Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ ΒΕΛΛΟΥ "ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΝΤΟΛΗ "



Η ζωή του ήταν μεροφάι,
 μια ζωή πάλευε μες το καράβι ,
 πέσανε δόντια ...μαλλιά , 
τώρα από την θάλασσα μακριά , 
δεν βαριέσαι αυτά έχει η ζωή 
κάποιος θα πει. ..
αυτός νοιώθει πίκρα πολύ,
 με μια φωνή κουρασμένη όταν πεθάνει.
 ο παπάς θα πει {γαία έχει ελαφρά εκεί} ...
γιατί τήρησε την αποστολική εντολή 
αγάπησε τους ανθρώπους πολύ.
ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ ΒΕΛΛΟΥ


Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ http://paintingsofseacaptains.tumblr.com/








Ασυνήθιστα Μουσικά Όργανα-Sea Organ







Συνεχίζοντας τη στήλη με την οποία ανακαλύπτουμε ασυνήθιστα μουσικά όργανα, σήμερα θα ασχοληθούμε με το Sea Organ (Όργανο της Θάλασσας).


Μουσικό όργανο: Sea Organ (Όργανο της Θάλασσας)
Κλάση: δεν υπάρχει επίσημη κλάση, μπορεί όμως να θεωρηθεί πνευστό
Ανακαλύφθηκε: 2005
Χώρα: Κροατία

Αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο όργανο, το Όργανο της Θάλασσας του Zadar. Για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό το όργανο θεωρείται περισσότερο αρχιτεκτονικό επίτευγμα παρά μουσικό. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το Sea Organ είναι ένα εκ φύσεως μουσικό όργανο και δημιουργήθηκε από τον αρχιτέκτονα Nikola Basic, όταν και αυτός ανέλαβε την ανοικοδόμηση μιας μεγάλης παραθαλάσσιας περιοχής στο Zadar της Κροατίας, που είχε καταστραφεί κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης, σκέφτηκε να πράξει κάτι το οποίο θα δώσει κάτι ξεχωριστό στην περιοχή. Έτσι, κατασκευάστηκε η προβλήτα του λιμανιού, όμως σε ένα σημείο τοποθέτησε σκαλοπάτια. Σε αυτά τα σκαλοπάτια έχουν δημιουργηθεί ειδικές τρύπες, από τις οποίες περνάει αέρας και νερό από τη θάλασσα τα οποία συσσωρέυονται στο εσωτερικό τους. Όλα αυτά μαζί συντελούν στο να δημιουργείται από μόνος του ένας παράξενος ήχος, λίγο απόκοσμος και ταξιδιάρικος ο οποίος μοιάζει με αυλό και μαγεύει τους περαστικούς!


Το όργανο είναι το πρώτο pipe organ στον κόσμο που παίζεται από τη θάλασσα. Τα σκαλοπάτια και ο μηχανισμός που έχουν ώστε να ακούγεται ο ήχος συντελούν το όργανο. Όλη η κατασκευή είναι 70 μέτρα και περιέχονται σε αυτή 35 πλαστικοί σωλήνες. Κάθε σωλήνα παρέχει διαφορετικές νότες από διάφορες κλίμακες.

Πώς παίζεται















Ουσιαστικά, το όργανο παίζεται από την ίδια τη φύση! Το μόνο που χρειάζεται είναι νερό και αέρας! Όπως είπαμε και πριν, σε κάθε σκαλοπάτι, υπάρχουν τρύπες από την μεριά της θάλασσας οι οποίες οδηγούν σε εσωτερικούς σωλήνες. Οπότε, ο αέρας διοχετεύεται στο εσωτερικό του σωλήνα και περιμένει το κύμα ώστε να παράγει τον ήχο. Όταν το κύμα έρχεται και καλύπτει το σκαλοπάτι, το νερό διοχετεύεται στον σωλήνα και αλληλεπιδρά με τον αέρα, δημιουργώντας ένα σφύριγμα το οποίο παράγει μια νότα.


Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε ένα τόσο ασυνήθιστα μοναδικό όργανο, το οποίο μαζεύει τουρίστες από όλο τον κόσμο! Εκτός της μοναδικότητας του, το όργανο αυτό προσδίδει μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Οι επισκέπτες κάθονται πάνω στα σκαλοπάτια και ατενίζουν τη θάλασσα, όταν αυτή, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και τον αέρα, τους καλωσορίζει παίζοντας ένα ατελείωτο κονσέρτο μαγευτικής μουσικής.

Η "Ἐαρινὴ συμφωνία " του Γ. Ρίτσου και 30 πίνακες ζωγραφικής για την Ανοιξη

Sandro Botticelli -  Primavera 




Θ' ἀφήσω 
τὴ λευκή χιονισμένη κορυφή 

ποὺ ζέσταινε μ' ἕνα γυμνό χαμόγελο
τὴν ἀπέραντη μονωσή μου.
Θὰ τινάξω ἀπ' τοὺς ὤμους μου
τὴ χρυσή τέφρα τῶν ἄστρων, 
καθὼς τὰ σπουργίτια 
τινάζουν τὸ χιόνι 
ἀπ' τὰ φτερά τους. 
Ἔτσι σεμνός, ἀνθρώπινος, ἀκέριος 
ἔτσι πασίχαρος κι ἀθῶος 
θὰ πέρασω 
κάτω ἀπ' τὶς ἀνθισμένες ἀκακίες 
τῶν χαδιῶν σου 
καὶ θὰ ραμφίσω 
τὸ πάμφωτο τζάμι τοῦ ἔαρος!.. 


Guan ZeJu - spring beauty
Κοίταξε, ἀγαπημένη, 
πῶς σὲ κοιτάζουν τὰ λυπημένα χέρια μου! 
Σὰ δυό παιδιά ὀρφανά, 
ποὺ κλαίγαν μὲς στὸ βράδυ, 
χωρὶς ψωμί, 
καὶ κοιμηθῆκαν τρέμοντας 
πάνω στὸ χιόνι. 
Ἀγαπημένη, 
κοίταξε πῶς διστάζουν 
τὰ νυχτωμένα χέρια μου. 
Βηματίζεις 
μέσα στὰ σκονισμένα δώματά μου 
μ' ἕνα πλατύ ἀνοιξιάτικο φόρεμα, 
ποὺ εὐωδιάζει πράσινα φύλλα, 
φρεσκοπλυμένο οὐρανό 
καὶ φτερά γλαρῶν 
πάνω ἀπὸ θάλασσα πρωινή.

John Collier Spring
Κοίταξε τὶς φωτογραφίες: 
ἡ πεθαμένη μητέρα, 
ὁ πεθαμένος ἀδελφός, 
κ' οἱ χλωμές ἀδελφοῦλες μου 
μὲ τὶς φεγγαρίσιες μποῦκλες 
καὶ μ' ἕνα μακρυνό χαμόγελο 
κρεμασμένο στὴ μορφή τους, 
καθὼς ἕνα κλουβὶ μὲ καναρίνια, 
κρεμασμένο σὲ σπίτι φτωχικό, 
ποὺ ἔχουν ὅλοι πεθάνει... 
Ποὖναι ἕνας ἀχθοφόρος, 
νὰ μεταφέρῃ αὐτά τὰ ἔπιπλα 
στὸ ὑπόγειο;.. 

Monet-Springtime

Πᾶμε στοὺς ἀγρούς, 
νὰ φορέσουμε στὰ δάχτυλα 
τὶς παπαροῦνες καὶ τὸν ἥλιο 
καὶ τὴ νέα χλόη. 
Στὰ μάτια σου δέ λιμνάζει 
μήτ' ἕνας κόκκος ἴσκιου... 
Ἡ κωδωνοκρουσία τοῦ φωτός 
μας ὑποδέχεται
στὸ ξανθό ἀκροθαλάσσι. 
Ἡ αὐγή περνάει στὴν ἀμμουδιά 
βρέχοντας μόλις τὰ γυμνά της πέλματα 
στὸ χρυσό κῦμα. 

Μιὰ νέα κοπέλα 
ἄνοιξε τὸ παράθυρο, 
χαμογέλασε στὴ θάλασσα 
κ' ἔκλεισε τὰ μάτια στὸ φῶς, 
γιὰ ν' ἀτενίσῃ βαθιά της
τὴν ὑπόκωφη λάμψη 
τοῦ χαμογέλιου της...

salvador dali spring explosive
Ἄκου τὰ σήμαντρα
τῶν ἐξοχικῶν ἐκκλησιῶν!
Φτάνουν ἀπὸ πολύ μακρυά,
ἀπὸ πολύ βαθιά.
Ἀπ' τὰ χείλη τῶν παιδιῶν,
ἀπ' τὴν ἄγνοια τῶν χελιδονιῶν,
ἀπ' τὶς ἄσπρες αὐλές τῆς Κυριακῆς,
ἀπ' τ' ἁγιοκλήματα καὶ τοὺς περιστεριῶνες
τῶν ταπεινῶν σπιτιῶν!..
Ἄκου τὰ σήμαντρα τῶν ἐαρινῶν ἐκκλησιῶν!..

vladimir volegov - Thoughts of Springtime
Ἀγαπημένη,
κόβοντας χαμομήλια
καὶ βλέποντας τὴ θάλασσα,
θὰ ξαναποῦμε
τὴν παιδική μας δέηση
μαζί μὲ τὰ πουλιά καὶ μὲ τὰ φύλλα.
Κι ἀπὸ βαθιά, κι ἀπὸ μακρυά, τὰ σήμαντρα
τῶν παιδικῶν ἐκκλησιῶν
θὰ τραγουδοῦν τὸ τραγούδι
τῆς τρυφερῆς Ναζαρέτ
πάνω ἀπ' τοὺς πράσινους κάμπους...
Πόσο εἶμαι νέος,
πόσο εἶμαι νέος
κάτω ἀπ' τὰ βλέφαρά σου!

Pino Daeni - Spring Flowers
Ἡ μνήμη τῶν ἀποχαιρετισμῶν
δέ ρυτιδώνει τὰ χέρια μου
ποὺ ὤρθρισαν μέσα στὰ χέρια σου.
Γεύομαι στὰ χείλη σου
τὴν πρασινάδα τῆς ἔξοχης,
ἡ ζέστα τοῦ κορμιοῦ σου
μὲ ντύνει τὸν ἥλιο, 
τὸ φῶς τῶν ἡγεμονικῶν μαλλιῶν σου
σκεπάζει τοὺς ὤμους τῆς νύχτας!
Βυθίζονται τ' ἄστρα
στοὺς βυθούς τῶν ματιῶν σου
κι ἀνθίζουμε μεῖς
ἔμπιστοι κι ὡραῖοι,
καθὼς τὰ πλάσματα
στὴν πρώτη μέρα τοῦ θεοῦ,
ποὺ δέν εἰχαν ρωτήσει κι ἀπορήσει.

Jean-Leon Gerome Spring

Πέταξα
στὸ φωτεινό σου διάδρομο
τὴν πανοπλία μου!
Ἤμουν γυμνός ὅταν ἐχτύπησα
τὴ θύρα τοῦ κοιτῶνα σου!
Λουσμένος τὰ φέγγη
τῆς προσδοκίας
μιᾶς ἀκέριας ζωῆς
ἔσταζαν ἀπ' τὰ μέλη μου
σταγόνες ἥλιου !
Κι ὅταν ἡ κλίνη ἀνοίχτηκε
πρὸς τὸ βαθύφωτο οὐρανό σου
κατέθεσα στὰ πόδια σου
τὴν τελευταία μου προσωπίδα!


Pierre Auguste Cot -  Springtime 

Ἕνας θεὸς ἐγκατέλειψέ
τη βαρειά του ἐξουσία
καί ντυμένος τὸ λευκό φόρεμα τῆς ἁγνότητας
ἦρθε νὰ τύλιξῃ τὸ λαιμό του
γύρω στοὺς ρόδινους μηρούς
τῆς Λήδας !


Ἀγαπημένη,
ὅλη ἡ ψυχή μου τρέμει
φύλλωμα εὐγνωμοσύνης !
Γονατισμένος προσεύχομαι:
Θεέ μου, θεέ μου,
ἡ ἀγάπη μοὖχε λείψει
γιὰ νὰ χαρῶ καὶ νὰ νοήσω
τὸ μεγαλεῖο σου!

Federico Andreotti (1847-1930) - Spring Blossoms
Τὸ κορμί σου γυμνό,
γυμνό τὸ κορμί σου
ὁλόγυμνο
καρφωμένο στὴ καρδιά τῆς νύχτας
χρυσή ἀνατολή
– τὸ ἐνσαρκωμένο φῶς!
Τυλιγμένος ἐγώ τὸ κορμί σου
γυμνός
κανένα φῶς ἄλλο
νὰ μὴν ἰσκιώνῃ τὸ φῶς
ποὺ ἀνατέλλει ἀπ' τὴ σάρκα σου !
Ἡ ἀγάπη γεμίζει τὸ χάσμα
μὲ φτερά καὶ λουλούδια!
Κλείνω τὰ μάτια! / Ζῶ κι ἀγαπῶ!
Μουσική χορδή
τεντωμένη στὰ μέλη σου
ἀγρυπνᾶ κι ἀπαντᾶ
στὸ σφρῖγος τ' οὐρανοῦ
καὶ τοῦ χώματος!

Franz Xaver Winterhalter -spring
Γόος εὐτυχίας
ἀπ' τὰ σπλάχνα τῆς γῆς,
ἀπ' τὰ σπήλαια τοῦ δάσους,
μὲς στὴν ἔκθαμβη νύχτα
διαπερνάει τὸ χρόνο
καὶ τὸ διάστημα!
Μέσα του σφαδάζει
ὅλη ἡ ζωή κι ὅλος ὃ θάνατος!..


Ἀγάπη, Ἀγάπη, δέ μοὖχες φέρει ἐμένα
μητ' ἕνα ψίχουλο φωτός γιὰ νὰ δειπνήσω!
Νήστης, γυμνός κι ἀδάκρυτος
περιφερόμουν στὰ ὄρη,
καὶ τ' ἀνένδοτα ματιά μου στύλωνα
στοὺς οὐρανούς
γυρεύοντας τὴν ἀμοιβή μου
ἀπ' τὴ σιωπή καὶ τὸ τραγοῦδι.
Τὰ τρυφερά λυκόφωτα,
οἱ πρᾶες καμπύλες τῶν βουνῶν
καὶ τὰ λαμπρά βράδυα τοῦ θέρους
μὲ ρωτούσανε ποῦ εἶσαι, ὦ Ἀγάπη!


Hiro Yamagata - "Rites of Spring"
Μὰ ἐγώ δὲν εἶχα τί ν' ἀποκριθῶ
κ' ἔφευγα σιωπηλός
ρίχνοντας χάμω τὴ μορφή μου
γιὰ νὰ καλύψω τὴν ταπείνωσή μου.
Οἱ ὠχρὲς αὐγές
ἀκουμποῦσαν στὸ περβάζι μου
τὸ διάφανο πηγούνι τους,
κάρφωναν στὸ πλατύ μου μέτωπο
τὰ μεγάλα γαλάζια τους μάτια
καὶ μὲ κοιτοῦσαν μὲ πικρία
ζητῶντας ν' ἀπολογηθῶ...
Τί ν' ἀπαντήσω, Ἀγάπη;..
Καὶ δρασκελοῦσα τὸ κατώφλι,
τίναζα τὰ κατάμαυρα μαλλιά μου μὲς στὸ φῶς
καὶ τραγουδοῦσα πλατιά στοὺς ἀνέμους
τὸ τραγοῦδι τοῦ ἀδέσμευτου!
Πεισμωμένος, χλωμός κι ἀκατάδεχτος,
κοιτοῦσα τδν κόσμο καὶ κραύγαζα:
Δέν ἔχω τίποτα!
Δικά μου εἶναι τὰ πάντα!..
Κι ὅμως μιὰ παιδική φωνή
ἐπίμονα ἔκλαιγε βαθιά μου,
γιατί δέν εἰχες ἔρθει, Ἀγάπη !

Jean-Francois Millet 1865 -  Άνοιξη (Δάφνις και Χλόη) 
Τὶς νύχτες τοῦ ἔαρος,
ποὺ ἡ γύρη τῶν ἄστρων
καὶ τῶν λουλουδιῶν
ἀγρυπνοῦσε στὸ δέρμα μου,
μιὰ λυπημένη ἀνταύγεια
σερνόταν στὴν ἀπέραντη ψυχή μου
γιατί ἀργοῦσες νἄρθης, Ἀγάπη!
Ζητῶντας τὸ θεό, / ζητοῦσα ἐσένα!

Paul Gauguin- sacred-spring-1894


Γιὰ σένα, Ἀγάπη, ἑτοίμασα τὰ πάντα!
Κι ἂν ἔμαθα νὰ τραγουδῶ,
ἦταν γιατὶ στὴν ἴδια τη φωνή μου
ζητοῦσα νἄβρω τὰ ἴχνη τῶν βημάτων σου
– ζητοῦσα νὰ φιλήσω
μονάχα καὶ τὴ σκόνη τοῦ ἴσκιου σου,
ὦ Ἀγάπη!..
Τόσο φτωχός ἤμουν, Ἀγάπη,
τόσο φτωχός, 
δέν εἶχα στὴν παλάμη ἕνα χάδι
γιὰ ν' ἀγοράσω τὶς ὦρες μου,
ποὺ δέν εἶχα ἕνα νόμισμα φιλιοῦ,
γιὰ νὰ δώσω τοῦ σκιώδη καπετάνιου
νὰ μὲ περάσῃ στὴν ἀντίπερα ὄχθη!..

Pierre-Auguste Renoir - spring-flowers-1864

Γεννήθηκα γιὰ νὰ προφτάσω
νὰ χαιρετίσω στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου
τὸν ἥλιο τῶν ματιῶν σου!..
Ἄφησέ μὲ νὰ κλάψω
στὰ γόνατά σου,
μές στὴν εὐεργεσία τοῦ χαδιοῦ σου!..
Πλάθοντας ἄνθη ἀνώφελα,
λησμόνησα νὰ ζήσω.
Πίσω
ἀπ' τῶν βιβλίων τὰ κάγκελλα
φυλάκισα τὰ ρόδινα
τῶν ἡμερῶν μου πρόσωπα.

paul cezanne - the four seasons Spring

Τὸ κίτρινο φέγγος τῆς λάμπας
δάκρυζε τὸ δῶμα μου,
ἐνῶ οἱ φωνές τῶν κάμπων
καὶ τῶν πουλιῶν
πλημμυροῦσαν τὴν ἀπέραντη νύχτα
τοῦ Ἰουλίου.
Καθὼς τὸ φεγγερό σου χέρι
διέσχιζε τὴ νύχτα,
στὸ χαλασμένο ρολόι τῆς γωνιᾶς
φωσφόρισαν οἱ δεῖχτες τῆς αὐγῆς
κι ὁ νεκρός κοῦκκος
ἔλαλησε Ἄνοιξη !
(Θεέ μου, πῶς ἐσκίρτησαν
οἱ ἀκίνητες κουρτίνες!)
Οἱ πεθαμένες μου ἡμέρες
δέν εἰχαν πεθάνει.
Πίσω ἀπὸ τὴν κλεισμένη θύρα,
σιωπηλές, / καθὼς ἀνέραστα κορίτσια,
σὲ προσμέναν!
Πῶς θὰ πληρώσῃς
ἕνα θάνατο ποὺ ἐνταφιάστηκε
κάτω ἀπὸ τὴ θωπεία σου,
ἕνα παιδί ποὺ κοιμήθηκε
γιὰ νὰ ξυπνήσῃ στὰ χέρια σου;..

Ιακωβίδης Γεώργιος-Ανοιξη


Ἔξω ἡ κατάχρυση μεσημβρία
καίγεται στὶς φλέβες
τῶν τζιτζικιῶν.
Ἀκοῦμε τὶς φωνές τῶν παιδιῶν,
ποὺ λούζονται στὸν ἥλιο
καὶ στὴ θάλασσα!..
Ἐμεῖς – ἀσφαλισμένοι
μέσα στὸ γήινο ρῖγος μας –
γευόμαστε τὸν οὐρανό!
Δέν εἰναι φόβος μήτε φθόνος.
Βέβαιοι, πρᾶοι κι ἀγαθοί
μὲς στὴ χαρά μας,
χαϊδεύουμε
ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ κόσμου!..
Σφίγγω τὸ χέρι σου!..

Alphonse Maria Mucha - Spirit of Spring


Ἀραγμένα τ' ἄσπρα καΐκια.
Οἱ σκιές τῶν γλάρων
γράφονται
στὴν ὑγρήν ἀμμουδιά
καὶ στὴ σάρκα σου...
Καμμιά σειρῆνα δέ σφυρίζει...
Κανένας δέν ἀποδημεῖ...
Ζεστή χρυσή μεσημβρία...
Σταθμός τοῦ Ἀπείρου:
ἡ καρδιά μας!

Edward Henry Potthast, - Springtime


Ἁπλώνουμε τὰ χέρια
στὸν ἥλιο
καὶ τραγουδᾶμε!
Τὸ φῶς κελαηδάει
στὶς φλέβες τοῦ χόρτου
καὶ τῆς πέτρας!
Μή μᾶς καλῆτε νὰ φύγουμε!
Κλεισμένοι στὸ κορμί μας
εἴμαστε παντοῦ!
Κάθε πουλί
ποὺ βουτάει στὸ γαλάζιο, κάθε χορταράκι
ποὺ φυτρώνει στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου,
μᾶς φέρνει τὸ μήνυμα τοῦ θεοῦ.
Οἱ ἄνθρωποι
περνοῦν πλάι μας,
ὡραῖοι, ἀγαπημένοι,
ντυμένοι
τ’ ὄνειρό μας, τὴ νιότη μας
καὶ τὴν ἀγάπη μας!
Ἀγαποῦμε
τὸν οὐρανό καὶ τὴ γῆ,
τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ζῶα,
τὰ ἑρπετά καὶ τὰ ἔντομα.
Εἴμαστε καὶ μεῖς
ὅλα μαζί
– κι ὁ οὔρανὸς κ’ ἡ γῆ!
Τὸ κορμί μας περήφανο
ἀπ’ τῆς χαρᾶς τὴν ὀμορφιά!
Τὸ χέρι μας παντοδύναμο
ἀπ’ τὴν ὁρμή τῆς ἀγάπης!
Μέσα στὴ φοῦχτα τῆς αγάπης
χωράει τὸ σύμπαν!
Ἄξιζε νὰ ὑπάρξουμε,
γιὰ νὰ συναντηθοῦμε!.. 
Τίποτ' ἄλλο! Τίποτ' ἄλλο!..

Van gogh - Fishing in Spring


Τί θὰ πρόσθεσῃ ἕνα διάδημα
στὸ διάδημα
τῶν φιλημένων μαλλιῶν μας;..
Ἕνα μικρό παράθυρο
βλέπει τὸν κόσμο.
Ἕνα σπουργίτι λέει
τὸν οὐρανό.
Σώπα!
Στὴν κόγχη τῶν χειλιῶν μας
ἑδρεύει τὸ ἀπόλυτο!..
Ἕνα ἄστρο ἔπεσε
– εἶδες;..
Σιωπή...
Κλεῖσε τὰ μάτια!..

Th. Falcon Marschall  - Πρωτομαγιά.


Δέ φοβοῦμαι!
Ντυμένος τὸ φέγγος
τῆς θωπείας σου
περνῶ τολμηρός
μὲς ἀπ'τὴ λόχμη τοῦ σκότους.

Ἂς ἔλθουν οἱ θύελλες,
ἂς κλείσῃ τὸ χιόνι τὴ θύρα μου,
ἂς καλύψῃ
μὲ τὴν παλάμη της ἡ νύχτα

 τὸν τελευταῖο φεγγίτη μου!

Ἐγώ θὰ δείχνω στὴ βροχὴ

αὐτό τὸ ἐαρινό τριαντάφυλλο

που ἀπόθεσε στὰ χέρια μου ἡ θωπεία σου

καὶ θὰ χαμογελῶ ἱλαρός!..
Ποιά τιμωρία θ'ἀπαλείψῃ
τὰ παμφωτα ἴχνη τῶν ματιῶν σου
ἀπ' τὰ μάτια μου;..

maya eventov-spring is in-the air


Κλείνω τὰ βλέφαρα
κάτω ἀπ' τὴν ἤρεμη νύχτα
κι ἀκούω νὰ κελαηδοῦν
μυριάδες ἄστρα
ὅπου συρθῆκαν
τὰ λευκά δάχτυλά σου
πάνω στὴ σάρκα μου.
Εἶμαι
ὁ ἔναστρος οὐρανός
τοῦ Θέρους.
Τόσο βαθύς κι ὡραῖος,
τόσο μεγάλος ἔγινα
ἀπ' τὴν ἀγάπη σου,
ποὺ δέ δύνεσαι πιά
νὰ μ' ἀγκαλιάσῃς!..

Goya  - the florists or spring 

Ἀγαπημένη,
ἔλα νὰ μοιραστοῦμε
τὰ δῶρα ποὺ μοῦ ’φερες!..
Ἰδού, τὸ δάσος λυγίζει
ἀπ' τὸ βάρος τῶν ἄσπρων ἀνθῶν του!..

Sir L. Alma Tadema, Flora: Spring in the gardens of Villa Borgese
Ἡ καλοκαιρινὴ βραδυά
ἔμπαινε ἀπ’ τὸ παράθυρο
στὴ λευκή κάμαρα
τοῦ πατρικοῦ σπιτιοῦ μου.
Μιὰ μυρωδιά χόρτου νωποῦ καὶ γιασεμιοῦ
κυμάτιζε στὸν ἤπιο ἀέρα∙
κ' ἕνα βῆμα ἐλαφρό,
σὰν ἀπὸ ἀκτινοβόλο πόδι ἀγγέλου,
τριγύριζε τὸ σπίτι μας...
Ἦταν τὸ βῆμα σου, ὦ Ἀγάπη,
ποὺ ἔψαχνε τόσα χρόνια πρίν
κάτω ἀπ' τὴ θερινή σελήνη
νὰ μ' ἀνταμώσῃ !
Ὅλη μου ἡ ὀμορφιά συνάζεται
νὰ στολίσῃ τὰ μαλλιά σου.
Κι ὅ,τι γλυκό καὶ τρυφερό,
πού ’ταν δικό μου κ' ἔμενε σὰν ξένο
καὶ μ' εἶχε λησμονήσει,
ξανάρχεται στὰ χέρια σου
νὰ ζεσταθῇ,
νὰ ξαναζήσῃ
καὶ νὰ σὲ φιλήσῃ!
Πῶς θὰ βαστάξουμε
στοὺς φιλημένους ὤμους μας
ὅλη τὴν πλάση;..

Fr. Walker -  Άνοιξη.

Ἔντρομο πουλί
τὸ φιλί μας
νωπό ἀκόμη
ρωτάει:
Ἀγάπη γιατί ἦρθες;
Ἄν φύγῃς, Ἀγάπη;..

J. Ev. Millais - Apple Blossoms (Spring)


Ἡ ἐσθῆτα τῆς βραδιᾶς μενεξεδένια, 
μὲ μιὰ λεπτή χρυσή παρυφή 
στὸ μακρὺ κράσπεδο, 
περνάει σαρώνοντας 
τὰ πεθαμένα φιλιά μας 
κι ἀγγίζοντας 
τὰ λευκά γόνατά σου... 
Κρυώνεις;.. 
Τὰ φύλλα θρόισαν... 
Τοῦ χεριοῦ σου ἡ λευκότης 
θαμπώνει καὶ δύει 
στὴ γαλανή διαφάνεια τῶν σκιῶν, 
κρίνος χλωμός ποὺ βυθίζεται 
σὲ βραδυνά νερά... 
Ἄκου τὶς ὁπλές 
τῶν μαύρων ἀλόγων 
ἔξω στὸ λιθόστρωτό τῆς νύχτας!
Μή σηκωθῇς 
νὰ κοιτάξῃς ἀπ' τὸ παράθυρο. 
Πρὸς τί μιὰ κίνηση, 
ἀφοῦ γνωρίζουμε;.. 

kees van dongen - spring

Ὄχι, ὄχι. 
Δέ θέλω νὰ φύγω! 
Κράτησέ με! 
Φοβοῦμαι σιμά σου, 
κι ὅμως ἀγαπῶ τὸ δέος μου... 
(Στὸν πλατύ ἐρημωμένο κάμπο 
οἱ γυμνές λεῦκες 
ὑψώνουν τοὺς κλώνους τοὺς 
σ' ἕναν ἄλλο οὑρανό...
Ἄ, πάλι ὁ γέρος 
περνάει σκυμμένος 
κάτω ἀπ'τὴ βροχή!..) 
Μᾶς ἄγγιξε ψυχρό 
τὸ φθινοπωρινό λυκόφως. 
Χλωμό τὸ φῶς ἀργεῖ 
– λησμονημένη προτομή ποιητοῦ 
σ' ἐγκαταλελειμμένο πάρκο... 
Ποῦ μοιράσαμε τὸν ἥλιο;.. 



Τσαρούχης Γιάννης - Ανοιξη ,Θέρος 

Στὸ ἄνοιγμα αὐτό τοῦ δάσους 
φτάνουν τὴ νύχτα 

τὰ φοβισμένα ἐλάφια 

καὶ κοιτάζουν μὲ μάτια νωπά 

τὴν κίτρινη σελήνη τοῦ Νοεμβρίου... 


Ἔρχεται ἡ νύχτα... 
Μιὰ σιωπηλή ἀστραπή 
ρυτιδώνει χαμηλά 
τὸν ὁρίζοντα... 
Παντοῦ σαλεύουν 
ἀποχαιρετισμῶν μαντίλια... 
Γιατί ἀργοῦμε; 
Μιὰ σειρῆνα θὰ σφυρίξῃ 
τὰ μεσάνυχτα, 
κ' ἡ ἀποδημία ποὺ δίσταζε 
θ' ἀκολουθήσῃ τοὺς γερανούς... 
Ὁ ἥλιος μὲ φωνάζει! 
Ξημερώνει... 

Cl. Monet, πασχαλιές


Νάτος ὁ ἥλιος, 
πάνω ἀπ' τὶς μπρούτζινες πολιτεῖες, 
πάνω ἀπ' τοὺς πράσινους ἀγρούς 
– μές στὴν καρδιά μας!.. 
Νιώθω στοὺς ὤμους 
τὸ γλυκό μυρμήγκιασμα 
καθὼς φυτρώνουν 
ὅλο πιό νέα καὶ πιό μεγάλα 
τὰ φτερά μας!..


Καλοί μου ἄνθρωποι, 
πῶς μπορεῖτε νὰ σκύβετε 
<καί> νὰ μή χαμογελᾶτε;.. 
Ἀνοῖχτε τὰ παράθυρα!.. 


AlmaTadema_Spring


ΠΗΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ http://poetry-in-greece.blogspot.gr/











ΒΕΡΥΚΙΟΥ ΕΛΥΑ "Το κοίταγμά σου "

Πίνακας Σαρλότ Λάιτ

Απόψε η αγάπη σου σμίγει με το απόλυτο.
Το φως του φεγγαριού διαχέεται απαλά μες στο δωμάτιο,
χαϊδεύει τους τοίχους, το τραπέζι,
πλάθει έναν κόσμο άυλο
για να μπορέσει να λάμψει το γαλάζιο κρύσταλλό σου.

Θυμάμαι εκείνο το κοίταγμά σου το ατέλειωτο,
μέσα του ανασαλεύανε χρυσά σπαρτά οι μνήμες.
Κι αυτό που πόθησα ήταν το διάφανο άγγιγμά σου πάνω στην ψυχή,
σαν το πουλί που ακουμπά με τα φτερά το πέλαγος,
μήπως και πάρει κάτι απ΄της θάλασσας το χρώμα.

Θεέ μου, το ξέρω πως το όμορφο το΄χεις φυλάξει 
να τρεμίζει μες στη θλίψη μία στιγμή
και η ζωή, ποτάμι που κυλά είναι πληγωμένο.
Κάθε φορά όμως που ανοίγουν τα βιολετιά παράθυρα στο φως,
το κοίταγμά σου το απέραντο αναζητώ.
Κι αν το βλέμμα μου κάποιες φορές φαίνεται σιωπηλό και δακρυσμένο,
θα μένει να ψηλαφίζει το πρόσωπό σου την αυγή,
λευκό πουλί στη θάλασσά σου,
απ΄την αγάπη λυτρωμένο.
Έλυα









ΒΛΑΧΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ "".μια βάρκα "

Φωτογραφία - Michal Giedrojc




    Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια βάρκα που δε μπορούσε να ξεδιψάσει. Έβλεπε το χρώμα το μπλε, με το οποίο ήταν βαμμένη, να ξεφλουδίζει κι έλεγε πως αιτία ήταν το νερό που της λείπει. Την ίδια δικαιολογία είχε και για τα κουπιά της, που σιγά σιγά στράβωναν. 
Είναι αλήθεια πως πολλά κύματα είχαν ναυαγήσει πάνω της και πως πολλά ψιθυρίσματα είχε ακούσει από την άμμο. Κι είναι αλήθεια ακόμη πως είχε χαϊδέψει ένα ένα τα κύματα αυτά και πως δεν απάντησε σχεδόν ποτέ στους αμμουδένιους ψιθύρους, μα άφηνε τον αέρα να τους κουβαλά μέχρι τα πέρατα του κόσμου κι ακόμα παραπέρα και να τους βρίσκουν έρημοι ποιητές μέσα στα μάτια τους..
Μια νύχτα ένα σκουριασμένο φεγγάρι την πλησίασε και της πρότεινε να της δώσει νερό δικό του , φεγγαρίσιο, που λένε ότι όποιος το πιεί ξεδιψάει για πάντα και κυλιέται χαρούμενος και άσπιλος στη σκόνη των δρόμων που περπάτησε.
Τα χαλίκια ανατρίχιασαν στο άκουσμα της φεγγαρίσιας προσφοράς. Και οι γλάροι φτερό δεν άνοιξαν πάνω από τους βράχους. Και τα βράχια σταμάτησαν να αντιστέκονται στα κύματα . Και τα κύματα βούλιαξαν μέσα στους αφρούς του ανέμου τους. Κι ο άνεμος έβγαλε μια σιωπή που φάνηκε σαν κραυγή στον ουρανό που τον σκέπαζε. Κι ο ουρανός μίκρυνε για να ‘ρθει κοντά της και ν’ ακούσει την απάντηση, που η ξεβαμμένη μπλε μικρή βάρκα με τα στραβά κουπιά, που δε μπορούσε να ξεδιψάσει, θα έδινε στο φεγγάρι .
Η βάρκα ακούμπησε στους ώμους της την αϋπνία του καημού της κι αφού τραγούδησε ένα από κείνα τα τραγούδια που λένε ξεχασμένοι γέροι ναυτικοί , όταν πιούν λίγο παραπάνω είπε στο πως αν είναι να ξεδιψάσει , ας πιει από το νερό του. 
Κι όταν το ήπιε ,έλιωσε.
Κι έγινε ένας πολύβουος αναστεναγμός.
Που δε μπορούσε να ξεδιψάσει.
Κι έβλεπε τις λέξεις της  να ξεβάφουν.
Και τη σιωπή της να καμπυλώνει .
Συνεχώς…



ΚΑΡΒΟΥΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ "''χαλασμένες ψυχές''

Δημιουργία  φωτογραφίας  - Ευάγγελος Καρβούνης 

...κι ύστερα είναι αυτό το τίποτα..
που φουσκώνει το κενό του για να δείχνει κάτι...
και πατά στις ελλείψεις του και ανοήτως προβάλει θεόρατο στην
ανυπαρξία του....
κρατώντας το στόμα της αλήθειας κλειστό σφιχτά, που όμως μιλά!
το ακούω πολλές φορές ερχόμενο από μακριά ,θορυβώδες... 
το οσμίζομαι από τους λιβανωτούς που προσπαθούν να σκεπάζουν την βαριά μυρωδιά που αφήνουν οι κλειστοί άδειοι χώροι
το βλέπω περιστοιχιζόμενο από αυλές γλοιωδών μηδενικών....

το βλέπω να κάθεται σοβαρό ....κρύβοντας δήθεν στην σιωπή του την σοφία-κενό του....που αρνείται να την κοινωνήσει .......
κι άλλοτε πάλι σκαρφαλωμένη μαϊμού στο ψηλότερο κλαδί να κομπάζει.... 
ποτέ του δεν με άγγιξε...
ποτέ του δεν με απασχόλησε,ούτε καν σε επίπεδο περιέργειας...
ποτέ δε στάθηκα να το οικτίρω
ποτέ δεν άλλαξα δρόμο ,μη το τρακάρω
σχεδόν πάντα το προσπερνώ ,σφυρίζοντας
μόνο που καμμιά φορά κλείνω την μύτη μου...
γιατί πολλές φορές οι χαλασμένες ψυχές αναδίδουν αφόρητη δυσωδία.....




ΔΡΟΣΟΥ ΠΗΓΗ " ΕΛΠΙΔΑ..."




Οχυρωμένη...στο επαρχιώτικο γραφειάκι μου... 

πίσω από την ψευδή αίσθηση της
“ασφάλειας” που μου παρέχουν οι αριθμοί μου.. .έπαψα προ πολλού, να κοιτάζω τους
ανθρώπους στα Μάτια…
Χαμένη σε συνειρμούς Ονειρικούς… “αντιλαμβάνομαι” τους Κόσμους,
με σφαλιστά τα βλέφαρα…
Μια μέρα όμως τ’ άνοιξα τα μάτια του προσώπου… 
κι αντίκρισα εμπρός μου έναν έφηβο... μ’ ένα μειδίαμα επιφυλακτικό 
και το «Μέλλον» να του λαμπρύνει το μέτωπο…
κι είπα … εδώ η ΖΩΗ… κι η ΕΛΠΙΔΑ σου Πατρίδα… 

Ελπιδοφόρα βλέμματα κυοφορεί φέτος η Άνοιξη στον Μυροβόλο της Ανθό...
και μέσα από τα σπινθηροβόλα βλέμματά της... τρανεύει ο κόσμος και βλασταίνει 
φύλλα και κλαδιά η Ζωή....


(Από μια συναλλαγή της κατά τα άλλα ρυπαρής μου καθημερινότητας) 

Π.Δ.





Η φωτογραφία από http://ithaque.gr/



Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

ΣΤΕΛΛΑ - ΣΟΦΙΑ ΖΥΓΟΥΡΗ " Η σιωπή.."

Childe Hassam - Reading 






Η άγνωστη φίλη…σιωπή..
Και να. Η σιωπή που τόσο αγαπώ 
να με τρομάζει τόσο..
Η τόσο γνωστή μου.
Άγνωστη 
Της πιάνω το χέρι και νιώθω 
να με τραβά κοντά της..
Στη βουβή απεραντοσύνη της.
Εκεί που η ψυχή συναντά τη σκέψη.
Ενώνεται μαζί της και γίνεται ένα.
Το απόλυτο.
Χωρίς όρους και όρια.
Το αιώνιο σύντομο ΤΩΡΑ..
Και η ζωή σε μια στιγμή περνά από τα μάτια.
Ταινία που είδες, σου άρεσε..
Γέλασες , έκλαψες.
Αγάπησες.
Θα έκανες τα πάντα να την ξαναδείς.
Τι κρίμα.
Είναι η μόνη που δεν παίζεται σε επανάληψη ... 
(Στέλλα Σοφία Ζυγουρη2011)