, το χθες είναι απόμακρο έπαψε να το θρηνεί...¨


George Mathioudakis 19.6.2017





ΜΑΡΙΑ ΜΠΟΥΧΛΗ " Ατιτλο "

Φωτογραφία Μαρία Μπούχλη 


Ήταν η ώρα η πιο ζεστή της μέρας
-στον τόπο μας τη λένε σύσηλο-
τότε που λίγοι ξέρουνε γιατί ριγούν,
αν είναι από την εντός των παγωνιά
ή απ΄την κάψα που λειώνει ως και την άσφαλτο,
καθώς τα όρια του πόνου και της ηδονής
μπερδεύονται γλυκά όπως στα όνειρα...

Θυμούμαι οι μανάδες λέγαν για την ώρα τούτη
πως έρχεται ο ‘’μεσημεράς’’ να πάρει τα παιδιά...
εκείνα τα παιδιά με τα λιγνούτσικα ποδαράκια
που ύπνο δεν εγνώριζαν, αφού κι εκεί ακόμα
συνέχιζαν να τρέχουνε με πληγωμένα γόνατα .

Μια τέτοιαν ώρα, κανείς δεν είδε και δεν άκουσε
το σχίσιμο του φουστανιού του τζίτζικα
που άνοιξε στα δυο και πρόβαλλε χλωρός
ο πιο γλυκός τραγουδιστής που ξελογιάζει τα σταφύλια.
Απόμεινε ολόγυμνος, έχοντας χρώμα το άγουρο πράσινο
έκθαμβος από το Θαύμα που συντελέστηκε εν αγνοία του,
αυτός ο πρωταγωνιστής στο δράμα!
Ποιος ξέρει πόσο θάρρος να χρειάστηκε
για να αφεθεί εκτεθειμένος όπως οι γυμνωμένοι εραστές,
με το βελούδινο κορμί του έρμαιο σε πιθανές κακόβουλες δαγκωματιές !
Κι όμως! την ώρα τούτη τη σεβάστηκαν ,
ως κι οι στρατιές των μυρμηγκιών και οι κρυψίνοες αράχνες,
που στήνουνε μποσκάδα με τα ομορφότερα πλεκτά του κόσμου...
Αν πόνεσε κανείς δεν ξέρει, γιατί έμοιαζε με γέννα αυτό το γδάρσιμο ...

Θαρρώ το χρειαζόμαστε κι εμείς αυτό το απρόσμενο
μα προκαθορισμένο γδύσιμο...Ας μείνουμε για λίγο απροστάτευτοι!
Όλο τον Χρονο μας με πανοπλία τον ξοδεύουμε ...

(Μαρια Μ.)
18/6/2017



Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

ΓΡΗΓΟΡΙΑ ΠΕΛΕΚΟΥΔΑ " Ατιτλο "


Σε μια άγονη χώρα
όπου τα πάντα πληθαίνουν
σ΄έχω δει ωχρορόδινη ελπίδα μου
στα κρυφά σαν τρελή να χορεύεις,
όμως, μη σε δουν με βροχή στα μάτια,
με μελάνια στο χαρτί, σε υδάτινη φυλακή,
και το δάκρυ σου ζωγραφίσουν!

Στις μεταμεσονύκτιες ώρες απλώσου,
μα φυλάξου από έναν ουρανό
άρχοντα, κι έναν Ιούλιο δικτάτορα,
όταν οι λέξεις θα ρέουν βροχή
με ταχύτητα,
μην πεις ότι στραβά κοιμήθηκα
στραβά ξύπνησα;
Γιατί όσες φορές έβαλα κάτω τον λογισμό
αριστερά, έξω έπεσα και τσακίστηκα.

Γρηγορία Πελεκούδα




ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ - ΣΤΡΟΦΕΣ

Φωτογραφία -  Themistocles Magriotis

Τις ώρες άφηνα πίσω μου
Τις μέρες τις βδομάδες
Ο χρόνος έχει οδόμετρο;
Να στροβιλίζεται η ψυχή
Πόσες στροφές ακόμα
Επάνω στα χαλίκια του
Και πως να τα περάσω
Xωρίς ανάδευση των σωθικών
Δίχως ναυτία και άλγος
Ποιος όρισε να κράζουνε
Μοναχικά τα βράδια
Της θύμησης οροσειρές
Χαράζουν την ψυχή μου
Τρίζουνε γυάλινες οι σκέψεις
Συρμάτινα γλιστρήματα
Ουρλιάζουν οι χορδές
Στη slide μου κιθάρα
Που ξαγρυπνά τις ενοχές
Του κόσμου που έχει δύσει
Κ. Κ.

ΣΤΕΛΛΑ ΤΕΡΓΙΑΚΗ - ΖΩΗ


Δεν αρκούν τα στημένα χαμόγελα,
για να σβήσουν τις σιωπές…
που στο διάβα τους, αφήνουν το δείλι !
Ξάφνου οι υπάρξεις ανταμώνουν,
στης δημιουργίας τ' αέναο !
Τα ευγενή λόγια …της απειρότητας,
μαϊστράλια πολύχρωμα γίνονται
για να καλύψουν με την αύρα τους
το σκότος της θλίψης !
Κι αυτό το εύρος της δύναμης
που αποκτά η Ψυχή,
λιμάνι κι απάγκιο, γίνεται…
ν’ ανταμωθούν οι Αγάπες,
να μιλήσουν τα μάτια,
να ξαποστάσει η καρδιά !
©Στέλλα Τεργιακή
Από συλλογή προς έκδοση





ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΧΑΚΗΣ " Άτιτλο "

Φωτογραφία : Μαρία Κοσσυφίδου "πρόβα ουρανού " 

Βρέχει φέτος ο ήλιος του καλοκαιριού.
Διαλύεσαι μέσα σε τούτη τη βροχή.
Σε σκέφτομαι αγαπημένη,
ντυμένη τη σιωπή σου να αναπνέεις τους βρεγμένους δρόμους μιας πόλης επαρχιακής, που κρατάς σα φυλακτό στα χέρια σου.
Όμορφα είναι τα ρούχα σου.
Κολλάνε πάνω σου καθώς βρέχεσαι.
Φανερώνουν το χωράφι του πόθου μιας περασμένης Άνοιξης, που πέρασε από πάνω σου και σε ελέησε.
Οι περαστικοί διαβάτες ντρέπονται να σε κοιτάξουν.
Μόνο κλείνουν την ομπρέλα τους κι αφήνουν τη βροχή να πέσει στους ώμους τους και να τους πλύνει.
Η πόλη μου γεμίζει από τα βήματα σου και τις αμαρτίες των περαστικών.
γ.β.



Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ " Μάλωμα "


Ποιος άκουσε για μάλωμα τόσο πολύ μεγάλο
οπου 'χε μήνες να τη δει, από το καλοκαίρι.
Πέρδικα ολομόναχη ακούει στα Καρλοβάσια
και πήγε το κελάηδησε σε ξακουστό γεφύρι .
Τέτοιο μεράκι σαν κι αυτό, ποιος έβαζε, ποιος βάζει
στην Πούντα της το έχε πει, κι αιώνια αγάπη
ως την στερνή του την πνοή, τότε της είχε τάξει
Και για τη χάρη της αυτή ραγίσαν τα λιθάρια
γκρεμίστηκαν τ' αρχοντικά και τα βυρσοδεψεία
και ξεραθήκαν τα κλαριά, -φρούρια γκρέμνα γίναν.
σχίστηκαν οι περγαμηνές που'ταν από χρυσάφι,
κι έγραφαν για τους έρωτες και τις παλιές αγάπες,
από το άγριο κακό της Λυγερής γινάτι .
Ποιος είδε τέτοια λεβεντιά να ξεψυχάει για κόρη!

Σοφία Σκουλίκα – Βέλλου

Το ποίημα αναφέρεται στη Σάμο και είναι δημοσιευμένο
στο Ανθολόγιο Ποιήσεως- Καλοκαίρι 2017
Εκδόσεις Όστρια


ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ





ΣΕΚΛΙΖΙΩΤΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ " Ξενιτιά…"


Κόρη τ' ανέμου χαραυγή, στα μάτια μου εφάνη
να ροβολάει αλαφρά κρατώντας το χαμπέρι,
κι είχε στα μάτια μια θλιβή το πόθο της να γιάνει
και στο λυτό της το μαλλί κρεμόταν το τσεμπέρι
που κέντησε η μάνα της λίγο προτού πεθάνει.
~
Κόρη τ' ανέμου ροδαυγή που τρέχεις σαν το άτι,
κι η κάθε μια σου δρασκελιά στον κουρνιαχτό υφαίνει,
θολόχρωμη ανασαιμιά, κι απλώνει μες στο μάτι,
τα κροσσωτά σου τα μαλλιά, σαν τσέργα υφασμένη,
ανεμοπαίζουνε κι αυτά σαν μυστικό που κρένει.
~
Κόρη τ' ανέμου στην αυγή για πες μου που πηγαίνεις
και τρέχεις έτσι μοναχή στου πρωινού τη χάρη;
μήπως μαντάτο θλιβερό της ξενιτιάς μου φέρνεις
που 'χω το γιο μου να τον δω, μήπως το έχει πάρει,
ο στεναγμός της λησμονιάς το έρμο παλικάρι;
~
Κόρη τ' ανέμου χρυσαυγή γιατί αναστενάζεις
μες στο τραχύ το βλέμμα σου μια συλλογή σου στέκει,
κι έχεις και στα ματόκλαδα λυγμό σα να φωνάζεις
το γρήγορο πιλαλητό, φωτιά κι αστροπελέκι,
μες στη θωριά μου τώρα πια η μοναξιά μου γρέκι.
~
Κόρη τ' ανέμου αστραυγή τη πόρτα μη περάσεις
τέτοιο χαμπέρι θλιβερό δεν θέλω να τ' ακούσω,
στη πονεμένη μου καρδιά φαρμάκι μη κεράσεις
της ξενιτιάς το πάντρεμα είναι περίσσιο λούσο
κι όποιος παιδί έχει εκεί, εσύ να τον ξεχάσεις…
Θανάσης Καραθύμιος Σεκλιζιώτης
απ' το βιβλίο  "χαμένες μέρες"
15σύλλαβος πλεχτός





ΜΑΙΡΗ ΜΠΡΙΛΗ - ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Μαίρη Μπριλή - Άνθρωποι στη θάλασσα 
Εκδόσεις - Έλευσις & Υδράνη
Έτος - 2017
Είδος - Ποιητική Συλλογή 


Περιγραφή 
Μια μέρα βρήκα 
κάτι μικρούς στίχους 
σαν αυτούς που ξεχνιούνται 
στο τραπέζι φεύγοντας. 

Ήταν μουντζουρωμένοι 
και με το τσαλακωμένο 
χάρτινο προσωπάκι τους 
με κοίταζαν ντροπαλά. 

Φρόντισα τους μικρούς 
στίχους σε γλάστρες 
κι εκείνες ξεχείλισαν 
χρώματα και έρωτα. 
 Μαίρη Μπριλή
Ποιήματα Συλλογής 

i. Παγόδες σε βότσαλα
-------------------------------
Ζωγράφιζε παγόδες σε λίμνες 
πάνω σε αστραφτερά βότσαλα 
που ήταν σαν χαμόγελα καλημέρας 
στο περίγραμμα των χειλιών της .
Και είχε μεν εκείνο το χάρισμα 
να τα κάνει τόσο εύθραυστα 
– σαν φίνα κινέζικη πορσελάνη-
της έλειπε δε εκείνο 
το φλύαρο γυναικείο χαρακτηριστικό ,
κι έτσι δεν μου άφησε περιθώρια συζήτησης.
Χαμήλωσε το θαμπό βλέμμα στον λεπτό 
μελαγχολικό κύκνο του λαιμού της, μόλις με είδε,
σαν να ήθελε να κοιμηθεί 
στο μαξιλάρι της πλάτης της
κι αγόρασα εκείνο με την παγόδα
και το αγκυροβολημένο πλοίο
στην άλλη όψη του. 
Έφυγε με τα υπόλοιπα 
στο βαθούλωμα της ομπρέλας της 
πάνω στον ρυθμό που έδιναν 
τα ξύλινα πέδιλα , με το κιμονό της 
ν’ ανεμίζει ανέμελα.
Πολλές φορές που κοιτάζω 
το μοναχικό βότσαλο  ανακαλώ  στη μνήμη  
έτσι αστραφτερά όλα εκείνα που άφησε 
στην παραλία που τη γνώρισα.
Μαζί με την μορφή της
όχι όμως σαν γυναίκα,
αλλά σαν λίμνη.

❀    ❀    ❀    ❀
ii.Ποταμός και Θάλασσα

Στην ερωτική τους συνεύρεση,
μην με ρωτήσετε
να σας εξηγήσω
πως εγώ από το πουθενά
να παρευρεθώ έγινε.
Δεν το γνωρίζω .

Απλώς έκλεισα τα μάτια.
Εκείνος , παρορμητικός και καθάριος ,
γύμνωνε με τις χούφτες του
τους δρόμους από τα βότσαλα
καθώς προσπερνούσε .
Βουνίσιος!
Εκείνη, θελκτική και μυστηριώδης ,
αναποφάσιστη ήταν ωστόσο,
σαν να ήθελε να φύγει
και το μετάνιωνε .
Θαλασσινή!
Κατέλαβα μια σκιά πλάι τους .
Άκουγα τις κινήσεις τους,
τους σπασμούς των σπονδύλων τους
τη φυσική ροή των συνομιλιών τους ,
Εγώ
που ποτέ
δεν θα ξεχάσω τα λόγια τους .


❀    ❀    ❀    ❀

iii.Στα κρινοδάχτυλα της Θάλασσας
Καυχιόταν 
πως ήταν το ψηλότερο 
απ’ όλο τ’ άλλα κύματα 
κι εκείνα χαμήλωναν το κεφάλι.

Χαιρόταν 
η Θάλασσα ξαπλωμένη
στο μετέωρο στρώμα της
τα πετάγματά  τους στα ύψη .

Και καθώς  όλα τα δάχτυλα 
δεν είναι ίσα αλλά γεννημένα μαζί 
τα έλεγχε, 
με το νήμα της στάθμης 
στα κρινοδάχτυλα 
της υγρής  της παλάμης ,
και στον κίνδυνο μην τσακιστεί 
το ύψιστο 
στην μετριότητα επανέφερε.

Κρατούσε δε 
για το καθένα το δικό του μέτρο.

Λες και ήταν 
Αυτή γεννημένη 
το καθένα 
να κρίνει.

Βιογραφικά στοιχεία 

Η Μαίρη Μπριλή γεννήθηκε και ζει στον Πειραιά. Σπούδασε Λογιστική και έχει παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια: Γραφιστικής, Νοσηλευτικής,. Περίθαλψης Ηλικιωμένων και Μακροοικονομίας. Εργάστηκε σε Ασφαλιστικό Γραφείο. Ασχολείται με τη Μουσική και συμμετέχει σαν σοπράνο σε χορωδία. Είναι γενική γραμματέας της Εταιρεία Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου (Ε.Τ.Ε.Π.Κ.). Έχει δημοσιεύσει ποιήματα στο διαδίκτυο και σε ανθολόγια . Είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.




ΚΡΙΤΙΚΗ 


i. Κώστας Καρούσος " Ανθρωποι στη θάλασσα " ποιητικό της Μαίρης Μπριλή
( Ομιλία κατά την παρουσίαση του βιβλίου )


Εκλεκτοί προσκεκλημένοι φίλες και φίλοι-Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας. 

Η ποίηση της εποχής μας,αντικατοπτρίζει-εξαιρετικά πιστά-και εκ των πραγμάτων, όλη την αντιθετικότητα,τα απροσδόκητα και τα εφήμερα της καθημερινότητας. Παρήγορο και αισιόδοξο στοιχείο είναι η ενασχόληση με την ποίηση,ακόμα πιο αισιόδοξο και ευεργετικό,όταν κοινωνεί τα θετικά στοιχεία του δημιουργού,κι΄αυτά παίρνουν σάρκα και οστά με εκδοτικό-παρουσιαστικό-με αναγνωστικό κοινό και τρόπο.Η Μαίρη Μπριλή-εκφραζόμενη διαδικτυακά -διαπίστωσε-την αποδοχή και την φιλική προσέγγιση,στα σύντομα ποιητικά της κείμενα.Έτσι με την ευπροσηγορία και την εγκαρτέρηση που την διακρίνει, μας έφερε ως εδώ, με δυναμικά στοιχεία της ποίησής της,ευελπιστώντας,για μια πιο προσεγμένη προσέγγιση της δουλειάς της. 
Γράφει στο "Αντί προλόγου " ποιητικό της

 "Εμείς που βαδίσαμε // στον υγρότοπο της ψυχής μας // την θάλασσά της // δεν την φοβηθήκαμε // Μάθαμε να την υπολογίζουμε //με της φουρτούνας της το μέτρο " 

Είναι ψυχικό κατευόδιο,ταυτόχρονα το βιβλίο της και το πρωταρχικό ξεπροβόδισμα των δικών της δυνάμεων συνάμα,μα και το πρωτοειδωμένο στοιχείο αισιοδοξίας και σιγουριάς, γι΄ αυτό το ποιητικό και κοινωνικό-όπως θα δούμε στη πορεία- ταξίδι της. "Σαν φρεσκολουσμένο παιδί // ξεπήδησε σήμερα // από την υγρασία της μνήμης "-όπως γράφει-το ποιητικό της οδοιπορικό. Μια,πιο προσεγμένη ανάγνωση,εύκολα ο καλόγνωμος αναγνώστης,διαπιστώνει πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία ευαισθησίας-καλοσύνης-νοσταλγίας και στοχασμού,που δημιουργούν ένα εύλογο κλίμα διερώτησης και απορίας. Γιατί,αυτή η σπουδή-με κοινωνικές αιχμές και εύτολμες-λυρικές εξακτινώσεις, εμφανίστηκε μεταχρονικά; Συνδετικός κρίκος της εργασίας της, είναι φυσικά ο χρόνος και το βίωμα της δημιουργού.Όταν ακούς και διαβάζεις στίχους,με έντονη λυρικότητα και την πολλαπλή νοηματικότητα..όπως .. 

"Εσύ είχες οικειοποιηθεί // την βροχή " 

ή [ στον χιονάνθρωπο ] 

"Άκουσε-που με τους χτύπους // της καρδιάς μου, στη πόρτα // του Νου σου, τη μυστική σύστασητου φέγγους της ζητώ //...να μη χαθεί ποτέ στη λησμονιά // το εύθραυστο του Νου //και το ευαίσθητο της καρδιά" ΄ σελ.12 

Με τον τελευταίο στίχο,είναι δηλωτικό και άμεσο πλέον στοιχείο η περιφορά και η αμεσότητα αυτής της σχέσης -Νου και Καρδιάς-που εδώ καθορίζουν απόλυτα και την διάθεση και την ανάγκη ισορροπίας στην ύπαρξη και στη συνέχεια της ζωής.Η ποιήτρια,εξωτερικεύει τα μύχια της ψυχής και τις εμπνευστικές της συλλήψεις, με κυρίαρχο στόχο να αποδώσει πιστά και στο ακέραιο-άλλες φορές φωτογραφικά την εικόνα και το εικαστικό αποτέλεσμα του στίχου. γράφει..

 "Στάθηκα απέναντι από την λευκότητά σου //... κι΄από το άνθος της κεφαλής σου // ν΄αφουγκραστώ // της άηχης φωνής το μεγαλείο " σελ.15 

και πιο κάτω σελ 25 "Από τότε που η ηλικία // της πήρε το σώμα // κοιμάται επάνω στο δωμάτιο των αγγέλων // όσο κι΄αν χτυπάει ο χρόνος-το ξαχαρβαλωμέμο παραθύρι δεν ανοίγει... κι΄αφίλευτος μαραίνεται ο χρόνος "
Μ΄ένα συναίσθημα κατακερματισμένο,στην αδειοσύνη του σπιτιού,να αιωρείται συχνά-πυκνά και στο σύνολο του βιβλίου της -εκτιμώ-με το στοιχείο μια νοσταλγικής-αγαπητικής περίπτυξης και ψυχικής αναγόμωσης για το επόμενο βήμα στη ζωή.Εδώ φαίνεται- η δημιουργός-ως νάναι το διαμπερές πρόσωπο της μνήμης που δεν μπόρεσε-προσέξτε- "να φιλέψει το χρόνο " !! Το εξαίσιο στοιχείο της όποιας επικοινωνίας με το χρόνο-και στην απώλεια και στην ελπίδα-η δημιουργός αποτίει φόρο ψυχικής ευγνωμοσύνης,γιατί αυτό της προσέδωσε την ωφελιμότητα του βιώματος.Όταν ο ποιητής-εκλεκτοί φίλοι-φτάνει να αποψιλαφίζει συχνά τα μυστικά κρόσσια του χρόνου-για να τα αποδώσει ποιητικά-είναι ίσως το ωραιότερο ανοιγόκλειμα των ματιών της ψυχής,ν΄αγγίξει, ν΄αφουγκραστεί,να χρωματίσει,να κρίνει,να αισθητοποιήσει και να νοηματίσει την ποιητική του κατάθεση.
Αυτό το πλαστουργό στοιχείο του οίστρου και της αυτοδίκαιης κρίσης ,για το έργο της δημιουργού-μ΄ένα πάζλ ρημάτων και έμμεσων χαρακτηρισμών-αποδίδεται στο ποίημα "Οι Ρομαντικοί " σελ 20 

"Ναι είμαστε οι μεσσίες της Αγάπης // χαλαρωμένοι από το ποτήριον της ευλογίας // αφυπνισμένοι για τ΄αγκάθι του μυστηρίου // φωτοστεφανωμένοι // τ΄άνθη του κήπου της Γεσθημανής // καταδικασμένοι-είμαστε // στα πάθη του κόσμου της Γης. // Μη νίπτετε τας χείρας σας // Δεχτείτε την κατηγορία μας // Ναι είμαστε οι μεσσίες της Αγάπης // Όλοι εμείς -Οι Ρομαντικοί " 

Προφανώς-εδώ-η δημιουργός-είναι συμμέτοχο άτομο της ζωής,που κοινωνεί τα πάθη και την αγάπη.Η ποιήτρια -του προσδίδει [ και τον τίτλο και την έκταση του νοήματος ] με την ευχετήρια πράξη [ ταυτόχρονα ]για την κοινωνικότητα,για την αμετακίνητη στάση,και για την συμμετοχική λειτουργικότητα του έργου και του ατόμου στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι. Ήδη διαφαίνεται-εξ αρχής- ο ενστερνισμένος στόχος της,να προσδώσει και να φανεί το εύρος μιας αντιθετικής πραγματικότητας και ο σπουδαίος και επικαιροποιημένος ρόλος του δημιουργού.Συγκινητικό πεδίο σπουδής -στο βιβλίο της-που έμμεσα ή άμεσα σπονδυλώνει όλο το νοηματοφόρο- κοινωνικό και συναισθηματικό χώρο της προσωπικής της οδοιπορίας είναι το ερωτικό,στο οποίο,περιπλανάται καρποφόρα και μαγευτικά και το εκφραστικό της ενδιαφέρον με πολλές όψεις και παραστατικές απεικονίσεις. Γράφει σελ.30 

"Οι εραστές είναι μαστιγωμένοι κωπηλάτες // ...σαν άρπες που τρίζουν μυστικά σύμφωνα // θεραπεύουν με οργασμικά σύμφωνα // τα σημάδια των κρίνων και τις αμυχές της πλάτης // σε βαθουλώματα κλεινών αλυκών "

..ή στίχοι της,σε άλλο επίπεδο σελ.20

"στον θολό καθρέφτη // δύο πορσελάνες κούκλες // είχαν μία ήπια μελαγχολία "

.. ή στίχοι με καθολικότητα σχέσης-παρουσίας- ψυχικής αναγκαιότητας,με ταυτότητα εικόνας και διάθεσης,όπως σελ.42

" έχοντας καταπιεί μια θάλασσα σιωπή//τις μετρημένες φέτες των αναγκών του "

και σελ. 40 "Οι ομπρέλες της παραλίας...χαριεντίζονται // με αντηλιακό εξωτικής καρύδας "

ή πιο κάτω στίχοι που κρύβουν μια συμπαντική και σημαντική ταυτότητα απεραντοσύνης,που δεν έχουν πάντα προσδοκώμενο αποτέλεσμα σελ.45 

"Η θάλασσα είναι πιότερο μυσταγωγική κι΄απ΄τον έρωτα...ποτέ δεν σ΄έχει ξεδιψάσει η θάλασσα // Άνθρωπε " 

Μέσα από το ευέλικτο χρωμάτισμα του συναισθήματος και την εικαστική απόδοση της στιγμής-η ποιήτρια-γεύεται, μ΄ένα μυστικό-θάλεγα-δεσμό.ό,τι έχει σχέση με το φως,με την θάλασσα,με το χρώμα,με το πολύ προσωπικό στοιχείο της παρατήρησης, της εικαστικής σχέσης και ομοιότητας γεγονότων και καταστάσεων της ζωής, με ιδιότυπη ψυχική φόρμα και απόδοση. Η διακύμανση του συναισθήματος έρχεται σαν ώριμη-πλέον-πρόσληψη και ποιητική σύλληψη.Χωρίς βεβαίως να χάνει τίποτε από την ουσιαστική μυσταγωγία που η ποίηση μας χαρίζει και -φυσικά-μας αποζημιώνει. Εδώ η ποιήτρια γεύεται καλές στιγμές έξαρσης -εκφραστικής δύναμης-και εικονοπλαστικής αμεσότητας-που αποτελούν όμως και αντίγραφα προσωπικής αυτοβιογραφίας και βιωμένης πραγματικότητας. 
Γράφει σε στίχους διαφορετικών ποιημάτων

 σελ.54"Στα νεογέννητα κύματα//στον αφρώδη διάδρομο//του γαλανού μαιευτηρίου// έπλεαν ασπροντυμένες νύμφες "

...σελ. 57 " Φορτωμένη μ΄ένα δεμάτι καυσόξυλα στη πλάτη // ανηφόριζε για το σπίτι της // η θάλασσα "... ή, πιο κάτω στίχοι,μιας εκρηκτικής και προσωπικής αυτοσκιτσογράφισης της δημιουργού, με βαθύνοο άγγιγμα -κοινωνικής αιχμής"

 σελ. 31" Ο καπετάνιος έρχεται σιωπηλός //...ανασυρμένο ναυάγιο... Ώ !! βαθύπιοτη θάλασσα // μεταλλαγμένης ευσπλαχνίας " 

Εντυπωσιάζει -πράγματι η ποιήτρια Μαίρη Μπριλή-και προσωπικά μου δημιούργησε πολλαπλή ευχαρίστηση και έκπληξη αυτός ο τρόπος γραφής και απόδοσης.Το φως της Ποίησης και της Ψυχής,όποτε και να πορευτεί τον μεγάλο δρόμο της συνεπικοινωνίας...πάντα θα γονιμοποιεί και θα εντυπωσιάζει τα μέλλοντα..Η στοχαστική ποιήτρια δεν παραμένει μόνο στην αξιακή ποιότητα του στίχου ή της δυναμικής του ανέλιξης ή στις ακραίες αιχμές του συναισθήματος,ούτε αν κάποτε είναι " αφανής,στους ανεύρετους ναυαγισμένους " γιατί -μέγιστο αγαθό-διαχρονικό επιστέγασμα της έκφρασης- γενεσιουργό φως της έμπνευσης και της δημιουργίας όπως και ατελεύτητος παράγοντας ύπαρξης και ζωής [ και για την ίδια φυσικά ] είναι η ποίηση. 
Πριν αποδώσουμε -μέρος-του λαλίστατου επίλογου του βιβλίου της,ας γευτούμε τους παρακάτω στίχους της σελ. 38. 

" Είναι ένας μπλε καναπές // γεμάτος επισκέψιμα γέλια // το βράδυ δεν έχει σώμα να κοιμηθεί // δραπετεύει με το νήμα του μπλε // στο κάδρο με το καράβι " 

Είναι- εκλεκτοί φίλοι-άμεση ανάγκη -κάποτε να γίνουμε δραπέτες ή " άνθρωποι που γίνονται άγιοι " όπως γράφει,σε μια πορεία ζωής και αυτοελεγχόμενης παρουσίας.Ας δούμε όμως τον επίλογό της,ως σταθμό-ως επιστέγασμα ποιητικής ευαισθησίας-ως ένα καλότυχο χαιρέτισμα της ζωής που ξεκλειδώνει πάμπολλες δυνάμεις ψυχής .
γράφει σελ. 75 

" Φορούσες του πέλαγου // το απρόσμενο βλέμμα // Ήθελες να γυρίσεις // τα ποτάμια πίσω // "Πράγμα αδύνατον"σου λέω // Στάθηκες μ΄ένα βλέμμα // μετέωρο // Στόχευσες, με το πιο κοντινό σου κύμα // και // πέτυχες την πιο μακρινή μου στεριά // Σε ρώτησα // "Ποιος είσαι " και ...δεν μου απάντησες Ποιητή !! "

Εκλεκτοί φίλοι-ες- η ποιήτρια Μαίρη Μπριλή,μας κατέθεσε -σε μαι συλλογή μια πολύχρονη-κοπιαστική-εξομολογητική-έντονα λυρική-με κοινωνικό υπόβαθρο. με επισκέψιμη ανησυχία και στοχαστικό προβληματισμό ποίηση... Της ευχόμαστε από καρδιάς-υγεία-δημιουργία και κάθε καλό στη ζωή της. 

Κώστας Καρούσος πρώην πρόεδρος και νυν αντ/δρος της Ετ.Ελλ.Λογοτεχνών 


❀    ❀    ❀    ❀

ii.Σπύρος Παπουτσής - ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ!!!

[[ Η Μαίρη Μπριλή σε μια εντυπωσιακή ποιητική έξαρση. ]]

--- Σ' ένα καλαίσθητο κι επιμελημένο βιβλίο είναι τα ποιήματα της Μαίρης Μπριλή που τα διαβάζεις ευχάριστα, νιώθοντας πάντα πως κάπου σε οδηγούν. Με μια ιδιαίτερη διεισδυτική ματιά, μας μεταφέρουν σε ξεχωριστά τοπία εσωτερικών αναζητήσεων και πάντα προβληματιζόμαστε και διερευνούμε το χώρο. Μας φαίνεται ιδιαίτερος και άγνωστος... Μα με μια δεύτερη και πιο επισταμένη ματιά, σαν να μας βολεύει... Διαπιστώνουμε πως κι εμείς αισθανόμαστε παρόμοια, και τέτοιες σκέψεις, στοχασμούς και συναισθήματα έχουμε νιώσει και μάλιστα κάποιες φορές έντονα και επίμονα.
Ίσως δεν μπορούσαμε να προσδιορίσουμε τις καταστάσεις εξετάζοντας τη γραφή της με πνεύμα συνηθισμένο και πεζό. 
Η Μαίρη έχει μια άλλη σχέση με την ποιητική τέχνη που διατυπώνεται με μια ρομαντική αντίληψη και με μνήμη νοσταλγική, ανατρέχει σε περασμένες εποχές, καταγράφοντας στιγμές που έχουμε ζήσει. Μ' έναν τρόπο απλό, κινείται σε πολλές συμβολικές προεκτάσεις, ενώ ένας διακριτικός ρυθμός σε παρασέρνει στους δικούς της στόχους και ζεις κι εσύ μαζί της εικόνες από τα περασμένα.
Σαν να σιγοτραγουδάς, με ιεροτελεστία, κάποιο αγαπημένο σου τραγούδι και ήρεμα ακολουθείς μια γνωστή πορεία. Γαληνεμένος, έχεις τελειώσει το θέμα και μια αύρα πνεύματος και συναισθήματος, ανεπαίσθητα και γλυκά, νιώθεις πως σ' έχει περιλούσει. Δεν πιστεύω πως μας παγιδεύει... Είναι η ποιητική της χάρη, το ταλέντο της, που με ελαφρά μέθη σε συναρπάζει. Και ύστερα, αντιλαμβάνεσαι πως διάβασες κάτι σπουδαίο!!!

Μια αισθητική παρουσίαση των όσων υποστηρίζω θα διαπιστώσετε στο ποίημά της "Μια Πλύστρα Μέρα". Ολοζώντανα, με ενάργεια και σαφήνεια!!!
--- Φαίνεται πολύ συνηθισμένη υπόθεση και ιστορία μιας εποχής. Γι' αυτό, από την αρχή συμμετέχεις κι αν δεν έχεις παρόμοιες εμπειρίες, παγιδεύεσαι στην αφήγηση και αναμένεις την ... εξέλιξη. Πρωταγωνιστούν άνθρωποι καθημερινοί, σαν κι εμάς, γι' αυτό και το θέμα σε γοητεύει. Μα δεν είναι καθόλου πεζό... Ανέλπιστα και ξαφνικά ενσαρκώνονται τα ... ρούχα, οι προσωπικές ενδυμασίες, με τις οποίες είχαν αφομοιωθεί της νιότης όνειρα και στεναγμοί. Κι όλα μαζί, μια και τα κατάλευκα σεντόνια προστατεύουν τα κρυφά μας όνειρα, αναπαράστησαν στιγμές τρυφερές, χωρίς να μας ... εκθέσουν!!! Και ύστερα το σιδέρωμα... Το επιστέγασμα της ιστορίας μας. Είναι η λύτρωση, ύστερα από μύχιες σκέψεις και ανεκδήλωτες επιθυμίες. Και η συμβολική "πλύστρα μέρα" στο πρόσωπο μιας αθώας ύπαρξης που δεν έχει σημασία από ... πού μας έχει έρθει!!!
Δεν είναι, λοιπόν, ιεροτελεστία; Δεν είναι μια σκηνή αναπόσπαστη με τη ζωή μας; Μήπως καταλάβαμε στο ξεκίνηνα πώς έτσι θα κατέληγε; Τόσο περίτεχνα και απλά και με ακούσια και τη δική μας συμμετοχή!!! 
--- Έχει ποιητικό άστρο η Μαίρη Μπριλή!!! Έχει μια ανεκτίμητη προίκα και την παρουσιάζει, λες και παίζει με τις λέξεις...

Μια Πλύστρα Μέρα
Από μικρή μας είπε ότι εργάζεται
με φυσιογνωμία και συστάσεις εξαιρετικές,
έτσι με τυπικές διαδικασίες την προσλάβαμε
για Πλύστρα,
μια Μέρα,
έτσι την ονομάσαμε.
Έπλενε τα φορεμένα ρούχα μας
κι εκείνα γλιστρούσαν μαζί με το λερωμένο
και το παράφορο των γυμνών κορμιών μας ,
καθώς ακούγαμε τις παιδικές φωνές μας
-με τσούξιμο στα μάτια-
ν’ ακολουθούν τις φυσαλίδες
του πράσινου σαπουνιού της,
ενώ εκείνη έτριβε άπονα
στη σκάφη της λήθης.
Ξέπλενε τα σεντόνια των ονείρων μας,
αφού είχαν μουλιάσει στο λουλάκι
των παραπόνων,
για να στεγνώσουν κατάλευκα
στον ήλιο.
Και κάποια φορά,
καθώς περιμέναμε
να σιδερώσει τα τσαλακωμένα από το μέλλον
με περίτεχνες πτυχές από το παρελθόν μας,
τη ρωτήσαμε:
 " Από πού ήρθες; "
Καθαρά δεν μας απάντησε.
Έτσι προς χάριν τυπικότητας γράψαμε:
" Αδιευκρίνιστο Άστρο ",
η Καταγωγή της.
Σπύρος Παπουτσής, Εκπαιδευτικός -  Δημοσιογράφος